#ابوعبیده در گردهمایی ابرقهرمان‌ها از صفحه‌ی توییتر the cradle media و خانم شَرمین نروانی، تحلیلگر لبنانی بهمن ۱۴۰۳ خانم نروانی: اخیراً این تصویر در شبکه‌های اجتماعی خیلی وایرال شد. یک مدرسه‌ی اردنی به بچه‌ها گفته بود لباس یه ابرقهرمان رو بپوشن و می‌بینید که یه اسپایدرمن هست و بقیه لباس مقاومت فلسطین، کادر امدادی، خبرنگارها و ... رو پوشیده‌ن. باور کردنی نیست که بچه‌ها اینطور قهرمانای واقعی رو بشناسن - چون ما تو دین‌مون قهرمانای واقعی داریم نروانی: دقیقاً! ابرقهرمان‌ها، باید از جنس مردم معمولی باشن، نه کسی که از مچش تار پرتاب می‌کنه

#ابوعبیده در آلمان خانم آلمانیِ بازداشت شده در تظاهرات: یا ابوعبیده یا حبیب (خبیب😁) اضرب اضرب تل‌ابیب instagram.com/reel/DNLECzAMryQ آگوست ۲۰۲۵

و #ابوعبیده ی داغستان instagram.com/reel/DOGoLGEiJs6 سپتامبر ۲۰۲۵

وَ نُنَزِّلُ مِنَ القُرآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحمَةٌ لِلمُؤمِنینَ مجروحی که دردش رو با خواندن #قرآن تسکین میده جهاد ابوشماله، خبرنگاری که این صحنه رو از راهروهای بیمارستان «شفاء» ثبت کرده، نوشت: انگار داشت با ذکر، روی زخمش مرهم می‌ذاشت و مقابل درد، با روح صبورش مقاومت می‌کرد instagram.com/reel/DOoE6ztiAFq ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵ ، غزه

پسربچه برای استراحت کردن، جایی غیر شانه‌ی خواهرش نداشت 📸یوسف خضر instagram.com/reel/DOpumawAmVL ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵، غزه

این دفتر مدرسه مه می‌بینید چه خوشگله؟ می‌خوام بسوزونمش برا پخت غذا instagram.com/reel/DOjBDtwjayD ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳، غزه

📺 کودکی فلسطینی که تمام اعضای خانواده‌اش در نسل کشی غزه شهید شده‌اند و به تنهایی در بیمارستانی در غزه زندگی می‌کند... هزاران کودک فلسطینی که تمام اعضای خانواده یا بیشتر آنها را از دست داده‌اند وجود دارند... @foreverpalestinemedium

کودکی که در بیمارستان زندگی می‌کنه!

این تصویر رو به احتمال زیاد به یاد دارید. ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰. «محمد الدُرّه»، نوجوون ۱۰-۱۲ ساله پشت پدرش پنهان شده بود. پدر فریاد می‌زد اما صهیونیستا گوش شنیدن نداشتن. شاید به خاطر صدای شلیک پیاپی گلوله‌ها پنبه تو گوششون گذاشته بودن. یا شاید به خاطر پنبه‌هایی که تو گوششون بود، پیاپی شلیک می‌کردن. بگذریم. همون موقعا یکی از شبکه‌های کودک عربی درمورد این قاب پدر-فرزندی قطعه‌ای ساخت با عنوان «طلقة»، گلوله.

طلقة، تلو الطلقة إخترقت جسدي مثل ورقة طلقة، تلو الطلقة إخترقت جسدي مثل ورقة كُتب عليها أنا عربي و هذا أبي بيدٍ يستدعي للحدقة دمعةَ حزنٍ ألم حُرقة و الأخرى حائمةٌ حولي ماذا تُخفي عن مرتزقة طلقة، تلو الطلقة يرحل جسدي روحي تبقى طلقة ألف طلقة تخرج مع أنفاسي الأنقى واثقة صارخة شعبي كذب المحتل و لو صدق كذب المحتل و لو صدق . گلوله، پشت گلوله بدنم را مثل یک کاغذ سوراخ کرد گلوله، پشت گلوله بدنم را مثل یک کاغذ سوراخ کرد کاغذی که رویش نوشته من عربم، و این پدرم است که با یک دست به سمت چشم راهنمایی می‌کند اشک غمی را که دردی سوزان است و دست دیگرش را دور من انداخته مگر یک دست، چه چیز را از چشم مزدوران پنهان می‌کند؟ گلوله، پشت گلوله بدنم می‌رود اما روحم به شکل یک گلوله می‌ماند و هزار گلوله با نفس‌های پاک من [از سینه] خارج می‌شوند و بااطمینان، خطاب به هموطنانم فریاد می‌زنند: اشغالگر دروغگو است، حتی اگر راست بگوید اشغالگر دروغگو است، حتی اگر راست بگوید