هدایت شده از 𝖤︎𝗉𝗁𝖾𝗆𝖾𝗋𝖺𝗅
شاید آیندهی من و شما آنقدر هم که میگویند تلخ و غمگین نباشد ؛ شاید سرانجام یک روز طعم خوشِ آزادی را چشیدیم. شاید زمانی که این اتفاق رخ داد دیگر یادمان برود قبلتر از اینها در چه فلاکت و بدبختیای دست و پا میزدیم ، شاید در آن زمان فقط همین برایمان مهم باشد که بالاخره رسیدیم. پس از تمام این سالهای پر از سیاهی ، آن پرندهای که هزاران بار میخواستند امیدش را خاموش کنند ، عاقبت از قفس پرید. شاید آیندگان اینگونه دربارهی قصهی ما صحبت کنند که با آرزوی آزادی شروع شد و با پرندههایی که بیهراس از چیده شدن بال هایشان در آسمان پرواز میکردند به پایان رسید ..
- بخشی از یادداشت های فرح ؛ به نام آزادی.