زمان یه غار بلنده
تکون نمیخوره
ما داریم توش راه میریم
همه چیز سر و تهش معلومه
ما چون سراسرش منتشر نیستیم فکر میکنیم عقب ما گذشته ست و جلومون آینده
خدا را به نفهمیدن های عظیم مفاهیم مختلف شناختم.
هرچی توضیح بدی بازم کار درنمیاد.
میره میپیچه تو جبر و اختیار و...
چطور میشه منتشر شد
زمان رو بهش مسلط شد؟
بنظر اگر انسان بخواد مسلط شه ناگزیر اول تو این غاره باید مثل ما حرکت کنه.
الله اعلم
ازل و ابد و یکی کنه.
چطور؟ بره تو قالوا بلی و بلی رو با همون شدت بگه میرسه به ابد
صفر و سیصدوشصت میرسن به هم
زمان صفر میشه از صرافت میفته.
اعتبار مفهوم زمان تموم میشه
آیا رسیدن به سعادت، پرونده مفهوم مرموز زمان را میبندد؟
و آیا تنها رسیدن به آن؟
یا اینکه همه اونا که میرن اونور و به ابدیت کار میرسن از زمان گذر میکنن؟
شاید *تو خود دنیا* فقط سعادتمندان موتوا قبل ان تموتوا بتونن به این مرحله دست پیدا کنن.
تا خود صبح میشه حرف زد. مرور و سوال کرد. غلط و درست گفت.
بقول اون جمله معروف که عصاره عمر کسی بوده:
خدایا
دانستم که ندانستم.
الان یه فیلم از یه مداح عزیزی دیدم که داره اعتراض میکنه به نداهای شیطانی و دروغین صلح.
خب این عزیزان اگر زمان مذاکره میفهمیدن مذاکره با مثلی لا یبایع یزید در تضاده و منبر میرفتن و فریاد میزدن اوضاع این بود؟
هیچوقت دیر نیست ها!
ولی کار اصلی ما توجیه همین اشخاص شاخصه که اینا یه جمله بگن اثر بزرگ داره ولی سر خودمونو به موردهای دیگه گرم میکنیم.
چرا اثر افراد شاخص رو خیلی جدی نمیگیریم؟
به این چیزا که فکر میکنم میبینم خیلی گیریم. همه.
دو ساعته روی یه عکس با یه لایه خاکستری دارم کار میکنم. هی فکر میکنم چرا نور گوشی کمه. هی زیاد میکنم. چراغ اتاق و روشن میکنم. خاموش میکنم. نور گوشی رو میذارم حالت خودکار. حالت استراحت چشم. میبینم باز تاریکه.
تا اینکه یه لحظه عکس رو اتفاقی میزنم میره. میبینم عه! روشن شد.
زندگی همینه ها.
یه فرض غلطی تو ذهنت هست فکرمیکنی درسته هی میخوای بقیه چیزارو با اون تطبیق بدی. همه چیز و میریزی به هم. میبینی نمیشه. آخر یه جوری میفهمی بابا اون غلط بود!
وسط حل مساله گاهی یه نفسی بکشیم یه بررسی بکنیم.
همینجور عین بلدوزر به زندگی ادامه ندیم از ترس عقب موندن.
یکساعت تفکر گاهی بالاتر از هفتاد سال عبادت برای چی گفتن؟
منم در حد گفتن میگم. نه اینکه عامل باشم.
تیرکمون و که حسابی میکشی قراره یه پرتاب حسابی انجام بشه.
قبض های طولانی و شدید، بسط شدید داره قاعدتا.
فقط مواظب باش از دستت درنره بخوره تو صورتت!
هیچکس احتمالا از اساس، تنهایی رو دوست نداره.
منی که دوست دارم چون با یک جمعی درون خودم دارم زندگی میکنم. خودم متکثرم وگرنه اگر تک بودم منم احتمالا تنهایی رو دوست نداشتم.
حالا یه چیزی پیش میاد و اون اینکه تکثر باید در زمینه یک خلوتی باشه اونوقت این میشه علاقه به تنهایی.
توی اتوبوس درحال حرکت که نمیشه دوید بالاخره یکیش باید ساکن باشه.
چیزی عوض نشده دارم تشریح میکنم. تعریف دیگری از تنهایی خواهی و تنهایی نخواهی.
درکل بدونین تنهایی مال آدم نیست.
احتمالا فردا ریزش حسابی داریم با رگبار مطلب امشب.
بنظرم میاد که باید به دلایلی ول کنم برم. اینا وصیت طوره.
چیز خاصی ام تو فکرم نیست که بخوام بگم این آخرِ احتمالی.
کلا همش یاد اینم چقدرش برای خدا بود؟
هیچ...با کریمان کارها دشوار نیست.
یه وقتم دیدی همین زنگ زده ها رو برداشت طلا کرد و آخرت گذاشت جیبمون. مگه بعیده از خدا؟ نه!
ماهم امید داریم کلا. خود خدا گفته نزد حسن ظن بنده ام هستم.
شاعر میگه لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته سربسته چه دانی؟ خموش!
که بجای حجاب برین جلوی اختلاس رو بگیرین؟
چیشد؟
وضع اقتصادی مؤید همه چیز هست. هر دو رو به فنا.
اینا هم عذاب الهیه بدست بندگان. چه فرقی داره؟
سرکشی کردن عاقبت نداره. حریم خدارو شکستن و دهن کجی کردن.
ازون شاید بدتر خودشیرینی کردن بعضی مذهبی ها برای اون جماعت. عادی شدن و بی عار شدن نسبت به حجاب و محرم و نامحرم.
شکستن قبح ها جوری که به مذهبی باید بگی نفرست اینو اونو نفرست اینو بذار اونو نذار.
یه ذره فکر نمیکنن. بگذریم. تو مطلب قورباغه پز تقریبا کامل توضیح دادم.
کاش با طی الزمان و طی الارض و طی الفضا و...
یه طی الحال هم داشتیم.
لطفا در ایتا مطلب را دنبال کنید
مشاهده در پیام رسان ایتا
تنها باد|سهراب سپهری