#دخترشینا #قسمت‌پنجاه‌وششم فصل پانزدهم فردا صبح رفتیم خانه‌ی خودمان. کمی اسباب و اثاثیه هم بردیم. خانه‌ی قشنگی بود. دو اتاق خواب داشت و یک هال کوچک و آشپزخانه. دستشویی بیرون بود سر راه پله‌ها؛ جلوی در ورودی. اما حمام توی هال بود. از شادی روی پایم بند نبودم. موکت کوچکی انداختم توی حیاط و بچه‌ها را رویش نشاندم. جارو را برداشتم و شروع کردم به تمیز کردن. خانه تازه از دست کارگر و بنا درآمده بود و کثیف بود. با کمک هم تا ظهر شیشه‌ها را تمیز کردیم و کف آشپزخانه و هال و اتاق‌ها را جارو کردیم. عصر آقا شمس‌اللّه و خانمش هم آمدند. صمد رفت و با کمک چند نفر از دوست‌هایش اسباب و اثاثیه‌ی مختصری را که داشتیم آوردند و ریختند وسط هال. تا نصف شب وسایل را چیدیم. این خانه از خانه‌های قبلی بزرگ‌تر بود. مانده بودم تنها فرشمان را کجا بیندازیم. صمد گفت: ناراحت نباش. فردا همه‌ی خانه را موکت می‌کنم. فردا صبح زود، بلند شدم و شروع کردم به تمیز کردن و مرتب کردن خانه. خانم آقا شمس‌اللّه هم کمکم بود. تا عصر کارها تمام شده بود و همه چیز سر جایش چیده شده بود. عصر سماور را روشن کردم. چای را دم کردم و با یک سینی چای رفتم توی حیاط. صمد داشت حیاط را آب و جارو می‌کرد. موکت کوچکی انداخته بودیم کنار باغچه. بچه‌ها توی حیاط بازی می‌کردند. نشستیم به تعریف و چای خوردن. کمی که گذشت، صمد بلند شد رفت توی اتاق، لباس پوشید و آمد و گفت: من دیگر باید بروم. پرسیدم: کجا؟! گفت: منطقه. با ناراحتی گفتم: به این زودی. خندید و گفت: خانم! خوش گذشته. یک هفته است آمده‌ام. من آمده بودم یکی، دو روزه برگردم. فقط به خاطر این خانه ماندم. الحمدللّه خیالم از طرف خانه هم راحت شد. اگر برنگشتم، سقفی بالای سرتان هست. خواستم حرف را عوض کنم، گفتم: کی بر می‌گردی؟! سرش را رو به آسمان گرفت و گفت: کی‌اش را خدا می‌داند. اگر خدا خواست، بر می‌گردم. اگر هم برنگشتم، جان تو و جان بچه‌ها. داشت بند پوتین‌هایش را می‌بست. مثل همیشه بالای سرش ایستاده بودم. زن‌برادرش را صدا کرد و گفت: خانم! شما هم حلال کنید. این چندروزه خیلی زحمت ما را کشیدید. تا سر کوچه با او رفتم. شب شده بود. کوچه تاریک و سوت و کور بود. کمی که رفت، دیگر توی تاریکی ندیدمش. یک ماهی می‌شد رفته بود. من با خانه‌ی جدید و مهدی سرگرم بودم. خانه‌های توی کوچه یکی‌یکی از دست کارگر و بنا در می‌آمد و همسایه‌های جدیدتری پیدا می‌کردیم. آن روز رفته بودم خانه‌ی همسایه‌ای که تازه خانه‌شان را تحویل گرفته بودند، برای منزل مبارکی، که خدیجه آمد سراغم و گفت: مامان بیا عمو تلفن زده کارت دارد. مهدی را بغل گرفتم و نفهمیدم چه‌طور خداحافظی کردم و رفتم خانه‌ی همسایه‌ی دیوار به دیوارمان. آن‌ها تنها کسانی بودند که در آن کوچه تلفن داشتند. برادرشوهرم پشت تلفن بود. گفت: من و صمد داریم عصر می‌آییم همدان. می‌خواستم خبر داده باشم. » خیلی عجیب بود. هیچ‌وقت صمد قبل از آمدنش به ما خبر نمی‌داد. دل‌شوره‌ی بدی گرفته بودم. آمدم خانه. دست و دلم به کار نمی‌رفت. یک لحظه خودم را دلداری می‌دادم و می‌گفتم: « اگر صمد طوری شده بود، ستار به من می‌گفت. » لحظه‌ی دیگر می‌گفتم: « نه، حتماً طوری شده. آقا ستار می‌خواسته مرا آماده کند. » تا عصر از دل‌شوره مردم و زنده شدم. به زور بلند شدم و غذایی بار گذاشتم و خانه را مرتب کردم. کم‌کم داشت هوا تاریک می‌شد. دم‌ به دقیقه بچه‌ها را می‌فرستادم سر کوچه تا ببینند باباشان آمده یا نه. خودم هم پشت در نشسته بودم و گاه‌گاهی توی کوچه سرک می‌کشیدم. وقتی دیدم این طور نمی‌شود، بچه‌ها را برداشتم و رفتم نشستم جلوی در. صدای زلال اذان مغرب توی شهر می‌پیچید. اشک از چشمانم سرازیر شده بود. به خدا التماس کردم: خدایا به این وقت عزیز قسم، بچه‌هایم را یتیم نکن. مهدی هنوز درست و حسابی پدرش را نمی‌شناسد. خدیجه و معصومه بدجوری بابایی شده‌اند. ببین چطور بی‌قرار و منتظرند بابایشان از راه برسد. خدایا! شوهرم را صحیح و سالم از تو می‌خواهم. این‌ها را می‌گفتم و اشک می‌ریختم، یک‌دفعه دیدم دو نفر از سر کوچه دارند توی تاریکی جلو می‌آیند. یکی از آن‌ها دستش را گذاشته بود روی شانه‌ی آن یکی و لنگان‌لنگان راه می‌آمد. کمی که جلوتر آمدند، شناختمشان. آقا ستار و صمد بودند. گفتم: بچه‌ها بابا آمد. و با شادی تندتند اشک‌هایم را پاک کردم.

2 پارت از کتاب دختر شینا خدمت شما عزیزان❤️‍🩹👆

بیا مثل مهدی طارمی باشیم ؛ ⇨@FZ1389

- خلبان ها یه کُدی دارن به اسم : ‹ کد ۷۶۰۰ › مال وقتیه ك دیگه نمیشه چیزی گفت ؛ معنیش اینه : برج مراقبت من نمیتونم حرف بزنم اماتو حواست بهم باشه و راهنماییم کن ! وقتی ك بغض داری و نمیتونی حرف بزنی به خدا بگو : ‹ خدایا کد ۷۶۰۰ › ± یعنی بغض نمی‌زاره حرف بزنم و دارم تو این حجم غم ، عمیقا غرق میشم ! اما تو حواست بهم باشه : )!❤️‍🩹' ✨️ ⇨@FZ1389

کاش حضرت رقیه . . .💔>>> ⇨@FZ1389

اگر شرط عشق جنون است بگذار مارا دیوانه حسین بخوانند :) ⇨@FZ1389

پر بالم شکسته دلم پرواز میخاد یه سفر کربلا میخاد 💔🕊"(: #ارمین_رجبی ⇨@FZ1389

واکنش عکاس‌ها هنگام ورود رهبر انقلاب رو دیدید؟ (: ⇨@FZ1389

شهادت بال نمی‌خواد حـال می‌خواد!🌱 #شهید_محمدرضا_دهقان_امیری #شهیدانه ⇨@FZ1389

بریم مسجد😉❣️ #روزمرگی