برای این که نویسنده شوید، فقط کافی ست مداد تان را بردارید یا رایانه تان را روشن کنید. همین که ب بسم الله را نوشتید، شما نویسنده می شوید. بله درست شنیدید. البته خب نویسنده ماندن خیلی سخت تر از نویسنده شدن است.🌹 باغبان: حسین مجاهد @Festivals

🖊🥀شهید_آوینی ♢ شاید گفتن ۆ نوشتن از شهادت ࢪاه شهادتـــــ را باز مێ‌کند. ࢪاز شهادتش شاید این بۆد…¡ #منتظر @Festivals

أهاي کبوتری که پریدی اون بالاها بگو کجا بودی و پر می زنی تا کجا؟ شاید که بی پناهی شاید نداری لونه شاید گرسنه هستی نداری آب و دونه کبوتر عزیزم خوش اومدی به مشهد برو به مهمونیِ کبوترای گنبد ندبه محمدی @Festivals

~ دࢪد ࢪا ڪـشیدم دفتࢪم طاقت نـیاوࢪد.. آنقدࢪ گࢪیه ڪـࢪد تا دࢪ اشـڪ هایـش له شـد. #شبنم @Festivals

#حکمت_کودک (حشره نمیتونست راه بره) این حشره خرابه برم یه حشره دیگه بردارم. تو باغ گردو بچه‌ها هم فعالند! @Festivals

#ایده_بسیج بچه های بسیجی سیزده ساله که زندگی شهید فهمیده مطالعه میکنند و از غیرت و شجاعتش خوششون میاد و درس می گیرند و چون مشکلات اقتصادی روستا و شغل پدرها می بینند،می فهمند الان وقت جنگ اقتصادی یا کار اقتصادی ست، با همدیگه کار اقتصادی جهادی میزنند و فقر از روستا برای همیشه جمع میشه @Festivals

حال مادرش خیلی بد بود‌. دکتر لاکی گفت:« باید برای او گیاه بابونه بیاورد.» جوجه تیغی به همه جای جنگل سر زد. هیچ جا آن را پیدا نکرد. دکتر لاکی به او گفت:« در کنار رودخانه ی جنگل تاریک بابونه هست. » جوجه تیغی می‌دانست که جنگل تاریک، جای خطر ناکی است. بخاطر مادرش تصمیم گرفت به آنجا برود. با خودش گفت:« تمام راه، خودم را جمع میکنم. مثل گلوله قل میخورم تا آسیب نبینم.» همین کار را کرد. وقتی برگشت تعداد زیادی از تیغ هایش کنده شده بودند. بار دوم باید به آنجا می‌رفت. در راه، موش کور دانا را دید. موش کور دانا گفت:« چرا تیغ هایت کم شده؟» جوجه تیغی برایش تعریف کرد. موش کور دانا خیلی ناراحت شد. گفت:« چرا زودتر نگفتی؟» جوجه تیغی چشمش گرد شد:« اگر میگفتم، چه فرقی میکرد؟« موش کور دانا به درختی نگاه کرد:« ما سالها پیش، از زیر این درخت، تا کنار رودخانه ی جنگل تاریک، سوراخی درست کردیم. چون آنجا گیاهان دارویی زیاد است. هر کس بخواهد آنجا برود، از اینجا میرود.» جوجه تیغی خیلی ناراحت شد:« چرا دکتر لاکی نمیدانست؟» موش کور دانا سرش را پایین انداخت:« دکتر لاکی بخاطر سن زیاد، حتما آن را فراموش کرده» جوجه تیغی از موش کور دانا تشکر کرد. از سوراخ زیر درخت به رودخانه رفت. بابونه ها را چید و برگشت. 🌼 حضرت علی علیه السلام فرمود: كسى كه به رأى و فكر خود اكتفا كند خود را به خطر افكنده است. #خصلت_های_شاکله_ساز #کتاب_العشرة #خالقی @Festivals

بسم الله الرحمن الرحیم چه خبره...؟! :«چقدر وول می‌خوری یکم اروم بگیر» یشمی سرش را بالا گرفت، این را گفت و آرام سرجایش نشست. صورتی اخمی کرد. کمی جا به جا شد:«خب حوصله‌م سر رفته می‌خوام ببینم اون بیرون چه خبره» یشمی لب‌های سنگی‌اش را جمع کرد. بلند گفت:«می‌خواستی چه خبر باشه؟ اگه گذاشتی یکم استراحت کنیم» سفیده چشمانش را باز کرد:«اه چه خبرتونه؟ سر و صدای اینجا کم نیست شما هم همش تو سر و کله‌ی هم می‌زنید!» یشمی به دیواره‌ی گونی تکیه داد:«از این صورتی بپرس که همش وول می‌خوره» صورتی سرش را پایین انداخت:«چرا همش به من گیر می‌دی؟» رویش را برگرداند. ساکت به گوشه‌ای خیره شد. یشمی دلش سوخت. جلو رفت:«خیلی خب حالا گریه نکن» صورتی آرام گفت:«من دارم این تو خفه می‌شم دلم می‌خواد برم بیرون. ما رو از کوه مهربون جدا کردن معلوم نیست می‌خوان چه بلایی سرمون بیارن» یشمی سرش را جلو آورد:«ترسیدی؟» صورتی لب‌هایش را جمع کرد:«نخیر نترسیدم» یشمی لبخند زد:«بیا بپر روی من از اون بالا نگاه کن ببین می‌تونی ببینی اینجا چه خبره یانه!» لب‌های صورتی به خنده باز شد. روی پشت یشمی ایستاد. خودش را بالا کشید. یشمی داد زد:«چه خبره؟ چی می‌بینی؟» صورتی جیغی کشید و پایین پرید. یشمی دوباره پرسید:«خب چی دیدی؟» صورتی زبانش بند آمده بود. نگاهی به یشمی کرد، نگاهی به سفیده که حالا چشم دوخته بود به دهان او. صورتی نفس محکمی کشید و گفت:«هههههمون اااااقا که ممممارو از کوه بببببرداشت ممممعلوم ننننیست چچچچه بلااییی سسسسر کککککبود ببببیچاره دددداره مممممیاره» یشمی به سفیده زل زد:«حالا باید چیکار کنیم؟» سفیده سرش را پایین انداخت. دلش گرفت. دوست نداشت چنین بلایی سرش بیاید. سرو صدا قطع شد. کار مرد تمام شده بود. بلند شد و از اتاق بیرون رفت. صورتی به یشمی گفت:«برگرد دوباره برم بالا ببینم چه بلایی سر کبود اومده» یشمی برگشت. صورتی پشتش سوار شد. سرک کشید. صدا زد:«اهای کبود صدای من رو می‌شنوی؟ حالت خوبه؟» صدایی نشنید. بلندتر صدا زد:«اهااااای کبود با توام» کبود تازه صدای صورتی را شنیده بود. بلند شد. همان‌جا نشست. از ان بالا گونی را می‌دید و صورتی را که از بالای گونی سرک می‌کشید. صورتی نگاهی به کبود کرد. چشمانش گرد شد:«وای چقدر زیبا شدی؟!» کبود نگاهی به خودش کرد:«بله که زیبا شدم می‌بینی؟ حالا شبیه یک نگینم» صدای پای مرد را شنید. سرجایش برگشت. صورتی هم از پشت یشمی پایین پرید:«کبود خیلی زیبا شده! حسابی می‌درخشه» یشمی گفت برگرد حالا نوبت منه که ببینم» صورتی برگشت یشمی پشتش سوار شد و سرک کشید. مرد پشت میز نشسته بود. کبود را که حالا یک نگین زیبا و درخشان شده بود برداشت. روی رکاب نقره ای رنگی سوارش کرد. بعد انگشتر را به دست کرد. یشمی بی‌اختیار برایش کف زد. با این کار تعادلش بهم خورد و افتاد توی گونی کنار سفیده. سفیده داد زد:«اخ چیکار می‌کنی مواظب باش» یشمی گفت:«ببخشید» کنار صورتی نشست:«من هم دلم می‌خواد یک انگشتر بشم» مرد به گونی نزدیک شد. سنگ‌ها صدای پایش را که شنیدند ساکت و آرام سرجایشان نشستند. حالا نوبت صورتی بود. از خوشحالی برقی زد و آماده ی تراشیده شدن شد. #باران @Festivals

~ قـــࢪن هاست ڪہ زمسٺان دࢪ دل تـاریخ ریشه دوانده... ای بهار دل ها زود تر بیا!🌿 @Festivals

داستانک ها می توانند عصاره ی رمان باشند و هم منشا ایده های نو و هم براش هایی تاثیر گذار از یک رمان باغبان حسین مجاهد

~ گاهـۍ بایـد زمـین ࢪا از چشـم آسـمان دیـد، از بـالا... آنـگاه زمـین بࢪایت ڪـوچڪ مێ شود دیـگࢪ سخـتۍ هایـش دࢪ مقـابلت بزࢪگ نیسـت، اهـداف بزࢪ‌گت بࢪایـت ڪوچڪ مێشود و به دنبـال اهـداف بزرگتر می گردے اهدافـے فرا زمینے... فرا مـادی... فقط ڪافیست ڪمی روحـت ࢪا وسعت دهـی، با پاۍ جان بالا بࢪوی، تا آسمـان ها... جایـی نزدیڪ خوࢪشید... شاید ڪـمی بالا تـࢪ...🌱 @Festivals

#ایده_بسیج دختران بسیجی که با پول بافتنی هایی که در کلاس های بسیج یاد گرفته بودند به نیازمندان محله کمک کردند @Festivals