مردم برای التیام حرف می‌زنند؛ اما حرف زدن تازه شروع درد است.

You can’t save someone who is already used to drowning.

«ما میان دو دم به دنیا می‌آییم—نخستین دم که ما را به فریادی می‌کشد، و آخرین دم که چون رازی که هرگز نفهمیدیم می‌لغزد و می‌رود. در این میان، از تکّه‌های نور و غبار، کلیساهایی از معنا می‌سازیم، فقط برای آنکه بنگریم زمان چگونه با حوصلهٔ آب که سنگ را شکل می‌دهد، آن‌ها را ذره‌ذره حل می‌کند. عشق، زیباترین زخم است. حافظه، بیرحم‌ترین شبح. و امید؟ دروغی آرام است که به تاریکی می‌گوییم تا کمتر شبیه پایان باشد.»

Even the stars burn out. They just hide it better.

چخبر

خبری نیست والا

سلامتی بهترین خبره

افرین

ما همه در حرکت آهسته در حال مردن هستیم و هیچ‌کس فریاد نمی‌زند «بس است».