آریس ، تو بهش امید به زندگی میدی.

سلام✨ بیاید پیوی اسم زیباتون و بفرستید استایل متناسب باهاش بدم بهتون! Mҽ Our chañel

بچه ها اگه بشیم ۳۵۰☕ ¹ اینکه یه قرعه کشی داریم🌒 اسمتون رو بهم میدید و منم قرعه کشی میکنم و دو پست از چنل اون دو کسی که اسمشون در اومده رو میزارم توی چنلم، به صورت رایگان، حتی اگر ۴۰۰ هم بشیم این کار رو انجام می‌دیم و پست هاش رو فور میدم✨ ² زبان ایتی هر چیزی که خواستید بیاید پیویم ازم بگیرید☕ 『 𝐓𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭𝐬 』

«این نیز بگذرد...» می‌گویند: «این نیز بگذرد.» جمله‌ی کوتاهی‌ست؛ آن‌قدر کوتاه که روی یک تکه کاغذ جا می‌شود، اما آن‌قدر سنگین که گاهی تمام وزن دنیا را روی دوش خودش می‌کشد. این را به کسی می‌گویند که شب‌ها خوابش نمی‌برد، به کسی که مدت‌هاست لبخند می‌زند اما دیگر خوشحال نیست، به کسی که هر روز از کنار آرزوهایش رد می‌شود، انگار از کنار چیزی عبور می‌کند که زمانی برایش همه‌چیز بوده است. می‌گویند: «این نیز بگذرد.» اما هیچ‌کس نمی‌گوید تا رسیدن آن روز، چند بار باید خودت را از زیر آوار فکرهایت بیرون بکشی. هیچ‌کس نمی‌گوید بعضی آدم‌ها آن‌قدر خسته‌اند که حتی برای توضیح دادن حالشان هم کلمه‌ای پیدا نمی‌کنند. ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که آدم‌ها بیشتر از همیشه حرف می‌زنند، اما کمتر از همیشه شنیده می‌شوند. زمانه‌ای که لبخندها اجاره‌ای‌اند، دوستی‌ها موقتی‌اند، قول‌ها تاریخ انقضا دارند، و آدم‌ها قبل از پیر شدن، فرسوده می‌شوند. دیگر کسی دنبال خوشبختی نیست؛ بیشتر آدم‌ها فقط دنبال دوام آوردن‌اند. صبح‌ها بیدار می‌شوی، روز را زندگی نمی‌کنی؛ فقط از آن عبور می‌کنی. مثل مسافری که مقصدش را گم کرده اما هنوز راه می‌رود. مثل درختی که ایستاده است، اما هر سال چیزی از ریشه‌هایش کم می‌شود. و عجیب اینجاست که هیچ فاجعه‌ای ناگهانی اتفاق نمی‌افتد. هیچ‌کس یک‌شبه نمی‌شکند. آدم‌ها قطره‌قطره فرو می‌ریزند. با هر «عیبی ندارد»ی که در دلشان دفن می‌کنند. با هر رؤیایی که به خاطر شرایط کنار می‌گذارند. با هر حرفی که هرگز گفته نمی‌شود. با هر شبی که وانمود می‌کنند همه‌چیز عادی است. و دنیا؟ دنیا حتی لحظه‌ای مکث نمی‌کند. خورشید طلوع می‌کند، خیابان‌ها شلوغ می‌شوند، خبرها می‌آیند و می‌روند، و غم آدم‌ها در هیاهوی روزمرگی گم می‌شود؛ انگار هیچ‌وقت وجود نداشته است. شاید به همین خاطر است که بعضی آدم‌ها یک روز ناگهان ساکت می‌شوند. نه چون حرفی ندارند... بلکه چون آن‌قدر حرف‌های نگفته جمع شده که دیگر هیچ زبانی توان حملشان را ندارد. می‌گویند زمان همه‌چیز را درست می‌کند. اما حقیقت این است که زمان چیزی را درست نمی‌کند. فقط فاصله می‌اندازد؛ میان آدم و روزهایی که از او عبور کرده‌اند. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد: بعضی آدم‌ها از سختی‌های زندگی خسته نیستند... از امیدهایی خسته‌اند که هر بار برای ساختنشان جنگیده‌اند و هر بار جلوی چشمشان فرو ریخته‌اند. از آینده‌ای که هر روز دورتر به نظر می‌رسد. از این‌که هر بار بلند می‌شوند، دنیا امتحان تازه‌ای برایشان آماده کرده است. و آخرِ قصه؟ آخرِ قصه این نیست که همه‌چیز خوب می‌شود. آخرِ قصه این است که یک روز به گذشته نگاه می‌کنی و می‌بینی چقدر جنگیده‌ای، چقدر صبر کرده‌ای، چقدر از خودت خرج کرده‌ای. و آن‌وقت می‌فهمی معنی واقعی «این نیز بگذرد» چیست. چون در این دنیا، نه غم برای همیشه می‌ماند، نه شادی. اما بعضی روزهای سخت، پیش از آن‌که بگذرند، چنان رد عمیقی روی روح آدم می‌گذارند که سال‌ها بعد، وقتی همه‌چیز تمام شده است، هنوز می‌توانی جای زخمِ روزهایی را ببینی که هیچ‌کس نفهمید چقدر سنگین بودند. 'نیلا'