پناهگاه باشید، نه پرتگاه.

نشد بهت بگم خیلی چیزا رو..

ذات بسیار پاکی می‌خواهد، خوشحال شدن از خوشحالی دیگران.

و تو دوام می‌آوری بی‌آنکه کسی بفهمد که در بارانِ دردها، هنوز ایستاده‌ای...

کتابی میشد به نام تمایل به خاموشی در پس ذهنی ناآرام

ولی من دیگه اون آدم سابق نمیشم...

شکستنی‌ها شکست. هرطور مایلید حمل کنید.

واسه همه بله بودم برا تو جانم.

شبتون بی‌اشک :)

- آدما دو جور گریه دارن؛ زمانی که خیلی غمگینَن و زمانی که خیـلی خیـلی غمگینَن. + اینا مگه فرقیم باهم دارن؟ + آره؛ دومی دیگه اشک نداره.

دیگر حوصله ای برای غصه خوردن و بغض کردن و درد کشیدن ندارم. وقتی ببینم چیزی یا کسی عذابم میدهد ، نمی سوزم یا میسازمش یا کاملا رهایش می کنم ، اسمش منطقی شدن نیست ، آدم از يك جایی به بعد خسته می شود.