eitaa logo
گاهی‌نوشتهایم
111 دنبال‌کننده
366 عکس
79 ویدیو
5 فایل
ارتباط با ادمین
مشاهده در ایتا
دانلود
وقتی همه بسته‌های کتاب‌تون رو میفرستید در خونه‌ی ما و خانواده نام گیرنده رو نمی‌خونند و میگذارند روی میز من و من وسط سروکله زدن با تحلیل روایت دلم می‌خواد بسته رو باز کنم ببینم چه کتابیه و ازش خوشم میاد منتظر نباشید دونه دونه پیام بدم ببینم کدوم‌تون کتاب رو سفارش دادید. مخاطب خانواده‌ی محترمم
مرد غیرقابل پیش‌بینی چه کردی!!!
ما در یک جامعهٔ مصاحبه‌گر زندگی می‌کنیم.(آتکینسون و سیلورمن، ۱۹۹۷، گوبریوم و هولستین، ۲۰۰۲). در تمام سال‌های گذشته که مصاحبه تبدیل به روزمرگی زندگی‌ام شده، جالب‌ترین جمله راجع به «مصاحبه» همین جمله است.
شاهکار آموزش و پرورش در استفاده از نماد ززآ آقای وزیر کلاهت رو بالاتر بذار... آقای دولت هر روز داری گل می‌کاری...
سجاده‌ محل کارم را باز کردم. نمازش را خواند. مهر و سجاده متبرک را برایم گذاشت و رفت. عطر سجاده همان است که شبی در شلمچه به مشامم خورد و کسی آن اطراف نبود.
بعد از جنگ صدای فن سیستم هم آزاردهنده است. روستا لازمم... کلبه‌ای بالای تپه‌ی کنار روستا. آنتن موبایل قطع، دسترسی به اینترنت غیرممکن و تنها صدای محیط هم صدای سوختن چوب و بوی خاک و ضرب انگشت ابر روی پنجره‌های آبی آسمانی با شیشه‌های رنگی باشه... آدم‌ها دورِدور و اتاق پر از کتاب و کاغذ و قلم...
هوش مصنوعیِ خنگ🤢
یک چیزهایی فهمید فقط من چرا مرد شدم؟ شومینه و پنجره باز و ... یکی رد داده🙄
تو لیلایی یا ام‌البنین
میدان مثل همیشه نیست. تعداد ماشین و نیروهای نظامی بیشتر از شبهای گذشته است. می‎گردم و دختر عمو را پیدا می‌کنم. می‌خواهم توافق کنیم کجای میدان بنشینیم. سکویی را انتخاب می‎کنیم. می‎نشینم اما نمی‎توانم منتظر بمانم تا ببینم چه پیش می‌آید. می‌دانم بین شهدای فراجا در هفته نیروی انتظامی یکی‌شان قمی است. احتمال می‌دهم شهید آورده باشند. از دختر عمو جدا می‌شوم و می‌روم سراغ پلیس‎های کنار میدان. می‎پرسم امشب بناست شهید بیاورند یا خبری شده؟ آقای پلیس که با سوالم تمرکزش را به هم زده‌ام جواب می‌دهد شهید آورده‌اند. آمبولانس را نشانم می‌دهد. آمبولانس کنار میدان ایستاده. عده‌ای خانم و آقا نزدیک ایستاده‌اند. تسبیحی که نیت کرده‌ام همه جا تبرک کنم را آماده می‌کنم. جلو می‌روم. تصویر شهید را می‌بینم. خودش است. «عباس آقایی» بچه خیابان امامزاده ابراهیم قم. به چشم‎هایش نگاه می‌کنم. زود چشم برمی‌‎دارم. باید الان گوشی را آماده کنم و تند و تند عکس بگیرم تا در مسابقه من اول رسیدم و من بیشتر عکس گرفتم برنده بشوم. باید بگردم مادر شهید را پیدا کنم و تند و تند سوال بپرسم و یادم برود چه زخمی بر جان این مادر نشسته و به اول شدن خودم فکر کنم. گوشی را بالا می‌برم و سعی می‌کنم یک عکس از پوستر عباس بگیرم. بعد گوشی را می‌گذارم داخل کیف و تسبیح را جمع می‌کنم میان مشت دست راستم. خشم دارم. غمگینم. حرف دارم. می‌خواهم با شهید حرف بزنم. با جوانی که روی پاهای خودش رفت و حالا خوابیده در تابوت برگشته. یعنی وقت رفتن از این میدان هم عبور کرده؟ مردم آرام آرام متوجه می‌شوند و جمعیت دور آمبولانس زیاد شده. مینی‎‌بوسی کنار میدان می‎ایستد. دخترعمو هم آمده و کنارم ایستاده. فکر می‌کنم لابد نزدیکان شهید را از حرم آورده‎اند. درها که باز می‌شود سربازان و تکاوران فراجا پیاده می‌شوند و به سمت آمبولانس می‌آیند. سرود دختربچه‎ها در جایگاه تمام شده. آقای سیرلانی فریاد می‌زند الله‌اکبر و جمعیت تکرار می‌کنند. من اما فقط نگاه می‌کنم. تکاورها در دو ردیف رو به هم می‌ایستند و چند مرد سیاه پوش هم بین آنها در رفت و آمدند. خبر حضور عباس آقایی در میدان اعلام می‎شود. حالا وقتش رسیده عباس به میدان بیاید. عباس روی دستها بالا و جلو می‎رود. خیلی زودتر از تصورم از من می‌گذرد. نمی‎رسم تسبیحم را تبرک کنم. یکی از تکاورها را صدا می‌‎زنم. همان که برای پسربچه‌ نوجوان راه باز کرد تا به عباس برسد. تسبیح را می‌گیرد و تبرک می‌کند و برمی‌گرداند. آنقدر قد بلند هست که در ازدحام جمعیت دستش به تابوت عباس برسد و تسبیح را برگرداند. همین هم بغضم را بیشتر می‌کند. ذهنم برایم روضه می‌خواند. ننه نخل بلندُم رفتی و حالا دلُم ریشه گریه می‌کنم. حس غربت دارم. احساس غمی عمیق و طولانی. شب و روز قلب صد پاره‌ام یه اسپند رو آتیشه آرام قدم برمی‌دارم. کلمات فراری شده‌اند. از ذهنم عبور می‎کنند و قبل از اینکه به زبان بیاورم می‌روند. عباس را می‌برند و روبروی جایگاه روی بلندی می‌گذارند. می‌روم سمت میدان. روی بلندی  بالای سر دخترعمو که روی لبه‎ای نشسته و گریه‌ می‌کند می‌ایستم تا بتوانم بهتر ببینم. دستهایم را بغل می‌کنم و گریه می‌کنم. - مادرت چه جوری راضی شد تو پلیس بشی؟ همین را می‌گویم و باز این کلمات هستند که می‌آیند و می‌روند. مردی با لباس پلنگی نظامی صحبت می‌کند. شبیه به فرمانده انتظامی استان است. در انتهای حرفهایش آرزوی شهادت می‌کند. دلم ریش می‌شود. می‌خواهم بروم پشت جایگاه و وقتی پایین آمد بگویم: خواهش می‌کنم بعد این آرزوی شهادت را در دلتان به خدا بگویید. هق‌هق گریه زنها بلندتر شده. لابد آنها هم مثل من دلشان ریش شده. دو خانم به جمع مجریان برنامه و نظامی‌ها اضافه می‌شوند. بناست مادر شهید صحبت کند. همان که اجازه داده پسرش پلیس بشود. برود سیستان و شهید بشود. چه جوری تاب آوردی زن؟ دم رفتن چه حالی داشتی؟ چه کسی خبر آورد عباست شهید شده؟ می‌خواهم صدایش را بشنوم و ببینم عباس را با چه لحنی ادا می‌کند. اعلام می‌کنند یکی از خانم‌های اقوام شهید به نمایندگی صحبت خواهد کرد. مادر شهید نمی‌تواند صحبت کند. حالا نه فقط کلمات که روضه‌ها هجوم می‌آورند. زن تو لیلایی یا ام‌البنین؟ و وقتی می‌گویند این مادر همین یک فرزند را داشته و تنهایی بزرگش کرده و حالا وقتی چهل و دوسال دارد شده مادر شهید بیست و سه ساله. دیگر نمی‌شنوم. فقط زار می‌زنم. من همیشه نفر آخرم در رسیدن به شهدا... ✍معصومه دستجانی فراهانی https://eitaa.com/GahiNevesht https://ble.ir/gahinevesht