ما آدم‌ها عجیب‌ترین پارادوکس هستیم؛ برای فراموش کردن یک "تو"ی ساده، دست به خلق هزاران "من" تازه می‌زنیم که هیچ‌کدام حتی شبیه خودِ واقعی‌مان هم نیستند، و این‌گونه است که نجات‌یافته‌ها در واقع همان مفقودین بی‌نشان‌اند که فقط یاد گرفته‌اند راه بروند.

00:00

آدم‌ها که می‌روند، فقط خودشان را نمی‌برند؛ یک نسخه از ما را هم می‌برند که دیگر برنمی‌گردد.

آخرش همه چیز تمام می‌شود؛ مهم نیست چقدر قشنگ شروع شده باشد.

فراموشی، مغز را آرام می‌کند؛ اما روح را فرسایش می‌دهد.

"You don't die from the pain; you die from the moment you stop fighting."

بعضی ادم ها اروم اروم باهات سرد میشن یهو به خودت میای میبینی دلت واسه روزای اولی که اشنا شده بودین تنگ شده ...

امیدوارم بفهمه با اونم چون اینا روزای اخری خواهد بود ک اینجوری دلتنگشم...