‏🟢 #ناتو 🧠 توانمندسازی تحول فناوری ناتو ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: David Julazadeh ‏📄 عنوان اصلی: Enabling NATO’s technological transformation #تحلیل_راهبردی #جهانی #روابط_بین_الملل #جنگ #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟢 ۲/۸ ‏📌 چکیده: ناتو دسترسی به فناوری‌های نوظهور مانند هوش مصنوعی، محاسبهٔ ابری و تحلیل داده‌ها را دارد، اما چالش اصلی آن تبدیل این فناوری‌ها به توانمندی‌های عملیاتی سریع و مقیاس‌پذیر در سراسر ائتلاف است؛ زیرساخت‌های ابری به‌عنوان لایهٔ فعال‌ساز اشتراک‌گذاری داده، فرماندهی توزیعی و شفافیت لجستیک، نقش کلیدی در این فرآیند ایفا می‌کند. ساختار فدرال ناتو، توزیع اختیار تصمیم‌گیری میان نهادهای متعدد و تفاوت‌های ملی در ریسک، امنیت و حاکمیت داده، هماهنگی و اجرای یکپارچهٔ پروژه‌های دیجیتال را دشوار می‌سازد و می‌تواند منجر به ایجاد سامانه‌های موازی و ناکارآمدی شود. تجربه‌های اخیر از جنگ اوکراین نشان می‌دهد که سرعت فشرده‌سازی شناسایی تا اقدام، وابسته به زیرساخت‌های ابری امن و هوش مصنوعی است و برای حفظ برتری استراتژیک ناتو، اصلاحات ساختاری در حاکمیت، خرید و امنیت دیجیتال ضروری است. بدون این اصلاحات، سرمایه‌گذاری‌های افزایشی ممکن است به تجزیه‌پذیری و کاهش توانمندی‌های جمعی منجر شود. نکات کلیدی در ابتدا • ناتو به فناوری‌های پیشرفته دسترسی دارد؛ اما توانایی به‌کارگیری آن مسأله‌ای متفاوت است. • زیرساخت‌های مبتنی بر ابر، عامل کلیدی‌ای به شمار می‌آیند و آزمونی اساسی برای توانایی ناتو در پر کردن این فاصله‌اند. • برتری آینده ناتو به سرعت و کارآمدی تبدیل پیشرفت‌های فناوری به اثرات عملیاتی در سراسر ائتلاف وابسته است. خلاصه اجرایی ناتو پیشرفت‌های چشمگیری در حوزه فناوری‌های نوظهور از جمله زیرساخت‌های ابری، هوش مصنوعی (AI)، تحلیل داده‌ها و سایر توانمندی‌های دیجیتال به دست آورده است. برنامه‌هایی چون صندوق نوآوری ناتو (NATO Innovation Fund)، شتاب‌دهنده نوآوری دفاعی برای شمال آتلانتیک (Defence Innovation Accelerator for the North Atlantic)، برنامه تحول دیجیتال ائتلاف و پروژه‌های نوظهور ابری‑و‑لبه‌ای مانند «Allied Software for Cloud and Edge Services» نشان می‌دهد که برتری فناوری‑محور، محور اصلی بازدارندگی و دفاع آینده خواهد بود.¹ اما چالش اصلی ائتلاف دسترسی به فناوری نیست؛ بلکه توانایی ناتو در پذیرش، گسترش، یکپارچه‌سازی و تضمین قابلیت تعامل این فناوری‌ها در توانمندی‌های عملیاتی با سرعتی است که میدان نبرد مدرن می‌طلبد. زیرساخت‌های ابری نمونهٔ اصلی این چالش هستند. ابر فراتر از یک پروژهٔ نوین‌سازی فناوری اطلاعات است؛ لایه‌ای فعال‌ساز برای به‌اشتراک‌گذاری داده‌ها، هوش مصنوعی، فرماندهی و کنترل توزیعی، شفافیت لجستیکی، تاب‌آوری عملیاتی و استقرار سریع نرم‌افزار در سراسر ائتلاف می‌باشد. بدون محیط‌های ابری قابل‌اعتماد، امن و سازگار، توان ناتو برای تبدیل داده‌ها به برتری تصمیم‌گیری محدود می‌ماند. این مسأله ساختاری است نه فنی. اگرچه ناتو شروع به تطبیق فرآیندهای خود کرده است، بسیاری از این فرآیندها هنوز ریشه در رویکردهای سنتی و متمرکز بر پلتفرم دارند که برای سامانه‌های نرم‌افزاری، ابری و داده‌محور که به سرعت در حال تحول‌اند، بهینه نیستند. حاکمیت و دینامیک‌های نهادی همچنان توانایی ائتلاف را برای گذار از توافق به اجرا دچار پیچیدگی می‌کند. اختیار تصمیم‌گیری در میان نهادهای متعدد توزیع شده است و این امر غالباً منجر به عدم هماهنگی بین مؤسسات ناتو و چارچوب‌های ملی و اتحادیهٔ اروپا می‌شود. اگرچه رهبران ارشد ممکن است بر اولویت‌ها توافق داشته باشند، اجرای آن می‌تواند به دلیل دیدگاه‌های متفاوت ملی دربارهٔ ریسک، سرمایه‌گذاری، امنیت، حاکمیت و اجرا به تعویق بیفتد. در نتیجه، سیستمی شکل می‌گیرد که در آن ذینفعان متعدد نفوذ دارند اما هیچ نهاد واحدی به‌وضوح مسئول تحویل نیست. این دینامیک‌ها با ائتلافی فدرال که با سرعت‌ها و سطوح جاه‌طلبی متفاوت پیش می‌رود، تشدید می‌شود. قابلیت تعامل، به‌ویژه در سطح زیرساخت‌های دیجیتال و ابری، به چالش اصلی تبدیل می‌شود. متحدان به‌طور طبیعی می‌خواهند کنترل داده‌های ملی، سامانه‌ها، الزامات امنیتی و انتخاب‌های صنعتی خود را حفظ کنند؛ برخی حتی از رویکردهای «ابر ملی» استفاده می‌کنند. اما بدون استانداردهای مشترک، چارچوب‌های امنیتی قابل‌اعتماد و هماهنگی هدفمند، ناتو نه تنها با ناکارآمدی مواجه می‌شود، بلکه ممکن است محیط‌های دیجیتال موازی و ناسازگاری ایجاد کند که توانایی آن را برای عمل به‌عنوان نیرویی منسجم محدود می‌سازد.

‏🟢 ۳/۸ در عین حال، ماهیت جنگ دگرگون شده است. تجربه‌های عملی اخیر، به‌ویژه از اوکراین، نشان می‌دهد که توانایی فشرده‌سازی بازهٔ زمانی از شناسایی تا تصمیم‌گیری و اقدام، اکنون برتری قطعی محسوب می‌شود. این فشرده‌سازی به‌طور فزاینده‌ای به زیرساخت‌های داده‌ای مبتنی بر ابر، تحلیل‌های هوش مصنوعی، شبکه‌های مقاوم و توانایی انتقال اطلاعات به‌صورت امن میان فرماندهی‌ها، کشورها، حوزه‌ها و سطوح طبقه‌بندی وابسته است. مانع ایجاد اثر استراتژیک کاهش یافته و اهمیت سرعت، مقیاس و یکپارچگی افزایش یافته است. در این بستر، متحدان ناتو هزینه‌های دفاعی را به سطوحی می‌رسانند که در چند دهه گذشته پیش نیامده بود و تأکید بیشتری بر زیرساخت‌های دیجیتال، تاب‌آوری، ابر، داده، هوش مصنوعی و فناوری‌های نوظهور می‌گذارند. این وضعیت فرصتی بزرگ برای تقویت توانمندی‌های ملی و جمعی فراهم می‌آورد. ابتکارات اولیه ناتو در حوزهٔ ابر و لبه نشان می‌دهند که پیشرفت امکان‌پذیر است؛ اما در عین حال چالش بزرگ‌تری را برجسته می‌سازند: گذار از طرح‌های نویدبخش به توانمندی عملیاتی، امن و مقیاس‌پذیر در سراسر ائتلاف. اما اگر اصلاحات متقابلی در شیوهٔ توسعه، تأمین امنیت و ارائه توانمندی‌های ناتو انجام نشود، سرمایه‌گذاری افزایشی ممکن است ناکارآمدی‌های موجود را تشدید کند. منابع می‌توانند همچنان از طریق فرایندهایی جریان یابند که برای سرعت، یکپارچگی، قابلیت تعامل، به‌روزرسانی امنیتی یا مقیاس‌پذیری بهینه نشده‌اند؛ در نهایت به‌جای تقویت توانمندی، تجزیه و تکه‌پذیری را گسترش می‌دهند. این برگهٔ موضوعی استدلال می‌کند که چالش فناوری ناتو در اصل چالشی برای ارائهٔ توانمندی است. زیرساخت‌های مبتنی بر ابر این مسأله را آشکار می‌سازند. مسأله این نیست که آیا ناتو می‌تواند به ابر، هوش مصنوعی، ابزارهای داده یا نوآوری‌های تجاری دسترسی داشته باشد؛ بلکه این است که آیا ائتلاف می‌تواند این توانمندی‌ها را به مزایای امن و قابل تعامل در میان سی و دو کشور تبدیل کند. با استناد به تحلیل‌های پیشین درباره زیرساخت‌های ابری و کاربردهای عملیاتی، این برگهٔ موضوعی بر تغییرات نهادی و فرایندی که برای تبدیل پتانسیل فناوری به توانمندی عملیاتی لازم است، تمرکز می‌کند. برتری آیندهٔ ناتو به این بستگی دارد که چه‌سرعت و چه‌کارآمدی بتواند این پتانسیل فناوری را به اثرات عملیاتی در سراسر ائتلاف تبدیل کند. I. ناتو با چالش ارائه توانمندی مواجه است دسترسی و در دسترس بودن فناوری مسأله نیستند. در سراسر ائتلاف، کمبود نوآوری، آزمایش و محیط‌های آزمون عملیاتی یا دسترسی به فناوری‌های نوظهور در حوزه‌هایی چون هوش مصنوعی، محاسبهٔ ابری، خودمختاری، تحلیل داده‌ها و حسگرهای پیشرفته وجود ندارد. بسیاری از متحدان این توانمندی‌ها را در سطح ملی پیش می‌برند و ناتو گام‌هایی برای تسهیل همکاری، آزمایش و تحول دیجیتال برداشته است.3«The Coalition Warrior Interoperability Exercise Showcases NATO Interoperability to Allied Decision Makers»، ناتو، 20 ژوئن 2023، با این حال، علیرغم این پیشرفت، ائتلاف همچنان با چالش‌های مداومی در تبدیل مستمر پتانسیل فناوری به توانمندی عملیاتی مواجه است. تحلیل‌های اخیر از تلاش‌های نوآوری ناتو نشان می‌دهد که عامل محدودکننده غالباً توانایی سازمان‌ها و اپراتورها در پذیرش، آزمایش و اجرای مؤثر توانمندی‌های جدید است.4W. Ethan Eagle and Jeroen Franssen, «The Most Important Deterrent That NATO Needs Is Creativity», War on the Rocks، 1 آوریل 2026، چالش ناتو نوآوری نیست؛ بلکه تحویل است. زیرساخت‌های ابری، این چالش تحویل را به‌ویژه واضح می‌سازند. ابر، لایهٔ فعال‌ساز بسیاری از توانمندی‌های مورد نیاز ناتو است: اشتراک‌گذاری داده‌ها بین سامانه‌های ملی و ناتو، تحلیل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی، فرماندهی و کنترل توزیعی، شفافیت لجستیک و پشتیبانی، عملیات مأموریتی مقاوم و استقرار سریع نرم‌افزار.5«NATO Digital Backbone»، NATO، 13 دسامبر 2024؛ «Data Strategy for the Alliance»، NATO، 5 مه 2025؛ Antonio Calcara، «NATO’s Digital Modernisation: The Case of Cloud Computing»، Hague Centre for Strategic Studies، 12 مه 2025؛ بدون محیط‌های ابری امن، قابل‌اعتماد و قابل‌همکاری، توانایی ناتو برای تبدیل داده به برتری تصمیم‌گیری محدود خواهد ماند.

‏🟢 ۴/۸ به همین دلیل، تلاش‌های نوظهور ناتو در حوزهٔ ابر و لبه اهمیت فراوانی دارند. ابتکاراتی چون نرم‌افزار متحد برای خدمات ابر و لبه (ACE) نشان می‌دهند که ائتلاف به ضرورت زیرساخت دیجیتال ابری، طبقه‌بندی‌شده و عملیاتی واقف است.6«NATO Cloud Conference Advances Innovation and IT Security Across the Alliance»؛ «Allies Enhance NATO’s Digital Posture»، NATO، 23 ژوئیه 2025؛ «Multinational Capability Delivery». اما این تلاش‌ها، چالش بزرگ‌تری را نیز نشان می‌دهند: عبور از ابتکارات نویدبخش و پیاده‌سازی محدود به سوی توانمندی‌های مقیاس‌پذیر، امن و قابل‌همکاری که در سراسر ائتلاف قابل استفاده باشد. به‌طور خاص، ائتلاف با دشواری مداوم در تبدیل نوآوری به توانمندی میدانی، مقیاس‌پذیری راه‌حل‌ها در سی‌و‑دو کشور و ادغام این توانمندی‌ها در اثرات عملیاتی منسجم مواجه است. فناوری‌هایی که در آزمایش یا پیاده‌سازی محدود نوید می‌دهند، همواره به راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر و قابل‌همکاری که بتوانند به‌طور مؤثر در سراسر ائتلاف به کار روند، تبدیل نمی‌شوند. این خلأ با تحول ماهیت جنگ، پیامدهای بیشتری پیدا می‌کند. تجربه‌های عملی اخیر، به‌ویژه از اوکراین، نشان می‌دهند که میدان نبرد چقدر سریع در حال تغییر است. گسترش پهپادهای کم‌هزینه، حسگرهای مداوم، بهره‌برداری از پلتفرم‌های ابری امن و مؤثر، فناوری‌های تجاری و داده‌های شبکه‌ای، زمان بین حس، تصمیم و اقدام را فشرده کرده‌اند؛ سرعت و ادغام، عوامل تعیین‌کنندهٔ کارایی نبرد شده‌اند.7Stacie L. Pettyjohn، «Drones Are Transforming the Battlefield in Ukraine—But in an Evolutionary Fashion»، War on the Rocks، 5 مارس 2024؛ این روندها دیگر نظریه‌ای نیستند؛ امروز نتایج عملیاتی را شکل می‌دهند. در این محیط، سرعت، مقیاس و ادغام به‌انداز فناوری پیشرفته، اگر نه بیشتر، اهمیت دارند. طرفی که بتواند داده‌ها را سریع‌ترین جمع‌آوری، انتقال، حفاظت، تحلیل و به‌کارگیری را انجام دهد، برتری خواهد داشت. این تغییر نشانگر گذار گسترده‌تر به جنگی است که به‌طور فزاینده‌ای تحت هدایت انسان، با توانمندی ماشین و در مقیاس و سرعت بالا اجرا می‌شود.8David Petraeus و Isaac C. Flanagan، «The Autonomous Battlefield: And Why the US Military Isn’t Ready for It»، Foreign Affairs، 12 مارس 2026. برای ناتو، این مسأله یک چالش بنیادی است. ائتلاف ابتدا باید فناوری‌های پیشرفته را توسعه یا به‌دست آورد؛ سپس این فناوری‌ها را در سامانهٔ فدرال کشورهای عضو، فرماندهی‌ها و نهادهایی که هر یک اختیارات، اولویت‌ها، تحمل ریسک، نیازهای امنیتی و محدودیت‌های خاص خود را دارند، ادغام کند. در بسیاری از موارد، چالش نه تنها فنی است؛ بلکه غلبه بر فرآیندهای قدیمی و نگرش‌های فرهنگی نسبت به ریسک نیز لازم است تا پذیرش و پیاده‌سازی تسریع یابد. در اینجا است که مشکل به‌صورت ساختاری بروز می‌کند. اگرچه فرآیندهای ناتو در طول زمان تکامل یافته‌اند، بسیاری از آن‌ها در ابتدا برای دوره‌ای طراحی شده بودند که بر سامانه‌های متمرکز بر بستر، دوره‌های توسعه طولانی و مدل‌های تحویل متمرکز تکیه داشت. همین دینامیک‌ها در شیوه‌های امنیت اطلاعات و فرهنگ ریسک نیز مشهود است؛ رویکردهایی که ریشه در دوره‌های پیشین دارند، می‌توانند پذیرش قابلیت‌های مبتنی بر ابر، نرم‌افزار و داده‌محور را کند کنند. محیط امروز به‌طرز اساسی متفاوت است؛ قابلیت‌های دیجیتال به سرعت پیش می‌روند، نیاز به تکرار مستمر دارند و به معماری‌های داده و ابر وابسته‌اند که باید به‌صورت ایمن و بدون درز در مرزهای ملی کار کنند. «NATO’s Digital Transformation Implementation Strategy 2.0»؛ «NATO Digital Backbone»؛ «Data Strategy for the Alliance». در عین حال، تصمیم‌گیری و اجرا همچنان بین نهادها و ذینفعان متعدد توزیع شده‌اند. اگرچه این وضعیت بازتابی از واقعیت‌های سیاسی ائتلاف است، می‌تواند موانعی برای اجرای طرح‌ها ایجاد کند. هم‌راستایی در سطوح عالی لزوماً به اقدام هماهنگ در سطوح کاری تبدیل نمی‌شود. تحمل ریسک مؤسسه‌ای و ملی متفاوت است و فرآیندها ممکن است توافق، نگرانی‌های حاکمیتی و تضمین امنیت را بر سرعت ارجحیت دهند، حتی با وجود تلاش‌های اخیر برای تسهیل هماهنگی در ساختارهای ناتو. در نتیجه، سیستمی شکل می‌گیرد که پیشرفت می‌کند؛ اما اغلب به سرعت یا مقیاسی که مورد نیاز است، نمی‌رسد.

‏🟢 ۵/۸ این چالش با نابرابری در پذیرش فناوری در سراسر ائتلاف تشدید می‌شود. برخی از متحدان به‌سرعت پیش می‌روند، در حالی که دیگران با محدودیت‌های منابع، مؤسسه‌ای یا سیاسی مواجه‌اند. بررسی توسعه و یکپارچه‌سازی توانمندی‌های ناتو نشان می‌دهد که تفاوت‌های مداومی در نحوهٔ پذیرش و اجرای فناوری‌ها و فرآیندهای نوین وجود دارد؛ این تفاوت‌ها بازتابی از ظرفیت، حاکمیت و اولویت‌گذاری ملی است.10 جودیت هیسمانس (Judith Huismans) و همکاران، «Interoperability in the Digital Environment: Opportunities and Challenges», Enabling NATO Digital Capabilities Series: Paper 3, RAND Europe, 2025؛ بدون تلاش‌های هدفمند برای اطمینان از قابلیت همکاری، به‌ویژه در سطح ابر، داده و زیرساخت دیجیتال، این تفاوت‌ها خطر تکه‌تکه‌سازی را به‌جای تقویت توانمندی جمعی به‌وجود می‌آورند.11 «NATO Digital Backbone»؛ «Data Strategy for the Alliance»؛ جوزف جارنکی (Joseph Jarnecki) و نوح سیلویا (Noah Sylvia)، «Cloud Capabilities and Obstacles to Adoption for NATO»، Royal United Services Institute، ۲۴ ژوئن ۲۰۲۵. این پویایی استدلال اصلی این برگهٔ موضوعی را تقویت می‌کند: چالش فناوری ناتو در اصل یک چالش تحویل توانمندی است؛ یعنی اطمینان از این که فناوری‌ها می‌توانند پذیرفته، مقیاس‌پذیر، ایمن و در توانمندی عملیاتی ائتلاف یکپارچه شوند و این کار به‌سرعت انجام گیرد. II. موانع ساختاری برای تحویل چالش تبدیل پتانسیل‌های فناوری به توانمندی عملیاتی، اثر تجمعی چندین مانع ساختاری است — در حوزه‌های حاکمیتی، خرید، امنیت، هم‌راستایی صنعتی و دینامیک‌های مؤسسه‌ای — که به‌صورت جمعی توان ائتلاف برای حرکت با سرعت مورد نیاز را کاهش می‌دهند. به‌تنهایی این چالش‌ها قابل مدیریت‌اند؛ اما به‌هم‌پیوستگی، اصطکاک سیستمی ایجاد می‌کنند. زیرساخت‌های مبتنی بر ابر این موانع را به‌ویژه آشکار می‌سازند. ابر محور اصلی نحوهٔ به‌اشتراک‌گذاری داده‌ها، فعال‌سازی هوش مصنوعی، پشتیبانی از فرماندهی و کنترل توزیع‌شده، بهبود شفافیت لجستیک و حفظ عملیات مأموریتی ناتو در یک ائتلاف فدرال است. 12«ستون دیجیتال ناتو»؛ «استراتژی داده برای ائتلاف»؛ کالکارا، «مدرن‌سازی دیجیتال ناتو». اما ابر همچنین دشوارترین جنبه‌های مدرن‌سازی ناتو را برملا می‌کند: مدیریت اعتبار امنیتی، حاکمیت، حاکمیت داده، قابلیت تعامل، رقابت صنعتی و عدم وضوح مالکیت برای تحویل. 13«استراتژی دیجیتال ائتلاف»، ناتو، 13 ژانویه 2026، جارنکی و سیلویا، «قابلیت‌های ابری و موانع پذیرش برای ناتو»؛ کالکارا، «مدرن‌سازی دیجیتال ناتو». این چالش‌ها توسط واقعیت‌های یک ائتلاف فدرال تقویت می‌شوند؛ جایی که اختیار بین نهادهای ناتو و دولت‌های ملی توزیع شده و هم‌راستایی باید به‌طور مستمر مذاکره شود نه این‌که پیش‌فرض باشد. نتیجه سامانه‌ای است که می‌تواند اجماع ایجاد کند اما در ارائهٔ نتایج با سرعت و مقیاس مورد نیاز دچار مشکل می‌شود. پنج دینامیک ساختاری به‌ویژه تأثیرگذارند. 1. مدل حاکمیتی یک‌سان برای همه رویکرد کنونی ناتو در توسعه و خرید توانمندی‌ها به‌صورت تاریخی یک مدل حاکمیتی مشترک را بر روی طیف وسیعی از انواع توانمندی‌ها، از بسترهای بزرگ تا سامانه‌های نرم‌افزاری، زیرساخت‌های ابری و معماری‌های داده، اعمال کرده است. این روش به‌تدریج با ماهیت هوش مصنوعی، قابلیت‌های مبتنی بر ابر و سایر سامانه‌های دیجیتال که به‌سرعت تحول می‌یابند، ناسازگار می‌شود، هرچند تلاش‌های مستمری برای تطبیق مسیرهای حاکمیتی و خرید وجود دارد. قابلیت‌های دیجیتال به‌سرعت پیش می‌روند، نیاز به تکرار مستمر دارند و به یکپارچه‌سازی انعطاف‌پذیر در میان سامانه‌های فدرال، محیط‌های ابری و معماری‌های داده وابسته‌اند. 14«استراتژی اجرای تحول دیجیتال ناتو 2.0». به‌کارگیری فرآیندهای خرید سنتی و متمرکز بر بستر برای این توانمندی‌ها باعث تأخیر می‌شود و توان سازگاری را در مواجهه با پیشرفت فناوری محدود می‌کند.

‏🟢 ۶/۸ ابر این مشکل را واضح می‌سازد. محیط ابری بستر ثابتی نیست که یک‌بار خریداری شود و به‌طور عمده دست‌نخورده بماند. این بستر نیاز به به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری مستمر، نظارت امنیتی، حاکمیت داده، پذیرش کاربران و یکپارچه‌سازی با برنامه‌ها، شبکه‌ها و سامانه‌های مأموریتی دارد. اگر قابلیت مبتنی بر ابر را همچون بستر سنتی در نظر بگیریم، پذیرش آن کند می‌شود و انعطاف‌پذیری‌ای که ابر را به‌صورت عملیاتی ارزشمند می‌سازد، محدود می‌گردد. 15«استراتژی اجرای تحول دیجیتال ناتو 2.0»؛ کالکارا، «مدرن‌سازی دیجیتال ناتو». در همان حال، برنامه‌های پیچیده و بلندمدت نیاز به نظارت ساختاریافته و هماهنگی صنعتی دارند که بدون ریسک نمی‌توان آن‌ها را فشرده کرد. مسئلهٔ اصلی این است که مدل حاکمیتی ناتو هنوز به‌طور کافی برای مسألی که حل می‌شود، سفارشی نشده است، هرچند تلاش‌های مستمری برای تطبیق و بهبود هماهنگی در سراسر ائتلاف در جریان است. دسته‌های مختلف توانمندی‌ها مسیرهای متفاوتی می‌طلبند. 2. ترکیب سرعت، تولید و مقیاس چالش دوم تمایل به ترکیب عناصر متمایز تحویل توانمندی است که هر یک نیاز به رویکردها و اهرم‌های سیاستی متفاوت دارند. در عمل، سه چالش جداگانه اغلب به‌عنوان یک مسأله در نظر گرفته می‌شوند: • سرعت خرید: چقدر سریع نیازها تعریف می‌شوند، تصمیم‌ها اتخاذ می‌گردند و قراردادها اعطا می‌شوند. • سرعت تولید: چقدر سریع صنعت می‌تواند پس از اتخاذ تصمیم و اعطای قراردادها، توانمندی را بسازد و تحویل دهد. • مقیاس تحویل: توانایی به‌کارگیری، نگهداری و یکپارچه‌سازی توانمندی در سراسر ائتلاف به مرور زمان. پیشرفت در یک حوزه به‌طور خودکار به پیشرفت در حوزه‌های دیگر منجر نمی‌شود. این تمایز به‌ویژه برای توانمندی‌های مبتنی بر هوش مصنوعی و نرم‌افزار اهمیت دارد؛ چرا که فناوری ممکن است به‌سرعت پیشرفت کند، اما استفاده عملی همچنان به داده‌های معتبر، مسیرهای یکپارچه‌سازی، تأییدات امنیتی، پذیرش کاربران و نگهداری وابسته است. ابر بار دیگر این تمایز را نشان می‌دهد. دست‌یابی به خدمات ابری برابر با تحویل توانمندی عملیاتی مبتنی بر ابر نیست. 16 Jarnecki و Sylvia، «Cloud Capabilities and Obstacles to Adoption for NATO»؛ Calcara، «NATO’s Digital Modernisation». ائتلاف باید به مسائلی چون اتصال شبکه، راه‌حل‌های عبور از حوزه‌ها، مدیریت هویت و دسترسی، استانداردهای داده، مهاجرت برنامه‌ها، امنیت سایبری و توانایی کار در سطوح طبقه‌بندی مختلف و سامانه‌های ملی نیز بپردازد. 17 «NATO’s Digital Transformation Implementation Strategy 2.0»؛ «NATO Digital Backbone»؛ «Data Strategy for the Alliance». همان‌طور که دفتر حسابرسی دولت ایالات متحده (U.S. Government Accountability Office) اشاره می‌کند و تحلیل‌های کالج دفاع ناتو نیز تأکید می‌نمایند، برنامه‌های بزرگ خرید دفاعی اغلب بیش از یک دهه زمان می‌برند تا توانمندی را تحویل دهند؛ زمان‌بندی‌ای که به‌طور اساسی با سرعت تغییرات فناوری هم‌راستا نیست. برای مثال، تسریع فرایندهای خرید بدون پرداختن به ظرفیت تولید یا نگهداری بلندمدت می‌تواند منجر به استقرار محدود بدون تأثیر عملیاتی معنادار شود. به‌همین ترتیب، ظرفیت صنعتی بدون سیگنال‌های واضح تقاضا یا مسیرهای یکپارچه‌سازی، توانمندی قابل استفاده‌ای در سطح ائتلاف تولید نمی‌کند. 18 «Weapon Systems Annual Assessment: Programs Are Not Consistently Implementing Practices That Can Help Accelerate Acquisitions»، دفتر حسابرسی دولت ایالات متحده، ۸ ژوئن ۲۰۲۳؛ Emmanuel Antoine، «Five Interoperability Challenges NATO Must Address to Preserve Its Competitive Advantage»، سری کالج شماره ۲۳، کالج دفاع ناتو، دسامبر ۲۰۲۱. تلاش‌های نوظهور ناتو در زمینهٔ ابر و لبهٔ شبکه نشان می‌دهد که ائتلاف به‌درستی نیاز به حرکت در این مسیر را درک کرده است. 19 «NATO Cloud Conference Advances Innovation and IT Security Across the Alliance»؛ «Allies Enhance NATO’s Digital Posture»؛ «Multinational Capability Delivery». اما این موارد نیز نکتهٔ گسترده‌تری را تأیید می‌کنند: موفقیت نه تنها به خرید توانمندی ابری، بلکه به تحویل ایمن آن، یکپارچه‌سازی با سامانه‌های عملیاتی و گسترش آن در سراسر ائتلاف وابسته است. عدم تمایز بین این چالش‌ها منجر به راه‌حل‌های جزئی می‌شود و شکاف بین توسعه و تحویل را عمیق‌تر می‌کند. ۳. «دامپینگ آزمایشی»: نوآوری بدون مقیاس

‏🟢 ۷/۸ ناتو و بسیاری از متحدان به‌تدریج در زمینهٔ آزمایش و نوآوری در مراحل اولیه مؤثرتر شده‌اند. تمرین‌ها، برنامه‌های آزمایشی و تلاش‌های محدود برای به‌کارگیری نشان داده‌اند که فناوری‌های نوظهور در حوزه‌های مختلف مأموریتی چه پتانسیلی دارند. اما تبدیل این تلاش‌ها به توانمندی‌های مقیاس‌پذیر و مستقر در سراسر ائتلاف همچنان چالشی پایدار باقی مانده است. ابتکارات اخیر ناتو و متحدانش، از جمله تلاش‌های فرماندهی متحد برای تحول (Allied Command Transformation)، DIANA و برنامه‌های نوظهور ابری و لبه‌ای، نشان می‌دهد که ضرورت پر کردن فاصله بین نوآوری و پذیرش عملیاتی به‌طور فزاینده‌ای شناخته شده است. اما به‌نظر می‌رسد ناتو به‌صورت عمومی معیاری منسجم برای پیگیری یا گزارش این‌که چه‌قدر آزمایش‌ها، تجربیات یا ابتکارات اولیه به توانمندی‌های مستقر در سراسر ائتلاف تبدیل می‌شوند، ندارد؛ این خلأ خود بر ضرورت تمرکز بر نتایج تحویل، نه صرفاً فعالیت نوآوری، تأکید می‌کند.20«Three ACT Initiatives Turning Innovation into Operational Capability»، NATO، ۴ مارس ۲۰۲۶، «NATO DIANA Announces Largest‑Ever Cohort: 150 Innovators Selected Across Ten Challenge Areas for 2026 Challenge Programme»، NATO DIANA، ۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، تبدیل نمونه اولیه به توانمندی عملیاتی مستلزم تأمین مالی مستمر، برنامه‌ریزی تولید، تأیید امنیتی، یکپارچه‌سازی سامانه‌ها و هماهنگی میان ذینفعان متعدد است. در غیاب این عوامل، راه‌حل‌های نویدبخش به‌صورت نمایش‌های جداگانه باقی می‌مانند و به توانمندی‌های مستقر تبدیل نمی‌شوند. این پدیده که معمولاً «دام آزمایشی» نامیده می‌شود، حس پیشرفت را القا می‌کند اما اثر عملیاتی معناداری به‌بار نمی‌آورد؛ به‌ویژه زمانی که مسیرهای مقیاس‌پذیری و پایداری از ابتدا مشخص نشده باشند.21David Julazadeh and Kristen Taylor, «Three Ways NATO Can Shift Defense Industrial Capacity into High Gear», Atlantic Council, ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵, دام آزمایشی به‌ویژه در موارد کاربرد عملیاتی مبتنی بر ابر اهمیت دارد.22Jarnecki and Sylvia, «Cloud Capabilities and Obstacles to Adoption for NATO»; Calcara, «NATO’s Digital Modernisation». نمایش یک برنامه ابری، ابزار به‌اشتراک‌گذاری داده، مدل هوش مصنوعی یا داشبورد لجستیک در محیط تمرین مهم است، اما معادل استقرار آن توانمندی در سراسر فرماندهی‌های ناتو و کشورهای متحد تحت محدودیت‌های واقعی امنیتی، طبقه‌بندی، پهنای باند، حاکمیت و شرایط عملیاتی نیست.23«Alliance Digital Strategy»; Jarnecki and Sylvia, «Cloud Capabilities and Obstacles to Adoption for NATO»; Calcara, «NATO’s Digital Modernisation». سرعت در ساخت نمونه اولیه با سرعت در دستیابی به توانمندی برابر نیست. در عمل، این فاصله نشانگر دشواری هماهنگ‌سازی نیازها، تأمین مالی، امنیت، تولید، پایداری و یکپارچه‌سازی میان ذینفعان متعدد از ابتدا است. در صورت عدم این هماهنگی، تلاش‌های نوآوری خطر تقویت تکه‌تکه‌سازی را به‌جای کاهش آن دارند. ۴. تکه‌تکه‌سازی پیشی گرفتن از یکپارچه‌سازی همزمان با سرمایه‌گذاری متحدان در فناوری‌ها و توانمندی‌های نوین، سرعت توسعه به‌طور فزاینده‌ای توانایی ائتلاف را برای ادغام این توانمندی‌ها در چارچوبی عملیاتی منسجم و قابل تعامل پشت سر می‌گذارد.24Antoine, «Five Interoperability Challenges NATO Must Address.» این عدم تعادل به‌ویژه در حوزه دیجیتال مشهود است. تفاوت‌های موجود در سامانه‌های ملی، استانداردهای داده، الزامات امنیتی، محیط‌های ابری و زیرساخت‌ها چالش‌های پایداری برای تعامل‌پذیری ایجاد می‌کند. اگرچه هر کشور ممکن است پیشرفت‌های قابل‌توجهی در سامانه‌های خود به‌دست آورد، این توانمندی‌ها همیشه به‌صورت یکپارچه در عملیات ائتلافی گسترش نمی‌یابند. این مسأله تعادل استراتژیک گسترده‌تری را میان تاب‌آوری کل ائتلاف و حاکمیت کشورهای عضو برجسته می‌کند. توانایی ناتو برای عمل به‌عنوان نیروی منسجم، به اشتراک‌گذاری داده‌ها، زیرساخت دیجیتال قابل تعامل، محیط‌های ابری مورد اعتماد و استانداردهای مشترک وابسته است. با این حال، هر یک از متحدان به‌طور طبیعی می‌خواهند کنترل سامانه‌های ملی، الزامات امنیتی، گزینه‌های صنعتی، ساختارهای ابری حاکمیتی و حاکمیت داده‌ها را حفظ کنند. مدیریت این تنش برای جلوگیری از تکه‌تکه شدن جمعی ناشی از تلاش‌های مدرن‌سازی ملی اساسی است. نیازهای ابری حاکمیتی قابل‌درک هستند.

‏🟢 ۸/۸ ‏🔗 ادامه‌ی مقاله در منبع اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/issue-brief/enabling-natos-technological-transformation/

‏🔴 #ایران #ژاپن 🧠 معضل ایران: نگاهی از توکیو و اورشلیم ‏🏛 منبع: Foundation for Defense of Democracies ‏✍️ نویسنده: Mark Dubowitz, Amb. Yusuke Arai ‏📄 عنوان اصلی: The Iran Dilemma: A View from Tokyo and Jerusalem ‏🔎 Iran nuclear, Japan, Israel, Yusuke Arai, Mark Dubowitz #تحلیل_راهبردی #اسرائیل #آمریکا_و_کانادا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #FDD ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۷ ‏📌 چکیده: سفیر ژاپن در اسرائیل، یوسوکه آرای، با اشاره به تجربهٔ سی‌سالهٔ خود در وزارت امور خارجه و سرویس اطلاعات ژاپن، می‌گوید که ایران برای توکیو به‌عنوان یک چالش هسته‌ای و نیابتی مهم است اما در مقایسه با تهدیدهای دیگر مانند کرهٔ شمالی، چین و روسیه اولویت کمتری دارد؛ در حالی که برای اسرائیل این مسأله به‌دلیل تهدید مستقیم موشک‌ها و سلاح‌های هسته‌ای، وجودی است. آرای تأکید می‌کند ژاپن به‌عنوان یک کشور غیرهسته‌ای، حق بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای غیرنظامی را در چارچوب پیمان عدم تکثیر (NPT) می‌پذیرد و انتظار دارد ایران نیز به تعهدات آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) بازگردد. او نمونهٔ روابط دیپلماتیک ژاپن‑ایران را که در زمان بحران‌های منطقه‌ای به‌خصوص در خلیج فارس منجر به پیشنهاد کمک به کشتی‌های ژاپنی شد، به‌عنوان منبع اعتماد متقابل می‌نامد؛ اما در عین حال اشاره می‌کند که تصمیم‌گیری‌های نهایی در جمهوری اسلامی ایران تحت رهبری رهبر معظم قرار دارد و این ساختار می‌تواند مانع مذاکرات مؤثر شود. ۸ اکتبر ۲۰۲۶ – Iran Breakdown ژاپن موقعیتی منحصربه‌فرد دارد: هم‌پیمان نزدیک ایالات متحده، شریک قوی اسرائیل و دیپلماتیک‌پذیر دیرینه با جمهوری اسلامی ایران. در این قسمت از برنامه Iran Breakdown، سفیر ژاپن در اسرائیل، یوسوکه آرای (Yusuke Arai)، دیدگاهی نادر دربارهٔ آرمان‌های هسته‌ای ایران، تهدیداتی که برای اسرائیل به‌وجود می‌آورد، درس‌های حاصل از تجربه ژاپن با کرهٔ شمالی و مرزهای دیپلماسی و ضرورت بازدارندگی نظامی ارائه می‌دهد. سفیر آرای دیپلمات باتجربه‌ای است که بیش از سی سال در حوزهٔ سیاست خارجی، امنیت ملی و اطلاعات فعالیت داشته است. پیش از این مدیرکل سرویس اطلاعات و تحلیل در وزارت امور خارجهٔ ژاپن بوده و با تکیه بر تجربهٔ بررسی ایران و خاورمیانه از توکیو و اسرائیل، چشم‌انداز امنیتی متمایزی ارائه می‌کند. تماشا متن گفتگو دوبویتز: به برنامه Iran Breakdown خوش‌آمدید. من مارک دوبویتز هستم. امروز با حضور سفیر یوسوکه آرای، سفیر ژاپن در اسرائیل، همراهیم. سفیر آرای دیپلمات حرفه‌ای است که بیش از سی سال تجربه در سیاست خارجی، امنیت ملی و اطلاعات ژاپن دارد. او فارغ‌التحصیل دانشکدهٔ اقتصاد دانشگاه توکیو، یکی از مؤسسات معتبر، است. او در سال ۱۹۹۰ به وزارت امور خارجهٔ ژاپن پیوست و در طول مسیر شغلی‌اش، سمت‌های ارشدی را بر عهده داشته که به برخی از مهم‌ترین چالش‌های دیپلماتیک و امنیتی ژاپن می‌پرداخت، از جمله روابط ژاپن‑ایالات متحده، سیاست امنیت ملی و تحلیل اطلاعات. مأموریت‌های خارجی او شامل خدمت در سفارت‌های ژاپن در کره‌جنوبی و سنگاپور بود. سپس به عنوان معاون مدیرکل و پس از آن مدیرکل سرویس اطلاعات و تحلیل وزارت امور خارجه خدمت کرد و در آوریل ۲۰۲۴ به عنوان سفیر به اسرائیل منصوب شد. این پیشینه، برای گفتگوی امروز با سفیر آرای، نقطهٔ دید جالبی فراهم می‌کند. او امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی را از توکیو، در بالاترین سطوح نهادهای سیاست خارجی ژاپن، بررسی کرده و اکنون چالش ایرانی را از خود اسرائیل می‌نگرد. ژاپن نیز در این بحث موقعیتی متمایز دارد. این کشور هم‌پیمان نزدیک ایالات متحده است، رابطهٔ محکمی با اسرائیل دارد و همزمان روابط دیپلماتیک دیرینه‌ای با جمهوری اسلامی ایران حفظ کرده است. بنابراین امروز می‌خواهم با سفیر دربارهٔ نگاه ژاپن به برنامهٔ هسته‌ای و استراتژی منطقه‌ای ایران، نقاط هم‌پوشانی و اختلاف ارزیابی‌های ژاپنی و اسرائیلی، درس‌های دهه‌ها تعامل ژاپن با تهران برای توکیو و امکان ادامهٔ نقش دیپلماتیک مؤثر ژاپن در لحظه‌ای که تنش‌های عمیق خاورمیانه به اوج رسیده است، گفتگو کنم. سفیر آرای، از حضور در Iran Breakdown سپاسگزارم. آرای: بسیار سپاسگزارم که مرا دعوت کردید، مارک. دوبویتز: عالی است. پس سفیر، پیش از آمدن به اسرائیل، در این سمت‌های ارشد وزارت امور خارجهٔ ژاپن خدمت کرده‌اید، از جمله مدیرکل سرویس اطلاعات و تحلیل که یکی از نهادهای بسیار مهم دولت ژاپن است. بنابراین فرصت داشته‌اید که ایران را ابتدا از توکیو و سپس از اسرائیل بررسی کنید. اکنون که چند سال است در اسرائیل مشغول به کار هستید، می‌خواهم بپرسم: چالش ایرانی از نگاه شما در اسرائیل چه تفاوتی با دید شما از توکیو دارد؟

‏🔴 ۳/۷ آرای: خوب، مارک، بسیار سپاسگزارم. اول از همه می‌خواهم بگویم، چون آنچه می‌خواهم بگویم نمایانگر موضع دولت ژاپن نیست، می‌توانم نظرم را درباره تمام سؤال‌های شما بگویم. حالا، ایران از توکیو چگونه به نظر می‌رسد و از اسرائیل چگونه، یعنی بسیار متفاوت. می‌توانم بگویم که وقتی مدیرکل اطلاعات در وزارت امور خارجه بودم، اولین چیزی که صبح بیدار می‌شدم و نگران می‌شدم، مربوط به ایران نبود. ما مشکلات زیادی داشتیم و همسایگانی مثل کره شمالی، چین، روسیه و غیره. بنابراین اگرچه ایران را به‌عنوان چالشی در زمینه توسعه سلاح هسته‌ای و نیابتی می‌دیدیم، اما از توکیو این مهم‌ترین مسأله نبود. وقتی به اسرائیل آمدم، می‌بینم که از نگاه اسرائیلی‌ها این بزرگ‌ترین چالش است. پس نشستن در اینجا و نشستن در توکیو، دیدگاه‌ها به‌طرز چشمگیری متفاوت است. آیا چیزی که در طول خدمت در اسرائیل دیده یا آموخته‌اید، باعث شده ارزیابی قبلی‌تان درباره ایران را بازنگری کنید؟ آرای: تجربه من اینجا شامل جنگ ۱۲ روزه یا جنگ اخیر میان ایالات متحده، اسرائیل و ایران است. تمام زمان‌ها بین پناهگاه می‌رفتم و می‌آمدم و با دوستانم در دولت اسرائیل و مردم اسرائیل صحبت می‌کردم. این تجارب، بدون شک، بعد جدیدی از چالش ایران به من نشان داد. دیدن شلیک موشک‌های متعدد به سوی جایی که زندگی می‌کنم، تأثیر شگرفی بر من گذاشت. پس بله، این موضوع تغییر ایجاد کرد. دوبویتز: پس بیایید کمی درباره ژاپن و اسرائیل و رویکردهای بسیار متفاوتشان درباره ایران صحبت کنیم… آرای: به… دوبویتز: …ایران. واضح است که ژاپن و اسرائیل شرکای نزدیکی هستند. فکر می‌کنم به‌زودی سالگرد ۷۵ سال روابط دیپلماتیک را جشن می‌گیرید؟ اما قطعاً هر دو کشور مسئله ایران را از تاریخ‌ها و فرهنگ‌های استراتژیک متفاوتی می‌نگرند. همان‌طور که گفتید، برای اسرائیل ایران تهدیدی وجودی است؛ برای ژاپن، اگرچه مهم است، اما در مقایسه با کره شمالی، چین، روسیه و سایر چالش‌های امنیتی در هند و آرام، مسأله‌ای دورتر به‌نظر می‌رسد. می‌توان گفت ژاپن به‌طور سنتی بر دیپلماسی، تعامل اقتصادی و مسأله گسترش هسته‌ای تأکید بیشتری داشته، در حالی که اسرائیلی‌ها این موضوع را صرفاً از منظر امنیت ملی و قدرت سخت می‌بینند. به نظر شما مهم‌ترین تفاوت‌های بین رویکردهای ژاپنی و اسرائیلی و دیدگاه‌هایشان درباره بهترین راه‌حل برای این مشکل چیست؟ آرای (ARAI): دو نکته وجود دارد. نکتهٔ اول این است که ما ایران را چگونه می‌بینیم و اسرائیل ایران را چگونه می‌بیند. از دیدگاه اسرائیلیان مسألهٔ هسته‌ای، مسألهٔ موشک بالستیک و مسألهٔ نیابتی ایران وجود دارد. ما به‌وضوح می‌گوییم که اجازهٔ داشتن سلاح هسته‌ای برای ایران وجود ندارد؛ این موضوع بارها توسط نخست‌وزیر تکرار شده و ما نیز آن را با صدای بلند اعلام می‌کنیم. دربارهٔ نیابتی‌ها، اکثر آنچه را که «نیابتی» می‌نامیم تحریم می‌کنیم؛ اگر همه نیستند، حداقل بیشترشان تحت تحریم است. ما از تهران می‌خواهیم تا با نفوذ خود علیه نیابتی‌های خود اقدام کند. در خصوص رویکردمان به ایران، نهادهایی که در توسعهٔ سلاح هسته‌ای مشارکت دارند را تحریم می‌کنیم. بنابراین تفاوت آن‌چنان که به نظر می‌رسد، زیاد نیست؛ تفاوت اصلی جغرافیایی است. ما در شرق دور مستقریم و اسرائیل در خاورمیانه؛ به همین دلیل اسرائیل نسبت به موشک‌های بالستیک و نیابتی‌ها حساسیت بیشتری دارد، در حالی که ما نسبت به موشک‌ها یا نیابتی‌های ایرانی همان‌قدر نگرانی نداریم. این نگرانی به سوی ما نیست، بلکه به سمت اسرائیل است. علاوه بر این، تاریخچهٔ هولوکاست برای مردم یهودی و اسرائیل اهمیت ویژه‌ای دارد و وقتی کشوری پس از هولوکاست با شعار «مرگ بر اسرائیل» مواجه می‌شود و سلاح هسته‌ای می‌سازد، خصومت به مقیاسی متفاوت می‌رسد؛ در مقابل ما چنین خصومتی نداریم. دوبویتز (Dubowitz): قصد دارم پس از مدتی به مقایسهٔ کرهٔ شمالی بپردازم، اما پیش از آن می‌خواهم رابطهٔ دیرینهٔ ژاپن با ایران را بررسی کنم. همان‌طور که می‌دانید ژاپن هم‌پیمان دیپلماتیک نزدیکی با ایالات متحده دارد، روابط محکمی با اسرائیل برقرار کرده است، اما رابطهٔ دیرینه‌ای با ایران دارد که پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ ادامه یافته است. می‌توانید ارزش عملی دیپلماتیک این رابطهٔ ژاپن‑ایران را که تاکنون فراهم کرده یا امروز فراهم می‌کند، ارزیابی کنید؟

‏🔴 ۴/۷ آرای (ARAI): بله، می‌توانیم با ایرانیان صحبت کنیم. به‌نظر می‌رسد ایرانیان به ما اعتماد دارند؛ آن‌ها امیدوارند که ما به بسیاری از آمریکایی‌ها اعتماد نکنیم. من تقریباً مطمئنم که اعتماد چندانی به اسرائیل ندارند، اما به ما اعتماد می‌کنند. بنابراین در زمان‌های دشوار، به‌ویژه وقتی در مواجهه با ایران هستیم، این اعتماد مفید است. می‌توانم یک مثال بزنم: زمانی که کشتی‌های‌مان در خلیج فارس در جریان این جنگ بودند، ایرانیان به ما پیشنهاد کردند که کشتی‌مان را بیرون بکشیم. نخست‌وزیر در کنفرانس مطبوعاتی گفت: «با رهبری آنجا صحبت کردم و کشتی‌مان را بیرون آوردیم». این کار به‌دلیل رابطه‌مان با ایران ممکن شد. دوبویتز (Dubowitz): جالب است. می‌خواهم دربارهٔ این مثال بیشتر بگویم، اما به حدود هفت سال پیش برمی‌گردم؛ حدوداً در سال ۲۰۱۹، زمانی که نخست‌وزیر آن زمان آبه به ایران سفر کرد و به تهران رفت، او با رئیس‌جمهور حسن روحانی و رهبر معظم آیت‌الله علی خامنه‌ای ملاقات کرد. این سفر در دوره‌ای بود که تنش‌های شدیدی بین ایران و ایالات متحده وجود داشت. با نگاهی به آن ابتکار و گفت‌وگوها، ژاپن چه درسی دربارهٔ دیپلماسی و مذاکرات با جمهوری اسلامی آموخت؟ آرای: خب، منظورم این است که نخست‌وزیر زمان قبل، آبه (Shinzo Abe) پس از کناره‌گیری‌اش دربارهٔ سفرش به جمهوری اسلامی ایران سخن گفته است. او در خاطراتش این سفر را هماهنگ با ایالات متحده می‌نامد و بر ارزش روابط با ایران تأکید می‌کند. اما در همان خاطرات مثال مشارکت ژاپن در میدانی نفتی به نام آزادگان را می‌آورد؛ این میدان یکی از بزرگ‌ترین میادین نفتی است. ژاپن تحت تحریم‌های ایالات متحده در آزادگان سرمایه‌گذاری می‌کرد. ما باید از این پروژه خارج شویم؛ پس چه کشوری این خلأ را پر می‌کند؟ چین. او در همین مثال می‌نویسد: «آیا برای ایالات متحده، ژاپن یا جامعهٔ غربی خوب است که ما این کار را نکنیم و چین آن را انجام دهد و این باعث تقویت روابط چین و ایران می‌شود؟» این سؤال بود که آبه مطرح کرد. آرای: او با رئیس‌جمهور زمان، ترامپ، که تازه دولت ترامپ آغاز شده بود، گفتگو می‌کرد. به‌نظر می‌رسد آبه به ترامپ گفت که می‌تواند با خامنه‌ای صحبت کند و این موضوع برای ترامپ جالب بود. در همان دوره جان بولتون مشاور امنیت ملی بود که دیدگاه کاملاً متفاوتی دربارهٔ نحوهٔ برخورد با جمهوری اسلامی ایران داشت. اما ترامپ اساساً از آبه می‌خواست اقداماتی انجام دهد؛ آبه به تهران رفت، با روحانی ملاقات کرد و با خامنه‌ای نیز دیدار کرد. در خاطراتش می‌نویسد که مشکل نه با روحانی بود بلکه با خامنه‌ای. بر اساس نوشته‌های آبه، خامنه‌ای باید گفت‌وگو با ایالات متحده را پیشنهاد می‌داد، اما خامنه‌ای پاسخ داد: «نمی‌توانم. باید سخت‌گیر باشم». بنابراین، طبق خاطرات آبه، پاسخ خامنه‌ای این بود که باید موضع سخت‌گیرانه‌ای اتخاذ کند. این همان نکته‌ای است که او توصیف می‌کند. در واقع مشکل در ساختار قدرت جمهوری اسلامی ایران نهفته است؛ می‌توانید با رئیس‌جمهور دربارهٔ مسائلی گفتگو کنید، اما همیشه یک رهبر معظم وجود دارد که باید موضع سخت‌گیرانه‌ای اتخاذ کند. دوبویتز: اگر خاطرم درست باشد، پس از ملاقات آبه با رهبر معظم و بازگشت او به توکیو، نیروهای ایرانی به کشتی‌ای که به‌نظر می‌رسید متعلق به ژاپن باشد، شلیک کردند. آرای: بله. مالکیت کشتی متعلق به یک شرکت ژاپنی بود، اما ملیت آن پاناما بود. آبه در خاطراتش می‌نویسد که کشتی پرچم ژاپنی نداشت؛ این مسأله ارزیابی اینکه شلیک‌ها به‌دلیل سفر او بوده یا نه را دشوار می‌سازد. این همان نکته‌ای است که او در خاطراتش دربارهٔ این رویداد بیان می‌کند. دوبویتز: جالب است. به‌نظر می‌رسد ایران با پاناما مشکلی ندارد، بنابراین ادعای شلیک به‌دلیل پرچم پاناما کمی غیرقابل‌قبول است. به یاد دارم در آن زمان این اقدام به‌صورت مستقیم پیام واضحی به ژاپن می‌داد؛ ما می‌دانستیم کشتی متعلق به ژاپن است و می‌خواستیم به دوستان ژاپنی‌مان یادآوری کنیم که نقش میانجیگری یا دخالت آن‌ها را نمی‌پسندیم. شاید این دستور از سوی رهبر معظم نیامده باشد؛ شاید تنها یک فرماندهٔ سپاه پاسداران این کار را انجام داده باشد. ممکن است تصادفی بوده یا به‌دلیل پرچم پاناما باشد، اما من این رویداد را به‌عنوان توهینی جدی به نخست‌وزیر آبه به‌خاطر می‌آوردم.