کراش داشتن یعنی عشق،عشق ته تهش یه نگاه ج*نسیه... ولی خیلیا اون نگاه لنتی رو ندارن پس فقط دوست داشتن و یه تحسینه جوری که میخوای همیشه حمایتش کنی وقتی ناراحته با یه شیرکاکائو درد لنتیش رو کمتر کنی،سر هر موفقیتش اولین نفری باشی که تبریک میگه،همیشه میخوای شنونده ی حرفاش باشی یا حتی غر هاش،میخوای همیشه لبخند رو روی لباش ببینی و حتی ببینی چشماش میخنده،میخوای ذوق هاشو باهات به اشتراک بزاره و تو هم از خوشحالیش ذوق کنی،میخوای همیشه تولدشو تبریک بگی حتی اگه اون تبریک نگه،درمورد زیبایی چشماش بگی،علاقه مندی هاشو بدونی،بدونی با چی خوشحال میشه،الکی روش کرم بریزی چون حرص خوردنش نمک داره بعدش پشیمون شی و از دلش دربیاری...اینا خیلی قشنگه،همین نمیدونم این حس چیه هر چی هست عشق نیست کراش زدن نیست، بیایم اینقدر راحت لفظ کراش رو به کار نبریم

تراوشات یک مغز خسته:

بچه ها...این برای والدین هم صدق میکنه ها:)

دو سال دیگه؟،...

همه حرفاتونو یادمه چه بد چه خوب:)

منی که کلی طول میکشه با یکی صمیمی شم:

خیلی عذر میخواما ولی بله

:)))

بعضی روزا تو زندگی آدم هست که قلبش سنگین میشه اصلا نمیدونی برای چی...ولی یه حس سنگینی عجیبی رو روی قلبت حس میکنی انگار قلبت میخواد گریه کنه ولی جسمت بهش بها نمیده میزاره به حال خودش...اونم اینجوری سنگین میشه سمت چپ بدنت رو بی حس میکنه به سقف اتاق زل میزنی میبینی نمیتونی کاری کنی،فقط میشنویش..نغمه‌ی پر درد قلبت رو

موهامو کوتاه کردممم