و تاریکی. تاریکی ای که دیگر پس‌زمینه نیست، خودِ صحنه است، خودِ بازیگر است، خودِ تماشاگرِ خاموش. هر چه فروتر می‌روم، این تیرگی تار تر می‌شود. صداها در آن می‌میرند، تصاویر در آن حل می‌شوند. دیگر حتی فریادهایم را هم نمی‌شنوم. سکوت چنان کامل است که گویی جهان، پیش از آفرینش، در انتظارِ کلمه‌ای‌ست که هرگز نخواهد آمد. دست‌هایم را می‌گشایم تا شاید چیزی، ریشه‌ای، دیواره‌ای بیابم، اما هیچ نیست. فقط سقوط. گویی چاهی‌ست که انتها ندارد، گویی پایانی در کار نیست جز محو شدنِ تدریجیِ هرچه هستم. #سقوط_بی‌فرود

درونم پر از فریاد هاییست که هیچ زبانی گنجایشِ بیانشان را ندارد.

خواب هایم هم دیگر پناهم نیستند، آنجا هم غریبه ام.

شاید آنچه از دست رفته، دقیقاً همان چیزی‌ست که هرگز مالِ ما نبوده.

If i want you, Never worry about who wants me.