۲ تا خوشگل بیان ۴۰ تا شیم

اولین خوشگل🎀💕🥸

هوای صبح، سرد و نقره‌ای‌ست. مه آرام از میان درختان کهنسال بالا می‌خزد و صدای زنگ ناقوس قلعه در دلش می‌پیچد؛ انگار خودش هم می‌داند که امروز اتفاقی غیرعادی در راه است. پله‌های سنگی زیر قدم‌هایت نرم صدا می‌دهند، و هر قدم تو در تالارها انعکاس می‌یابد، مثل قصه‌ای که تازه شروع شده. در انتهای راهرو، در چوبی عظیم با نقش‌های باستانی آرام باز می‌شود. نور ملایمی از شکاف درون می‌تابد، و سه چهره آشنا ظاهر می‌شوند—هری، هرماینی و رون. نه فریاد می‌زنند، نه می‌خندند. فقط نگاهت می‌کنند، انگار مدت‌ها بود انتظار همین لحظه را می‌کشیدند. هری آرام می‌گوید: «بالاخره اومدی... هاگوارتز مدتیه که حس کرده یه حضور تازه در راهه. یه جادوی اصیل که نه از کتاب‌ها میاد، نه از وردها—از دل میاد.» هرماینی لبخند کم‌رمقی می‌زند و کتابش را می‌بندد: «گاهی سرنوشت دیر می‌رسه… اما هیچ وقت اشتباه نمی‌رسه.» و رون زیر لب اضافه می‌کند: «یه چیز تو چشماش هست… مثل یاد یه رؤیا که هنوز تموم نشده.» صدای باد از پنجره بلند می‌شود و پرده‌ها می‌رقصند. شمع‌ها بی‌دلیل خاموش و روشن می‌شوند و در میان نورهای لرزان، گرد جادوی سفیدرنگ در هوا پخش می‌شود. تو می‌ایستی، بی‌آنکه حرفی بزنی. انگار قلعه هم نفسش را حبس کرده. و در آن لحظه، هاگوارتز تو را می‌پذیرد. دیوارها به آرامی زمزمه می‌کنند، سقف پرستاره می‌درخشد، و از جایی دور صدای آرام ناقوس بار دیگر می‌آید — این بار نه برای بیداری، بلکه برای آغاز. هیچ رنگی نیست… فقط نور، مه، و حس عجیبی از بی‌زمانی. دنیایی نه سیاه، نه سفید، نه خاکستری — دنیایی که فقط می‌شود به آن گفت: جادوی محض.

هرماینی گرنجر😭💘