حوصله حرف زدن ندارم، حوصلهی معاشرت هم ندارم. ادمهای کمی هستن که فقط دوس دارم اونارو ببینم باهاشون حرف بزنم و بغلشون کنم.
شاید بزرگسالی پذیرش «نرسیدن» باشه؛ پذیرش این واقعیت که ما هیچ وقت قرار نیست به بعضی چیزها، افراد، مکانها و موفقیتها برسیم.