‏🔻 ۳/۳ پس از راه‌اندازی جاده ابری دیجیتال در سال ۲۰۱۵، پروژه‌های فناوری چینی در امارات به‌طور چشمگیری افزایش یافت؛ تعداد ابتکارات فعال به ۸۱ مورد رسید که این رقم، شانزده برابر پیشین است. حضور فناوری فراتر از مخابرات گسترش یافت و شامل شبکه‌های نظارتی، کاربردهای هوش مصنوعی، پرداخت‌های الکترونیکی و رباتیک شد؛ شرکت‌های بزرگی چون آلی‌بابا، تن‌سنت، بایدو، DJI، Yitu و آنت اینترنشنال گروپ در این حوزه‌ها نقش‌آفرینی کردند. عربستان سعودی نیز رشد هفت‌برابری مشابهی را به ۵۶ پروژه ثبت کرد؛ در این پروژه‌ها هوش مصنوعی و مخابرات اکنون در سطح مساوی قرار گرفته‌اند و انرژی تجدیدپذیر نیز تقویت می‌شود. تولیدکنندگان چینی انرژی خورشیدی LONGi Green Energy و JinkoSolar در پارک‌های خورشیدی عربستان سهام‌دار شدند، در حالی که SenseTime یک مشارکت مشترک هوش مصنوعی به ارزش ۲۰۶٫۵ میلیون دلار با شرکت سعودی هوش مصنوعی ایجاد کرد. واشنگتن شرایط را تعیین می‌کند با این حال، این تعمیق روابط دیجیتال مستقیماً در هدف رقابت قدرت‌های بزرگ قرار می‌گیرد. شبکه‌های ۵G مقرون‌به‌صرفه چینی و مراکز ابری، پیش‌برد دیجیتال اولیه خلیج را تقویت کردند، اما تغییر به سمت محاسبات هوش مصنوعی در مقیاس گیگاوات، قواعد ژئوپولیتیکی را دگرگون کرده است. واشنگتن سخت‌افزار چینی را در زیرساخت‌های بحرانی به عنوان تهدید امنیتی عمده می‌داند و شرط سخت‌گیرانه‌ای برای دسترسی به پیشرفته‌ترین تراشه‌های خود تعیین کرده است: کشورهای خلیج باید پیش از هر چیز فناوری چینی را از شبکه‌های هسته‌ای خود حذف کنند. این شرط نشانگر محدودیت‌های استراتژیک دو کشور است. واشنگتن سرمایه‌گذاری تاریخی مایکروسافت به ارزش ۱٫۵ میلیارد دلار در شرکت هوش مصنوعی G42 ابوعبی در سال ۲۰۲۴ را تنها پس از این‌که G42 موافقت کرد سخت‌افزار هوآوی را حذف و استانداردهای فناوری ایالات متحده را بپذیرد، تأیید کرد. جایگزینی زیرساخت‌های چینی با تراشه‌ها و سامانه‌های ابری غربی هزینه‌های مالی و عملیاتی بالایی دارد. برای مثال، G42 تجهیزات هوآوی به ارزش ۱۵۰ میلیون دلار را حذف کرد و یک حسابرس خارجی برای تأیید پاک‌سازی استخدام کرد. اما به نظر می‌رسد هر دو دولت خلیج مایلند این هزینه را بپردازند تا دسترسی به پردازش پیشرفته هوش مصنوعی را تضمین کنند. عربستان سعودی وعده‌اش برای سرمایه‌گذاری از ایالات متحده را از ۶۰۰ میلیون دلار به ۱ تریلیون دلار در سال ۲۰۲۵ افزایش داد. در ژوئیه، امارات متحده عربی وضعیت Country Group A:5 را از وزارت تجارت ایالات متحده برای واردات فناوری‌های پیشرفته به دست آورد. این رده معمولاً برای متحدان نزدیک ایالات متحده محفوظ است و به نهادها و شرکت‌های اماراتی تأییدشده اجازه می‌دهد تا فناوری‌های کنترل‌شده آمریکایی را بدون مجوز دریافت کنند. در عربستان سعودی، شرکت هوش مصنوعی تحت حمایت دولت، HUMAIN، همراه با شرکای آمریکایی چون Nvidia، AMD و Cisco، مراکز داده با عملکرد بالا می‌سازد و تحت رهنمودهای سخت‌گیرانه صادرات ایالات متحده عمل می‌کند. نتیجه یک مثلث ژئوپولیتیک پیچیده می‌شود. واشنگتن همچنان ضامن امنیتی ضروری و رهبر بی‌رقیب در زمینه تراشه‌های پیشرفته هوش مصنوعی و فناوری دفاعی است. در عین حال پکن زیرساخت‌های کم‌هزینه، فناوری سبز و مقیاس تجاری عظیم بدون قید و شرط سیاسی ارائه می‌دهد. ریاض و ابوظبی نشان می‌دهند که اگرچه سخت‌افزار پیشرفته هوش مصنوعی نیازمند وفاداری شدید زنجیره تأمین است، آن‌ها می‌توانند با به کارگیری اهرم فشار ثروت و منابع انرژی خود، به عنوان واسطه‌های اصلی قدرت در دنیای چندقطبی باقی بمانند. سؤال این است که این تعادل تا چه حد می‌تواند ادامه یابد. سرمایه چینی همچنان به اقتصاد دیجیتال خلیج جریان دارد، در حالی که آرمان‌های هوش مصنوعی منطقه بر تراشه‌های آمریکایی و شرایطی که واشنگتن به آن‌ها می‌چسباند، تکیه دارد. ‏🔗 متن اصلی: https://alhurra.com/en/44507

‏💠 #چین 🧠 معنای پایگاه نظامی جدید چین در لائوس چیست؟ ‏🏛 منبع: Foreign Policy ‏✍️ نویسنده: Joseph Rachman ‏📄 عنوان اصلی: What Does China’s New Military Base in Laos Mean? ‏🔎 China, Laos, ASEAN, Djibouti, Ream Naval Base #تحلیل_راهبردی #جهانی #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Foreign_Policy ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏💠 ۲/۵ ‏📌 چکیده: چین پایگاه نظامی جدیدی در لائوس افتتاح کرده که سومین پایگاه نظامی‌اش در خارج از سرزمین و دومین پایگاه در جنوب‌شرق آسیا است؛ این مرکز مشترک پشتیبانی و آموزش هواپیماهای نیروی هوایی لائوس در حدود ۳۰ مایلی از پایتخت وینتیان قرار دارد و اولین پایگاه هوایی چین در خارج از کشور محسوب می‌شود. وزارت دفاع چین اعلام کرد این امکانات برای آموزش خلبانان لائوس فراهم شده و برآورد می‌شود نیروی هوایی لائوس دارای پنج هواپیمای آموزشی SAIC LE500 و چهار جت Yak‑130UTS باشد. تحلیل‌گران می‌گویند این پایگاه می‌تواند چین را در شکل‌دهی به نیروی هوایی لائوس، تشویق به خرید تجهیزات چینی و افزایش نفوذ در شبه‌قاره هند و چین یاری کند؛ در عین حال، تایلند به‌عنوان همسایه لائوس اعلام کرده حق حاکمیتی لائوس را در میزبانی پایگاه تأیید می‌کند و تحولات را با دقت زیر نظر دارد. پایگاه نظامی جدید چین در لائوس چه مفهومی دارد؟ سومین پایگاه نظامی چین در خارج از کشور، دومین پایگاهش در جنوب‌شرق آسیا است. به بخش جنوب‌شرق آسیا از Foreign Policy خوش آمدید. نکات برجسته این هفته: چین یک پایگاه نظامی جدید در لائوس راه‌اندازی می‌کند؛ شایعه‌ای درباره حضور ترامپ در اجلاس بعدی آسه‌آن در حال گسترش است؛ و کرگدن‌های موی‌دار سوماترا منتظر تولد نوزاد هستند. چین یک پایگاه نظامی در لائوس تأسیس کرده است. این سومین پایگاه نظامی خارج از سرزمین خود و دومین پایگاهش در جنوب‌شرق آسیا است؛ دو پایگاه دیگر در کامبوج و جیبوتی واقع شده‌اند. مرکز مشترک پشتیبانی و آموزش چین‑لائوس و آکادمی دوستی هوایی چین‑لائوس در فرودگاهی حدود ۳۰ مایل از پایتخت لائوس، وینتیان، مستقرند؛ این خبر هفته گذشته توسط وزارت دفاع پکن اعلام شد. تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهند که کارها از سال گذشته آغاز شده‌اند، به گزارش Reuters. این پایگاه اولین پایگاه نیروی هوایی چین در خارج از سرزمین خود خواهد بود. وزارت دفاع گفت این امکانات برای آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس فراهم شده‌اند. اطلاعات درباره نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش مردم لائوس کم است، اما شرکت اطلاعات منبع باز Janes برآورد می‌کند که این نیرو پنج هواپیمای آموزشی پایه SAIC LE500 و چهار هواپیمای پیشرفتهٔ جت Yakovlev Yak‑130UTS دارد. حضور نظامی جهانی چین در مقایسه با ایالات متحده ناچیز است. اما در سال ۲۰۱۷، چین اولین پایگاه نظامی شناخته‌شدهٔ خود در خارج از سرزمین را در جیبوتی، به عنوان یک پایگاه لجستیکی، راه‌اندازی کرد و از آن زمان حضور دائمی دارد. در سال ۲۰۲۵، چین یک مرکز مشترک آموزش و پشتیبانی در پایگاه نیروی دریایی ریم در کامبوج، واقع بر خلیج تایلند، افتتاح کرد. با این حال، کامبوج تأکید کرده که هیچ نیروی انسانی یا ناوگان جنگی چینی به‌صورت دائم در آن مستقر نیست. ناوهای دیگر، از جمله نیروی دریایی آمریکا، نیز به ریم سر زده‌اند. اگر چین اکنون حضور معناداری در لائوس ایجاد کند، چه تغییری به‌وجود می‌آید؟ تحلیلگر نظامی متمرکز بر چین، رودی لو، بر این باور است که این پایگاه به چین امکان شکل‌دهی به نیروی هوایی لائوس و تشویق لائوس به خرید تجهیزات چینی را می‌دهد. این پایگاه می‌تواند در تمرینات سالانهٔ هوایی مشترک با تایلند نیز به کار رود. رودی لو به نقل از یک حساب تحلیل نظامی چینی اشاره کرد که این امر آموزش را «به‌سوی نبرد واقعی نزدیک‌تر» می‌کند. در نهایت، همان حساب افزود که این پایگاه می‌تواند به چین اجازه دهد «در آینده در شبه‌قارهٔ هند و چین نفوذ اعمال کند». ویتنام احتمالاً بیشترین نگرانی را دارد، چرا که مدت‌ها این کشور شبه‌قارهٔ هند و چین را حیاط پشتی خود می‌دانسته، نه چین. در سال ۱۹۷۸، ویتنام به کامبوج حمله کرد تا دولت کمونیست‌محور خمرهای سرخ، که به چین وابسته بود، سرنگون شود. وقتی چین در سال ۱۹۷۹ به ویتنام حمله کرد، لائوس به‌صراحت از ویتنام حمایت کرد. امّا امروز چین حداقل حضور متحرکی در هر دو کشور دارد، علاوه بر پایگاه‌های رو به رشدش در دریای چین جنوبی. در صورت بروز بحران، این می‌تواند به چین اهرم فشار جدی بر ویتنام بدهد؛ نگوین خاک گیانگ، پژوهشگر میهمان در ISEAS‑Yusof Ishak Institute در سنگاپور، به Bloomberg گفت.

‏💠 ۳/۵ تایوان نیز نگران است. در صورت بروز درگیری بر سر دریای چین جنوبی یا تایوان، این پایگاه می‌تواند به چین کمک کند تا دارایی‌های نیروی هوایی ایالات متحده را که از پایگاه دیگو گارسیا در اقیانوس هند عبور می‌کنند، رهگیری کند؛ سو تزو‑یون، کارشناس دفاعی در مؤسسه دفاع ملی و پژوهش‌های امنیتی تایوان، در مصاحبه‌ای با Taipei Times گفت. با این حال، برخی کارشناسان معتقدند این پایگاه شاید تأثیر چندانی بر توانمندی‌های پرتاب قدرت که پیش از این توسط پایگاه‌های نظامی در جنوب چین فراهم شده، نداشته باشد. تا کنون تنها دولتی که اظهار نظر کرده است، تایلند است. این کشور هم‌پیمان پیمان‌دار ایالات متحده است، مرز طولانی با لائوس دارد و در عین حال روابط گرم با لائوس و چین حفظ می‌کند. سخنگوی وزارت دفاع تایلند به رویترز گفت: «تایلند شریک نزدیک لائوس و چین است و لائوس حق حاکمیتی دارد تا تصمیم به میزبانی پایگاه چینی بگیرد». او افزود: «با این حال، تایلند به‌دقت تحولات و پیشرفت این موضوع را زیر نظر خواهد داشت، به‌ویژه در زمینه تقویت اعتماد متقابل». معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه تایلند، سیه‌ساک فوانگکت‌کئو (Sihasak Phuangketkeow)، که پیش از اعلام افتتاح پایگاه به لائوس سفر کرده بود، به رسانه‌ها گفت ایالات متحده پیشاپیش به تایلند هشدار داده، اما تایلند نمی‌تواند مداخله کند. او در سفر خود این مسأله را با لائوس مطرح نکرده بود، اما اعلام کرد که در آینده‌ای نزدیک این موضوع را بررسی خواهد کرد. سیه‌ساک افزود که افزایش حضور ابرقدرت‌ها در منطقه، تایلند را مهم‌تر می‌سازد؛ بانکوک «طرفی را انتخاب نمی‌کند». مواردی که در حال رصد هستیم بازگرداندن شهروندان میانمار. کشتی‌های نیروی دریایی میانمار که ۱٬۴۷۶ شهروند میانمار بازگردانده‌شده از مالزی را حمل می‌کردند، روز یکشنبه در بندر تانلیین، نزدیک یانگون، لنگر انداختند. ویدئویی از AFP نشان می‌داد که بازگشت‌کنندگان پیراهن‌هایی به زبان انگلیسی به چاپ عبارات «I ♥ Myanmar» و «Happy Voyage Back to Motherland» بر تن دارند. این بازگشت‌کنندگان اولین دسته از ۵٬۰۰۰ مهاجر بودند که نخست‌وزیر مالزی آنور ابراهیم (Anwar Ibrahim) اعلام کرد میانمار موافقت کرده است آن‌ها را بپذیرد. مشخص نبود آیا در این گروه اقلیت مسلمان روهینگا که توسط ارتش میانمار قربانی نسل‌کشی شده‌اند، حضور دارد یا خیر. یک مقام وزارت امور خارجه میانمار به آسوشییتد پرس گفت تنها «شهروندان واقعی» بازگردانده شده‌اند. جنتای میانمار ادعای شهروندی روهینگا را رد کرده و آنان را مهاجران غیرقانونی از بنگلادش می‌داند. به هر حال، سازمان ملل نگرانی‌هایی را مطرح کرده که میانمار کشور امنی برای بازگرداندن مهاجران نیست. مالزی با این حال تأکید می‌کند که همه این بازگرداندن‌ها به‌صورت داوطلبانه است؛ افراد بازداشت‌شده در مراکز بازداشت مهاجرتی رضایت داده‌اند که به خانه بازگردند، هرچند شرایط این مراکز بسیار ناامیدکننده است. این ورودها بخشی از یک کمپین گسترده بازگرداندن توسط مالزی و سایر کشورهای منطقه است. بر اساس رسانه‌های دولتی میانمار، بیش از ۸٬۰۰۰ مهاجر امسال از مالزی به‌صورت هوایی بازگردانده شده‌اند و نزدیک به ۲٬۰۰۰ نفر از کامبوج بازگشته‌اند. افزایش احساسات ضدمهاجرت، مالزی را از مخالف سرسخت جنتای میانمار در چارچوب انجمن کشورهای جنوب‌شرق آسیا (ASEAN) به سمت جستجوی سازش به بهانه تسهیل بازگرداندن‌ها سوق داده است. رهبر جنتای میانمار، مین آونگ هلاینگ (Min Aung Hlaing)، قرار است اواخر این ماه به مالزی سفر کند. تغییرات وزارتی. روز پنجشنبه، رئیس‌جمهور اندونزی پروبوا سوبیانتو (Prabowo Subianto) بازسازی بزرگی در کابینه خود آغاز کرد؛ این بازسازی هفتم و بزرگ‌ترین بازسازی او از زمان به‌دست‌گیری قدرت تقریباً دو سال پیش است. این اقدام پس از انتصاب سومین وزیر مالی توسط پروبوا در ماه گذشته صورت گرفته است. به نظر می‌رسد این گام تلاشی از سوی پروبوا برای افزودن توانمندی تکنوکراتیک به سیستم از طریق جذب بوروکرات‌های باتجربه و تقویت قدرت خود باشد. وزیر امور خارجه سوگیونو (Sugiono)، protégé جوان پروبوا که به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان ناکام در انجام مأموریت خود شناخته می‌شود، به سمت وزیر هماهنگ‌کننده توسعه انسانی و امور فرهنگی ارتقا یافت. او توسط دیپلمات باتجربه آرماناتا ناصر (Arrmanatha Nasir) جایگزین شد.

‏💠 ۴/۵ این اقدام تا حدی مشابه آن است که وزیر مالی پیشین پوربایا یودهی سادوا، اقتصاددانی باتجربه اما سیاسی‌بیگانه‌ای که به‌عنوان دست پروبوا شناخته می‌شد، در سپتامبر توسط بوروکرات قدرتمند سواهاسیل نازارا جایگزین شد. در حوزه سیاست، رئیس پلیس لیستیو سیجیت پروبوا پس از ارتقایی بی‌مورد به سمت رئیس دفتر ریاست‌جمهوری منصوب شد. لیستیو وفادار جوکو ویدودو، رئیس‌جمهور پیشین بود؛ او در سوراکارتا زمانی که ویدودو شهردار آن شهر بود، خدمت می‌کرد و صعود ملی‌اش هم‌راستا با مسیر ویدودو بود. جانشین او سوییودی آریو سِتو است که پیش از این سرپرست سازمان ملی مواد مخدر بود و در سال ۲۰۲۴ فرمانده پلیس استان بانتن نیز بود، زمانی که انتخابات فرمانداری به‌طور چشمگیری به نفع نامزد حامی پروبوا متمایل شد. سوییودی از همان ابتدا دست به کار شد و تمام فرماندهان پلیس منطقه‌ای در جزیره جاوه را جایگزین کرد. آیا ترامپ به اجلاس آسه‌آن خواهد رفت؟ رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، برنامه دارد در اجلاس آسه‌آن که در مانیلا، فیلیپین از ۱۶ تا ۱۸ نوامبر برگزار می‌شود، شرکت کند؛ این اطلاعات از گزارش اختصاصی روزنامه South China Morning Post (SCMP) به دست آمده است. پس از آن ممکن است مذاکرات دوجانبه‌ای با رئیس‌جمهور فیلیپین، فردیناند مارکوس جونیور، برگزار شود. همسر اول، ملانیای ترامپ، نیز ممکن است همراه او باشد و من نیز در آنجا حضور خواهم داشت. این سفر با حضور برنامه‌ریزی‌شده ترامپ در اجلاس APEC که در شنژن، چین از ۱۸ تا ۱۹ نوامبر برگزار می‌شود، هم‌راستا خواهد بود. SCMP گزارش داد که کشورهای جنوب‌شرق آسیا، از جمله فیلیپین، برای حضور ترامپ فشار آورده‌اند؛ آن‌ها امیدوارند این حضور نشانگر تعهد ایالات متحده به منطقه باشد. ترامپ در سال گذشته در دومین اجلاس آسه‌آن که در کوالالامپور، مالزی برگزار شد، و همچنین در اجلاس مانیلا در سال ۲۰۱۷ شرکت کرد. از زمان گزارش SCMP، هیچ اطلاعات رسمی دیگری برای تأیید یا رد این خبر منتشر نشده است. از زمان صعود ترامپ به کاخ سفید، جایگاه ایالات متحده در جنوب‌شرق آسیا به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است. آخرین کنفرانس آسه‌آن که در سبو، فیلیپین برگزار شد، تحت تسلط شوک انرژی همچنان ادامه‌دار ناشی از جنگ ایران تحت رهبری ترامپ بود. عکس هفته به اندونزی به‌خاطر پیروزی‌اش در شب دوشنبه مقابل تایلند در فینال نخستین جام فیفا آسه‌آن که در استادیوم اصلی گلورای بونگ کارنو در جاکارتا میزبانی شد، تبریک می‌گوییم. بازی آرام ۰‑۰ ناگهان با اخراج یک بازیکن تایلندی در دقیقه ۸۰ به نقطه عطفی دراماتیک رسید. ضربه آزاد اندونزیایی پس از برخورد با بازیکن تایلندی ایکلاس سانرون به گل تبدیل شد؛ اما تایلند به سرعت با گل شگفت‌انگیز ایکلاس (بدون هیچ‌کس دیگر) مساوی شد. تایلند سپس در زمان اضافه با یک گل پیشی گرفت، اما اندونزی به‌سرعت مساوی شد. بازی به پنالتی‌ها کشیده شد و اندونزی با نتیجه ۴‑۲ پیروز شد. پرفروش‌ترین‌های این هفته در FP • همه پیت هگست را اشتباه گرفتند، اثر امّا اشفورد • آنچه شی واقعاً درباره ترامپ فکر می‌کند، اثر هاوارد و. فرنچ • ترامپ رها شده، اثر کول بوکی و نیت سوانسون آنچه می‌خوانیم • چگونه دولت ترامپ سرپرست حامی مگا در اتاق بازرگانی آمریکا در میانمار را از زندان آزاد کرد و این چه پیامدهایی برای روابط ایالات متحده‑میانمار دارد، اثر گابریل استاینهاوزر، الکساندر ورد و پاتریشیا کوسمان در وال استریت ژورنال. • چرا یک سلطنت نفت‌دار را رها کنیم تا در استرالیا موز بچینیم؟ اسف اولاه خان به مشکل جوانان بیکار برونئی در دیپلات می‌پردازد. • «سرزمین لبخندها» از رفتار نامناسب گردشگران خسته شده است. پاتپیچا تاناکاسمپیپات نگاهی به صنعت گردشگری تایلند برای بلومبرگ می‌اندازد. در تمرکز: بارداری دوتایی کرگدن سوماترا یکشنبه دولت اندونزی اعلام کرد که دو کرگدن سوماترا، که به‌نظر می‌رسد در میان گونه‌های کرگدن جهان بیشترین خطر انقراض را دارند، باردار شده‌اند. راتو (Ratu) و دخترش دلایلا (Delilah)، ساکنان پارک ملی وی‌کامباس (Way Kambas National Park) در جزیره سوماترا، هر دو قرار است در ماه مه سال آینده زایمان کنند. برآوردها نشان می‌دهد که تنها ۳۴ تا ۴۷ کرگدن سوماترا در طبیعت زنده‌اند و در چهار جمعیت جداگانه پراکنده‌اند.

‏💠 ۵/۵ کوچک‌ترین کرگدن جهان به‌طور طبیعی تنها زندگی می‌کند و در جنگل‌های باریک گرمسیری ساکن است. این موجود پوشیده به موهای بلند، نزدیک‌ترین خویشاوند زنده کرگدن‌های پشمی دوران یخبندان است. جمعیت این گونه احتمالاً از دیرباز کوچک بوده است. پژوهش‌های ژنومی نشان می‌دهد که تغییرات اقلیمی و افزایش سطح دریاها ۹۰۰۰ سال پیش، جمعیت را به حدود ۹۰۰ فرد تولیدمثلی کاهش داده و از آن پس در سطح پایین باقی مانده است. در قرن‌های نوزدهم و بیستم این گونه هنوز در سرزمین اصلی آسیا پراکنده بود؛ از مالزی، تایلند، میانمار، شرق هند تا بوتان. شکار غیرقانونی و تخریب زیستگاه‌ها سپس جمعیت آن را به‌طور جدی کاهش داد. امروزه تنها بقایای جداگانه‌ای در سوماترا و بورنئو باقی مانده‌اند. جزیره دوم میزبان کرگدن بورنئویی است؛ زیرگونه‌ای که پیش از کشف دوباره در سال ۲۰۱۶ منقرض شده به‌نظر می‌رسید. دو ماده بورنئویی در اسارت، هم‌اکنون تحت آزمایش لقاح مصنوعی با اسپرم یک نر سوماترا قرار دارند. این اقدام به همراه مرکز پرورش در سوماترا، آخرین تلاش برای زنده نگه داشتن این گونه است. خوشبختانه، بیش از یک دهه هیچ نشانه‌ای از شکار این کرگدن‌ها ثبت نشده است. در همین حال، کرگدن جاوه‌ای در وضعیت خطرناکی قرار دارد. محدودهٔ آن که پیش از این شامل جزایر جاوا، سوماترا و سرزمین اصلی آسیای جنوب‌شرقی بود، اکنون به نقطه‌ای کوچک در غرب جاوا محدود شده است. در سال ۲۰۲۵ گزارش شد که پس از موجی از شکار، تعداد آن‌ها بیش از یک‌سوم کاهش یافته و از ۷۶ به ۵۰ نفر رسیده است. در نهایت شکارچیان دستگیر شدند. ‏🔗 متن اصلی: https://foreignpolicy.com/2026/10/07/china-military-base-laos-vientiane/

‏⭐ #قطر #ایران 🧠 امیر قطر با وزیر کشور ایران برای گفتگو درباره کاهش تنش‌های منطقه‌ای ملاقات می‌کند ‏🏛 منبع: Middle East Monitor ‏✍️ نویسنده: Mehdi Editor ‏📄 عنوان اصلی: Qatar’s emir meets Iranian interior minister to discuss regional de-escalation ‏🔎 Sheikh Tamim bin Hamad Al Thani, Eskandar Momeni, IRIB, pilots, Doha #تحلیل_راهبردی #خاورمیانه #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Middle_East_Monitor ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏⭐ ۲/۲ امیر قطر، شیخ تمیم بن حمد آل ثانی، روز سه‌شنبه در دوحه با وزیر داخلی ایران، اسکندر مومنی، برای بررسی تحولات منطقه‌ای و تلاش‌ها برای کاهش تنش‌ها ملاقات کرد؛ دیوان امیری در بیانیه‌ای این موضوع را اعلام کرد، خبرگزاری آنادولو گزارش داد. بیانیه افزود: این نشست به تحولات منطقه‌ای و تلاش‌ها برای کاهش تنش‌ها پرداخته تا امنیت و ثبات منطقه‌ای و بین‌المللی را تقویت کند. پخش‌کننده دولتی ایران، صدا و سیمای جمهوری اسلامی (IRIB) صبح روز سه‌شنبه گزارش داد که مومنی با همتای قطری خود درباره خلبانان گمشده ایران گفتگو کرد. مومنی پس از نشست گفت مذاکراتی درباره خلبانان صورت گرفته و دو طرف توافق کردند که یک هیئت فنی برای ادامه مذاکرات در این زمینه تشکیل شود. او افزود: گفتگوها به مسایل دوجانبه‌ای همچون مبارزه با جرم سازمان‌یافته، همکاری نیروی گارد ساحلی، موضوعات امنیتی و تلاش برای مقابله با قاچاق مواد مخدر نیز پرداخته است. وزیر ایرانی روز دوشنبه به دوحه رسید تا با مقامات قطری دیدار کند. ایران اعلام می‌کند سه خلبان پس از سقوط هواپیمای نظامی آن‌ها در فضای هوایی قطر در ماه مارس، توسط نیروهای قطری بازداشت شدند. دوحه این ادعا را رد کرده و اعلام کرد تیم‌های جستجو و نجات خود اجساد یک خلبان ایرانی را بازیابی و به تهران تحویل داده‌اند. قطر اظهار داشته هیچ سندی مبنی بر بازداشت خلبانان دیگر وجود ندارد و تیم فنی ایرانی را برای بررسی جزئیات عملیات جستجو و نجات دعوت کرده است. به‌طور جداگانه، قطر روز سه‌شنبه اعلام کرد تماس‌ها و بازدیدهایی که هدفشان پیشرفت روابط بین واشنگتن و تهران است، در چارچوب تلاش‌های میانجیگری برای پایان دادن به درگیری آن‌ها ادامه دارد. «تماس‌ها و بازدیدها با هدف دستیابی به پیشرفتی که بتوان بر پایهٔ آن روابط بین واشنگتن و تهران را گسترش داد، ادامه دارد»، ابراهیم ال‌حسمی، مدیر بخش ارتباطات وزارت خارجه قطر، در پاسخ به پرسشی دربارهٔ بازدید مومنی در کنفرانس خبری گفت. ال‌حسمی افزود: جزئیات بیشتر دربارهٔ بازدید وزیر ایرانی توسط وزارت داخلی قطر اعلام خواهد شد. قطر به‌همراه پاکستان رهبری تلاش‌های میانجیگری برای پایان دادن به درگیری بین واشنگتن و تهران را که اواخر فوریه آغاز شد، بر عهده دارد. توافق اولیه‌ای که در ژوئن به دست آمد، نتوانست پایان دائمی به جنگ بدهد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.middleeastmonitor.com/20261007-qatars-emir-meets-iranian-interior-minister-to-discuss-regional-de-escalation/

‏🔵 #ایران #آمریکا 🧠 وینس: ایران باید کاهش «معنادار» غنی‌سازی را برای پایان جنگ انجام دهد ‏🏛 منبع: The Hill ‏✍️ نویسنده: Laura Kelly ‏📄 عنوان اصلی: Vance: Iran must make ‘meaningful’ enrichment reduction to end war ‏🔎 nuclear negotiations, enriched uranium, Vice President Vance, Strait of Hormuz, stockpile #تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #The_Hill ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔵 ۲/۲ ‏📌 چکیده: ویانس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در مصاحبه‌ای با رویترز گفت ایران باید گامی معنادار در کاهش ظرفیت غنی‌سازی اورانیوم‌اش بردارد تا پیشرفت مذاکرات هسته‌ای با ایالات متحده امکان‌پذیر شود. او تأکید کرد که اگر ایران قصد ساخت سلاح هسته‌ای ندارد، نباید سوخت ۶۰ ٪ غنی‌سازی تولید کند و برای نشان دادن تعهد به عدم ساخت سلاح، باید تولید سوخت با غنی‌سازی بالا را متوقف کند. ویانس افزود که ایالات متحده آماده توافقی است که در آن ایران متعهد به عدم بازسازی برنامه هسته‌ای شود، اما این تعهد باید با اقدامات ملموس ایران همراه باشد. اسماعیل باقایی به انتقادات آمریکا از بحران رهبری ایران پاسخ داد و گفت پیام‌های متناقض ایالات متحده باعث ابهام در موضع‌گیری‌ها شده است. ایران باید گامی «معنادار» در رابطه با ذخایر اورانیوم غنی‌سازی‌شده‌اش بردارد تا در مذاکرات هسته‌ای با ایالات متحده پیشرفت کند؛ ویانس در مصاحبه‌ای با رویترز روز سه‌شنبه گفت. ادعای ایران مبنی بر حق غنی‌سازی، نقطهٔ اساسی در مذاکرات پیرامون برنامه هسته‌ای‌اش است. در حالی که ایران می‌گوید هدفش ساخت سلاح هسته‌ای نیست، مقامات آمریکایی از هر دو جناح می‌گویند جمهوری اسلامی برای انبارهای اورانیوم با غنی‌سازی بالا صرفاً به همان هدف می‌کوشد. «اگر سلاح هسته‌ای نمی‌خواهید، پس چرا به سوخت ۶۰ ٪ غنی‌سازی نیاز دارید؟ و اگر می‌خواهید تعهد خود به عدم ساخت سلاح هسته‌ای را نشان دهید، سوخت با غنی‌سازی بالا تولید نکنید. این یک مسألهٔ اساسی در آستانهٔ تصمیم‌گیری است»، ویانس در مصاحبهٔ انحصاری با رویترز، در حالی که برای نامزدهای جمهوری‌خواه در آلاسکا حضور داشت، گفت. «فکر می‌کنم اگر می‌خواهند تعهد خود به عدم ساخت سلاح هسته‌ای را نشان دهند، باید گامی معنادار در ظرفیت غنی‌سازی خود بردارند»، او افزود. معاون رئیس‌جمهور نقش کلیدی در مذاکرات ایالات متحده با ایران دربارهٔ برنامه هسته‌ای دارد؛ مذاکرات در نقطهٔ بن‌بست هستند، چرا که ایالات متحده ادعا می‌کند تصمیم‌گیری در جمهوری اسلامی به‌درستی مشخص نیست و حملات نظامی متقابل برای کنترل تنگه هرمز به‌کار گرفته می‌شود. وزارت خارجه ایران به انتقادات ایالات متحده دربارهٔ بحران رهبری واکنش نشان داد و دولت ترامپ را به‌خاطر عدم مذاکرهٔ صادقانه سرزنش کرد. «مسئله در واقع برعکس است: در موضع‌گیری‌های متناقض و پیام‌های مخلوط مقامات ایالات متحده نهفته است»، اسماعیل باقایی در نشست هفتگی خبری گفت، رویترز گزارش داد. ایالات متحده جنگ را علیه ایران در ۲۸ فوریه با هدف جلوگیری از ساخت سلاح هسته‌ای آغاز کرد. اما ایران با تهدید مسیرهای حمل‌ونقل دریایی از طریق تنگه هرمز، هزینه‌های عظیمی بر ایالات متحده و اقتصاد جهانی تحمیل کرده و مسیر دریایی حدود ۲۰ ٪ از تأمین انرژی جهان را تهدید کرده است. ویانس به رویترز گفت ایالات متحده مایل است به توافقی برسد که در آن ایرانیان متعهد شوند برنامه هسته‌ای خود را بازسازی نکنند؛ دولتی که ترامپ ادعا می‌کند در حملات ژوئن ۲۰۲۵ نابود شد. «همان‌طور که رئیس‌جمهور می‌گوید، از همان ابتدا آماده‌ایم به توافقی برسیم که در آن ایرانیان متعهد شوند برنامه هسته‌ای خود را بازسازی نکنند و گام‌های واقعی برای این منظور بردارند، اما این دو طرف است که باید همکاری کنند؛ ما نمی‌خواهیم کلام را به عمل تبدیل کنیم»، او افزود. به عبارت دیگر، ایالات متحده برای وعده‌های مجرد ایرانیان اقدامی انجام نخواهد داد. ما باید اقدامات را با اقدامات دیگر جابجا کنیم و خواهیم دید که ایرانیان چه می‌کنند. ‏🔗 متن اصلی: https://thehill.com/homenews/administration/6133483-vance-iran-nuclear-enrichment/

‏🟢 #عراق 🧠 شکست سیاسی، نه شوک اقتصادی، عراق را فاش می‌کند ‏🏛 منبع: Middle East Monitor ‏✍️ نویسنده: Mehdi Editor ‏📄 عنوان اصلی: Political failure, not economic shock, unmasks Iraq ‏🔎 Ali Faleh al-Zaidi, Strait of Hormuz, Iraqi Dinar, Muhasasa, petrodollar #تحلیل_راهبردی #خاورمیانه #سیاست_داخلی #اقتصاد_سیاسی #Middle_East_Monitor ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟢 ۲/۳ ‏📌 چکیده: نخست‌وزیر عراقی، علی فالح الزیدی، بحران ساختاری اقتصاد عراق را به‌عنوان «شوک خارجی» ناشی از بسته شدن تنگه هرمز توجیه می‌کند، در حالی که مقاله استدلال می‌کند این روایت صرفاً پوشش سیاسی برای ناتوانی‌های عمیق نهادهای داخلی است. برخلاف کشورهای خلیج که با تنوع‌سازی دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های استراتژیک از نوسانات عبور کرده‌اند، عراق با بدهی ملی بیش از ۲۰۸ تریلیون دینار و کسری ماهانهٔ ۱۰ تریلیون دینار، به‌ویژه در حوزه‌های صنعتی و کشاورزی، به‌یک اقتصاد مصرفی وابسته به کالاهای خارجی تبدیل شده است. همچنین اشاره می‌شود که شبکه‌های مالی غیرقانونی و بازارهای موازی به‌جای تقویت خزانهٔ ملی، نقش اصلی در تأمین بودجه دولت ایفا می‌کنند و تهدید به «پس‌انداز اجباری» و کاهش دستمزدها نشانگر ورشکستگی سیاسی و نهادی است، نه محاصرهٔ خارجی. سخنان پرشکایت نخست‌وزیر عراقی، علی فالح الزیدی، پیش مجلس، تلاشی شفاف برای بسته‌بندی بحران ساختاری به‌عنوان «شوک خارجی» غیرقابل پیشگیری است. ادعای او مبنی بر اینکه عراق به‌دلیل بسته شدن تنگه هرمز و توقف صادرات نفت خام، تحت «محاصره اقتصادی» است، صرفاً یک نجات‌بخش سیاسی است. هدفش پنهان کردن حقیقت سوزان است: عراق نه تنها با اختلال موقت مواجه است؛ بلکه با برهنگی کامل نهادها که پیش از این پشت قیمت بشکه نفت پنهان می‌شد، دست و پنجه نرم می‌کند. خطر این روایت نه تنها توجیه کاهش ارزش دینار عراقی به ۱٬۵۲۰ دینار برای هر دلار آمریکا است، بلکه در برابری کاذب واضحی است که بغداد بر آن تکیه می‌کند. کشورهای عربی خلیج، که مستقیماً در خط مقدم درگیری‌های منطقه‌ای قرار دارند، با اختلالات مشابه—و شاید شدیدتر—در تجارت دریایی از طریق تنگه هرمز مواجه‌اند؛ اما ارزهای ملی آن‌ها سقوط نکرده و رهبرانشان نیز گزینهٔ تلخی میان ورشکستگی مالی و کاهش دستمزدهای بخش عمومی را به مردم تحمیل نکرده‌اند. تفاوت واضح است: کشورهای خلیج دهه‌ها در خطوط لولهٔ دور زدن استراتژیک، صندوق‌های سرمایه‌گذاری دولتی و تنوع‌سازی دارایی‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند؛ در مقابل، بغداد خود را ایمن می‌دانست چون نقدینگی پترودلار به‌سودی به خزانه‌ای که تحت حاکمیت محاصصهٔ فرقه‌ای بود، جاری می‌شد. این ریا سیاسی زمانی که به روایت‌های متناقض در درون نخبگان حاکم می‌نگریم، عمیق‌تر می‌شود. چگونه می‌تواند عمومی که امروز از او می‌خواهد هزینهٔ انقباض را تحمل کند، این ناسازگاری آشکار را توجیه نماید؟ تنها دیروز، دولت نخست‌وزیر پیشین محمد شعی‌ال‌سودانی (Mohammed Shia’ al‑Sudani) گفتمان جشن‌وار دربارهٔ «بهبود مالی»، «دستاوردهای توسعه‌ای» و ثبات پولی پخش می‌کرد. امروز، الزیدی می‌آید و میراثی خالی، بدهی ملی بیش از ۲۰۸ تریلیون دینار و کسری ماهانهٔ ۱۰ تریلیون دینار را صرفاً برای پرداخت حقوق دولت اعلام می‌کند. این تناقض سؤال قطعی‌ای برمی‌انگیزد: چه کسی عموم را گمراه کرده است؟ آیا ارقام بهبود دیروز تنها آرایش ظاهری بر جسد در حال پوسیدن مالی بود، یا دولت کنونی از آشوب منطقه‌ای برای پوشاندن مدیریت مزمن سوءاستفاده می‌کند؟ واقعیت این است که هر دو دولت همان مدل را به‌کار می‌گیرند. از سال ۲۰۰۳، ظرفیت تولیدی عراق به‌صورت سیستماتیک سلب شده است: هیچ بخش صنعتی‌ای خزانه را تغذیه نمی‌کند، هیچ بخش کشاورزی‌ای امنیت غذایی اساسی را تأمین نمی‌کند و کشور به بازاری مصرفی انحصاری برای کالاهای خارجی—عمدتاً از ایران—تبدیل شده است. عواید نفتی که پیش از این ابزار ساختن دولت بودند، به «غارت نقدی» تبدیل شده‌اند که بین کارتل‌های سیاسی تقسیم می‌شود تا شبکه‌های سایه‌دولت را تأمین مالی کنند. علاوه بر این، این هرج‌ومرج مالی فراتر از ناتوانی‌های فنی است؛ بحران عمیق‌تری از حاکمیت را نشان می‌دهد. عراق به یک مسیر مالی و بانکی پشتیبان برای شبکه‌های منطقه‌ای تبدیل شده است؛ از طریق «Currency Auction» بدنام و بازارهای موازی غیرقانونی. در حالی که مسیرهای رسمی به بهانهٔ محاصره‌ها و آسیب‌پذیری‌های دریایی بسته شده‌اند، کانال‌های موازی که دلارهای آمریکا را به‌صورت زیرزمینی می‌فرستند، همچنان برای بازیگران قدرتمند غیردولتی فعال هستند. قوه حاکم تصمیم گرفت ساختار اقتصادی عراق را بدون حائل‌های حفاظتی یا دفاع‌های استراتژیک رها کند؛ به‌جای تقویت خزانهٔ ملی، سیاست پولی را به دینامیک‌های منطقه‌ای رهن کرد. در نتیجه، حاکمیت مالی به توهمی تبدیل شد که به محض شنیدن اولین طنین طبل‌های جنگ منطقه‌ای ناپدید گشت.