‏🔻 ۳/۵ جدیدترین این پنج روش، ساده‌ترین راه را برای هر کسی فراهم می‌کند تا هزینه‌های مخفی را ببینند. این روش از داده‌های وب‌سایت دولتی USAspending.gov استفاده می‌کند؛ وب‌سایتی که بر پایهٔ قانون ۲۰۰۶ ایجاد شده و دولت را ملزم می‌کند «به مردم آمریکا دسترسی به اطلاعات دربارهٔ نحوهٔ صرف مالیات‌هایشان» بدهد. این سایت نزدیک‌ترین چیزی به رسیدهای واقعی هزینه‌ها را ارائه می‌دهد و شناسایی هزینه‌های نظامی فراتر از بودجهٔ Department of War را آسان می‌کند. بیایید نگاهی بیندازیم به این‌که پول‌ها کجا مخفی شده‌اند. هزینه‌های مخفی سلاح‌های هسته‌ای: ۳۳٫۸ میلیارد دلار مشخص‌ترین مکانی که کنگره و قوه اجرایی هزینه‌های نظامی را پنهان می‌سازند، بودجهٔ وزارت انرژی است. در این بخش، مالیات‌گذاران می‌توانند هزینهٔ ذخیره سلاح‌های هسته‌ای ایالات متحده را ببینند؛ این هزینه در سال ۲۰۲۵ حدود ۳۳٫۵ میلیارد دلار برآورد شده است. وزارت دفاع این سلاح‌ها را کنترل و به کار می‌گیرد؛ بنابراین هزینه‌های آن‌ها باید در بودجهٔ خود گنجانده شود، نه در بودجهٔ وزارت انرژی. اگرچه وزارت انرژی نظارت بر ذخایر هسته‌ای را بر عهده دارد، اما قرار دادن هزینه‌های هسته‌ای در بودجهٔ این وزارت، همانند این است که شهری هزینهٔ گلوله‌های نیروی پلیس را به بودجهٔ حمل‌ونقل اختصاص دهد نه به بودجهٔ پلیس. ۳۰۰ میلیون دلار دیگر از هزینه‌های هسته‌ای در بودجه‌های هیئت ایمنی تأسیسات هسته‌ای دفاعی و سازمان مهندسی ارتش پنهان می‌شود؛ این مبلغ مجموع هزینه‌ها را به حدود ۳۴ میلیارد دلار می‌رساند. هزینه‌های پنهان پرسنل نظامی (کهنه‌سربازان): ۳۹۳٫۳ میلیارد دلار مالیات‌گذاران مبالغ عظیمی را برای نیروهای نظامی از طریق وزارت امور کهنه‌سربازان و بودجه‌های مرتبط صرف می‌کنند. وجود نهاد جداگانه‌ای برای کهنه‌سربازان یک حقهٔ فریبنده است که عموم را به این باور می‌رساند این هزینه‌ها نظامی نیستند؛ در حقیقت این هزینه‌ها نیز جزو هزینه‌های نظامی هستند. تفاوت تنها در تخصیص پول به نهاد دیگری است. برای جذب و نگهداری نیروهای مسلح، هر دولتی باید به سربازان خود دستمزد بدهد و مزایای بلندمدت کافی—مانند بازنشستگی، مراقبت‌های پزشکی پس از بازنشستگی و مزایای بازماندگان—ارائه کند. این مزایا نیز جز هزینه‌های پرسنل محسوب می‌شوند، همانند دستمزد پایه، و باید به‌عنوان هزینهٔ نظامی شمرده شوند. اگر یک ارتش از هزینهٔ حمایت از کهنه‌سربازان صرف نکند، احتمالاً برای مدت طولانی کارایی خود را از دست می‌دهد. دفتر بازنشستگی کهنه‌سربازان در ابتدا بخشی از وزارت دفاع بود (این وزارت تا سال ۱۹۴۷ با نام وزارت جنگ شناخته می‌شد) و تا سال ۱۸۴۹ تحت این وزارت بود؛ سپس کنگره این دفتر را به وزارت داخل کشور منتقل کرد. تأمین مالی وزارت امور کهنه‌سربازان مبلغ ۳۸۹٫۸ میلیارد دلار دیگر به مجموع روش‌شناسی USAspending.gov می‌افزاید. علاوه بر این، حدود ۴ میلیارد دلار هزینهٔ بلندمدت پرسنل در بودجه‌های وزارت کار، وزارت دادگستری و چند وزارت دیگر پنهان است. در مجموع این مقادیر به ۳۹۳٫۳ میلیارد دلار می‌رسند. هزینه‌های نیروی ساحلی و سایر «امنیت داخلی»: ۱۶٫۸ میلیارد دلار هزینهٔ یک کل شاخهٔ نظامی، نیروی ساحلی، در بودجهٔ وزارت امنیت داخلی نه در وزارت دفاع مخفی می‌شود. اگرچه وزارت امنیت داخلی در زمان صلح نیروی ساحلی را مدیریت می‌کند و این شاخه برخی وظایف غیرنظامی دارد، نیروی ساحلی یکی از نیروهای مسلح است و در زمان جنگ تحت فرمان پنتاگون قرار می‌گیرد. اگر فعالیت‌های غیرنظامی—مانند ارتقای ایمنی قایق‌ها و پاک‌سازی نشت‌های نفتی—حذف شوند، هزینهٔ نیروی ساحلی تقریباً ۱۴ میلیارد دلار به کل بودجهٔ نظامی اضافه می‌کند. هزینه‌های اضافی وزارت امنیت داخلی برای برنامه‌های مقابله با سلاح‌های کشتار جمعی، آمادگی رادیولوژیکی، امنیت سایبری و سایر هزینه‌های نظامی کمی زیر ۳ میلیارد دلار است؛ این مجموع به ۱۶٫۸ میلیارد دلار می‌رسد. هزینهٔ واقعی وزارت دفاع: ۱٫۳ تریلیارد دلار

‏🔻 ۴/۵ اکثریت هزینه‌های نظامی همچنان در بودجهٔ وزارت جنگ متمرکز است؛ این بودجه نیروهای مسلح و کل دستگاه گستردهٔ پنتاگون را شامل می‌شود، از سلاح‌ها و دستمزدها تا برخی مزایا، ساخت‌وساز نظامی، سوخت، نگهداری، هزینه‌های عملیاتی و موارد بیشمار دیگر. داده‌های USAspending.gov نشان می‌دهد که تنها وزارت جنگ در سال ۲۰۲۵، ۱٫۲۷۳ تریلیون دلار هزینه کرده است. پنتاگون علاوه بر این، ۴۸۰ میلیون دلار هزینه‌ای را در بودجه‌های وزارت امور خارجه، آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده و وزارت حمل‌ونقل مخفی نگه داشته بود. با افزودن ۴۴۴٫۸ میلیارد دلاری که پیش‌تر محاسبه شد، مجموع هزینه‌های نظامی به ۱٫۷۱۸ تریلیون دلار می‌رسد. این رقم بیش از دو برابر بودجهٔ نظامی معمولاً گزارش‌شده برای سال ۲۰۲۵ است: ۸۵۰ میلیارد دلاری که کنگره به وزارت جنگ اختصاص داده بود. کل هزینه‌های نظامی بر حسب سازمان (سال مالی ۲۰۲۵) در سال مالی ۲۰۲۵ هزینه‌ای تحت این رده ثبت نشده است؛ با این حال، یک تخصیص یک میلیارد دلاری به دفتر اجرایی رئیس‌جمهور برای «فعالیت‌های امنیتی زیردریایی، شورای امنیت ملی» صورت گرفت و مواردی در بودجهٔ وزارت کشاورزی برای حمایت از نیروی هوایی و ارتش تأمین شد. هزینه‌های دیگر برآورد ۱٫۷ تریلیون دلاری برای سال گذشته، محافظه‌کارانه است و ممکن است هنوز کم باشد. اگرچه بودجهٔ وزارت جنگ شامل تأمین مالی طبقه‌بندی‌شده برای سیا، آژانس امنیت ملی و سایر سازمان‌های اطلاعاتی است، دولت ممکن است هزینه‌های اطلاعاتی بیشتری را در جاهای دیگر پنهان کند. پژوهش‌های فضایی ناسا شامل کارهای نظامی قابل‌توجهی است که بر اساس داده‌های USAspending.gov می‌تواند ۱۰٫۵ میلیارد دلار دیگر اضافه کند. برخی نیز ۱٫۹ میلیارد دلار حقوق و هزینه‌های اف‌بی‌آی را که در بودجهٔ وزارت دادگستری آمده است، محاسبه می‌کنند. متخصصان دیگر هزینه‌های بسیار بزرگتری را در بودجهٔ DHS به عنوان هزینهٔ نظامی می‌دانند، چرا که این وزارتخانه نقش حفاظت از «سرزمین داخلی» را دارد و سازمان‌های مهاجرت و گمرک (ICE) و گشت‌زنی مرزی به‌تدریج نظامی‌سازی شده‌اند. پس از حذف هزینهٔ آژانس مدیریت اضطراری فدرال (FEMA) این مبلغ حداقل ۲۱۶٫۹ میلیارد دلار می‌شود. روش‌های جایگزین همچنین ۲۱۱٫۹ میلیارد دلار پرداخت بهره بر بدهی ملی بیش از ۴۰ تریلیون دلار ناشی از هزینه‌های نظامی و جنگ‌های گذشته را شامل می‌شوند. به‌دلیل شفافیت روش‌های گزارش POGO می‌توانید انواع هزینه‌هایی را که به نظرتان جزو مجموع واقعی هستند یا نیستند، اضافه یا حذف کنید. در مجموع، این مبالغ مستثنی می‌توانند ۴۴۱٫۲ میلیارد دلار دیگر به مجموع قبلی روش USAspending.gov که ۱٫۷۱۸ تریلیون دلار برای سال ۲۰۲۵ بود، اضافه کنند. افزایش مخالفت‌ها با هزینه‌های نامحدود پنتاگون برآوردهای محافظه‌کارانهٔ گزارش POGO برای بودجهٔ سال مالی ۲۰۲۵ که بین ۱٫۵ تا ۱٫۸ تریلیون دلار است، نشان می‌دهد که اگر کنگره به ترامپ آنچه می‌خواهد بدهد، بودجهٔ واقعی نظامی برای سال ۲۰۲۷ می‌تواند به ۲٫۶ تریلیون دلار برسد. این شامل درخواست افزایش‌های مجموعاً ۷۸۱ میلیارد دلار فقط برای وزارت جنگ (۵۰۰ میلیارد دلار)، جنگ ایران (۷۰ میلیارد دلار)، کهنه‌سربازان (۱۴۴٫۹ میلیارد دلار)، سلاح‌های هسته‌ای (۵۳٫۹ میلیارد دلار) و نیروی ساحلی (۱۲٫۵ میلیارد دلار) است؛ هزینه‌های کوچک‌تر مخفی پنتاگون نیز در این محاسبه گنجانده نشده‌اند. وقتی اعداد سرسام‌آوری همچون این به تریلیون‌ها می‌رسند، وسوسه می‌شود بپرسیم: چه اهمیتی دارد اگر یک تریلیون، یک و نیم تریلیون یا دو و شش‌صد میلیارد دلار باشد؟ به من یادآوری می‌کند که هر دلاری که برای پنتاگون صرف می‌شود، دلاری است که از صرف آن برای فرزندان‌مان، بهداشت، مسکن مقرون‌به‌صرفه، تلاش برای کاهش تغییرات آب‌وهوایی فاجعه‌بار و موارد دیگر می‌گیرد. اگر کنگره پیشنهاد کامل بودجهٔ ترامپ را تصویب کند، هزینه‌های نظامی حدود ۷۵ درصد از بودجهٔ اختیاری تحت کنترل کنگره را به خود اختصاص می‌دهد. هر دلاری که به پنتاگون می‌پردازیم، دلاری است که به ترامپ اجازه می‌دهد جنگ غیرقانونی و فاجعه‌بار خود علیه ایران را ادامه دهد و منابع لازم برای اجرای تهدیدهایش مبنی بر حمله به کوبا و سایر کشورها را فراهم سازد.

‏🔻 ۵/۵ حامیان افزایش هزینه‌های نظامی احتمالاً بر این باورند که همیشه به پول بیشتری نیاز است، صرف‌نظر از مقدار واقعی امروز. اینکه این حامیان پنتاگون سال‌ها ارقام نادرست را نقل کرده و عموم را گمراه کرده‌اند، سؤالات جدی دربارهٔ اعتبارشان و مبنای ادعای بی‌پایان برای دریافت منابع بیشتر برمی‌انگیزد. خوشبختانه، مقاومت نسبت به پیشنهادهای ترامپ در حال گسترش است. بر اساس نظرسنجی اخیر انجام‌شده توسط ReThink Media و پروژهٔ Costs of War در دانشگاه براون، حدود شش نفر از هر ده نفر در سراسر کشور معتقدند حتی درخواست رسمی ۱٫۵ تریلیون دلاری «بسیار زیاد» است. این نظرسنجی توسط یک گروه پژوهشی غیرحزبی انجام شده که من نیز در آن مشارکت می‌کنم. به‌نظر می‌رسد دمکرات‌ها نیز به این نکته گوش می‌دهند: آن‌ها با اعداد بی‌سابقه‌ای در برابر بودجهٔ ترامپ رای داده‌اند در حالی که طرح در کنگره بررسی می‌شود. برخی جمهوری‌خواهان نیز به‌دلیل نگرانی از افزایش بدهی ملی، نسبت به حمایت از پیشنهاد ترامپ تردید نشان داده‌اند. فراخوان‌های متعددی برای کاهش بودجهٔ پنتاگون صدها میلیارد دلار بدون دست‌کاری در حقوق و مزایای نیروها و کهنه‌سربازان مطرح شده است. حتی پس از این کاهش، کشور همچنان بزرگ‌ترین بودجه نظامی جهان را در اختیار خواهد داشت و کنگره می‌تواند پس‌اندازها را به برنامه‌هایی اختصاص دهد که زندگی آمریکایی‌های عادی را بهبود می‌بخشند. عموم به حساب‌رسی کامل و دقیق از هزینه‌های نظامی نیاز دارد. کنگره می‌تواند هر سال «بودجهٔ کل واقعی نظامی» را منتشر کند که تمام هزینه‌های پنتاگون را در یک مکان جمع‌آوری کرده و مانع پنهان‌سازی منابع در بودجه‌های سایر نهادها شود. تا آن زمان، روزنامه‌نگاران و تحلیل‌گران می‌توانند با توضیح مقیاس کامل هزینه‌ها و اجتناب از تکرار ارقام ناقص، به روشن‌سازی موضوع کمک کنند. در حالی که ترامپ درخواست بالاترین بودجه نظامی در تاریخ جهان را دارد و مردم همچنان از پیامدهای جنگ او با جمهوری اسلامی ایران رنج می‌برند — جنگی که هزاران نفر را کشته و زخمی کرده، قیمت بنزین و مواد غذایی را افزایش داده و خطر آسیب‌های فاجعه‌بار بزرگ‌تری را در سطح جهان به‌وجود آورده — زمان آن رسیده که دربارهٔ مقدار واقعی هزینه‌ای که کشور باید برای نظام خود صرف کند، به‌طور آگاهانه بحث کنیم. وضعیت حتی بدتر از آنچه تصور می‌کردیم است. آنچه هم‌اکنون از دونالد ترامپ می‌بینیم، تصاحب کامل استبدادی دولت ایالات متحده است. این اغراق نیست. دستورات دادگاه نادیده گرفته می‌شوند. وفاداران MAGA به رهبری نیروهای نظامی و نهادهای فدرال اجرای قانون سپرده شده‌اند. ادارهٔ کارآمدی دولت، قدرت مالی کنگره را سلب کرده است. رسانه‌هایی که به چالش ترامپ می‌پردازند، یا اخراج شده‌اند یا تحت تحقیق قرار گرفته‌اند. با این حال، تعداد زیادی هنوز حملهٔ ترامپ به دموکراسی را همچون سیاست عادی می‌پوشانند و با سرفصل‌های تحسین‌آمیز او را «غیرمتعارف»، «آزمون مرزها» و «به‌طور تهاجمی نشان دادن قدرت» توصیف می‌کنند. مجلهٔ The Intercept مدت‌هاست که به پوشش حکومت‌های استبدادی، الیگارشی‌های میلیاردر و دموکراسی‌های در حال پس‌رفتگی در سراسر جهان می‌پردازد. ما چالش موجود در مواجهه با ترامپ و اهمیت حیاتی آزادی مطبوعات در دفاع از دموکراسی را درک می‌کنیم. ما مستقل از منافع شرکت‌ها هستیم. آیا مایلید به ما کمک کنید؟ سال گذشته برای روزنامه‌نگاری فاجعه‌بار بوده — بدترین سال در تاریخ مدرن ایالات متحده. ما یک رئیس‌جمهور داریم که حقیقت را به‌طور کامل تحقیر می‌کند و با تهاجمی خشن از تمام اختیارات دولت برای نابود کردن مطبوعات آزاد استفاده می‌کند. سازمان‌های خبری تجاری از ترس به‌سکوت کشیده‌اند و به همدست‌های پروژهٔ ترامپ برای ساختن آمریکای پس‌حقیقت بدل گشته‌اند. میلیاردرهای راست‌گرا به‌سرعت به‌کار افتادند، رسانه‌ها را خریداری کردند و محیط اطلاعاتی را به سلیقهٔ خود بازسازی کردند. در این بحرانی‌ترین لحظه برای دموکراسی، The Intercept می‌جنگد. اما برای این‌کار به‌صورت مؤثر، نیاز به گسترش داریم. در اینجا نقش شماست. آیا مایلید به ما کمک کنید تا ظرفیت گزارشگری‌مان را گسترش دهیم تا در سال ۲۰۲۶ بلافاصله به کار بپردازیم؟ من بن موئسیگ، سردبیر The Intercept هستم. سال گذشته برای روزنامه‌نگاری فاجعه‌بار بود — بدترین سال در تاریخ مدرن ایالات متحده. ‏🔗 متن اصلی: https://theintercept.com/2026/10/01/trump-military-true-cost-budget-pentagon-trillions/

‏💠 #اوکراین #اتحادیه_اروپا 🧠 اوکراین می‌تواند به اروپا در مقابله با جنگ سایه‌ای رو به افزایش روسیه کمک کند ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Ryan Prior, Maria Kovach ‏📄 عنوان اصلی: Ukraine can help Europe counter Russia’s escalating shadow war ‏🔎 Russia, Putin, NATO, hybrid warfare, Ukraine #تحلیل_راهبردی #جهانی #جنگ #روابط_بین_الملل #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏💠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: در ماه‌های اخیر، حملات روسیه در حوزه خاکستری از فرودگاه لایپزیگ تا دریای‌سیاه سرعت گرفته و مرز بین صلح و جنگ را مبهم می‌کند؛ رهبران اروپا با بیانیه‌های قوی واکنش نشان داده‌اند اما هزینه‌های بیشتری بر کرملین تحمیل نکرده‌اند. اطلاعات نظامی دانمارک و سایر نهادهای اطلاعاتی غربی هشدار می‌دهند که پوتین ممکن است به یک کشور ناتو مرزی حمله کند، هرچند خطر جنگ سنتی کم است و انتظار می‌رود تهاجم روسیه ادامه یابد. به‌منظور مقابله، اروپا می‌تواند زبان صریح‌تری نسبت به «جنگ ترکیبی» به کار گیرد، ساختار دفاعی جدیدی چون شورای امنیت اروپا ایجاد کند و از تجربه‌های اوکراین در مقابله با تخریب زیرساخت‌ها، حملات سایبری و اطلاعات نادرست بهره‌برداری نماید. این اقدامات می‌تواند توان دفاعی اروپا را تقویت کرده و تأثیرات تفرقه‌زایی روسیه در جوامع اروپایی را محدود کند. از فرودگاه لایپزیگ تا دریای‌سیاه، کارزار تهاجمی روسیه در حوزه خاکستری علیه اروپا در ماه‌های اخیر با سرعت نگران‌کننده‌ای تشدید تنش یافته است. این روند تعریف «جنگ ترکیبی» را که عموماً به اقداماتی از سوی دولت‌های خصمانه اشاره دارد که مرز بین صلح و جنگ را مبهم می‌کند، تحت فشار قرار می‌دهد. تا کنون رهبران اروپا با بیانیه‌های قوی واکنش نشان داده‌اند، اما از تحمیل هزینه‌های بیشتر بر کرملین خودداری کرده‌اند. این کار به‌نظر نمی‌رسد پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، را بازدارد؛ برعکس، منتقدان واکنش کم‌تأثیر اروپا می‌گویند گفتار خالی تنها تشدید تنش‌های روسیه را تشویق می‌کند. با ظهور جسارت آشکار روسیه، اکنون نگرانی‌ها متمرکز بر این است که کرملین ممکن است در ماه‌های آینده برای آزمون عزم ناتو، به‌صورت محدود به خاک پیمان‌پذیران نفوذ کند. اطلاعات نظامی دانمارک اخیراً ارزیابی تهدیدی منتشر کرده که هشدار می‌دهد پوتین ممکن است به یک کشور ناتو مرزی با روسیه حمله کند. سایر سازمان‌های اطلاعاتی غربی نیز این نگرانی‌ها را تکرار کرده‌اند. خطر جنگ سنتی بین روسیه و ناتو همچنان کم است، اما حتی محتاط‌ترین تحلیل‌گران پیش‌بینی می‌کنند مسیر فعلی تشدید تهاجم روسیه ادامه یابد. هدف مسکو بهره‌برداری از تفرقه‌های داخلی ناتو و ایجاد ناامنی در اروپا از طریق تضعیف اعتبار تعهد امنیتی جمعی پیمان است. کرملین امید دارد با این کار حمایت‌های اروپایی از اوکراین را کاهش داده و کیف را منزوی کند. روسیه از روش «آب‌جوش کردن قورباغه» استفاده می‌کند؛ کامیل گرند، معاون پیشین دبیرکل ناتو، اخیراً به پولیتیکو اروپا گفت: «آنچه دیروز برایمان شگفت‌انگیز بود، فردا به عادت تبدیل می‌شود و این روند تا زمانی که خود را در موقعیتی بسیار شدیدتر بیابید، ادامه دارد. آن‌ها در حال آزمون مرزها هستند.» در حالی که جهان به پیشرفت حمله روسیه به اوکراین نگاه می‌کند، UkraineAlert دو بار در هفته بهترین تحلیل‌ها و بینش‌های کارشناسان آتلانتیک کونسل درباره اوکراین را مستقیماً به صندوق پست الکترونیکی شما می‌فرستد. توانایی اروپا برای واکنش به دلیل اجتناب گسترده از ریسک درگیری تمام‌عیار با روسیه محدود شده است؛ اما گام‌های متعددی وجود دارد که می‌توان بدون دعوت به جنگ گسترده برداشت. برای مثال، رهبران اروپا می‌توانند با کنار گذاشتن گفتار نرم‌گونه درباره «جنگ ترکیبی» و استفاده از زبانی صریح‌تر که واقعیت حملات روسیه به اروپا را بازتاب دهد، آغاز کنند. پیشرفت در جهت تثبیت ساختار دفاعی جدید برای اروپا نیز ضروری است. در سخنرانی وضعیت کلی در سپتامبر، رئیس کمیسیون اروپا، اورسولا فون در لاین، از ایجاد شورای امنیت اروپا که کشورهای عضو اتحادیه اروپا را همراه با بریتانیا، نروژ، کانادا، اوکراین و سایر شرکا گرد هم می‌آورد، حمایت کرد. این ابتکار می‌تواند پاسخی محکم‌تر و متحدتر اروپا به تهاجم در حوزه خاکستری روسیه فراهم آورد. رویدادهای مرکز اوراسیا اروپا می‌تواند از تجربه گسترده اوکراین در مقابله با اقدامات تهاجمی روسیه فراتر از میدان جنگ بهره‌برداری کند. از تخریب زیرساخت‌ها تا حملات سایبری و اطلاعات نادرست، بسیاری از تاکتیک‌های روسیه که امروز علیه اروپا به کار می‌روند، نخست در اوکراین شکل گرفته‌اند.

‏💠 ۳/۳ اوکراین می‌تواند با به‌اشتراک‌گذاری درس‌هایی که در طول سال‌ها آموخته است، به اروپا کمک کند؛ همچنین در شناسایی روایت‌های تبلیغاتی روسیه، افشای شبکه‌های اطلاعات نادرست و هماهنگی استراتژی‌های ارتباطی مؤثر نقش ایفا می‌کند. کرملین هم‌اکنون در صدد است جوامع اروپایی را قطبی‌سازی کرده و گفت‌وگوی عمومی را پیش از انتخابات پیش‌رو تحت تأثیر قرار دهد. برای این منظور، احزاب پاپولیست‌پرو‑روسی را تأمین مالی و گسترش می‌دهد تا حمایت از اوکراین را تضعیف کند. کی‌یف این تاکتیک‌ها را به‌خوبی می‌شناسد. در همین حال، روسیه به‌طور فزاینده‌ای از بسترهای آنلاین «عاملان یک‌بار مصرف» را در سراسر اروپا جذب می‌کند تا به تخریب، آتش‌سوزی، خرابکاری و حملات به زیرساخت‌های حساس بپردازند. کی‌یف تجربهٔ فراوانی در بررسی و شناسایی شبکه‌های به‌کار رفته در این عملیات دارد و توانسته جذب این افراد را خنثی کند. نهادهای اجرای قانون و امنیتی اروپا می‌توانند از همتایان اوکراینی خود درس‌های زیادی بگیرند؛ همچنین یکپارچه‌سازی و اشتراک‌گذاری داده‌ها می‌تواند اثرگذاری تاکتیک‌های کرملین را کاهش دهد. تلاش‌های اوکراین برای حفاظت از زیرساخت‌های حساس کشور در برابر حملات روسیه نیز راهنمایی‌های مهمی برای اروپا فراهم می‌کند. از بخش انرژی تا حمل‌ونقل، ارتباطات و خدمات دیجیتال، اوکراین بیش از یک دهه است که روزانه زیرساخت ملی خود را می‌پاید. کشورهای اروپایی هم‌اکنون از این تجربهٔ اوکراینی بهره می‌برند، اما می‌توان گام‌های بیشتری برداشت تا جبههٔ زیرساخت‌های بسیار آسیب‌پذیر اروپا تا حد امکان امن بماند. نظرات دربارهٔ این‌که پوتین تا چه حد در جنگ سایه‌وارش علیه اروپا پیش خواهد رفت، متفاوت است؛ اما به‌نظر می‌رسد فرصتی برای کاهش تنش‌ها تا زمانی که حمله به اوکراین ادامه دارد، وجود ندارد. با این‌که روسیه همچنان تهدیدی باقی می‌ماند، رهبران اروپایی باید راه‌هایی برای دفاع از کشورهای خود بیابند و در عین حال قدرتی نشان دهند که برای کرملین قابل‌قبول باشد. اوکراین در این زمینه موقعیت مناسبی دارد. رایان پرایور (Ryan Prior) نویسنده و روزنامه‌نگار است. او برای CNN، Daily Beast، USA Today و سایر رسانه‌ها می‌نویسد و تجربهٔ گزارش‌گری میدانی در اوکراین دارد. او عضو موقت شورای روابط خارجی (Council on Foreign Relations) بوده و مدرک MPA خود را از مدرسهٔ کینزی هاروارد دریافت کرده است. ماریا کوواچ (Maria Kovach) مدیر مشارکت‌های استراتژیک در مرکز سرپنز برای امنیت بین‌المللی و مشاور مرکز ارتباطات استراتژیک و امنیت اطلاعات است؛ بیش از ده سال تجربه در ارتباطات دولتی اوکراین، دیپلماسی عمومی و ادغام اروپایی‑اتلانتیک دارد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/blogs/ukrainealert/ukraine-can-help-europe-counter-russias-escalating-shadow-war/

‏⭐ #ایران #آمریکا 🧠 طرح مشکوک پهپاد ایرانی، ایالات متحده را وادار به تخلیه بمب‌افکن‌ها از پایگاه هوایی بریتانیایی کرد ‏🏛 منبع: PBS NewsHour ‏📄 عنوان اصلی: Suspected Iranian drone plot pushed U.S. to evacuate bombers from British air base ‏🔎 RAF Fairford, B-1 bombers, MI5, Nick Schifrin #تحلیل_راهبردی #بریتانیا #آمریکا_و_کانادا #روابط_بین_الملل #PBS_NewsHour ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏⭐ ۲/۳ ‏📌 چکیده: پلیس بریتانیا جوانی ۲۲ ساله را به ظن ارتکاب جرائم تروریستی مرتبط با طرحی احتمالی علیه پایگاه هوایی RAF فیرفورد بازداشت کرد؛ این هفتمین دستگیری در هفته گذشته است، اگرچه پنج نفر دیگر قبلاً بدون سلاح و تنها با بنزین دستگیر و با وثیقه آزاد شدند. ایالات متحده پیش از این از حملهٔ قریب‌الوقوعی مطلع شد، پایگاه را قرنطینه کرد و بمباران‌گرهای B‑1 خود را برای پیشگیری از خطر تخلیه کرد. مقامات بریتانیایی و آمریکایی این تهدید را تحت حمایت ایران می‌دانند و به احتمال حملهٔ پهپادی اشاره کردند؛ سازمان اطلاعات داخلی بریتانیا (MI5) سال گذشته بیست طرح تحت حمایت ایران را شناسایی کرده بود. پلیس بریتانیا یک جوان ۲۲ ساله را به ظن ارتکاب جرائم تروریستی مرتبط با طرحی احتمالی علیه پایگاه هوایی RAF فیرفورد بازداشت کرد. در آخر هفته نیروی هوایی ایالات متحده بمباران‌گرهای خود را از آن پایگاه تخلیه کرد تا از خطر حمله جلوگیری شود. نیک شیفرین گزارش می‌دهد. متن کامل را بخوانید توجه: متن‌ها ترکیبی از تولید ماشینی و انسانی هستند و برای دقت به‌صورت جزئی ویرایش شده‌اند؛ ممکن است حاوی خطا باشند. جف بنت: امروز پلیس بریتانیا یک جوان ۲۲ ساله را به ظن ارتکاب جرائم تروریستی مرتبط با طرحی احتمالی علیه پایگاه هوایی بریتانیایی فیرفورد بازداشت کرد. در آخر هفته نیروی هوایی ایالات متحده بمباران‌گرهای خود را از آن پایگاه تخلیه کرد تا از خطر حمله جلوگیری شود. نیک شیفرین تمام این ماجرا را دنبال می‌کرد و هم‌اکنون به ما می‌پیوندد. خب نیک، بر پایه گزارش‌های‌تان چه اطلاعات بیشتری درباره این بازداشت اخیر دارید؟ نیک شیفرین: جف، این هفتمین بازداشت بود، اما یک مقام ارشد بریتانیایی به من اشاره کرد که این اولین بازداشت در یک هفته است؛ یعنی نتیجهٔ تحقیقات ضدتروریستی بریتانیا، نه واکنش اضطراری پلیس. آخرین یکشنبه پلیس پنج مرد را به ظن تروریسم دستگیر کرد و سپس آن‌ها را با وثیقه آزاد کرد. آن‌ها سلاح یا مواد منفجره نداشتند، اما بنزین داشتند؛ برخی مقامات این را یک تمرین یا شاید یک حواس‌پرتی می‌دانند. اما یک مقام آمریکایی به من گفت که حتی پیش از آن بازداشت، ایالات متحده از یک «حملهٔ قریب‌الوقوع» مطلع شد. پایگاه در حالت قرنطینه قرار گرفت و خانواده‌ها جابه‌جا شدند. از آن زمان مقامات بریتانیایی و آمریکایی به من و به‌صورت عمومی اعلام کردند که این حمله‌ای با حمایت ایران علیه پایگاهی بوده که بمباران‌گرهای B‑1 ایالات متحده از آن به ایران حمله کرده‌اند. ایالات متحده بمباران‌گرها را در آخر هفته تخلیه کرد؛ می‌توانید ببینید برخی از آن‌ها مستقیماً از فیرفورد خارج می‌شوند. یک مقام آمریکایی اشاره کرد که این بمباران‌گرها آن‌قدر به حصار نزدیک بودند که می‌توانستید سنگی به آن‌ها پرتاب کنید. دیروز از معاون رئیس‌جمهور جِی. دی. ونس و رئیس‌جمهور ترامپ شنیدیم که ارتباط ایران را تأیید کردند و تهدیدی جدید مطرح کردند. جی. دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده: «ما با اطمینان می‌گوییم که ایرانیان سعی دارند همان کاری را انجام دهند که دولت ایران به‌مدت ۴۹ سال انجام داده است؛ یعنی ارتکاب اعمال تروریستی علیه ایالات متحده.» رئیس‌جمهور ترامپ: «ما در واقع افراد سازندهٔ این تهدید را می‌شناسیم و آن‌ها با مشکلی بزرگ مواجه شدند.» امروز این بمباران‌گرها به ایالات متحده بازگشته‌اند، جف، که پیش از این از آن‌ها به ایران حمله شده بود. نیک، چه اطلاعات بیشتری دربارهٔ تهدید مطرح شده وجود دارد؟ یک مقام ارشد بریتانیایی به من گفت که یکی از تهدیدها یک حملهٔ احتمالی پهپادی بود. این تهدیدی است که مقامات آمریکایی حتی در پایگاه‌های ایالات متحده در داخل کشور تأیید کرده‌اند، چرا که جنگ اوکراین نشان داده پهپادها چقدر ارزان و به‌راحتی می‌توانند مواد منفجره حمل کنند. در این مورد پیشینهٔ مستقیمی وجود دارد. در ژوئن ۲۰۲۵ اوکراین حمله‌ای جسورانه با بیش از ۱۰۰ پهپاد که در داخل کانتینرهای روسی مخفی شده بودند، انجام داد. اوکراین می‌گوید که ۴۰ بمباران‌گر روسی را در چهار پایگاه نظامی که هزاران مایل از مرز اوکراین دور بودند، نابود کرد. معاون رئیس‌جمهور ونس دیروز گفت جابه‌جایی بمباران‌گرها «به دلیل احتیاط بیش از حد» بوده است. اما مقامات آمریکایی و بریتانیایی سال‌هاست که دربارهٔ حملات احتمالی ایران به بریتانیا و ایالات متحده هشدار می‌دهند.

‏⭐ ۳/۳ رئیس سازمان اطلاعات داخلی بریتانیا (MI5)، کن مک‌کالام، تابستان گذشته اعلام کرد که بریتانیا در سه سال گذشته به بیست طرح تحت حمایت ایران واکنش نشان داده است. همچنین یک مقام ارشد بریتانیایی امشب به من، جف، می‌گوید عملیات ضدتروریستی علیه این طرح‌ها سال‌هاست ادامه دارد و امروز نیز فعال است. نیک شفرین، همان‌طور که همیشه می‌گوییم، از تو سپاسگزاریم. متشکرم. ‏🔗 متن اصلی: https://www.pbs.org/newshour/show/suspected-iranian-drone-plot-pushed-u-s-to-evacuate-bombers-from-british-airbase

‏🔵 #آمریکا #ایران 🧠 آیا جنگ با ایران هزینه‌ای برای ترامپ در انتخابات میانی ایالات متحده خواهد داشت؟ پرسش‌های شما پاسخ داده شد ‏🏛 منبع: The Guardian ‏✍️ نویسنده: Lauren Gambino, Joseph Gedeon, Andrew Roth, Will Craft and Robert Tait ‏📄 عنوان اصلی: Will the Iran war cost Trump in the US midterm elections? Your questions answered ‏🔎 Trump, Guardian, midterm elections, Supreme Court, corruption #تحلیل_راهبردی #اروپا_و_روسیه #جنگ #سیاست_داخلی #Guardian ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔵 ۲/۷ ‏📌 چکیده: در گفت‌وگوی زنده پیش از انتخابات میانی ۳ نوامبر، خبرنگاران گاردین به پرسش‌های مخاطبان دربارهٔ جنگ با ایران، فساد ترامپ و پیامدهای آن، و تأثیرات این بحران بر حزب جمهوری‌خواه و دموکرات‌ها پاسخ دادند. آن‌ها اشاره کردند که پس از رأی دادگاه عالی ۲۰۲۴، مصونیت گسترده‌ای برای ترامپ در خصوص اقدامات دورهٔ ریاست‌جمهوری‌اش اعطا شد و تسویه مالی پیشنهادی وزارت دادگستری لغو شد؛ این مساله می‌تواند زمینهٔ بررسی‌های قضایی آینده را فراهم کند. جنگ ایران، که به‌نظر می‌رسد به‌دلیل حملهٔ آمریکایی به مدرسهٔ میناب منجر شده، هزینهٔ مستقیم ۴۵٫۱ میلیارد دلار داشته و باعث شکاف میان وعده‌های هزینه‌کاهش‌گرایانهٔ ترامپ و واقعیت تورم و افزایش هزینه‌های زندگی شده است؛ این شکاف و فشارهای اقتصادی می‌تواند حمایت از ترامپ را در انتخابات میانی تضعیف کند و حزب جمهوری‌خواه را بین حامیان MAGA و نئوکنسرویست‌های مخالف جنگ تقسیم نماید. جنگ با ایران در آستانه انتخابات میانی، آمریکا را دگرگون می‌کند؛ این تحولات چه تأثیری بر رأی‌دهندگان آمریکایی خواهد داشت؟ خبرنگاران سیاسی و بین‌المللی گاردین به پرسش‌های شما پاسخ دادند از همهٔ شرکت‌کنندگان در گفت‌وگوی زنده پیش از انتخابات میانی ایالات متحده در تاریخ ۳ نوامبر سپاسگزاریم. در طول ماه اکتبر، گفت‌وگوهای بیشتری خواهیم داشت و زمینهٔ موضوعات مهمی را پیش از رفتن شما به صندوق‌های رأی‌گیری فراهم می‌کنیم. آیا ترامپ به‌خاطر اتهامات فساد پاسخگو خواهد شد؟ میکی‌بویوزر پرسید: آیا فکر می‌کنید ترامپ هرگز به‌خاطر فساد گسترده‌اش پاسخگو خواهد شد؟ آیا می‌تواند به‌دلیل سوءاستفاده آشکار از قانون اساسی برای «سود شخصی در حین خدمت» تحت تعقیب قضایی قرار گیرد؟ در نهایت، شنیده‌ام که او ممکن است همسر دخترش را به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری پیش بگیرد. آیا این می‌تواند غیرقانونی باشد؟ با توجه به بی‌احترامی ترامپ به قانون، آیا حزب جمهوری‌خواه در صورت وقوع این امر مسئول خواهد شد؟ سپاس. رابرت: امروز دربارهٔ پیامدهای سیاسی و انتخابی احتمالی فساد ترامپ نوشته‌ام. می‌توانید آن را اینجا بخوانید. سؤال دربارهٔ تعقیب قضایی ترامپ به‌دلیل سوءاستفادهٔ ریاست‌جمهوری ممکن است پس از رأی دادگاه عالی در سال ۲۰۲۴ که برای او مصونیت گسترده‌ای در قبال اقدامات انجام‌شده در دورهٔ خدمت اعطا کرد، بی‌اهمیت شده باشد. ترامپ همچنین سعی کرد گام‌های بیشتری برای محافظت از خود در آینده بردارد؛ او به‌دنبال تسویه‌ای بود که توسط وزارت دادگستری پیشنهاد شده و می‌خواست سرویس مالیاتی داخلی (IRS) را از بررسی امور مالیاتی خود و خانواده‌اش منع کند. این تسویه بعدها توسط قاضی لغو شد. بنابراین این مسیر می‌تواند زمینهٔ بررسی‌های آینده را فراهم کند. آیا ضررهای جمهوری‌خواهان در انتخابات میانی واقعاً قدرت ترامپ را محدود می‌کند؟ آیدله‌هانز می‌پرسد: با توجه به تمایل ترامپ به عبور بی‌قید و شرط از تقریباً همه چیز، آیا می‌توان گفت که ضررهای میانی قطعاً توانایی او برای ایجاد هرج و مرج بیشتر را محدود می‌کند؟ لورین: پیش‌بینی کارهای ترامپ هرگز آسان نیست! اما انتظار دارم اگر نتواند اولویت‌های قانون‌گذاری‌اش را از طریق کنگره عبور دهد، به فشار بر حدود اختیار اجرایی خود ادامه دهد. این امر منجر به برخوردهای حقوقی بیشتری بین شاخه‌ها می‌شود. ممکن است او قانون‌گذاری‌های رهبری دموکرات‌ها را وتو کند یا حتی لجبازی کند و از امضای لایحه‌های ضروری خودداری نماید تا از دمکرات‌های کنگره فشار بگیرد. همان‌طور که بسیاری از رؤسای‌جمهور در اواخر دورهٔ خود می‌کنند، می‌تواند به خارج نگاه کند و سعی کند برنامهٔ سیاست خارجی خود را پیش ببرد. آیندهٔ حزب جمهوری‌خواه بدون ترامپ چیست؟ تی‌دوبیا‌بی می‌پرسد: پس از اینکه ترامپ از این دنیای مادی رفت، آیا سرنوشت جمهوری‌خواهان شبیه به سقوط حزب توری به بی‌اهمیتی در بریتانیا خواهد شد یا هویت‌های سیاسی در ایالات متحده، صرف‌نظر از رهبر، بیشتر ثابت می‌مانند؟

‏🔵 ۳/۷ رابرت: احتمال ناپدید شدن حزب جمهوری‌خواه از صحنهٔ سیاسی ایالات متحده کم است. محتمل‌تر این است که پس از دوران ترامپ، این حزب تحول یابد و شکل جدیدی به خود بگیرد تا با فضای آیندهٔ حاکم سازگار شود. در آمریکا نظام دو حزبی واقعیتی ثابت است؛ وضعیتی که در هیچ دموکراسی اروپایی، از جمله بریتانیا، وجود ندارد، اگرچه همانند آمریکا از نظام انتخابی «اولین کسی که بیشترین آرا را می‌گیرد» استفاده می‌کند. جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها در طول نسل‌ها هویت‌های متفاوتی داشته‌اند؛ همان‌طور که تاریخ نشان می‌دهد، جمهوری‌خواهان حزب آبراهام لینکلن بودند و در مبارزه‌ای وجودی علیه برده‌داری شکل گرفتند، در حالی که آن زمان دموکرات‌ها این نهاد را دفاع می‌کردند. نسل‌های بعدی دموکرات‌های جنوبی به شدت جداسازی نژادی را حفظ کردند تا زمانی که قوانین حقوق مدنی دههٔ ۱۹۶۰، بازسازی حزبی را به‌وجود آورد که تا امروز تقریباً ادامه دارد. به‌طور خلاصه، نظام دو حزبی آمریکا به‌نظر می‌رسد سنگی ثابت باشد، اما قابل تغییر است. شخصیت احزاب برای بقا در انتخابات دگرگون می‌شود و این سرنوشت محتمل جمهوری‌خواهان در آینده است. آیا برای بمباران مدرسهٔ میناب پاسخگویی خواهد شد؟ پونتلند‌پاول می‌پرسد: چه زمانی مسئولان حمله به دبیرستان شجره طیبّه که ۱۷۵ نفر را کشته است، پاسخگو خواهند شد؟ اگر اصلاً پاسخگو شوند؟ رابرت: این سؤال عالی و دل‌خراش است و شاید پاسخی رضایت‌بخش نداشته باشد. حمله به مدرسه در شهر میناب، در جنوب ایران، در اولین روز جنگ رخ داد و فراتر از توضیحات معمول جنگی درباره «آسیب‌های جانبی» بود. اکثر کشته‌شدگان دختران مدرسه‌ای بودند. تا به امروز ایالات متحده مسئولیت این حمله را نپذیرفته است، هرچند چندین تحقیق مستقل — از جمله سازمان ملل و عفو بین‌الملل — به این نتیجه رسیده‌اند که این حمله ناشی از یک حملهٔ آمریکایی بوده. تمام نشانه‌ها نشان می‌دهد که این یک اشتباه واقعی بوده، شاید به دلیل اطلاعات ناقص یا منقضی. این موضوع ایران را راضی نخواهد کرد؛ چرا که هنوز خاطرهٔ واضح سقوط یک هواپیمای مسافری غیرنظامی بر فراز خلیج توسط ناو جنگی آمریکایی «یو‌اس‌اس وینسنس» در سال ۱۹۸۸ زنده است. در آن حادثه، تمام ۲۹۰ نفر سوار بر هواپیما، از جمله ۶۶ کودک، کشته شدند. ایالات متحده پس از آن، با اشاره به شناسایی نادرست هواپیما، تاسف خود را اعلام کرد و به خانواده‌های قربانیان غرامت پرداخت. اما کاپیتان ویلیام سی. راجرز، فرماندهٔ وینسنس، تحت هیچ اقدام انضباطی قرار نگرفت و بعدها نشان شجاعت «Legion of Merit» به او اعطا شد. این پیشامد چشم‌انداز نامطلوبی برای هر گونه فرآیند پاسخگویی در قبال حمله به مدرسه می‌سازد. همزمان، دولت ترامپ به‌طور تهاجمی به دادگاه کیفری بین‌المللی فشار می‌آورد، تحریم‌ها و محدودیت‌های مالی بر مقامات و قضات آن اعمال می‌کند، پس از آنکه دستورات بازداشت علیه رهبران اسرائیلی به‌دلیل اقداماتشان در غزه صادر کرد. می‌توان این اقدام را به‌عنوان یک تیر هشدار به هر نهاد بین‌المللی که قصد دارد در میناب عدالت و پاسخگویی را پیگیری کند، تفسیر کرد. کافکاس‌داگ می‌پرسد: با توجه به این‌که به‌وضوح مشخص می‌شود ترامپ از نظر روانی شایستگی لازم را ندارد و ادامهٔ حضور او در مقام ممکن است اقتصاد را به‌طور جدی تخریب کند، اگر دموکرات‌ها بتوانند حدود ۶۰ صندلی یا بیشتر در سنا به‌دست آورند، آیا باید به مادهٔ ۲۵ مراجعه کنند؟ لورین: اکثریتی بیش از ۶۰ صندلی! قطعاً اوضاع برای دموکرات‌ها خوب به نظر می‌رسد، اما نه به‌قدری که تصور می‌شود. من در لس‌آنجلس ساکن هستم؛ شهری که ترامپ دیشب شوخی کرد ممکن است «به آن‌ها اجازه بدهند آن را از بین ببرند» — من به سؤال می‌پردازم. دموکرات‌های بسیاری از زمان «ترامپ ۱.۰» بر این باورند که او شایستگی خدمت را ندارد. اما همان‌طور که امروز هم هست، روند فراخوانی غیرارادی مادهٔ ۲۵ ابتدا از سوی معاون رئیس‌جمهور و کابینه آغاز می‌شود، نه از کنگره. همین نکته نشان می‌دهد چقدر این مسیر محتمل نیست. حتی اگر به کنگره برسد — که تنها در صورت بروز اختلاف بین رئیس‌جمهور، معاون و کابینه دربارهٔ توانایی او برای خدمت امکان‌پذیر است — کنگره برای جایگزینی معاون به جای رئیس‌جمهور باید دو‑سوم آرا را در هر دو مجلس کسب کند.