من استاد حرف زدن در سکوتم! کل زندگیام در سکوت حرف زدهام و در سکوت تراژدیهای زیادی را با خودم زندگی کردهام.
آدم کم کم توی خودش رسوب میکنه. هی حرفاش میرن پایین، ته نشین میشن، دریچه های فکرش رو میگیرن و هی کم حرف تر از قبل میشه تا اینکه برای همیشه ساکت میمونه.
کاش دنیا طوری بود که هیچکس به کسی نیاز نداشت ، اونوقت آدما مطمئن میشدن کسی که سراغشون رو میگیره ، "دوستشون داره" !
آدم دیر رازهای جهان را میفهمد.
آدم کلا دیر میفهمد. آدم نبردهای بزرگی میکند برای فتحِ هیچ، فتحِ باد!