سِلی|برایِ ایران
برای ایران، برای مادرهای منتظر، برای خونِ روی خاک یادشان زنده است، در هر نفَسی که میکشیم.
آدم وقتی به گذشته نگاه میکنه، انگار یه زخمِ قدیمی رو دوباره باز میکنه. ما هی میگیم ایران… ایران یعنی چی؟ ایران یعنی اون خونهای که از اول بنا شده بود، خیلی خیلی محکم. یه زمانی مردی بود به اسم کوروش. یه پادشاهی که میگفتن سایهش رو سر همه بود. اونم خدای خودش رو داشت، ولی یه جور دیگه، با یه جور مرامِ دیگه. اون ایران رو ساخت، یه خونه بزرگ که قرار بود تا ابد برقرار باشه.
ولی رفیق، تاریخ رو نگاه کن. انگار یه نفر قسم خورده همه چیزای قشنگ رو نابود کنه. اون خونهای که کوروش با زحمت بنا کرد، کمکم ترک خورد. وای به حال اون بچهها… اون بچههایی که وارث اون عظمت بودن. انگار نفرین شده بودن. یکیشون اینطوری رفت، یکیشون اونطوری… یکی رو کشتن، یکی رو فرستادن به دربهدری. یه دودِ غلیظ از اون همه شکوه بلند شد و رفت آسمون.
سِلی|برایِ ایران
برای ایران، برای مادرهای منتظر، برای خونِ روی خاک یادشان زنده است، در هر نفَسی که میکشیم.
برای مادرانِ داغدار
برای ایرانِ عذادار
سِلی|برایِ ایران
برای ایران، برای مادرهای منتظر، برای خونِ روی خاک یادشان زنده است، در هر نفَسی که میکشیم.
ایرانم
آخ که وقتی اسمش میاد، بغضی میشینه ته دل آدم. انگار یه زخمِ کهنه است که هر روز تازه میشه. یه روزایی بود که اسم این خاک، لرزه میانداخت به تنِ دشمن، مایه غرور بود. ولی الان چی؟ الان انگار یه نفر یه خنجر فرو کرده تو سینهاش و داره یواش یواش میچرخونه.
ظلم رو که دیگه نگو. انگار تموم نشده، فقط شکل عوض کرده. یه وقتایی یه جوری میزنن که نفست بند میاد، یه وقتایی هم یواشکی، نامردانه. انگار دلشون خوشه که دارن ما رو میبینن که چطور داریم دست و پا میزنیم. خدا خودش شاهدِ این همه بیانصافیه. خودش میدونه چی داره به ما میگذره.
و داغدار شدنِ ایران… این بدترینِ درده. یعنی اینکه دیگه صدای خنده از کوچهها نمیاد. یعنی اینکه هر خونه یه داغی داره. یه مادر، یه پدر، یه خواهر، یه برادر… انگار یه قافلهست که داره پشت سر هم داغدار میشه. این بچههایی که پرپر شدن، این جوونهایی که رفتن، این امیدهایی که نابود شد… اینا داغِ رو دلِ این خاکه. داغی که هیچ وقت سرد نمیشه.
خدایا تو رو به حقِ همین دلهای شکسته… خودت یه نگاهی به ما بنداز. خودت این بارِ سنگین رو از رو دوشِ این مردم بردار. این همه بدبختی، این همه ظلم، این همه داغ… دیگه طاقتمون تموم شده. خودت گفتی که «انا لله و انا الیه راجعون». یعنی آخرش به تو برمیگردیم. پس خودت دستمون رو بگیر. نذار توی این تاریکی گم بشیم. نذار این خونه، این ایرانِ عزیز، بیشتر از این داغ ببینه.نزار بیشتر از این خواهر و برادر از دست بدیم،نزار مادرای بیشتری داغ دار بشن،نزار بیشتر از این دل شکسته بشه