چه کسی می‌فهمد در دلم رازی هست؟ می‌سپارم آن را، به خیال شب و تنهایی خود…

بزرگ شدم . خیلی بزرگ تر اونی که بودم شدم . کلا هشت ماه گذشت و من هشت سال بزرگ شدم .. شاید بیشتر اما کمتر نه . فهمیدم هیچ کس موندگار نیست باید مواظب خودم باشم . فهمیدم دنیا همینه تا از اشتباهات درس نگیری آنقدر تکرار میشن تا اون درسی که باید می‌گرفتی و بگیری ... و... خلاصه خیلی چیزا تغییر کرد جز لذت موقع فکر کردن به مرگم هنوز که روز مرگمو تصور میکنم آرامش کل وجودمو میگیره هنوزم مرگ میپرستم با اینکه دنیام نسبت به قبل قشنگ تر شد باز اون دنیارو به اینجا ترجیح میدم .

قبلا یه ترسِ ریزی برا مرگ بود که اونم دیگه نیست هر چی زودتر بهتر.. از این دنیا خیری ندیدم انشالله اون دنیا

خوشم میاد از اینکه معلوم نیست شاید اصن فردا صبح پا نشم :)

اما مرگ تو خواب 🛐🛐🛐🛐🛐 یا همون مرگ خاموش

:)))))

اشتباه نکنید چص ناله نیستا از علاقه هام دارم میگم😂💘

منم همینطور کوچولو :))

امیدوارم به مرحله ای نرسید که حس کنید تنها راه محافظت از خودتون تنها موندنه....!

مرا ببخش که اینگونه دلتنگ به تو می اندیشم...!

لبخند زدم... گویا هرگز دلی نبود که بشکند...

‌از یه جا به بعد از "نه بابا امکان نداره" رد میشی و به مرحله‌ی "هیچی از هیچکس بعید نیست" میرسی.