لعنت به بغضی که موقع دفاع از خودت تو بحث گلو تو میگیره و ساکتت می‌کنه لعنت ..

اما این بغض چه میداند صبر چیست ؟

شاید حق با تو بود شاید واقعا بدم.

ما خواستیم و نشد انگار نبود موقعشو..

بعضی وقتا خسته نمی‌شی… فقط خالی می‌شی، نه اشکی می‌مونه، نه حرفی، نه حتی دلی برای ادامه دادن. فقط یه سکوتِ سنگین، که هیچ‌کس نمی‌فهمه پشتش چی بود... لبخند می‌زنی تا کسی نفهمه، ولی درونت جنگه، یه جنگ بی‌صدا با خودت، با خاطراتت، با همه‌ی چیزایی که نتونستی درستشون کنی... و تهش فقط یه جمله تو ذهنت می‌مونه: «کاش هیچ‌وقت انقدر قوی نمی‌شدم که درد رو ساکت تحمل کنم.»

و ناگهان..

دل نشکنین. دل نشکنین. دل نشکنین. دل نشکنین.

یه روز ارزو میکنی که کاش از سی طبقه میوفتادی، ولی از چشمای من نه

00:00

عه باز غمم گین شد

بازم یه پاراگراف براش تایپ کردم و پاک کردم :)))))))