نگو بهار چی شده، پرنده‌ی غمگین. یه‌سری شایعه‌‌ها درموردش وجود داره. تا لحظات دیگر، انتشار پیام متنی بهار.

چه مرگته دل من؟ چرا نمی‌خوابی؟ بخواب. داره به یکی دیگه پیام می‌ده «می‌شه برای فرار از نحسی سیزده، به صحرای آغوش تو پناه بیارم؟».

باز خداروشکر اینستا قطعه من خود آن‌ سیزدهم‌های تو خونه نمی‌تونن استوری بذارن.

بوی آتش‌بس میاد. امشبم تحمل کنید به اکس‌تون پیام ندید ببینم خدا چی می‌خواد.

خر داغ می‌کردن. دیگه هیچ بهونه‌ای برای پیام‌ندادن باقی نمونده. پیام بدین.

بادبان‌ها رو بکشید، به عقب برمی‌گردیم. البته فقط دخترها. پسرها مهم نیست. هر جهنمی می‌خوان برن، برن.

صبح با صدای هوهوهوی کفتر بیدار شدم، داشتم به خودم می‌گفتم اگه دوتا تیر داشتم و ترامپ و نتانیاهو جلوم بودن، دوتاش رو توی سر اون کفتر خالی می‌کردم. چی می‌خوان اول صبح از جون‌مون اینا.

تلویزیون داره با یکی توی پارک مصاحبه می‌کنه، می‌پرسه از ساعت چند این‌جایید؟ پدره می‌گه از ساعت هفت صبح. ندید می‌تونم بگم ساعت شیش و سی دقیقه، سر زود بیدارشدن توی اون خونه دعوا بوده.

بخواب. داره به یاد یکی دیگه سبزه‌ها رو گره می‌زنه.

این‌ چند وقت خیلی از براندازها شنیدم که می‌گفتن دوتا ابرقدرت با ج.ا. جنگید، نتونست ساقطش کنه، اون‌وقت ما می‌خواستیم با دست خالی این‌کار رو بکنیم. اتفاقا من فکر می‌کنم تنها راه و مسیری که ج.ا. می‌تونست براندازی بشه، همون شکل دی‌ماه و ۴۰۱ بود. جنگ و آشوب شهری خیلی آسیب‌زاتره و فشار و هزینه‌های بیش‌تری تولید می‌کنه. جنگ و تجاوز خارجی، باعث همبستگی می‌شه و شکاف‌ها رو ترمیم می‌کنه. مخصوصا الان که متجاوز رو آورده به زدن پل و انستیتو و زیرساخت‌های اقتصادی مثل فولاد. آدم‌هایی هم که از ج.ا. کینه داشتن، الان می‌تونن تحلیل کنند که حتی اگر ج.ا. ببازه هم اون‌ها پیروز بیرون نخواهند شد. و این دشمن متجاوز مشترک، باعث شده که لااقل برای مدت کوتاهی، شمشیرها رو کنار بذارن و شکاف‌ها رو پر کنند. (اگر فاطمی‌صدرها بذارن)

چیزی که من درمورد جامعه‌ی ایران فکر می‌کنم اینه که دو قطب و هسته‌ی سخت اپوزوسیون/ارزشی وجود داره که طبیعتا جریان هم‌سو و هم‌فکر خودشون رو دنبال و رهبری می‌کنند. و بخش عظیمی از مردم عادی، در طیف‌های مختلفی از وابستگی به این دوقطب وجود دارند که توی بحران‌ها، بر اساس جو جامعه و رسانه به سمت یکی از قطب‌ها متمایل می‌شن. توی هر اتفاق، اثرات و نشونه‌های رفتار توده‌ای رو می‌شه توی مردم اجتماع و گفت‌وگوهای روزمره‌شون که تکراری از حرف‌های فضای غالب رسانه‌ست، دید. یعنی توی بزنگاه‌ها، این فضای رسانه‌ست که باعث کنشگری وزنه‌ی سنگینی از جامعه می‌شه و هر قطبی که زودتر از بقیه بتونه اون رو کنترل کنه، برده. دی‌ماه، ج.ا. فضای رسانه رو باخت، و رقیبش ذهن‌های مردم رو جهت‌دهی می‌کرد. و الان، توی این جنگ، این ج.ا.ـه که برنده‌ی جنگ رسانه‌ایه. (مجدد تأکید می‌کنم من مطلقا هیچ سوادی در حیطه‌ی جامعه‌شناسی ندارم. اگر اشتباهی هست، تصحیحش کنید)

مردم وقتی می‌رن سمت راه‌های پرهزینه‌تر که ناامید بشن. به تغییر، به بهبود، به بهترشدن شرایط. تو نمی‌تونی دستت رو روی گلوی یکی بذاری و هر لحظه بیش‌تر فشار بدی و انتظار داشته باشی طرف مقابل تقلایی برای رهایی نکنه. اونی که باید بفهمه، بپذیره و تغییر کنه، مردم نیستن. حکومته. نودوهشت/چهارصد و یک/چهارصد و چهار. این‌که هر سه سال یک‌بار اتفاقات مشابهی رقم می‌خوره، نشانه‌هایی‌ست برای آنان که می‌اندیشند.