ع‌ج؛
یه نظری راجع‌به این قضایا دارم، نمی‌دونم چقدر درسته و شاید اصلا ضایع بشم چند روز دیگه. اون‌هایی که ت
البته این‌موضوع چیزی از زشتی ماله‌کشیدن‌های یک‌عده کم نمی‌کنه.
بچه‌ها همون‌طور که احتمالا می‌دونید، من کادر درمانم. و درمانگاه‌مون فعلا تعطیل شده و من هم بیکار. اگر جایی رو توی تهران سراغ داشتید که نیاز به کارشناس رادیولوژی به‌عنوان نیروی داوطلب داشتن، حتما به من خبر بدین.
ع‌ج؛
سلام. ممنونم از احوال‌پرسی‌تون. من حالم خوبه، ولی فضا انقدر احساسیه که اگه بخوام حرف بزنم باید خودم
کار نیروی نظامی، تهدیده. هیچ نیروی نظامی نمیاد وسط جنگ بگه ما انقدر تلفات داشتیم و این ضعف‌هامونه و مهمات‌مون داره تموم می‌شه و از این حرف‌ها. همون حرفی که روزهای اول زدم، شعار با واقعیت میدان فرق می‌کنه. ما از واقعیت‌هایی که هست خبر نداریم. گاهی وقت‌ها می‌دونیم که قوای نظامی‌مون رو به افوله، و بهتره الان توی اوج طرف مقابل رو مجبور به پذیرش تموم‌شدن جنگ کنیم. این جنگ هم مثل جنگ‌های کلاسیک نیست که بگیم تا آخرین قطره‌ی خون سربازها می‌جنگیم. نه. وقتی که تو نتونی چیزی رو شلیک کنی، هر چقدر هم که موشک داشته باشی، فایده‌ای نداره.
خوبه که مسئولین و نیروهای نظامی ما بدونن که مطالبه‌ی ما چیه. ولی اون‌ها بهتر از هر کسی شرایط و توانایی‌های خودشون و طرف مقابل رو می‌دونن.
بدی این دسترسی نداشتن به اطلاعات آزاد اینه که به ما فقط آسیب‌های طرف مقابل می‌رسه و ما نمی‌دونیم این‌طرف خودمون چقدر آسیب دیدیم و چقدر دیگه می‌تونیم مقاومت کنیم. طبیعتا اون هم نشسته دست روی دست بذاره تا ما فقط بزنیم. اون هم زیرساخت‌های نظامی ما رو هدف قرار می‌ده.
پس اگه توی روزهای آینده چیزهایی در این موارد شنیدین، سرخورده و افسرده نشید.
عکس‌های تجمعات توی فضای مجازی چرخیده و مردم دنیا پشماشون ریخته از این‌که ایرانی‌ها توی این وضعیت میان تو خیایون و نمی‌ترسن. :)))