کاش میشد تو ایتا یه قابلیتی رو فعال کنیم که تعداد اعضای گروهها و کانالها رو کلا نبینیم.
و بدون اینکه بدونیم چند نفر دیگه دارن این حرفا رو میبینن و دنبال میکنن محتواها رو میدیدیم و گوش میدادیم و حرف میزدیم و فکر میکردیم.
این قضاوتایی که بر اساس یه عدد تو ذهن بیشترمون خواسته یا ناخواسته شکل میگیره اصلا چیزای جالبی نیستن.
این گروهایی که برای تبریک تولد میزنن و به هر کس و ناکسی رو میزنن که عضو شه و تبریک بگه خیلی مضحکن.
واقعا تبریک تولد از کسی که هیچوقت تو زندگیت باهاش مواجه نشدی چه لذتی میتونه داشته باشه؟
اون نکتهای رو که استاد سر کلاس یک ربع دربارهش توضیح میده رو همون دقیقهی اول میفهمم. ولی اونی که سر امتحان ازم میخواد و توقع داره ندیده بلد باشم رو نمیفهمم. زمونهی بدیه.
طرف وسط حرفاش یهو میگه وای چقدر گشنمه.
بیست سال بعد یه عده میان میگن که این بابا میدونست قراره مثلا گرونی شه. میدونست امسال بارش کمه. میدونست فلان. میدونست بهمان.
خب آخه.
تجربه شخصیم اینه که هر بار با کلی فسفر سوزوندن یه چیز جدید یاد گرفتم سرم به شکل آشنا و جالبی درد گرفته.
و این برعکس ماهیتش معمولا برام خوشحالکنندهست.
