‏🔴 ۲/۴ ‏📌 چکیده: گزارش Kpler نشان می‌دهد که در هفتهٔ ۲۷ سپتامبر حدود ۱۳٫۲ میلیون بشکه نفت خام روزانه از مسیر آمریکایی‑عمانی عبور کرد و مجموع صادرات خاورمیانه در سپتامبر به حدود ۱۶٫۵ میلیون بشکه در روز رسید، یعنی تقریباً به سطوح پیش از جنگ. ایران و شبه‌نظامیان تحت حمایت آن سعی در مختل‌کردن این جریان‌ها از تنگه هرمز و مسیرهای جایگزین مانند خط لولهٔ شرق‑غرب عربستان داشتند، اما تأثیر این اقدامات محدود بوده و ریسک‌گریزی در عبور نفت از تنگه کاهش یافته است. هزینهٔ عملیات نظامی ایالات متحده برای محافظت از کشتی‌ها به میلیاردها دلار می‌رسد و برخی کارشناسان هزینهٔ کل جنگ را بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار برآورد می‌کنند. با نزدیک شدن به انتخابات میانی آمریکا، تحلیل‌گران پیش‌بینی می‌کنند که تنش‌های بین دولت ایران و ایالات متحده ادامه یابد و احتمال تشدید نظامی بیشتر از تسلیم باشد. ایالات متحده باید برای دور دیگر از تشدید تنش ایرانی آماده باشد و آن را پیش‌بینی کند. جنگ ایران ممکن است با تغییرات اخیر در تنگه هرمز و نزدیک شدن به یک ماه انتخابات میانی آمریکا به نقطه عطف دیگری برسد. هر چه نفت خام بیشتری از تنگه عبور می‌کند، اهرم فشار ایران کاهش می‌یابد؛ اما هنوز به‌طور کامل از بین نرفته است. رهبران تهران با انتخاب دشواری روبه‌رو هستند: تشدید تنش با وجود پیامدهای نظامی محتمل یا ادامهٔ انتظار در حالی که صادرات نفتی ایران در حال افول است. اگرچه بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که گزینهٔ تسلیم برای ایران به‌زودی پیش می‌آید، این نتایج نادیده می‌گیرند که تشدید تنش، نه تسلیم، به‌نظر می‌رسد محتمل‌ترین مسیر برای ایران باشد. گزارشی از Kpler که دورهٔ ۱ تا ۲۸ سپتامبر را پوشش می‌داد، این نتایج را تقویت کرد و تصویر بسیار بدی از جمهوری اسلامی و کنترلش بر تنگه هرمز ترسیم کرد. این گزارش افزایش چشمگیری در حجم نفت خام عبوری از تنگه از طریق مسیر آمریکایی‑عمانی نزدیک سواحل عمان نشان داد؛ در هفتهٔ ۲۷ سپتامبر، ۱۳٫۲ میلیون بشکه در روز از این مسیر عبور کرد. شرکت اطلاعاتی حمل‌ونقل دریایی افزود که به‌جز ایران، حداقل ۱۶٫۵ میلیون بشکه در روز در سپتامبر از خاورمیانه خارج شد و تقریباً به سطوح پیش از جنگ بازگشت. تأیید این جریان‌ها دشوار است؛ کشتی‌های عبوری از تنگه برای جلوگیری از شناسایی، فرستندهٔ AIS خود را خاموش می‌کنند و در عین حال با حملات موشکی و پهپادی ایران مواجه می‌شوند. نیروی دریایی ایالات متحده نیز این کشتی‌ها را محافظت می‌کند و حملات را خنثی می‌سازد. این عملیات هزینهٔ سنگینی دارد: برآوردها هزینهٔ روزانه را به میلیون‌ها دلار می‌زنند و هزینهٔ کل جنگ حداقل ده‌ها میلیارد دلار برآورد می‌شود. برخی کارشناسان، از جمله استیفن سمِلر، هزینهٔ کل را در اواسط ژوئیه بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند. قابل توجه است که حدود ۴۰ درصد از نفت خام منطقه اکنون از مسیرهای جایگزین خارج می‌شود، در حالی که نفت باقی‌مانده‌ای که از هرمز می‌گذرد، از طریق سامانهٔ شاتل‌گیری مؤثرتری حرکت می‌کند؛ تانکرها در نزدیکی فوجیرا و سوهار مستقرند. مسیرهای جایگزین از طریق خطوط لولهٔ سعودی و اماراتی، چه به دریای سرخ و چه در سواحل شرقی امارات، نیز در دسترس‌اند. خط لولهٔ شرق‑غرب عربستان سعودی به‌ویژه به‌عنوان مسیر جایگزین اهمیت ویژه‌ای دارد. جمهوری اسلامی ایران و متحدان شبه‌نظامی محور مقاومت سعی کرده‌اند جریان‌ها را هم در هرمز و هم در این مسیرهای جایگزین مختل کنند. شبه‌نظامیان عراقی تحت حمایت ایران توانستند در تاریخ ۱۰‑۱۱ سپتامبر یک ایستگاه پمپاژ خط لولهٔ شرق‑غرب را هدف قرار دهند و به‌طور عمده جریان نفت به دریای سرخ را قطع کردند. جنبش حوثی (انصار الله) مستقر در یمن حملات خود را به کشتی‌ها در تنگه باب‌ال‌مندب دریای سرخ، که به دریای عرب و اقیانوس هند می‌پیوندد، گسترش داده است. تهران نیز به حمله به کشتی‌ها در تنگه هرمز ادامه می‌دهد. با این حال، این اقدامات به‌نظر می‌رسد اثر محدودتری داشته باشند؛ به‌ویژه در تنگه هرمز. ریسک‌گریزی در انتقال محصولات انرژی از طریق خود تنگه کاهش یافته است، حتی با وجود ضربات مستقیم ایران به کشتی‌ها. در همین حین، ریاض توانست خط لولهٔ شرق‑غرب را تنها در چند روز تعمیر کند و به ظرفیت کامل بازگرداند؛ این نشان‌دهندهٔ توانایی سریع منطقه برای سازگاری با اختلالات است.

‏🔴 ۳/۴ این تحولات باعث شده‌اند بسیاری بر این باور باشند که جمهوری اسلامی برای مدت طولانی‌تری مقاومت نخواهد کرد، به‌ویژه در مواجهه با محاصرهٔ مؤثر ایالات متحده بر بنادر ایران که صادرات نفتی آن را به‌سختی کاهش داده است. کمپین تحریم‌های آمریکا نیز به‌سرعت پیش رفته و هدفش خفه‌کردن فعالیت‌های اقتصادی در ایران برای وادار کردن به مذاکره است. اما ایران همچنان موضع خود را حفظ می‌کند. سؤال پیش‌رو ساده است، اما در عین حال پیچیده: چرا؟ عوامل متعددی در بازارهای حمل‌ونقل و انرژی وجود دارد که هر تحلیلی که صرفاً بر جریان محصولات انرژی از خاورمیانه تکیه کند، را پیچیده می‌سازد. در دسترس بودن تانکرها و هزینه‌های بیمه، همراه با هزینه‌های گسترش به‌نظر نامحدود و عظیم دارایی‌های نظامی ایالات متحده، نشان می‌دهد که این نظام قابل ادامه نیست. وضعیت نامطلوب اقتصاد آمریکا برای طبقه کارگر، به‌ویژه در بازار اوراق قرضه، علائم هشداردهنده‌ای می‌فرستد. اما این عوامل تنها بخشی از تصویر را نشان می‌دهند. در هستهٔ مسئله، پاسخ ساده در منافع ملی جمهوری اسلامی ایران و هدف اصلی‌اش در این جنگ نهفته است. دولت ایران پیش از همه به بقا می‌اندیشد. برای برخی، این به معنای تسلیم شدن در برابر ایالات متحده برای کاهش فشار آمریکا است؛ فشارهایی که واشنگتن آشکاراً می‌گوید برای سرنگونی رژیم و برانگیختن قیام مردمی است. اما این منطق نادیده می‌گیرد که «بقا» برای دولت ایران در یک جنگ واضحاً وجودی، بسیار پیچیده‌تر است. به عبارت دیگر، تهران باید شرایطی را فراهم کند تا از تکرار احتمالی جنگ در آینده نزدیک جلوگیری کند. هیچ‌کس نباید درک واقعی تصمیم‌گیرندگان دولت‌های آمریکا و اسرائیل را اشتباه بگیرد. تضعیف ایران تا حدی حاصل شده است، اما هدف اصلی جنگ همیشه تغییر رژیم بوده است. این هدف از همان اوایل جنگ برجسته شد، زمانی که رئیس‌جمهور آمریکا ترامپ به‌صراحت و بارها ادعا کرد که درگیری‌ها در عرض چند روز یا چند هفته به‌سرعت پایان می‌یابد. پس از پیروزی در ونزوئلا که به اصلاح رژیم منجر شد، نه به سرنگونی کامل، دولت ترامپ تقریباً مطمئن بود می‌تواند دستاورد مشابهی را برای جمهوری اسلامی به‌دست آورد. این تلاش به‌طرز فجیعی ناکام ماند و واشنگتن را با انتخاب دشواری مواجه کرد: پیش از انتخابات میانی پاییز تسلیم شود یا فشارهای مختلف را تشدید کند تا ایران را به تسلیم یا فروپاشی دولت وادار کند. واشنگتن گزینهٔ دوم را برگزید و مقامات ارشد آمریکایی به‌طور منظم دربارهٔ «فروپاشی رژیم» در صورت عدم حضور ایران به میز مذاکره صحبت می‌کردند. ایران این جنگ را در همین چارچوب می‌بیند و بر این اساس عمل می‌کند. می‌داند که تسلیم بدون پیامد، جنگی جدید در آینده به‌وجود می‌آورد؛ همان‌طور که مذاکرات مستقیم پیشین منجر به حملات ناگهانی آمریکا و اسرائیل به‌بهانهٔ دیپلماسی شد. به همین دلیل رهبران ایرانی به‌طور مداوم جنگ و دیپلماسی را به‌عنوان رویکرد دوگانه نسبت به ایالات متحده مطرح می‌کنند. پس از دهه‌ها رقابت و درگیری، سیاست‌مداران آمریکا و اسرائیل به‌سرعت هدف تغییر رژیم را رها نخواهند کرد؛ پس چرا ایران باید خلاف این تصور عمل کند؟ در اینجا نقص تحلیل‌هایی که فرض می‌کنند ایران تمام شده و تکیه‌اش بر محدود کردن جریان انرژی از منطقه موقت است، آشکار می‌شود. جمهوری اسلامی دارای توانایی‌های خود است و بر اساس منافعش عمل می‌کند، حتی اگر این اقدامات در عمل خودکشی به‌نظر برسند. برای بقا، حاضر است دردهای اقتصادی و نظامی عظیمی را تحمل کند. آمادگی پذیرش فروپاشی کامل جامعه و درگیری داخلی — وضعیتی که به‌هیچ‌وجه منافع آمریکا نیست — نمی‌توان نادیده گرفت، همان‌طور که تمایل به تشدید فشار برای رسیدن به اهدافش نیز قابل چشم‌پوشی نیست. در ۳۰ سپتامبر، ایران به‌حمایهٔ سه کشتی عبوری از تنگه هرمز حمله کرد. پیش از آن در همان هفته کشتی دیگری را هدف قرار داد و انتظار می‌رفت پس از رد پیشنهاد دیپلماتیک آمریکا در مذاکرات مجمع عمومی سازمان ملل هفته گذشته، واکنش نشان دهد.

‏🔴 ۴/۴ پاسخ واضح است: ایران به مبارزه ادامه خواهد داد و می‌تواند هر زمان و هر مکانی که می‌خواهد تشدید کند، حتی اگر توانمندی‌هایش کاهش یافته باشد. حتی ممکن است انگیزه‌ای برای پاسخ قوی‌تر پیدا کند؛ از جمله حمله به مسیرهای جایگزین انتقال مثل خطوط لوله، در حالی که انتخابات میانی آمریکا تقریباً یک ماه دیگر است و ترامپ با نظرسنجی‌های تاریخی پایین و خطر از دست دادن اکثریت حزبی‌اش در یک یا هر دو مجلس مواجه است. این تحولات همچنین تحقیقات کنگره را دربارهٔ رفتار دولت ترامپ در سطوح مختلف به دنبال خواهد داشت. در این چارچوب، بازی سرسختی میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران ادامه دارد و خطر بازگشت به جنگ تمام‌عیار را به همراه دارد؛ جنگی که بار دیگر برای بازارهای انرژی و مردم سراسر جهان فاجعه‌بار خواهد شد. هر دو طرف برای حفظ این فشار دچار دشواری خواهند شد. ذخایر موشکی آمریکا و حمایت عمومی از جنگ به حد اشکال رسیده‌اند و ایران نیز با فاجعهٔ اقتصادی خود و کمبود مشروعیت دولت خود مواجه است. سؤال همچنان باقیست: چه‌کسی اولین بار چشم خواهد‌پوشید؟ دربارهٔ نویسنده: الکساندر لانگلوآ (Alexander Langlois) ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/middle-east-watch/is-the-strait-of-hormuz-really-open-again

‏🟠 #عربستان #پاکستان 🧠 پیمان مکه، فعال شد ‏🏛 منبع: Foreign Policy ‏✍️ نویسنده: Rishi Iyengar ‏📄 عنوان اصلی: Mecca Pact, Activated ‏🔎 Mecca Pact, Houthi, Riyadh, Hakan Fidan, Mecca Joint Defense Agreement #تحلیل_راهبردی #ترکیه #جهانی #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Foreign_Policy ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟠 ۲/۴ ‏📌 چکیده: پیمان دفاع متقابل مکه بین عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه دو ماه پس از امضای آن در اوت فعال شد و هدفش تقویت دفاع عربستان در مقابل حملات حوثی‌هاست؛ ترکیه هنوز در حال ارزیابی نقش خود و مجلسش پیمان را تصویب نکرده، در حالی که پاکستان نقش رهبری را بر عهده گرفته و ژنرال بازنشسته نعمان محمود اولین دبیرکل جمعی دفاع شد. پاکستان رد گزارش نیویورک تایمز مبنی بر استفاده جت‌های خود در حملات به حوثی‌ها را «ساختگی» اعلام کرد و تاکید کرد حمایت نظامی‌اش از عربستان پیش از فعال‌سازی پیمان ادامه داشته است. ترکیه و پاکستان هر دو موضع دفاعی نسبت به عربستان حفظ می‌کنند و احتمالاً حمایت خود را در چارچوب روابط دوجانبه ادامه خواهند داد. پیمان مکه فعال شد چیزی که احتمالاً پاکستان و ترکیه در عربستان سعودی انجام می‌دهند (و می‌خواهند) به گزارش وضعیت از نشریه سیاست خارجی خوش‌آمدید؛ من دوباره به‌تنهایی می‌نویسم تا هفتهٔ آینده که جان به صندوق‌های ایمیل ما بازگردد. در برنامهٔ امروز: پیمان مکه پاکستان و ترکیه را به درگیری عربستان‑حوثی‌ها می‌کشاند، چهره‌های دنیای ترامپ تحت فشار قرار می‌گیرند و آلمان با رسوایی بزرگ جاسوسی دست و پنجه نرم می‌کند. دفاع از پادشاهی چه زمانی برای فعال‌سازی پیمان دفاع متقابل زود است؟ عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه این زمان را دو ماه تعیین کردند و دوشنبه توافق‌نامه دفاع مشترک مکه را به اجرا درآوردند؛ این توافق‌نامه در اوایل ماه اوت توسط این سه کشور امضا شده بود. این اقدام تشدید تنش قابل توجهی در مسیر دفاع از عربستان سعودی در نبردش با گروه مسلح حوثی‌هاست که به‌طور مستمر به پایتخت ریاض حمله می‌کنند و این هفته چند فرودگاه منطقه‌ای را هدف قرار دادند. نیروهای ائتلاف تحت حمایت عربستان که به دولت یمن کمک می‌کنند، به این حملات پاسخ می‌دهند. پس نقش پاکستان و ترکیه کجاست؟ تا کنون هر دو کشور دربارهٔ شکل و میزان حمایت نظامی‌شان از عربستان محتاط بوده‌اند. وزیر امور خارجه ترکیه، حاکان فیدان، روز پنجشنبه گفت ترکیه هنوز در حال ارزیابی بهترین راه برای کمک به عربستان است، اما به‌صراحت مشارکت در عملیات تهاجمی را رد کرد. همچنین هنوز مجلس ترکیه پیمان مکه را به‌صورت رسمی تصویب نکرده است؛ بنابراین هر گونه حمایت احتمالاً در چارچوب روابط دوجانبهٔ دیرین ترکیه و عربستان ادامه خواهد یافت. «مقررات داخلی به‌سختی توافق شده‌اند، بنابراین مطمئنم این احتمالاً آزمونی زودتر از آنچه این کشورها برای این پیمان دفاع متقابل می‌خواستند، است»، گفت اپریل لانگلی الی، پژوهشگر ارشد مؤسسه واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک که پیش از این مشاور سیاسی ارشد نماینده ویژه سازمان ملل برای یمن بود. او افزود: «حوثی‌ها تهدیدی وجودی برای عربستان سعودی هستند» و «رقیب بسیار قدرتمندتری نسبت به زمانی که جنگ آغاز شد». همچنین گفت: «پیشنهاد دولت عربستان برای فعال‌سازی این توافق‌نامه نشان می‌دهد که این تنها یک سند کاغذی نیست و معنای واقعی دارد». دیدگاه پاکستانی پاکستان نیز روابط دوجانبهٔ دیرین با عربستان دارد، اما در پیمان مکه نقش رهبری را بر عهده گرفته است. ژنرال بازنشستهٔ پاکستان، نعمان محمود، به عنوان اولین دبیرکل جمعی دفاع منصوب شد؛ این خبر در بیانیهٔ مشترکی که توسط وزارت امور خارجهٔ پاکستان منتشر شد، آمده است. همان بیانیه اقدامات لازم برای فراهم‌سازی نیروها و توانمندی‌های نظامی توافق‌شده و اطمینان از استقرار سریع آن‌ها در پادشاهی عربستان را اعلام کرد. دولت پاکستان در برابر گزارشی از نیویورک تایمز که ادعا می‌کرد جت‌های جنگی نیروی هوایی پاکستان در حملات به حوثی‌ها به کار رفته‌اند، واکنش نشان داد و این گزارش را «ساختگی و تقلبی» توصیف کرد. گزارش نیویورک تایمز منبع خود را یک مقام ارشد نظامی نام‌گذاری نشدهٔ پاکستانی اعلام کرده بود. مانند ترکیه، موضع پاکستان این است که «دفاع از پادشاهی، چه با پیمان مکه و چه بدون آن، انجام خواهد شد»، اوزیر یونوس، شریک The Asia Group، شرکت مشاوره ژئوپولیتیک مستقر در واشنگتن دی.سی. گفت. یونوس بر اساس گفتگوهایش با منابعی در اسلام‌آباد اظهار داشت که پاکستان پیش از فعال شدن پیمان مکه، نیروی هوایی، نیروی دریایی و پشتیبانی زمینی خود را برای عربستان در یمن تقویت کرده بود.

‏🟠 ۳/۴ یونوس افزود که پاکستان تشدید تنش حوثی‌ها را تهدید اساسی امنیت ملی می‌داند، چرا که تنگه باب‌ال‌مندب—که در اثر جنگ حوثی‌ها به نقطه‌گلوگاهی برای انتقال نفت از منطقه به پاکستان تبدیل شده است—نقش حیاتی دارد. «حضور حوثی‌ها نباید ادامه یابد؛ در غیر این صورت بحران اقتصادی و سیاسی در پاکستان به وجود می‌آید»، او گفت. دلیل دوم مشارکت پاکستان در پیمان دفاعی، به گفته او، صرفاً تقویت حمایت و حسن نیت عربستان است. «آن‌ها این را به‌عنوان پیش‌پرداخت غیرنقدی به عربستان می‌بینند» در صورت بروز جنگ آینده با هند همسایه، او افزود، اگرچه تأکید کرد که این تنها «بخش کوچکی از محاسبه» است. آلی گفت که علیرغم این، ترکیه و پاکستان به‌طور عمومی احتمالاً به تأکید بر ماهیت دفاعی حمایت خود از عربستان ادامه خواهند داد. استخدام پرسنل این هفته برای برخی از نزدیک‌ترین دستیاران رئیس‌جمهور ایالات متحده، ترامپ، پر از رسوئه بوده است. سفیر آمریکا در یونان، کیمبرلی گیل‌فویل، که پیش از این نامزد دونالد ترامپ جونیور بود، از یک اهداکننده کمپین ترامپ درخواست کرد تا به‌جای او ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به امریکن اکسپرس بپردازد تا مانده کارت اعتباری‌اش را کاهش دهد، وال استریت ژورنال چهارشنبه گزارش داد. این اهداکننده، اریک دیتِرز، طبق گزارش، در نهایت پرداخت را انجام نداد؛ پرداختی که گیل‌فویل چند روز پیش از جلسه تأیید سنای ۹ ژوئیه برای سمت سفیر درخواست کرده بود. ترامپ همچنین مجبور شد به گزارشی از نیویورک تایمز واکنش نشان دهد که دو مشاور ارشدی که او مأمور کرده بود تا به جمهوری‌خواهان در انتخابات میانی پیش‌رو کمک کنند، چند روز را در سرزمین خودمختار بوسنی و هرزگوین به نام جمهوری سرپسکا گذرانده‌اند. جیمز بلیر و کریس لا‌سیویتا طبق گزارش، به دولت روسی‌دوست این سرزمین پیش از انتخابات یکشنبه گذشته مشاوره می‌دادند. در پستی در Truth Social روز چهارشنبه، ترامپ این دو نفر را «مشاوران خارجی» نامید که مشتریان دیگری نیز دارند. «نمی‌دانم برای چه کسی دیگر کار می‌کنند اما پس از فکر کردن، از آن‌ها می‌پرسم و اگر تضادی باشد، فوراً آن‌ها را برکنار می‌کنم!» او نوشت. دکمه چه چیزی باید در رادار شما باشد، اگر تا به حال نیست. رسوئه جاسوسی آلمان. مقامات آلمانی روز سه‌شنبه رئیس پیشین سرویس اطلاعاتی کشور، آگوست هانینگ، ۸۰ ساله، را بازداشت کردند و او را به «جاسوسی خائنانه» و انتقال اسرار دولتی به دولت‌های خارجی پس از ترک سمت متهم کردند. هانینگ که از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ سرپرست آژانس اطلاعاتی BND بود، ادعا می‌شود بیش از ۲٬۰۰۰ سند محرمانه را از یک معاون پیشین به‌مدت بیش از یک دهه پس از خروج از آژانس دریافت کرده و سپس در کارهای مشاوره‌ای خصوصی‌اش از آن‌ها استفاده کرده است. وکیل هانینگ به Financial Times اذعان کرد که موکلش «در اختیار اسناد محرمانه» بوده اما انکار کرد که این اطلاعات را به هیچ دولت خارجی منتقل کرده یا بابت آن پرداختی دریافت کرده باشد. سیل سرمایه‌گذاری خصوصی ترامپ. روز سه‌شنبه ترامپ اعلام کرد که شرکت دفاعی خصوصی اندوریل ۳٫۷ میلیارد دلار سرمایهٔ خود را برای ساخت قطعات جدید زیردریایی برای نیروی دریایی ایالات متحده اختصاص می‌دهد و همین شرکت قرارداد دیگری به ارزش ۲٫۹ میلیارد دلار نیز دریافت کرده است. این شرکت یک ناوگاه کشتی‌سازی در شهرستان بالتیمور، مریلند را به‌دست می‌گیرد و یک کارخانهٔ تولیدی در آنجا می‌سازد که انتظار می‌رود تا سال ۲۰۳۰ به‌کارگیری شود. «این یک ناوگاه بزرگ خواهد شد»، ترامپ گفت. دولت ترامپ روز پنجشنبه تعهدات سرمایه‌گذاری به‌ارزش ۲٫۴ میلیارد دلار از سوی مجموعه‌ای از شرکت‌های فناوری بزرگ از جمله Nvidia، AMD، OpenAI، Anthropic، Google و Amazon Web Services را برای تقویت پژوهش‌های علمی و فناوری در چندین نهاد فدرالی اعلام کرد. بخشی از این پول برای «اعتبارهای محاسباتی» این نهادها اختصاص می‌یابد، به‌طوری که به توان محاسباتی لازم برای اجرای مدل‌های پیشرفتهٔ هوش مصنوعی اشاره دارد. نگاه کلی در رادار خود داشته باشید

‏🟠 ۴/۴ جمعه، ۹ اکتبر: اعلام برندهٔ جایزهٔ نوبل صلح. یکشنبه، ۱۱ اکتبر: عربستان سعودی میزبان انجمن بین‌المللی انرژی. همایش جهانی بهداشت در برلین آغاز می‌شود. دوشنبه، ۱۲ اکتبر: اتیوپی میزبان جلسهٔ ۶۵ام هیئت بین‌دولتی تغییرات آب و هوا. جلسات سالانهٔ صندوق بین‌المللی پول و گروه بانک جهانی در بانکوک آغاز می‌شود. چهارشنبه، ۱۴ اکتبر: به گزارش‌ها، مدیر FBI کاش پاتل قرار است به روسیه سفر کند. ایرلند میزبان اجلاس بین‌المللی هوش مصنوعی در دوبلین است. پنجشنبه، ۱۵ اکتبر: شورای اروپا اجلاس دو روزهٔ رهبران را در بروکسل میزبانی می‌کند. به‌صورت عددی به‌تازگی گزارش دادم که بازنام‌گذاری هوش مصنوعی توسط ترامپ به «هوش برتر» باعث افزایش چشمگیر تقاضا برای دامنه‌های «.si» اسلوونی شد. اکنون می‌دانیم این افزایش چقدر شدید بوده است. داده‌های جدید از ثبت‌کنندهٔ رسمی دامنه‌های اسلوونی نشان داد که پس از سخنرانی ترامپ ده‌ها هزار ثبت انجام شده و در ۵ اکتبر به اوج روزانهٔ نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ ثبت رسید. ثبت‌کنندهٔ خصوصی دامنه‌ها، هاستینگر، به SitRep اعلام کرد که بیشترین تعداد ثبت‌ها در آن دوره از ایالات متحده بوده، پس از آن هند و مراکش. نقل قول هفته «رای دادن برای تأیید پیته هگست بزرگ‌ترین پشیمانی کار من است.» — سناتور تام تیلیس در کتاب جدید خود، اشاره به وزیر دفاع ایالات متحده. پربیننده‌ترین مطالب این هفته در FT • همه پیته هگست را اشتباه فهمیدند، اثر اما اشفورد • نیک، بد و خطرناک در بازنگری پنتاگون هگست، اثر دیوید ایگناتیس • امپریالیسم خشن روسیه از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ اثر ایان گارنر وِیسکی تانگو فاکس‌تروت نمایندگانی که به پارلمان اروپا در استراسبورگ، فرانسه می‌آیند، اکنون باید از کنار مجسمه‌ای از ترامپ برهنه عبور کنند. این مجسمهٔ مس طلاپوش، ساختهٔ هنرمند دانمارکی ینس گالشوت و حمایت‌شده توسط سیاستمدار دانمارکی پر کلوزن، با عنوان «طاعون نارنجی» توصیف می‌شود؛ ترامپ برهنه را نشان می‌دهد که چوب گلف و ترازوهای عدالت را در دست دارد و بر شانهٔ مردی کوچکتر نشسته است. قرار دادن این مجسمه در محوطهٔ پارلمان اروپا نیاز به تأیید کمیتهٔ پارلمانی داشت؛ این کمیته به CNN گفت که تأیید را صادر کرده است. ‏🔗 متن اصلی: https://foreignpolicy.com/2026/10/08/mecca-pact-pakistan-turkey-saudi-houthi-yemen/

‏🟣 #چین #اتحادیه_اروپا 🧠 چرا هواوی مؤثرترین ابزار نرم‌افزاری چین برای نفوذ نرم است ‏🏛 منبع: The National Interest ‏✍️ نویسنده: Gary Roughead ‏📄 عنوان اصلی: Why Huawei Is China’s Most Effective Tool of Soft Power ‏🔎 Huawei, US Department of Justice, 5G, National Intelligence Law, EU #تحلیل_راهبردی #آمریکای_جنوبی #آمریکا_و_کانادا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #National_Interest ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟣 ۲/۳ ‏📌 چکیده: در دادگاه نیویورک، دپارتمان دادگستری ایالات متحده هوآوی را به‌دلیل ادعای «قربانی‌سازی شرکت‌های آمریکایی و سوءاستفاده از نظام مالی آمریکا» برای تسلط بر صنعت مخابراتی جهان متهم کرده است؛ این شرکت که در چین به‌عنوان یک نهاد نزدیک به دولت شناخته می‌شود، از یارانه‌ها و قراردادهای دولتی بهره می‌برد و ملزم به همکاری با نهادهای اطلاعاتی چین است. با این‌حال، اروپا و آمریکای لاتین همچنان فناوری هوآوی را خریداری می‌کنند؛ در اروپا حدود یک‌سوم سایت‌های جدید 5G در سه‌ماهه آخر ۲۰۲۴ توسط شرکت‌های چینی تأمین شد و در آلمان حدود ۶۰ ٪ زیرساخت رادیویی 5G متعلق به هوآوی است، در حالی که حذف این زیرساخت‌ها می‌تواند هزینه‌ای بالغ بر ۴۰  میلیارد یورو برای اتحادیه اروپا داشته باشد. در آمریکای لاتین، هوآوی با ارائه قیمت‌های پایین و ساخت زیرساخت‌های فیبرنوری حضور چشمگیری دارد و در گواتمالا شبکه‌ای راه‌اندازی کرده که به‌نظر می‌رسد به نفوذ دیجیتال چین کمک می‌کند. در حالی که هوآوی در نیویورک به دادگاه کشیده شده است، اروپا و آمریکای لاتین همچنان فناوری این شرکت را می‌خرند و به پکن نفوذی می‌بخشند که دادگاه ایالات متحده به سادگی نمی‌تواند از بین ببرد. جاسوسی شرکتی، سرقت آشکار، مزایای ناعادلانه، روابط با دولت‌های خارجی؛ یک محاکمهٔ سرآغاز در نیویورک. این پیش‌زمینهٔ درام جدید HBO نیست؛ این واقعیت دشوار گروه صنعتی چینی هوآوی است که رهبری‌اش هم‌اکنون در دادگاه ایالات متحده توسط دپارتمان دادگستری (DOJ) تعقیب می‌شود. در استدلال‌های افتتاحیهٔ محاکمه، یک وکیل دپارتمان دادگستری (DOJ) اعلام کرد که هوآوی به مدت ۲۰ سال «victimized American companies and abused the American financial system, all in an effort to dominate the telecommunications industry around the world»؛ این سخن، لحن محاکمه را تعیین کرد. این عبارات سنگین‌اند، اما در خارج از ایالات متحده احتمالاً به گوش‌های ناشنوا می‌رسند یا به‌راحتی توجیه می‌شوند. همان‌طور که وکیل اشاره می‌کند، چین پیشرفت‌های چشمگیری در تسلط بر اکوسیستم مخابرات جهانی داشته است. چگونه هوآوی تجسمی از دولت چین است در چین، جدایی جدی بین بخش خصوصی و عمومی وجود ندارد. یک شرکت فناوری بزرگ مانند هوآوی به‌طور اجتناب‌ناپذیر یارانه‌های دولتی فراوان، قراردادهای دولتی مطلوب دریافت می‌کند و پرده‌ای از ابهام می‌پوشاند که بسیاری از فعالیت‌هایش را مخفی می‌سازد. قانون ملی اطلاعات چین هوآوی را ملزم می‌کند که به درخواست نهادهای اطلاعاتی چین همکاری کرده و دسترسی دولت به داده‌ها را فراهم آورد. هوآوی ادعا می‌کند که در اصل یک شرکت فناوری است و تا حدی این درست است؛ اما در عین حال تجسمی از دولت چین و منافع ملی این کشور است که هدفش تسلط بر صنایع پیشرفته است. جایگاه این شرکت به‌عنوان پیشرو جهانی در فناوری‌هایی چون 5G و 6G، شاید مؤثرترین ابزار قدرت نرم و نفوذ پکن باشد. این وضعیت برای هوآوی سودهای تبعیت و سکوتی را در خارج از ایالات متحده به ارمغان آورده است. چرا اروپا و آمریکای لاتین همچنان فناوری هوآوی را می‌خرند در حالی که ایالات متحده هوآوی و به‌تبع آن چین را به دادگاه می‌کشاند، صدای کاملاً متفاوتی از آن سوی اقیانوس می‌آید. وقتی مقامات اتحادیهٔ اروپا دربارهٔ ممنوعیت هوآوی همان‌گونه که ایالات متحده هفت سال پیش انجام داد، بحث می‌کنند، فشار مستمری از سوی شرکت‌های مخابراتی محلی دریافت می‌کنند. گروه لابی‌گری Connect Europe اخیراً نامه‌ای فرستاده که در آن می‌گوید ممنوع کردن هوآوی «خطر تخلیه سرمایهٔ مورد نیاز برای فیبر، 5G و 6G را برای این بخش دارد». اروپا مدت‌هاست دربارهٔ خروج هوآوی از بازار تقسیم‌نظر است، حتی در حالی که ایالات متحده فشار می‌آورد. دلیل این است که هوآوی پیش‌قدم شده و به‌عمق زیرساخت‌های دیجیتال و زندگی روزمرهٔ اروپا نفوذ کرده است. در سه‌ماههٔ آخر ۲۰۲۴، حدود یک‌سوم سایت‌های جدید 5G در اروپا توسط شرکت‌های چینی تأمین شد. این موضوع به‌ویژه در آلمان، که هوآوی حدود ۶۰ ٪ زیرساخت رادیویی دسترسی به شبکه (RAN) 5G را تشکیل می‌دهد، صادق است.

‏🟣 ۳/۳ برهم‌زدن تمام این زیرساخت‌ها می‌تواند برای اتحادیهٔ اروپا حدود ۴۰  میلیارد یورو (حدود ۴۵  میلیارد دلار) هزینه داشته باشد، در حالی که بودجه‌های خانوار و دولت هم‌اکنون تحت فشار است. این مسئله فقط در اروپا نیست؛ هوآوی به‌طور حتی تهاجمی‌تری به آمریکای لاتین نفوذ کرده و قیمت‌های نسبتاً پایین ساخت و زیرساخت را به مقامات محلی عرضه می‌کند؛ این مقامات اغلب مایل به نادیده‌گیری یا مخالفت با واشنگتن هستند. این امر به طرق مختلف قدرت نرم ایجاد می‌کند. راه‌های آشکار هم هستند — جذب درآمد بیشتر برای دولت چین، ایجاد پایگاهی چینی در حاشیهٔ ایالات متحده. و راه‌های کمتر شفاف نیز وجود دارند. برای مثال، هوآوی در گواتمالا حضور چشمگیری ساخته؛ شبکهٔ فیبرنوری راه‌اندازی کرده و بومیان را در فناوری آموزش می‌دهد. گواتمالا یکی از دو کشور تنها در آمریکای مرکزی است که هنوز تایوان را به رسمیت می‌شناسد و در آوریل وزارت امور خارجه‌اش به گزارش‌ها توسط عوامل چینی هک شد. چگونه هوآوی به چین در صادرات «آمرانه دیجیتال» کمک می‌کند در چین، این استراتژی ریشه در ایدئولوژی دارد. امروزه بخش فناوری و به‌ویژه اینترنت عمدتاً تحت اصول آمریکایی باز بودن، آزادی بیان و مشارکت دموکراتیک اداره می‌شود. اگر چین فناوری آمریکایی را با فناوری خود جایگزین کند، دیوار بزرگ چین ممکن است بخواهد ارزش‌های آمریکایی را نیز جایگزین کند. سپس می‌تواند از این اهرم فشار برای سانسور نظرات حامی تایوان، همان‌طور که در داخل کشور انجام می‌دهد، استفاده کند. این نگرانی‌ها بی‌اساس نیستند. دو سال پیش پژوهشگران حضور فزاینده چین در جنوب جهانی را بررسی کردند و دریافتند شرکت‌هایی چون هوآوی فناوری پیشرفته و هوش مصنوعی را با سامانه‌های نظارت تصویری، نرم‌افزارهای نظارت بر ارتباطات و سایر ابزارهای نظارت و سرکوب ترکیب می‌کنند. این فناوری‌ها توسط دولت‌ها خریداری شده و برای سرکوب مخالفان به کار رفته‌اند. همان‌طور که پژوهش اشاره کرد: «در مجموع این مسأله نگرانی را برانگیخته می‌کند که چین در حال صادرات مدل «آمرانه دیجیتال» است که حقوق و آزادی‌ها را تهدید می‌کند.» چگونه ایالات متحده در مقابل هوآوی واکنش نشان می‌دهد پاسخ آمریکایی تا حد زیادی از طریق ارزش‌های آمریکایی شکل گرفته است — تحریم هوآوی، اجرای قانون و ایجاد رقبای آمریکایی در مقیاس جهانی. این استراتژی بر پایه حاکمیت قانون و لیبرالیسم اقتصادی استوار است. در مقابل این همه، یک محاکمهٔ واقعی در شهر نیویورک کاملاً جای خود را دارد. سوابق منفی هوآوی به‌خوبی شناخته شده است. این شرکت به‌طور گسترده به سرقت مالکیت فکری و جاسوسی از شرکت‌های آمریکایی پرداخته است. این کار بخشی از یک تلاش اقتصادی گستردهٔ چین بود که سعی داشت با اهرم فشار بر نوآوری‌های آمریکایی، بخش فناوری خود را به‌سوی پیشرفت جهشی پیش ببرد. سؤال اکنون این است که آیا استراتژی ایالات متحده و محاکمهٔ هوآوی در دادگاه می‌تواند در برابر گسترش این شرکت مؤثر باشد و آیا دیگر کشورها نیز این مسیر را خواهند دید. دربارهٔ نویسنده: گری روگهد (Gary Roughead) گری روگهد افسر پیشین نیروی دریایی ایالات متحده بود که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ به عنوان رئیس عملیات نیروی دریایی (Chief of Naval Operations) خدمت کرد. پیش از آن، از ۱۷ مه تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۷ فرماندهٔ نیروی ناوگان ایالات متحده (United States Fleet Forces Command) بود. ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/techland/why-huawei-is-chinas-most-effective-tool-of-soft-power

‏🟡 #عربستان #ایران 🧠 عربستان سعودی به تنهایی با حوثی‌ها مواجه می‌شود ‏🏛 منبع: The Soufan Center ‏✍️ نویسنده: Gaby Tejeda ‏📄 عنوان اصلی: Saudi Arabia Is Left to Face the Houthis Alone ‏🔎 Crown Prince Mohammed bin Salman, Houthi movement, F-35, CENTCOM, China #تحلیل_راهبردی #یمن #جهانی #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Soufan_Center ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟡 ۲/۴ ‏📌 چکیده: عربستان سعودی که ساختار امنیتی‌اش بر پایهٔ حمایت ایالات متحده و اتحادهای منطقه‌ای بنا شده بود، با بن‌بست استراتژیک واشنگتن‑ایران مواجه شد و به‌دلیل عدم توانایی آمریکا در ارائه تعهدات دفاعی، به‌دنبال خوداتکایی بیشتر و ائتلاف‌های جدید با ترکیه، پاکستان و دیگر کشورهای سنی گشت. در همین حین حوثی‌های یمن بنادر و مواضع کلیدی در دریای سرخ را تصرف کرده، خطوط نفتی را مختل کرده و تهدیدی جدی برای امنیت عربستان ایجاد کردند؛ این گروه با حمایت جمهوری اسلامی ایران و ایدئولوژی‌اش، خواستار پایان محاصره، افزایش بودجه و سهمی از درآمدهای نفتی هستند. آمریکا با افزایش پرسنل CENTCOM و تصویب فروش حداکثر ۴۸ هواپیمای F‑35 به عربستان، حمایت نظامی خود را نشان می‌دهد، اما مداخلات مستقیم دیگر کشورها مانند امارات، ترکیه و پاکستان محدود مانده و عربستان همچنان از مداخله اسرائیل خودداری می‌کند. گزارش اطلاعاتی ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ عربستان سعودی تنها به تنهایی با حوثی‌ها مواجه است عربستان سعودی ساختار امنیتی پیچیده‌ای بر پایه چتر استراتژیک ایالات متحده، شبکه‌ای از اتحادهای دفاعی منطقه‌ای و تمایل به ارائه امتیازات سخاوتمندانه برای اجتناب از درگیری با رقیب اصلی منطقه‌ای‌اش، جمهوری اسلامی ایران و متحدان غیر دولتی منطقه‌ای آن، بنا کرد. کاهش تنش با جمهوری اسلامی ایران هدف اصلی عربستان در امضای تسامح میان‌جیگری چین با ایران در مارس ۲۰۲۳ بود. ریاض بر این باور بود که در صورت فروپاشی این توافق می‌تواند به مشارکت‌های امنیتی‌اش، به‌ویژه با ایالات متحده، برای بازدارندگی حملات ایرانی یا دفاع از پادشاهی تکیه کند. در حالی که اتحادهای منطقه‌ای خود را گسترش می‌داد، ولیعهد محمد بن سلمان (MBS) هرگز تصور نمی‌کرد که چتر امنیتی ایالات متحده دچار نقص شود. گزارش‌ها حاکی است که MBS از این که تیم ترامپ در مناقشه‌اش با جمهوری اسلامی ایران به بن‌بست استراتژیک رسیده و نتوانسته به‌طور قطعی در جنگ پیروز شود یا به توافقی دست یابد، خسته شده است. بن‌بست ایالات متحده‑ایران سناریوی بدترین حالت را برای پادشاهی به وجود آورده؛ شریک استراتژیک اصلی‌اش قادر یا مایل به اجرای تعهدات طولانی‌مدتش برای دفاع از عربستان در برابر حملات جمهوری اسلامی ایران یا گروه‌های تحت حمایت آن، به‌ویژه حوثی‌های یمن (انصارالله)، نیست. شکست‌های استراتژیک واشنگتن در جنگ، MBS را وادار کرده تا به دنبال ساختن معماری امنیتی جدیدی — شامل خوداتکایی بیشتر — برای جایگزینی ساختار متمرکز بر ایالات متحده که سال‌ها به آن تکیه کرده بود، باشد. با این حال، نقشه راه امنیتی بلندمدت لزوماً به ریاض کمک نمی‌کند تا بحران فوری ناشی از حوثی‌ها را پشت سر بگذارد. به‌دنبال فشار ایران بر رئیس‌جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ، اما در عین حال درگیر نبرد خود علیه محاصره عربستان از بنادر و فضای هوایی‌اش، حوثی‌ها هفته گذشته بنادر و مواضع کلیدی در سواحل دریای سرخ را تصرف کردند. به‌علاوه حملات موشکی و پهپادی تازه‌ای که به‌طور موقت خط لوله نفتی شرق‑غرب را از کار انداخت، حمله حوثی‌ها بحران وجودی برای مقامات عربستان ایجاد کرده است. برخی کارشناسان بر این باورند که حوثی‌ها ممکن است بتوانند کنترل خود را به عمق جنوب یمن گسترش دهند؛ توسعه‌ای که می‌تواند یک دولت بزرگ یمنی، طرفدار جمهوری اسلامی ایران و مستقل، در مرز عربستان شکل دهد. در حالی که ترامپ ادعا می‌کند حوثی‌ها تعهد کرده‌اند به منافع ایالات متحده حمله نکنند، او تا کنون درخواست‌های MBS برای مداخله مستقیم به منظور بازگرداندن دستاوردهای حوثی‌ها را رد کرده است. تیم ترامپ می‌خواهد گسترش عملیات نظامی ایالات متحده در منطقه را محدود نگه دارد، اما این تصمیم نگرانی در ریاض برانگیخته است. مایکل رتنای، که از ۲۰۲۳ تا ژانویه ۲۰۲۵ سفیر ایالات متحده در عربستان سعودی بود، به واشنگتن پست گفت ریاض «دهه‌ها را برای مشارکت نظامی‌اش با ایالات متحده صرف این لحظه کرده بود… حالا این لحظه فرا رسیده و ایالات متحده قدمی برنمی‌دارد». او افزود که بحران پادشاهی تا حد زیادی ناشی از تصمیم ایالات متحده برای حمله به ایران است، هرچند حمله حوثی‌ها عمدتاً علیه تلاش‌های عربستان برای مهار این گروه است.