گفتنی‌ها را گفته‌ام، حال نوبت سکوت است.

فاضل نظری در‌ مورد رابطه یه آدم عاشق با یه آدم عاقل یه غزل داره که میگه: شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی ست که آنچه در سرِ من نیست، بیم رسوایی ست چه غم که خلق به حسن تو عیب می گیرند؟ همیشه زخم زبان خون بهای زیبایی ست اگر خیال تماشاست در سرت، بشتاب که آبشارم و افتادنم تماشایی ست شباهت من و تو هرچه بود ثابت کرد که فصل مشترک عشق و عقل تنهایی ست کنون اگرچه کویرم هنوز در سرِ من صدای پر زدن مرغ های دریایی ست

دیگه از دور حواسم بهت نیست.

تنها چیزی که نیاز داری اعتماد به خودته . .🤍

دلم هنوز از آن لحظه‌ها می‌نویسد، جایی که لبخندت پایان دنیا بود و خداحافظی‌ات، آغازِ تباهی من…

گفت حال بدت را در کجا پنهان می‌کنی گفتم در لبخندم .