چقدر تقدیمیا و حمایتیای ایتا سخت شده. قبلا یه فوروارد می‌کردیم. طرف می‌رفت جستجوی سراسری و رسما به هر کی اونجا میدید بی چک و چونه تقدیمی میداد. حمایتیام که مرامی بود. چه خبر شده تو این چند سال؟

همیشه اولین واکنش خیلی مهمه.

تو یه جمع غالبا هرچیزی که اولین نفر درباره‌ی موضوعی میگه جهت‌دهنده‌ی بحثه. اگه بگه موافقم شانس موافق بودن بقیه هم بیشتره. و اگه بگه مخالفم برعکس. و این خیلی موضوع عجیبیه.

البته عجیب که نه. علتش قابل فهمه. ولی حجم تاثیرش واقعا فرمول نمیشناسه.

یه کانالای رندومی عضوم که خدا خودش هدایتم کنه.

اتلاف وقت بس پاکسازی می‌کنیم.

بسه هر چقدر زندگیای عجیب غریب بقیه رو نگاه کردم خودم یه بهترشو خواهم ساخت.

کاش میشد تو ایتا یه قابلیتی رو فعال کنیم که تعداد اعضای گروه‌ها و کانال‌ها رو کلا نبینیم. و بدون اینکه بدونیم چند نفر دیگه دارن این حرفا رو می‌بینن و دنبال میکنن محتواها رو می‌دیدیم و گوش می‌دادیم و حرف می‌زدیم و فکر می‌کردیم. این قضاوتایی که بر اساس یه عدد تو ذهن بیشترمون خواسته یا ناخواسته شکل می‌گیره اصلا چیزای جالبی نیستن.

من اگه ایتا رو باز نکنم پروفسور حسابی میشم.

این گروهایی که برای تبریک تولد میزنن و به هر کس و ناکسی رو میزنن که عضو شه و تبریک بگه خیلی مضحکن. واقعا تبریک تولد از کسی که هیچوقت تو زندگیت باهاش مواجه نشدی چه لذتی میتونه داشته باشه؟

اون نکته‌‌‌ای رو که استاد سر کلاس یک ربع درباره‌ش توضیح میده رو همون دقیقه‌ی اول میفهمم. ولی اونی که سر امتحان ازم میخواد و توقع داره ندیده بلد باشم رو نمیفهمم. زمونه‌ی بدیه.