‏🟢 ۵/۵ جنگ هفت ماه پیش آغاز نشده است و در نوامبر پایان نخواهد یافت. دورۀ بعدی، هر کس آن را آغاز کند، ممکن است ویرانگرترین درگیری باشد که منطقه تا به‌حال شاهد آن بوده است؛ از هرمز تا باب‌ال‌مندب، از کردستان عراق تا اردن و شاید حتی فراتر. در تهران، رهبری که خطوط سرخش بارها توسط دشمنانش نقض شده، ممکن است جسارت بیشتری برای اعمال ضربه‌ای سنگین‌تر پیدا کند. این کار به این معنی است که انتظار دارد زخم‌های وارده از بیرون تنها ایرانیان را به‌یکدیگر نزدیک‌تر کند — و این‌که دولت ایران به‌تدریج چیز کمی برای از دست دادن دارد. علی هاشم روزنامه‌نگار و پژوهشگری است که جنگ‌ها، دیپلماسی و تحولات سیاسی خاورمیانه را پوشش می‌دهد. او به‌عنوان خبرنگار برای الجزیره فعالیت می‌کند و پژوهشگر در مرکز مطالعات اسلامی و آسیای غربی، رویل هولوی، دانشگاه لندن است. X: @alihashem ‏🔗 متن اصلی: https://foreignpolicy.com/2026/10/08/next-iran-war-regime-change/

‏🔴 #یمن #ترکیه 🧠 چرا یمن می‌تواند قبرستانی برای سربازان ترکیه و حتی سربازان پیمان مکه باشد: تاریخ پیش از این پاسخ‌ها را دارد ‏🏛 منبع: The EurAsian Times ‏✍️ نویسنده: Sumit Ahlawat ‏📄 عنوان اصلی: Why Yemen Could be a Graveyard for Turkish & Even Mecca Pact Soldiers: History Already Has The Answers ‏🔎 Mecca Pact, Houthi rebels, NATO, Khalid bin Salman, Ottoman #تحلیل_راهبردی #پاکستان #جهانی #جنگ #روابط_بین_الملل #Eurasian_Times ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۳ ‏📌 چکیده: پس از هفته‌ها تردید درباره وضعیت امنیتی در دریای سرخ، عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه در چارچوب پیمان مکه، توافق‌نامه امنیتی متقابل را فعال کردند و نیروهای خود را برای مقابله با حملات حوثی‌ها در عربستان مستقر می‌سازند. این نخستین بار است که پیمان مکه، که شبیه مادهٔ ۵ ناتو عمل می‌کند و هر حمله را به‌عنوان حمله‌ای به تمام طرف‌های پیمان محسوب می‌کند، به کار گرفته می‌شود. بر اساس این توافق، ترکیه می‌تواند پس از بیش از یک قرن برای اولین بار نیروهای خود را در شبه‌جزیره عربستان جنوبی مستقر کند؛ این اقدام پس از سال‌ها انتظار ترکیه برای بازگشت به یمن و پس از اظهارات رجب طیب اردوغان در سال ۲۰۱۵ درباره امکان حمایت لجستیکی صورت می‌گیرد. پس از هفته‌ها تردید در پی وخامت وضعیت امنیتی در دریای سرخ، عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه (Türkiye) سرانجام موافقت کردند تا تحت توافق‌نامه امنیتی متقابل، پیمان مکه، «اقدامات بازدارندگی» را فعال سازند. طبق این توافق، پاکستان و ترکیه موافقت کردند تا «نیروها را به سرعت مستقر کنند» در عربستان سعودی و به مقابله با حملات شورشیان حوثی یمن بپردازند. این نخستین باری است که «پیمان مکه»—که در ماه اوت امضا شد—به کار گرفته می‌شود. «The committee agreed to activate collective deterrence measures, within the framework of the Alliance, in response to the attacks and all those responsible for them,» گفت خالید بن سلمان، وزیر دفاع عربستان سعودی. پیمان مکه بندی برای دفاع متقابل دارد که شبیه مادهٔ ۵ ناتو است؛ به‌طوری‌که هر حمله مسلحانه علیه یک کشور، به‌عنوان حمله‌ای به هر سه کشور محسوب می‌شود. طبق این توافق، آنکارا می‌تواند برای اولین بار پس از بیش از یک قرن، نیروهای خود را در شبه‌جزیره عربستان جنوبی مستقر سازد. آخرین باری که سربازان ترکیه در یمن خدمت کردند، در سال ۱۹۱۹ تحت حاکمیت عثمانی بود. پس از شکست عثمانی‌ها در جنگ جهانی اول، آنکارا موافقت کرد تا پادگان‌های خارج از آناتولی را بر پایهٔ آتش‌بس مودروس واگذار کند. پس از آتش‌بس امضا شده بین عثمانی‌ها و کشورهای متفقین در سال ۱۹۱۸، پادگان‌های عثمانی در یمن یکی‌یکی به نیروهای بریتانیایی تسلیم شدند. بنابراین، فعال‌سازی پیمان مکه می‌تواند باعث بازگشت نیروهای ترکیه به شبه‌جزیره عربستان جنوبی پس از بیش از یک قرن شود. در واقع، اگرچه پیمان مکه تنها در سال ۲۰۲۶ امضا شد، ترکیه بیش از یک دهه در انتظار فرصتی برای بازگشت به یمن بوده است. در سال ۲۰۱۵، هنگامی که عربستان سعودی برای اولین بار به‌صورت نظامی در یمن علیه شورشیان حوثی مداخله کرد، رئیس‌جمهور رجب طیب اردوغان گفت: ««Depending on the course of events, we may consider providing logistical support.»» اما آنکارا نباید زود جشن بگیرد، چرا که تاریخ درسی تلخ برای ترکیه‌ها دارد. امپراتوری قدرتمند عثمانی زمانی بر سه قارهٔ آسیا، آفریقا و اروپا حکومت می‌کرد؛ سه مکان مقدس اسلام شامل مکه، مدینه و اورشلیم را در اختیار داشت؛ و قلمرو وسیعی در سرزمین‌های اروپایی بالکان و جنوب اروپا کنترل می‌کرد. با این حال، عثمانی‌ها هرگز نتوانستند قبایل زیدی یمن—که نیاکان تاریخی شورشیان حوثی امروز هستند—را به‌طور کامل تحت تسلط درآورند. در واقع، یمن اغلب به‌عنوان «قبرستان آناتولی» یا «قبرستان سربازان عثمانی» شناخته می‌شد. یمن – قبرستان ترکی‌ها (عثمانی‌ها) ویکتوریا کلارک در کتاب یمن: رقص بر سر مارها (۲۰۱۰) می‌نویسد که تا دههٔ ۱۸۹۰ یمن پیش از این به‌عنوان «قبرستان ترکی‌ها» در طول کارزارهای احمد فیضی پاشا شناخته می‌شد. او همچنین نقل قولی از یک مقام عثمانی آورد: ««Yemen has become now the graveyard of Muslims and money.»» روزنامه‌نگار و نویسنده ترکیه‌ای مصطفی بالبی کتاب خود را با عنوان «Türkler Mezarlığı Yemen» (قبرستان ترکی‌ها) نامید. در واقع، توصیف یمن به‌عنوان «قبرستان سربازان ترکیه‌ای» موضوعی مکرر در حافظه تاریخی عثمانی (ترکی) است. یمن ترکی‌سوی (Yemen Türküsü) ترانهٔ مشهور فولکلور ترکی است که به‌عنوان مرثیه‌ای تراژیک برای سربازان عثمانی که در طول جنگ جهانی اول به یمن رفتند و هرگز بازنگشتند، شناخته می‌شود. ترانهٔ فولکلور دیگری دشواری‌های سربازان عثمانی در یمن را به یاد می‌آورد و به ترکیه‌ایی‌هایی که به یمن رفتند اما بازنگشتند، ادای احترام می‌کند.

‏🔴 ۳/۳ «There are no clouds in the sky, what is this smoke? There is no death in the neighborhood, what is this commotion?» «سرزمین‌های یمن چنان خشن‌اند؛‌ای یمن، گل تو چمن‌زار است؛ چرا آن‌که می‌روند، باز نمی‌گردند؟» آیژه هور در مقالهٔ «بزرگ‌ترین گورستان عثمانی: یمن» می‌نویسد که حکومت عثمانی در یمن با مخالفت شدید زیدی‌ها، نیاکان حوثی‌ها، مواجه بود. به گفتهٔ زیدی‌ها، عثمانی‌ها «کافرانی با عمامه» بودند. در اثر خود با عنوان «نوحهٔ من»، احمت ایزت (فورگاچ) پاشا که در اوایل قرن بیستم برای سرکوب شورش زیدی‌ها علیه عثمانی‌ها به یمن فرستاده شد، دورهٔ مبارزهٔ عثمانی‌ها در یمن (۱۶۳۵‑۱۸۴۰) را این‌گونه توصیف می‌کند: «پس از یک قرن درگیری در جبل، با قیام‌های داخلی و جنگ‌های پی‌درپی علیه امامان زیدی که تا سال ۱۰۴۵ هجری (۱۶۳۵) ادامه یافت، تمام سرزمین یمن به دست امامان زیدی افتاد؛ چرا که حیدر پاشا که توسط دولت مرکزی در جبل رها و فراموش شده بود، تحت محاصره و فشار قرار گرفت.» منابع عثمانی تعداد کشته‌شدگان در جنگ‌هایشان با زیدی‌ها در این صد سال را مشخص نمی‌کنند؛ تنها می‌گویند «هزاران نفر جان باختند». «رفتن به یمن و بازنگشتن» سرنوشت سربازان عثمانی از قرن شانزدهم به شمار می‌آمد؛ آیژه هور این‌را می‌نویسد. در مقالهٔ «وضعیت یمن» در شمارهٔ پانزدهم روزنامهٔ عثمانی به تاریخ ۱۳۱۶ (۱۹۰۰) آمده است: «به‌دلیل سیاست‌های نادرست احمت فوزی پاشا، هر سال حدود ۴۰۰۰ نفر سرباز جان باختند.» آیژه هور همچنین نقل می‌کند که یک مقام عثمانی بیان کرده است که بین سال‌های ۱۸۷۱ و ۱۸۹۴، ۱۳۰٬۰۰۰ سرباز عثمانی در حجاز و یمن دفن شده‌اند. مارشال گالیپ، که در قرن نوزدهم به عنوان سرهنگ در یمن خدمت می‌کرد، می‌نویسد: «از آن‌جا که تحت ستاد کل کار می‌کردم، تمام اسناد ستاد کل به دست من می‌رسید. در این اسناد، فاصلهٔ وسیع و وحشتناکی بین سربازان تازه‌پیوسته و کسانی که جایگزین یا ناتوان شده بودند، مشاهده کردم… آن زمان یمن یک منطقهٔ جنگی دائمی بود. «تعداد کسانی را که به جناح‌هایشان پیوستند یا به‌صورت انبوه بسیج و به‌دلیل شورش‌ها فرستاده شدند، با تعداد کسانی که زنده ماندند و به میهن بازگشتند، مقایسه کردم. نتیجه این بود که در بیست و دو سال گذشته، مجموعاً ۱۳۰٬۰۰۰ جوان آناتولی در بیابان‌های حجاز و یمن دفن شده‌اند.» در سال ۲۰۱۱، رئیس‌جمهور ترکیه عبد‌الله گول قبرستان یادبود ترکی (Yemen‑Türk Şehitliği) را در صنعاء بازسازی و افتتاح کرد تا به یاد سربازان عثمانی که در کارزارهای یمنی کشته شدند، گرامی داشته باشد. یک سال پس از آن، در سال ۲۰۱۲، حوثی‌ها بخشی از این یادبود را تخریب کردند. این یادبود قرن‌ها نماد حضور عثمانی‌ها در یمن بوده است؛ حملهٔ عمدی به آن یادآور این است که حوثی‌ها کارزارهای عثمانی در یمن را چگونه به یاد می‌آورند. این عمل پیام واضحی به آنکارا می‌داد که ترکیه را در یمن نپذیرند. در مقاله‌ای در Politics Today، اهد یاسین ال‑تمیمی می‌گوید: «کتاب‌های درسی تاریخ که پس از سال ۱۹۶۲ تصویب شدند، تصویر مثبتی از امپراتوری عثمانی و حکومت آن بر یمن ارائه دادند. با این حال، این امر مانع از این نشد که حامیان زیدی‌گری موضع سخت‌گیرانه و افراطی خود نسبت به امپراتوری عثمانی را حفظ کنند.» بدیهی است ترکیه یک قدرت نظامی قوی است و نفوذ آن در یمن نیز گسترده است. این کشور موفقیت‌های نظامی چشمگیری در سوریه، لیبی و در مبارزه با شورشیان کردی در عراق به دست آورده است. حمایت نظامی آن از آذربایجان شاید عامل تعیین‌کننده در جنگ آن با ارمنستان بوده است. اما یمن بازی کاملاً متفاوتی است. اگر تاریخ را مرجع بگیریم، یمن که اغلب به «قبرستان عثمانی‌ها» توصیف می‌شود، می‌تواند دوباره به یک گل‌گود برای ترکیه تبدیل شود. • سومیت اهلواّت (Sumit Ahlawat) بیش از یک دهه تجربه در رسانه‌های خبری دارد؛ او با Press Trust of India، Times Now، Zee News، Economic Times و Microsoft News همکاری کرده است. او مدرک کارشناسی ارشد رسانه‌های بین‌المللی و تاریخ مدرن را از دانشگاه شفیلد (University of Sheffield) در بریتانیا دریافت کرده است. ‏🔗 متن اصلی: https://www.eurasiantimes.com/why-yemen-could-be-a-graveyard-for-turkey/

‏🟠 #آمریکا #ژاپن 🧠 چرا تفنگداران دریایی ایالات متحده موشک‌های ضد کشتی را در نزدیکی تایوان مستقر می‌کنند ‏🏛 منبع: The National Interest ‏✍️ نویسنده: Harrison Kass ‏📄 عنوان اصلی: Why the US Marines Are Putting Anti-Ship Missiles Near Taiwan ‏🔎 NMESIS, MADIS, Keen Sword, Yonaguni, anti-ship missiles #تحلیل_راهبردی #چین #آمریکا_و_کانادا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #National_Interest ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: سپاه‌دریایی ایالات متحده برای اولین بار دو سامانه موشکی پیشرفته — سیستم مداخله‌پذیری ناوهای اکتشافی نیروی‌دریایی (NMESIS) و سامانه یکپارچه دفاع هوایی نیروی‌دریایی (MADIS) — را در جزیرهٔ ژاپنی یوناغونی مستقر می‌کند؛ این جزیره که حدود ۶۸ مایلی از تایوان فاصله دارد، در مسیرهای دریایی کلیدی بین تایوان، ژاپن، دریای چین شرقی و دریای فیلیپین قرار دارد. استقرار این سامانه‌ها در چارچوب تمرینات نظامی «شمشیر تیز» (۱۹ تا ۲۹ اکتبر) و برنامهٔ «Force Design» سپاه‌دریایی برای تحول به واحدهای کوچک و سیار موشکی است تا در صورت بروز درگیری چین‑تایوان، کشتی‌های سطحی دشمن را در آب‌های اطراف یوناغونی دشوار سازند. سامانهٔ NMESIS موشک‌های کروز ضد کشتی زیر صوتی با برد حدود ۱۱۵ مایلی را فراهم می‌کند، در حالی که سامانهٔ MADIS دفاع هوایی کوتاه‌برد در برابر پهپادها، هلیکوپترها و هواپیماهای کم‌ارتفاع ارائه می‌دهد. این اقدامات نشان‌دهندهٔ تغییر استراتژیک سپاه‌دریایی به سمت توانمندی‌های سیار و دقیق در اقیانوس آرام است. از جزیرهٔ استراتژیک ژاپنی یوناغونی، دو سامانهٔ موشکی سپاه‌دریایی می‌توانند به‌طور چشمگیر ناوگان چینی که قصد حمله به تایوان دارد را بازدارند. سپاه‌دریایی ایالات متحده در حال آماده‌سازی برای استقرار دو سامانهٔ پیشرفتهٔ موشکی ضد کشتی در یوناغونی است؛ این جزیره یکی از حساس‌ترین نقاط استراتژیک ژاپن به شمار می‌آید. یوناغونی حدود ۶۸ مایلی از تایوان فاصله دارد و این استقرار جدید بخشی از تمرینات نظامی «شمشیر تیز» است که از ۱۹ تا ۲۹ اکتبر برگزار می‌شود. برای اولین بار، سپاه‌دریایی این دو سامانهٔ مهم را به یوناغونی می‌آورد: سیستم مداخله‌پذیری ناوهای اکتشافی نیروی‌دریایی (NMESIS)، یک پرتابگر موشکی ضد کشتی سیار؛ و سیستم یکپارچه دفاع هوایی نیروی‌دریایی (MADIS)، سامانهٔ دفاع هوایی سیار. این استقرار نشانگر تحول اساسی در استراتژی سپاه‌دریایی است. به‌جای تمرکز بر عملیات شاخ‌و‌سور که سال‌ها رواج داشته، سپاه‌دریایی به‌تدریج به سمت واحدهای کوچک و سیار موشکی در سراسر اقیانوس آرام می‌گراید تا در رقابت قرن بیست و یکم میان ایالات متحده و چین جایگاهی حفظ کند. هدف این است که آب‌های اطراف را برای کشتی‌های جنگی دشمن خطرناک کند، به‌ویژه در صورت بروز درگیری میان چین و تایوان. سپاه‌دریایی در حال آماده‌سازی برای دفاع از جزیرهٔ یوناغونی و تایوان است. یوناغونی در انتهای جنوب‌غربی زنجیرهٔ جزایر نانسی ژاپن قرار دارد و تنها حدود ۶۸ مایلی از تایوان فاصله دارد. موقعیت جغرافیایی آن آن را در نزدیکی یک مسیر دریایی حیاتی به سمت تایوان می‌گذارد؛ به‌عبارت دیگر، این جزیره در نقطه‌ای استراتژیک بین تایوان، جزایر جنوب‌غربی ژاپن، دریای چین شرقی و دریای فیلیپین واقع شده است. در صورت بروز جنگ در تایوان، آب‌های اطراف یوناغونی به یکی از مهم‌ترین مناطق عملیاتی جهان تبدیل می‌شوند. مستقر کردن موشک‌های ضد کشتی در این جزیره می‌تواند حرکت کشتی‌های سطحی دشمن را دشوار سازد؛ اهمیتی استراتژیک که ژاپن پیش از این به آن پی برده است. در واقع، ژاپن در سال ۲۰۱۶ یک پایگاه رادار و نظارت بر جزیره بنا کرد. چین نیز به اهمیت این آب‌ها واقف است؛ فعالیت‌های دریایی‌اش در این ناحیه افزایش یافته است. در طول تمرینات نظامی چین در سال ۲۰۲۲ پیرامون تایوان، گزارش شد موشکی بالستیک حدود ۵۰ مایلی از یوناغونی سقوط کرده است. اگرچه جزیره کوچک است، اما جغرافیای آن به آن اهمیت نظامی گسترده‌ای می‌بخشد. دربارهٔ موشک‌های جدید سپاه‌دریایی NMESIS بخش اساسی استراتژی نوظهور جنگ‌های ساحلی سپاه‌دریایی است. این سامانه وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین «ROGUE‑Fires» را با یک پرتابگر مجهز به دو موشک ناوشی (NSM) ترکیب می‌کند؛ این موشک‌ها توسط شرکت کونگسبورگ نروژ و با مشارکت غول دفاعی ایالات متحده RTX (ریثیون) در تولید و یکپارچه‌سازی آمریکایی توسعه یافته‌اند. موشک NSM یک موشک کروز ضد کشتی زیر صوتی است که در سطح دریا پرواز می‌کند و با راهنمایی پیشرفته هدف‌های دریایی را شناسایی و مورد هدف قرار می‌دهد. برد اعلام‌شدهٔ عمومی آن ۱۱۵ مایلی است، اما عملکرد واقعی به نوع و شرایط عملیاتی بستگی دارد. اگر از یوناغونی شلیک شود، این برد ۱۱۵ مایلی قطعاً آب‌های اطراف مسیرهای شمال‑شرق تایوان را در بر می‌گیرد؛ اگرچه برای پوشش تمام تنگهٔ تایوان کافی نیست، اما برای تهدید کشتی‌های فعال در این منطقه مؤثر است.

‏🟠 ۳/۳ در حالی که سامانه NMESIS توانمندی‌های تهاجمی ضدکشتی را ارائه می‌دهد، سامانه MADIS به تفنگداران دریایی مستقر در میدانی در مقابل تهدیدات هوایی یاری می‌رساند. MADIS برای دفاع هوایی کوتاه‌برد طراحی شده است؛ این سامانه از حسگرها و سلاح‌های نصب‌شده بر وسایل نقلیه برای مقابله با تهدیدهایی چون پهپادها، هلیکوپترها و هواپیماهای پروازی کم‌ارتفاع استفاده می‌کند. این امر به‌ویژه مهم است، زیرا واحدهای موشکی منزوی در برابر حمله چین آسیب‌پذیر می‌گردند. هدف MADIS فراهم آوردن حفاظتی شخصی برای تفنگداران دریایی است، نه این‌که آن‌ها را مجبور به تکیه بر شبکه‌های بزرگ‌تر دفاع هوایی کند که به‌طور حتمی عقب‌مانده خواهند بود. سیستم‌های موشکی جدید بخشی از تحول نیروی تفنگداران دریایی در چارچوب برنامهٔ «Force Design» برای مدرن‌سازی است؛ برنامه‌ای که تمرکز را از برخی تجهیزات سنگین سنتی مانند تانک‌ها به سمت واحدهای اکسپدیشنری موبایل، موشک‌های دقیق، پهپادها و توانمندی‌های حسگری و شناسایی در محیط‌های ساحلی منازعه‌پذیر منتقل می‌کند. دربارهٔ نویسنده: هریسون کاس (Harrison Kass) هریسون کاس نویسنده و وکیل است که بر امنیت ملی، فناوری و فرهنگ سیاسی متمرکز می‌گردد. مقالات او در Tablet، City Journal، The Hill، The Spectator و The Cipher Brief منتشر شده است. او مدرک JD از دانشگاه اورگان و کارشناسی ارشد در برنامهٔ مطالعات جهانی و مشترک (Global & Joint Program Studies) از دانشگاه نیویورک (NYU) دارد. برای اطلاعات بیشتر به harrisonkass.com مراجعه کنید. ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/buzz/why-us-marines-putting-anti-ship-missiles-near-taiwan-hk-101026

‏🟣 #ایران #آمریکا 🧠 ایران هرگز سلاح هسته‌ای نخواهد داشت»: روبیو خط قرمز برای تهران می‌کشد ‏🏛 منبع: The Times of India ‏✍️ نویسنده: Prisha Patnaik ‏📄 عنوان اصلی: ‘Iran will never have a nuclear weapon’: Rubio draws red line for Tehran ‏🔎 nuclear weapon, Marco Rubio, Donald Trump, JD Vance, enrichment #تحلیل_راهبردی #بریکس_و_هند #جنگ #روابط_بین_الملل #Times_of_India ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟣 ۲/۲ ‏📌 چکیده: وزیر امور خارجهٔ ایالات متحده، مارکو روبی، در آتن اعلام کرد که تحت ریاست جمهوری دونالد ترامپ ایران هرگز اجازهٔ دستیابی به سلاح هسته‌ای را نخواهد داشت و هر توافقی باید تضمین‌کنندهٔ عدم ساخت سلاح هسته‌ای باشد. او افزود که واشنگتن برای پیشبرد مذاکرات پایان جنگ، تهران را به کاهش معنادار ظرفیت غنی‌سازی هسته‌ای و عدم تولید سوخت با غنی‌سازی ۶۰٪ فشار می‌آورد. روبی همچنین اشاره کرد که دولت ترامپ توانمندی‌های نظامی معمولی ایران، از جمله موشک‌ها و پهپادها، را به‌طور قابل‌توجهی تضعیف کرده و تحریم‌های آمریکا فشار اقتصادی شدیدی بر اقتصاد جمهوری اسلامی ایران وارد کرده است. مارکو روبی، وزیر امور خارجهٔ ایالات متحده، روز چهارشنبه گفت که تحت ریاست جمهوری دونالد ترامپ، ایران هرگز اجازه نخواهد یافت سلاح هسته‌ای به دست آورد؛ در همین حال، واشنگتن تهران را به کاهش چشمگیر ظرفیت غنی‌سازی هسته‌ای‌اش به عنوان شرطی برای هر توافقی جهت پایان جنگ، فشار می‌آورد. «ایران نمی‌تواند سلاح هسته‌ای داشته باشد، ساده است، همین‌جا تمام»، روبی در نشست خبری مشترک با وزیر خارجهٔ یونان، گیورگوس گراپتریس، در آتن گفت. او افزود: «هر توافقی که ایران بپذیرد و برای ایالات متحده قابل قبول باشد، باید تضمین کند که ایران هرگز سلاح هسته‌ای نخواهد داشت». این اظهارات یک روز پس از آن آمد که معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، جی‌دی ونس، گفت واشنگتن بدون اقدام ملموس در برنامه هسته‌ای تهران، تضمین‌هایی را نمی‌پذیرد. ونس در مصاحبهٔ اختصاصی با رویترز اظهار کرد که ایران باید کاهش «معناداری» در ظرفیت غنی‌سازی خود ایجاد کند تا آمریکا به پایان جنگ هفت ماهه رضایت دهد. ونس گفت: «اگر سلاح هسته‌ای نمی‌خواهید، پس چرا به سوختی با غنی‌سازی ۶۰٪ نیاز دارید؟» او افزود: «اگر می‌خواهید تعهد خود به عدم ساخت سلاح هسته‌ای را نشان دهید، سوخت با غنی‌سازی بالا تولید نکنید». ونس افزود که واشنگتن همچنان برای یک توافق مذاکره‌ای آماده است، اما وعده‌ها را به جای اقدام نمی‌پذیرد. این اظهارات در زمانی شد که ایالات متحده و ایران پیشنهادهایی را برای پایان درگیری و بازگشایی تنگه هرمز، مسیر حیاتی حمل‌ونقل انرژی جهانی، مبادله می‌کردند. وزیر امور خارجه همچنین ایران را متهم کرد که توانمندی‌های نظامی معمولی خود را برای محافظت از برنامه هسته‌ای در برابر حملهٔ خارجی تقویت کرده است. او افزود که تهران انبارهای عظیمی از موشک‌های بالستیک و پهپادهایی که می‌توانند در برابر کشورهایی که سعی در ضربه زدن به تأسیسات هسته‌ای دارند، پاسخ دهند، جمع‌آوری کرده است. روبى گفت دولت ترامپ این توانمندی‌ها را به‌طور چشمگیری تضعیف کرده است. او افزود: «ترامپ برنامهٔ پهپادهای ایران و توانایی تولید آن‌ها را نابود کرد». او ادامه داد: «ترامپ توانایی موشک‌های ایران را از بین برد؛ هر دو این توانمندی‌ها را از نظر موشک‌افکن‌های فعلی به‌طور شدید تضعیف کرد؛ ناوگان آن‌ها را نابود کرد و نیروی هوایی‌شان را نیز از بین برد». روبى گفت تضعیف نظامی معمولی ایران توانایی آن را برای محافظت از تأسیسات هسته‌ای در برابر اقدامات نظامی کاهش داده است. او افزود: «تا زمانی که ترامپ رئیس‌جمهور باشد، ایران هرگز سلاح هسته‌ای نخواهد داشت؛ همین‌جا تمام». آمریکا فشار بر تهران را افزون می‌کند روبى همچنین تصویر تاریک‌تری از اقتصاد ایران ارائه داد و گفت تحریم‌های آمریکا فشار فزاینده‌ای بر تهران وارد می‌کند. او افزود: «اقتصادشان به‌طور کامل و مطلق در سقوط آزاد است»، و رهبری ایران را سرزنش کرد که منابع کشور را به گروه‌های مسلح منطقه‌ای اختصاص می‌دهد نه به اقتصاد داخلی. او به‌طور خاص تهران را متهم کرد که از حزب‌الله، حماس، حوثی‌ها و شبه‌نظامیان در عراق حمایت مالی می‌کند. روبى گفت حمل‌ونقل نفت از طریق تنگه هرمز به‌طور چشمگیری بهبود یافته است. او افزود: «اکنون تقریباً همان مقدار نفت که پیش از آغاز این درگیری جریان داشت، خارج می‌شود». ‏🔗 متن اصلی: https://timesofindia.indiatimes.com/world/us/iran-will-never-have-a-nuclear-weapon-rubio-draws-red-line-for-tehran/articleshow/134781711.cms

‏🟡 #اوکراین 🧠 پهپادهای جت سلاح مخفی پوتین در پی شکست اوکراین ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Mykola Bielieskov ‏📄 عنوان اصلی: Jet drones are Putin’s secret weapon as he seeks to break Ukraine ‏🔎 Putin, jet drones, Kyiv, Ukraine, Russia #تحلیل_راهبردی #جهانی #جنگ #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟡 ۲/۳ ‏📌 چکیده: در ماه‌های اخیر روسیه با به‌کارگیری نسل جدیدی از پهپادهای جت‌دار، حملات شبانه‌روزی به اهداف غیرنظامی در سراسر کیف را گسترش داده و سعی دارد شهر را غیرقابل سکونت سازد؛ این پهپادها سرعت دو برابر و ارتفاع بالاتری نسبت به پهپادهای پروانه‌دار دارند و با سامانه‌های هدایت پیشرفته می‌توانند دفاع هوایی اوکراین را دور بزنند. بر اساس داده‌های اوکراینی، تعداد پهپادهای پرتاب‌شده از حدود ۱۵۰۰ در ژوئیهٔ ۲۰۲۶ به نزدیک ۳۲۰۰ در سپتامبر افزایش یافته و انتظار می‌رود پیش از زمستان انبارهای قابل‌توجهی جمع‌آوری شود. اوکراین برای مقابله با این تهدید به توسعهٔ موشک‌های متقابل جت‌دار، ارتقای سامانه‌های روباتیک هوش مصنوعی و استفاده بیشتر از جنگنده‌های مسلح به موشک‌های هوایی‑به‑هوایی و توپخانه متکی است، هرچند ناوگان F‑16 این کشور به‌نیمهٔ خود به زمین کشیده شده و فشار بر خلبانان و تعمیرات هواپیماها زیاد شده است. جنگ هوایی روسیه علیه اوکراین به‌تازگی وارد مرحله‌ای مرگبار شده است؛ حملات شبانه‌روزی به اهداف غیرنظامی در سراسر کیف، در حالی که پوتین می‌کوشد پایتخت اوکراین را غیرقابل سکونت سازد و مقاومت این کشور را سرنگون کند. این تشدید تنش با به‌کارگیری نسل جدیدی از پهپادهای جت‌دار روسی امکان‌پذیر شد؛ این پهپادها می‌توانند دفاع هوایی موجود اوکراین را دور بزنند و با دقت بالایی به اهداف اصابت کنند. در حال حاضر، مسابقه برای یافتن راه‌حل‌های فناوری علیه این تهدید آغاز شده تا پیش از آنکه زندگی روزمره در کیف غیرممکن شود، اقدامی صورت گیرد. داده‌های ارائه‌شده توسط مقامات اوکراینی، مقیاس تهدید دفاع هوایی که کشور با آن روبه‌رو است را نشان می‌دهند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۶، روسیه حدود ۱۵۰۰ پهپاد جت‌دار را به سمت اهداف مختلف در سراسر اوکراین پرتاب کرد. در ماه بعد، این عدد به ۲۸۵۰ ارتقا یافت و در سپتامبر تقریباً ۳۲۰۰ پهپاد جت‌دار به کار گرفته شد. نگرانی‌ها بر این است که این روند صعودی ادامه یابد؛ به‌نظر می‌رسد کرملین پیش از فصل زمستان، انبارهای قابل‌توجهی از این پهپادها را جمع‌آوری کرده است. هدف اصلی، کیف است. در هفته‌های اخیر، پایتخت اوکراین با یک سلسلهٔ بی‌وقفه از حملات هوایی به مکان‌های غیرنظامی در سراسر شهر مواجه شده؛ مدارس، بیمارستان‌ها، ساختمان‌های مسکونی، پمپ‌بنزین‌ها، سوپرمارکت‌ها، مراکز دادهٔ اینترنتی، مجتمع‌های تجاری، آکادمی ملی علوم و پل‌های عبوری بر رودخانهٔ دنیپرو همگی هدف قرار گرفته‌اند. در حالی که بمباران‌های پیشین روسیه معمولاً در شب انجام می‌شد، حملات پهپادهای جت‌دار به‌صورت پیوسته در طول روز برنامه‌ریزی می‌شوند. این امر لایهٔ دیگری از ترس و اختلال ایجاد کرده؛ مدارس، کسب‌وکارها، فروشگاه‌ها، رستوران‌ها و حمل‌ونقل عمومی دیگر قادر به عملکرد نیستند. در حالی که جهان به تداوم حملهٔ روسیه به اوکراین نظاره‌گر است، UkraineAlert دو بار در هفته، تحلیل‌ها و بینش‌های برتر کارشناسان شورای آتلانتیک دربارهٔ اوکراین را مستقیماً به صندوق پست الکترونیکی شما می‌فرستد. پهپادهای جت‌دار روسیه، سلاح‌های هوایی کرملین را به‌طور قابل‌توجهی ارتقا می‌دهند. سرعت آن‌ها بیش از دو برابر پهپادهای پروانه‌دار پیشین است و می‌توانند در ارتفاعات بسیار بالاتر پرواز کنند؛ بنابراین هدف‌گیری و نابودی آن‌ها با ابزارهای موجود دفاع هوایی بسیار دشوار است. علاوه بر این، این پهپادها سامانه‌های پیشرفتهٔ هدایت و هدف‌گیری دارند که به دور زدن دفاع کمک کرده و دقت اصابت را افزایش می‌دهند. این مسأله چالش‌های بزرگی برای بخش فناوری دفاعی اوکراین ایجاد می‌کند. در حال حاضر، کشور مجبور است به مجموعه‌ای نسبتاً محدود از سامانه‌های تسلیحاتی برای مقابله با پهپادهای جت‌دار روسیه تکیه کند. موشک‌های متقابلی که پیش از این در برابر پهپادهای پروانه‌دار مؤثر بودند، اکنون به‌دلیل سرعت کم، کارآمد نیستند. مهندسان اوکراینی باید راه‌حل‌های جت‌دار خود را توسعه دهند؛ این امر مستلزم فن‌آوری‌های نظامی پیشرفته است که شرکای اروپایی کیف می‌توانند در تأمین آن نقش مهمی ایفا کنند. گزارش‌هایی از موفقیت در سرنگونی این پهپادها با نمونه‌های آزمایشی موجود است، اما توسعهٔ فناوری مورد نیاز تنها بخشی از مشکل است. علاوه بر طراحی نسل جدیدی از موشک‌های متقابل، اوکراین باید تولید را گسترش داده و زیرساخت‌های لازم برای استقرار این سامانه‌ها در کیف و سرتاسر کشور ایجاد کند. این کار ممکن است ماه‌ها زمان ببرد؛ در حالی که هر روز اهمیت ویژه‌ای دارد.

‏🟡 ۳/۳ در حالی که جست‌وجوی راه‌حل مناسب برای سامانه‌های رهگیری ادامه دارد، اوکراین به‌طور عمده بر جنگنده‌های مجهز به موشک‌های هوایی‑به‑هوایی و توپخانه تکیه کرده است. این سامانه‌های تسلیحاتی در مقابل پهپادهای جت کارایی بالایی دارند، اما هر پرواز فشار بیشتری بر هواپیماهای خسته و پیرهنگام اوکراین وارد می‌کند و نیاز به تعمیرات فراوانی را به‌وجود می‌آورد. گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که تقریباً نیمی از کل ناوگان F‑16 اوکراین در حال حاضر به زمین کشیده و تحت سرویس قرار گرفته‌اند. با این‌که خلبانان و خدمه مجبورند گشت‌های دفاعی را تقریباً به‌صورت پیوسته انجام دهند، خطر خستگی فنی و جسمی واضح است. اقدامات ضد هوایی زمینی نیز سرعت می‌گیرند. این هفته مقامات نیروی هوایی اوکراین اولین موفقیت در رهگیری پهپاد جت روسی توسط سامانهٔ خودکار برج توپخانه‌ای که از هوش مصنوعی برای هدف‌گیری استفاده می‌کند، اعلام کردند. تعدادی از این سامانه‌های روباتیک پیش از این در نزدیکی اهداف حساس در کیف و سایر نقاط نصب شده‌اند و نصب‌های بیشتری در برنامه است. رویدادهای مرکز اوراسیا هرچند اقدامات ضد هوایی اوکراین چقدر موفق باشند، تنها گام‌های دفاعی برای خنثی‌سازی تهدید پهپادهای جت روسی کافی نیستند. کرملین قصد دارد تولید پهپادها را افزایش داده و با حملات گسترده دفاع‌های اوکراین را غرق کند. برای اینکه پاسخ کیف واقعاً مؤثر باشد، باید توانایی هدف‌گیری و مختل‌سازی زیرساخت‌های تأمین، تولید و پرتاب داخل روسیه را نیز داشته باشد. این امر مستلزم حمایت بیشتر از سوی شرکای اوکراین است، چه در زمینهٔ تحویل سلاح و چه در زمینهٔ تأمین مالی برای تقویت تولید داخلی سلاح‌های ضربه‌ای بلندبرد توسط شرکت‌های اوکراینی. تصمیم پوتین برای تشدید جنگ هوایی علیه اهداف غیرنظامی در حالی است که ارتش او برای پیشروی در میادین جنگ با مشکل مواجه است. دستاوردهای سرزمینی روسیه در سال ۲۰۲۶ به سرعت یخ‌زده‌ای کاهش یافته‌اند، در حالی که تلفات همچنان در حال افزایش است. با چشم‌انداز کمی برای پیشرفت نظامی، به‌نظر می‌رسد دیکتاتور کرملین این نتیجه را گرفته که راه واقعی برای پیروزی اکنون ترساندن جمعیت اوکراین و بمباران کشور تا تسلیم شدن است. انتظار می‌رود حمله هوایی فعلی روسیه با نزدیک شدن به زمستان گسترش یابد و موج‌های جدیدی به زیرساخت‌های گرمایش، برق و آب غیرنظامی حمله کنند. پوتین به‌وضوح قصد پایان دادن به حمله خود را ندارد و به‌جای مذاکرات صلح، تشدید تنش را برگزیده است. او می‌خواهد در فصل سرد پیش‌رو ضربه‌ای قاطع وارد کند و کیف را به تسلیم وادارد. یکی از عوامل کلیدی این جنگ هوایی، توانایی اوکراین در مقابله با تهدید پهپادهای جت خواهد بود. میکولا بیلیسکوو (Mykola Bielieskov) پژوهشگر در مؤسسه ملی مطالعات استراتژیک (National Institute for Strategic Studies) و تحلیلگر ارشد در سازمان غیر دولتی اوکراینی «کمپین کام‌بک الایو» (Come Back Alive) است. نظرات بیان‌شده در این مقاله موضع شخصی نویسنده است و بازتاب‌دهندهٔ نظرات یا دیدگاه‌های NISS یا «کمپین کام‌بک الایو» نیست. ‏🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/blogs/ukrainealert/jet-drones-are-putins-secret-weapon-as-he-seeks-to-break-ukraine/