-اما عزیز من؛
زندگی که فتح قله ها نیست
زندگی گاهی بیرون آمدن از دره هاست..
هدایت شده از [نویسندۀ نقلی]
کسی برای اَبد با کسی نمیماند؛
زمانه است رفیقا، زمانه را بپذیر.:)
_فاضل نظری
هدایت شده از هِزارویكشَب*
حسینجان،
مارا نمیبری به حرم، قهرکردهای؟:)
جدیدا با تعریف خاطرات قدیمی و نشستن تو جمع های صمیمی و فکر کردن به چند سال بعدش، یه گَرد سنگین و عمیقی از غم رو قلبم میشینه که بهم میگه :
اینایی که جلوتن و این لحظاتی که توشی ام قراره خاطره بشنا
و واقعا غم انگیزه
یعنی مثلا میبینی تو یه لحظه فوق العاده شاد من این بن ذهنم میرسه و یهو اون شادیه جاشو به یه حس عجیب و عمیق میده
مثلا میبینی نشستم یه گوشه دارم با چشم قرمز و لبخند به همه نگاه میکنم و شاید بگی واا این چه مرگشه؟ 😂😭
حتی امروز خالم داشت میگفت رفته قبرستونی که یکی از اقوامش بودو هرچی گشته قبر طرفو پیدا نکرده.
فکر کنید بهش؛
یعنی یه روز نه تنها ممکنه مارو یادشون نیاد و کلا فراموش کنن بلکه انقدر بی ارزش و غریب میشیم که حتی قبرمونم گم میکنن.
یه جای قبرستون میخوابی و چند سال بعد همه یادشون میره اونجایی و به زور بهت سر میزنن