تو خیابون که راه میرم هیچ چیز جدیدی نیست؛نه لبخند واقعی و نه هیچ حسی همه شبیه هم شدن و دارن تلاش میکنن سوشال مدیارو تو واقعیت بچپونن.عجبیه که دیگه هیچکس خودش نیست.مدل موها سبک لباس پوشیدن حرف زدن و حتی سلیقه آدما؛همشون به طرز خسته کننده ای شبیه همه تا بگن منم آره.منم میدونم فلان چیز مده.فلان نوع انتخاب باکلاسه... داریم کجا میریم؟چرا هیچکس و هیچ چیز واقعی بنظر نمیاد؟چرا هیچکس خودش نیست؟چرا میترسید وجودتون و خاص بودن و متفاوت بودنتون رو نشون بدین؟باور کنید اینکه بگین منم باکلاسم منم میدونم منم پوشیدم اصلا جذاب نیست خودتون باشید حتی اگه ساده ترین پوشش یا قیافه و مدل مو رو دارید.سادگی و خودتون بودن جذاب تره.بقیش یمدت بعد دل آدمو میزنه چون به اندازه کافی تو خیابونا و گوشیهامون باهاش خفه میشیم....

متاسفانه اصلا نمی‌تونم سیاست داشته باشم حالم از یکی بهم بخوره قشنگ از تک تک اجزای صورتم، حرکاتم و حرف‌هام مشخصه😀 والا بخدا درستشم همینه طرف یه وقت فکر میکنه خوشم میاد ازش نخیر ازت متنفرم گمشو🙏✨😂

~~

این عکسا مال ۸ سال پیشه:))) تازه یزدم نیست کرجه...:)))

✅

از جاهایی که باعث میشن بفهمم مشکلاتم چقدر کوچیک و بی اهمیته خوشم میاد. Dialog