‏🟠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: حمایت حوثی‌های یمنی از ایران باعث حملات پهپادی و موشکی به شهرهای عربستان سعودی، از جمله ریاض و تأسیسات آرامکو، شده است؛ پس از تصرف تنگه باب‌ال‌مندب توسط حوثی‌ها، نیروهای دولتی یمن تحت حمایت عربستان اعلام کردند که این گذرگاه را دوباره به‌دست گرفته‌اند. چند هفته پس از امضای پیمان دفاعی مشترک مکه (MJDA) توسط پاکستان، عربستان و ترکیه، این سه کشور در پنجم اکتبر اعلام کردند که تحت چارچوب توافق‌نامه اقدامات بازدارندگی را اجرا می‌کنند، اما ساختار فرماندهی مشترک، چارچوب تعامل و جزئیات مستقرسازی نیروهای نظامی هنوز نامشخص است. پاکستان، که با چالش‌های امنیتی داخلی شامل مبارزه با TTP، شورش بلوچ‌ها و تنش با هند و همچنین وابستگی اقتصادی به صندوق بین‌المللی پول مواجه است، به‌دلیل این محدودیت‌ها و حضور جمعیت بزرگ شیعه، نسبت به گسترش حمایت نظامی فعال به عربستان محتاط می‌ماند و احتمالاً به مشارکت دریایی محدود و نقش میانجیگری بین جمهوری اسلامی ایران و عربستان سعودی اکتفا خواهد کرد. با وجود حملات حوثی‌ها به عربستان سعودی، احتمالاً پاکستان حمایت لازم را برای هم‌پیمان خود فراهم می‌آورد تا پیمان مکه اعتبار خود را حفظ کند. چند هفته پس از امضای پیمان دفاعی مشترک مکه (MJDA) توسط پاکستان، عربستان سعودی و ترکیه، این توافق‌نامه هم‌اکنون اولین آزمون خود را در غرب آسیا می‌پذیرد. حوثی‌های یمنی که از ایران حمایت می‌شوند، از اوایل سپتامبر شهرهای عربستان و زیرساخت‌های انرژی آن را با پهپاد و موشک هدف قرار داده‌اند؛ شهر ریاض و تأسیسات آرامکو نیز در این حملات هدف بودند. این جنبش که بخش عمده‌ای از شمال یمن، از جمله پایتخت سنا، را در اختیار دارد، در سپتامبر شهر بندری مخا، جزیرهٔ پریم و جزایر هانیش را به‌دست گرفت و به‌طور مؤثری کنترل تنگه باب‌ال‌مندب را به دست آورد. اما نیروهای دولتی یمن تحت حمایت عربستان پس از آن عملیات ضدحمله‌ای راه‌اندازی کردند و اعلام کردند که اکنون این تنگه را ایمن ساخته و دوباره کنترل این گذرگاه بحرانی جهانی را به‌دست آورده‌اند. با افزایش شدت درگیری، شرکای نظامی عربستان در این پیمان — پاکستان و ترکیه — در ابتدا به بیانیه‌های دیپلماتیک محدود شدند. این واکنش سرد، نگرانی‌ها درباره دوام پیمان دفاعی سه‌جانبه را برانگیخت، اما هنوز زود است بگوییم که MJDA بی‌اثر است. در پنجم اکتبر، این سه کشور اعلام کردند که برای پاسخ به حملات به عربستان، تحت چارچوب توافق‌نامه اقدامات بازدارندگی را اجرا می‌کنند. به‌وضوح می‌توان گفت پیمان مکه شکست نخورده است. اما واقعیت این است که ائتلاف جدید از نظر عملیاتی و نهادی برای مقابله با چالشی چون حوثی‌ها آماده نیست. محدودیت‌های عملیاتی پیمان مکه در اولین جلسهٔ کمیتهٔ استراتژیک سیاسی و دفاعی در استانبول، در ۳۱ اوت، کشورهای عضو تصمیم گرفتند دبیرخانه‌ای ایجاد کنند و هماهنگی وزارتی را آغاز نمایند. اما این بلوک فاقد ساختار فرماندهی مشترک، چارچوب قابل تعامل، دکترین نظامی مشترک و مهم‌تر از همه سابقهٔ تمرینات نظامی سه‌جانبه است. آنکارا، ریاض و اسلام‌آباد تا کنون فقط در تمرینات دو‌جانبه با یکدیگر شرکت کرده‌اند. در جلسهٔ ۵ اکتبر، کشورهای عضو موافقت کردند نیروهای نظامی را در عربستان مستقر کنند؛ اما جزئیات این مستقرسازی هنوز نامشخص است. اگرچه مزایای این پیمان هنوز آزمون نشده‌اند، پاکستان با پیمان‌های امنیتی منطقه‌ای آشناست. پیمان بغداد در سال ۱۹۵۵ که بعدها به CENTO تغییر نام داد، هدفش حفاظت از خاورمیانه و آسیای مرکزی در برابر تجاوز شوروی بود. اما شرکای CENTO، از جمله بریتانیا، ترکیه و ایران، در زمان جنگ‌های پاکستان با هند در سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۷۱، تمایلی به کمک به پاکستان نشان ندادند. در نهایت، به‌دلیل کارایی استراتژیک محدود CENTO، اسلام‌آباد در سال ۱۹۷۹ از این توافق‌نامه خارج شد. اگر پیشینه مهم باشد، تفاوت در ادراک تهدیدها — ایران و حوثی‌ها برای ریاض، هند و افغانستان برای اسلام‌آباد، و اسرائیل برای آنکارا — همچنان سایه‌ای از عدم قطعیت بر پیمان امنیتی جدید می‌اندازد. قابل ذکر است که ولیعهد محمد بن سلمان پس از حملهٔ اخیر حوثی‌ها، از رئیس‌جمهور آمریکا ترامپ درخواست کمک آمریکایی کرد و اسلام‌آباد را نادیده گرفت؛ ریاض نیز با این کشور توافق‌نامه دفاعی متقابل استراتژیک (SDMA) را در اکتبر ۲۰۲۵ امضا کرده بود. این تماس فوری با کاخ سفید نشانگر وضعیت فعلی پیمان است، حتی اگر اطمینان نسبت به تضمین‌های امنیتی آمریکا کاهش یافته باشد.

‏🟠 ۳/۳ محدودیت‌های داخلی پاکستان پاکستان درگیر شدن در یک درگیری خاورمیانه‌ای را با احتیاط می‌نگرد. این کشور مرز ۵۶۰ مایلی با جمهوری اسلامی ایران دارد. علاوه بر این، ساختار امنیتی پیش از این تحت فشار، به سختی می‌تواند درگیری دیگری خارج از منطقه‌اش را تحمل کند. ارتش پاکستان در حال حاضر کمپین ضد‌شورش علیه تحریک طالبان پاکستان (TTP) در استان‌های مرزی‌اش با افغانستان و همچنین شورش بلوچ‌ها در مرز ایرانی را اجرا می‌کند. همزمان، پاکستان باید موضع ثابت خود را در برابر رقیب اصلی‌اش، هند، حفظ کند. چالش امنیت داخلی پاکستان همچنان شدید است؛ در هفت ماه اول سال ۲۰۲۶، ۲,۷۸۶ کشته ثبت شده‌اند. ضعف‌های ساختاری اقتصادی پاکستان، به‌ویژه وابستگی به کمک‌های مالی صندوق بین‌المللی پول (IMF)، توانایی این کشور را برای تأمین مالی، نگهداری یا گسترش عملیات نظامی خارجی در غرب آسیا به شدت محدود می‌کند. نیروهای ۸٬۰۰۰ نفره و اسکادران JF‑17 که در آوریل اعزام شدند، هم‌اکنون در پایگاه هوایی کینگ عبدالعزیز به‌صورت موضع دفاعی مستقر هستند؛ هیچ اطلاعاتی نشان نمی‌دهد که درگیر یک درگیری فعال شوند. در سال ۲۰۱۵، پارلمان پاکستان رأی مخالف مداخله نظامی به نفع عربستان سعودی در یمن داد. پاکستان همچنین میزبان یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های شیعه جهان خارج از جمهوری اسلامی ایران است؛ این موضوع می‌تواند هرگونه مشارکت دولتی در مسائلی که به‌نظر می‌رسد به تهران خصمانه‌اند، پیچیده سازد. علاوه بر این، هرگونه مشارکت نظامی فعال می‌تواند موقعیت پاکستان را به‌عنوان میانجی بین جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده تضعیف کند. از این منظر، پاکستان نسبت به گسترش حمایت نظامی قابل‌توجه به عربستان سعودی محتاط خواهد ماند، حتی در حالی که تعهد خود به پیمان مکه را تأیید می‌کند. اسلام‌آباد احتمالاً به مشارکت دریایی فعلی خود از طریق اتحاد دفاعی دریایی چندملیتی (MJDA) و نیروی مشترک ۱۵۰ اشاره می‌کند و درگیر شدن در هر اقدامی که شبیه حمله به حوثی‌های تحت حمایت ایران باشد، محتاط خواهد بود. اسلام‌آباد می‌تواند از اعتبار خود به‌عنوان تنها امضاکننده‌ای که مسیر فعال به تهران دارد، برای فشار به منظور کاهش تنش استفاده کند و حتی پیشنهاد میانجیگری بین جمهوری اسلامی ایران و عربستان سعودی بدهد. در میان بحران‌های رو به رشد و به‌هم‌پیوستهٔ غرب آسیا، به‌نظر می‌رسد MJDA نتواند با زمان‌بندی‌های درگیری‌های پیرامون خود همگام شود. سازوکارهای نهادی آن احتمالاً زمان زیادی را برای حرکت به سوی اقدام عملی صرف می‌کند، اگر اصلاً اقدام کنند. برای هند، درگیر شدن فزایندهٔ پاکستان در غرب آسیا، وضعیتی که خود ایجاد کرده، می‌تواند فرصتی استراتژیک برای تنفس فراهم آورد. درباره نویسنده: آیوشواریا سونوانه (Aishwaria Sonavane) ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/silk-road-rivalries/why-pakistan-is-cautious-about-the-mecca-pact

‏🟣 #اتحادیه_اروپا #روسیه 🧠 یک جناح جنوبی تقسیم‌شده با ترامپ ۲٫۰ و ناتو ۳٫۰ مواجه است ‏🏛 منبع: Brookings Institution ‏📄 عنوان اصلی: A divided southern flank faces Trump 2.0 and NATO 3.0 ‏🔎 Ukraine, Putin, ECFR, NATO, Trump #تحلیل_راهبردی #آمریکا #آمریکا_و_کانادا #جنگ #روابط_بین_الملل #Brookings_Foreign_Policy ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟣 ۲/۷ ‏📌 چکیده: نظرسنجی چندکشوری ECFR در ژانویهٔ ۲۰۲۳ نشان می‌دهد که اروپایی‌ها به‌طور شگفت‌انگیزی در حمایت از استقلال اوکراین هم‌صدا شده‌اند و روسیه را دشمن یا رقیب می‌دانند؛ این همگرایی به‌دلیل موفقیت‌های نظامی اوکراین، پیوند جنگ با جناح‌های چپ و راست، و بازگشت حس قدرت غرب به رهبری ایالات متحده است. با این حال، این وحدت ناپایدار است؛ در برخی کشورها تمایل به پایان سریع جنگ کاهش یافته و ترجیح به بازپس‌گیری تمام سرزمین‌های اوکراین یا ادامه جنگ طولانی‌تر ظاهر می‌شود. رهبران اروپایی باید از این همبستگی برای تجهیز اوکراین استفاده کنند و همزمان به خطرات داخلی و خارجی که می‌تواند این همگرایی را تضعیف کند، توجه داشته باشند. خلاصه سیاست: وحدت ناپایدار – چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند)؛ ایوان کراستِف، مارک لئونارد، مارس ۲۰۲۳ خلاصه: نظرسنجی چندکشوری اخیر برای ECFR نشان می‌دهد که اروپایی‌ها در حمایت از اوکراین به هم نزدیک‌تر شده‌اند. اکنون اروپایی‌ها توافق دارند که روسیه رقیب یا دشمن آن‌ها است. سه عامل این همگرایی شگفت‌انگیز را تقویت کرده‌اند: موفقیت‌های اوکراین در سال اول جنگ؛ این‌که جنگ چپ و راست سیاسی را به هم پیوندیده است؛ و بازگشت حس‌شدهٔ یک غرب قدرتمند به رهبری ایالات متحده. اما این عوامل ناپایدارند و رهبران اروپایی باید در خوش‌بینی خود محتاط باشند. سیاستگذاران اروپایی باید از این وحدت بهره بگیرند تا اوکراین را تجهیز کنند و همزمان تمام تلاش خود را برای کاهش تقسیمات ناشی از تحولات داخلی و خارجی به کار گیرند. مقدمه: باور عمومی این است که جنگ‌ها با مذاکرات پایان می‌یابند؛ اما پایان آن‌ها اغلب در صندوق‌های رأی یا حتی در نظرسنجی‌ها تعیین می‌شود. کمبود حمایت عمومی، جنگ آمریکا در ویتنام، جنگ فرانسه در الجزایر و شکست اسلوبودان میلوشویچ در انتخابات سال ۲۰۰۰، هر یک به پایان جنگ‌های مربوطه منجر شدند. تا کنون هم‌پیمانان غربی اوکراین به‌طور شگفت‌انگیزی در حمایت از کیف متحد بوده‌اند. اما پوتین مطمئناً امیدوار است که افکار عمومی غرب تغییر کند و اوکراین را در وضعیت دشوار رها سازد. در سخنرانی وضعیت کشور که چند روز پیش از سالگرد حمله‌اش به اوکراین ایراد کرد، رئیس‌جمهور روسیه به‌وضوح اعلام کرد که برای جنگی طولانی آماده می‌شود؛ او امید دارد منطق سیاست‌های دموکراتیک حمایت غرب از کیف را خسته کند و به مسکو اجازه پیروزی بدهد. اما پس از دوازده ماه درگیری، ترک‌های ائتلاف غربی کمتر شده‌اند نه بیشتر. نظرسنجی چندکشوری ECFR که در ژانویهٔ ۲۰۲۳ در ده کشور اروپایی (دانمارک، استونی، فرانسه، آلمان، بریتانیا، ایتالیا، لهستان، پرتغال، رومانی و اسپانیا) انجام شد، نشان می‌دهد که اروپایی‌ها به‌طور شگفت‌انگیزی در عزم خود برای حمایت از استقلال کیف هم‌صدا هستند. آیا وحدت افکار عمومی اروپایی می‌تواند پوتین را همانند روحیه مبارزه‌جویانهٔ اوکراینی‌ها شگفت‌زده کند؟ دینامیک افکار عمومی در دوازده ماه گذشته چه سرنخی دربارهٔ مرحلهٔ بعدی جنگ می‌دهد؟ این مقاله همگرایی شگفت‌انگیز اروپا را مستند می‌کند، سه عامل اصلی این وحدت را بررسی می‌نماید و نشان می‌دهد رهبران اروپایی چگونه می‌توانند خود را برای چالش‌های پیش رو آماده کنند. وحدت شگفت‌انگیز: همگرایی عمومی اروپایی‌ها. در مهٔ ۲۰۲۲، نظرسنجی بزرگ ECFR نشان داد که در حالی که اروپایی‌ها در محکوم کردن جنگ و تمایل به قطع روابط با روسیه هم‌صدا بودند، اما در مورد چگونگی پایان جنگ به‌طور عمیقی تقسیم شده بودند. یک گروه بر این باور بود که مهم‌ترین نکته پایان سریع جنگ است، حتی اگر برای این منظور اوکراین مجبور به امتیاز دادن به روسیه شود (ما این گروه را «جبهه صلح» می‌نامیدیم). گروه دیگر معتقد بود که تنها شکست آشکار روسیه می‌تواند صلح را به ارمغان آورد، هرچند این مسیر به جنگی طولانی‌تر منجر شود («جبهه عدالت»).

‏🟣 ۳/۷ در سال ۲۰۲۲ تحلیل ما نشان داد که «جبهه صلح» بزرگ‌تر از «جبهه عدالت» بود و تمایل به پایان زودهنگام جنگ در اکثر کشورهای اروپایی که نظرسنجی کردیم، غالب بود. این تمایل به‌ویژه در ایتالیا، آلمان، رومانی و فرانسه قوی بود. لهستان تنها کشوری بود که بیشتر مردم می‌خواستند روسیه به‌خاطر تجاوزش تنبیه شود، حتی اگر این به جنگی طولانی‌تر منجر شود. در آن زمان نگرانی ما این بود که تقسیم‌بندی بین این دو جبهه می‌تواند نمایش چشمگیر وحدتی را که اتحادیه اروپا پس از حملهٔ تمام‌عیار روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲ به‌دست آورده بود، زیر سؤال ببرد. اما نه ماه پس از آن، اگرچه تقسیمات مهمی بین و درون کشورهای اروپایی باقی مانده است، تصویر تغییر کرده است. از آنجا که «پیشی گرفتن» از تجاوز روسیه به‌طور فزاینده‌ای به بازپس‌گیری تمام سرزمین‌های اوکراین تبدیل شده است، نه تنها هدف تنبیه روسیه، بلکه گزینهٔ جنگ طولانی را در نظرسنجی ۲۰۲۳ به‌صورت متفاوتی مطرح کردیم. همچنین پاسخ سوم را اضافه کردیم: «تسلط غرب بر جهان باید به‌چالش کشیده شود، حتی اگر این به پذیرش تجاوز سرزمینی روسیه علیه اوکراین منجر شود»؛ چرا که نظرسنجی ۲۰۲۳ همچنین در چین، هند، ترکیه، روسیه و ایالات متحده انجام شد. با وجود این تفاوت‌ها، نتایج نشان می‌دهد که تمایل به پایان سریع جنگ بین روسیه و اوکراین دیگر در میان اروپایی‌ها به همان اندازه محبوب نیست. در چند کشور — استونی، لهستان، دانمارک و بریتانیا — اکنون ترجیح واضحی برای بازپس‌گیری تمام سرزمین‌های اوکراین وجود دارد، حتی اگر این به جنگی طولانی‌تر یا کشته شدن و آواره شدن بیشتر اوکراینی‌ها منجر شود. در آلمان و فرانسه تعداد افرادی که می‌خواهند جنگ هرچه سریع‌تر پایان یابد به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است. در آلمان تقریباً به همان اندازه مردم اکنون می‌خواهند اوکراین تمام سرزمین‌هایش را بازپس گیرد همان‌قدر که می‌خواهند جنگ زود تمام شود. و در فرانسه گزینهٔ جنگ طولانی کمی پیشی گرفته است. تنها در ایتالیا و رومانی هنوز تعداد قابل‌توجهی از مردم بر این باورند که جنگ باید هرچه سریع‌تر پایان یابد. Fragile unity: Why Europeans are coming together on Ukraine (and what might drive them apart) – ECFR/486 3 نتایج این نظرسنجی همچنین ادعای ما را از مه سال گذشته تأیید می‌کند که — برخلاف کلیشهٔ روزنامه‌نگاری که می‌گوید جنگ اتحادیه اروپا را به شرق تندپر و غرب صلح‌جو تقسیم کرده است — حداقل سه بلوک متفاوت شکل گرفته‌اند. نخست، پرندگان تندپر شمالی و شرقی (استونی، لهستان، دانمارک و بریتانیا) هستند که در آن‌ها اکثر مردم به‌شدت از کی‌یِو حمایت می‌کنند. Fragile unity: Why Europeans are coming together on Ukraine (and what might drive them apart) – ECFR/486 4 اهداف در جنگ. دوم اینکه، غرب مبهم (فرانسه، آلمان، اسپانیا و پرتغال) است که در آن نظرات دربارهٔ چگونگی پایان جنگ تقسیم شده‌اند. در نهایت، پیوندهای ضعیف جنوبی (ایتالیا و رومانی) هستند که تمایل به پایان زودهنگام جنگ برتری دارد. همگرایی در نحوهٔ درک اروپایی‌ها از روسیه حتی شگفت‌انگیزتر از همبستگی حول ایدهٔ مبارزه با جنگ است. در هر کشوری که نظرسنجی انجام شد، نظر غالب این است که روسیه دشمن محسوب می‌شود (از ۳۲ ٪ در رومانی تا ۷۷ ٪ در استونی). در میان نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا مورد بررسی، تنها ۲ ٪ از پاسخ‌دهندگان روسیه را هم‌پیمان می‌دانند و ۱۲ ٪ آن را شریک ضروری برای کشور خود می‌پندارند. در عین حال، ۶۶ ٪ روسیه را یا دشمن یا رقیب می‌دانند. این نتایج کاملاً متفاوت از یافته‌های نظرسنجی ECFR در بهار ۲۰۲۱ است. در آن زمان، از مردم دربارهٔ درکشان از رابطهٔ روسیه با اروپا پرسیده بودیم، نه با کشورشان – که همین مسأله مقایسهٔ مستقیم نتایج را دشوار می‌کرد. اما به‌طور کلی، تغییر چشمگیری در نحوهٔ درک اروپایی‌ها از روسیه رخ داده است. دو سال پیش، درصد بسیار کمتری از پاسخ‌دهندگان (از ۵ ٪ در بلغارستان تا ۳۸ ٪ در لهستان) روسیه را دشمن می‌دیدند. رایج‌ترین تصور این بود که روسیه شریک ضروری برای اروپا است؛ این دیدگاه توسط بیش از ۳۰ ٪ از پاسخ‌دهندگان در آلمان، فرانسه و اسپانیا و توسط نیمی از آن‌ها در ایتالیا به‌اشتراک گذاشته می‌شد. Fragile unity: Why Europeans are coming together on Ukraine (and what might drive them apart) – ECFR/486 5 Fragile unity: Why Europeans are coming together on Ukraine (and what might drive them apart) – ECFR/486 6

‏🟣 ۴/۷ چه عواملی این تغییر را به‌وجود آورده‌اند؟ و مهم‌تر از همه، این همبستگی تا چه حد پایدار خواهد بود؟ به‌نظر می‌رسد توضیح واحدی برای این پویایی‌ها وجود نداشته باشد؛ اما داده‌های ما نشان می‌دهد که سه عامل اصلی و متقابل به این تحول منجر شده‌اند: موفقیت اوکراین در میدان نبرد، هم‌پیوستگی جنگ برای هر دو جناح سیاسی، و نقش ایالات متحده. در ماه مه ۲۰۲۲، اکثریت قاطع پاسخ‌دهندگان به نظرسنجی ما در محکوم کردن روسیه برای تجاوزش و تمایل به حمایت از اوکراین هم‌صدا شدند. در هر کشوری که آن زمان نظرسنجی انجام شد، بیش از ۵۰ ٪ (از ۵۶ ٪ در ایتالیا تا ۹۰ ٪ در فنلاند) روسیه را عامل اصلی بروز جنگ می‌دانستند؛ نه اوکراین، نه اتحادیهٔ اروپا و نه ایالات متحده. به‌طور مشابه، در هر یک از ده کشور مورد بررسی، اکثریت به ارائهٔ کمک‌های اقتصادی بیشتر به اوکراین رأی دادند (از ۵۱ ٪ در ایتالیا تا ۷۶ ٪ در سوئد). تقریباً در همه جا (به‌جز ایتالیا و رومانی) اکثریت از ارسال سلاح‌ها و تجهیزات نظامی اضافی به اوکراین نیز حمایت کردند. در همین حین، ارتش اوکراین موفق شده است بیش از ۵۰ ٪ از سرزمین‌های اشغال‌شده توسط روسیه از تاریخ ۲۴ فوریه را بازپس گیرد. موفقیت‌های آن در تابستان و پاییز باعث شده‌اند که پیروزی اوکراین اکنون واقع‌گرایانه‌تر به‌نظر برسد. نتایج یک نظرسنجی اخیر دیگر نشان می‌دهد که اکثریت اروپایی‌ها اکنون بر این باورند که اوکراین جنگ را خواهد برد. اگرچه نظرسنجی ما در سال جاری سؤال‌هایی دربارهٔ اهداف جنگ پوتین یا شانس‌های کیف برای بازپس‌گیری سرزمین‌های اشغال‌شده نداشت، با این حال نتایج آن نشان می‌دهد که برداشت اروپایی‌ها از چگونگی جنگ تغییر کرده است. در ابتدا، مردم تغییر ادراک خود دربارهٔ قدرت روسیه و اتحادیهٔ اروپا را گزارش می‌دهند. بخش قابل‌توجهی از اروپایی‌ها بر این باورند که روسیه اکنون ضعیف‌تر از آنچه پیش از جنگ تصور می‌کردند است. در میان نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا که مورد نظرسنجی قرار گرفتند، به‌طور متوسط ۴۶ ٪ روسیه را به همان اندازه یا ضعیف‌تر از قبل می‌دانند، در حالی که ۳۳ ٪ آن را قوی یا قوی‌تر می‌پندارند. این پاسخ‌ها تصویر یکنواختی ارائه نمی‌دهند. برای مردم بریتانیا، دانمارک، لهستان، استونی و آلمان واضح است که جنگ ضعف روسیه را نشان داده است. در سایر کشورها، نظرسنجی‌کنندگان دیدی متعادل‌تر دارند. این احساس ضعف روسیه می‌تواند باعث شود افراد بیشتری باور کنند که اوکراینی‌ها شانس واقعی برای پیروزی در جنگ دارند. وحدت ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین هم‌پیمان می‌شوند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم بپاشد) – ECFR/486 8 اکنون اروپایی‌ها به‌طور کلی این تصور را دارند که اتحادیهٔ اروپا یا به همان اندازه‌ای که پیش از جنگ می‌دیدند قوی است یا حتی قوی‌تر از آنچه قبلاً تصور می‌کردند. یک سال پس از آغاز جنگ، تعداد افرادی که اتحادیهٔ اروپا را قوی‌تر از ادراک پیشین می‌دانند، بیش از تعداد افرادی است که آن را ضعیف‌تر می‌پندارند. در میان نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا که نظرسنجی شد، به‌طور متوسط ۴۹ ٪ اتحادیهٔ اروپا را قوی‌تر یا حداقل به همان اندازه قوی می‌دانند نسبت به ادراک پیشین خود. در عین حال، ۳۲ ٪ آن را ضعیف‌تر یا حداقل به همان اندازه ضعیف می‌پندارند. در تقریباً تمام کشورهای اروپایی مورد نظرسنجی – به‌استثنای ایتالیا – نظر غالب این است که اتحادیهٔ اروپا قوی یا قوی‌تر است نه ضعیف یا ضعیف‌تر. وحدت ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین هم‌پیمان می‌شوند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم بپاشد) – ECFR/486 9 از مهم‌تر، این ادراک‌ها دربارهٔ قدرت اتحادیهٔ اروپا با حمایت از بازپس‌گیری تمام سرزمین‌های اوکراین هم‌پوشانی دارد. در میان نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا که نظرسنجی شد، اکثریت (به‌طور متوسط ۵۴ ٪) افرادی که اتحادیهٔ اروپا را قوی‌تر می‌دانند، می‌خواهند اوکراین تمام سرزمین‌های خود را بازپس گیرد، در حالی که تنها ۲۵ ٪ تمایل دارند جنگ هر چه زودتر پایان یابد. در مقابل، کسانی که اتحادیهٔ اروپا را ضعیف‌تر می‌بینند، در این زمینه نظرات متفاوت‌تری دارند؛ ۳۸ ٪ ترجیح می‌دهند جنگ سریعاً خاتمه یابد، در حالی که ۳۲ ٪ می‌خواهند اوکراین در مقابل روسیه ایستادگی کند.

‏🟣 ۵/۷ این تغییر ادراک‌ها ممکن است به این واقعیت نیز مرتبط باشد که برخی از سناریوهای فاجعه‌آمیزی که مردم در آغاز جنگ می‌ترسیدند، به‌واقعیت نپیوستند — به‌ویژه در زمینهٔ تشدید تنش هسته‌ای. آخرین نظرسنجی نشان می‌دهد که نسبت به یک سال پیش، تعداد اروپایی‌هایی که از جنگ هسته‌ای می‌ترسند، کاهش یافته است و این کاهش به‌ویژه در فرانسه مشهود است. به‌طور مشابه، در رومانی، ادراک اینکه اقدام نظامی روسیه علیه این کشور بزرگ‌ترین تهدید است، از ۲۱ ٪ به ۱۶ ٪ کاهش یافته است. وحدت ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین هم‌پیمان می‌شوند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم بپاشد) – ECFR/486 10 در حالی که در هر یک از هشت کشوری که در نظرسنجی‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ گنجانده شده بود، تهدید استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به‌عنوان بزرگ‌ترین خطر شناخته می‌شد، امروز تصویر متفاوتی به‌وجود آمده است؛ در سه اقتصاد بزرگ اتحادیهٔ اروپا یعنی آلمان، فرانسه و ایتالیا، هزینهٔ زندگی به بزرگ‌ترین تهدید بدل شده است (اگرچه در سایر نقاط تهدید هسته‌ای همچنان نگرانی اصلی است). این تغییر جزئی ممکن است نه تنها ناشی از اضطراب اقتصادی رو به رشد باشد، بلکه از کاهش نگرانی نسبت به حملهٔ هسته‌ای نیز ناشی شود. عامل دیگری که به وحدت فعلی کمک می‌کند، این است که جنگ روسیه در اوکراین نظرات عمومی مختلف اروپایی را به‌هم پیوسته است؛ این مسأله در آغاز جنگ واضح نبود. جنگ پوتین نه تنها امنیت و اقتصاد اروپا را به‌چالش می‌کشد، بلکه فرهنگ اروپایی را نیز تحت فشار قرار می‌دهد. در نتیجه، بازنگری رادیکالی در جناح‌های چپ و راست سیاسی رخ داده است. پیروزی مسالمت‌آمیز غرب در جنگ سرد، هم نخبگان و هم مردم اروپا را به این باور رساند که صلح امری مسلم است. Fragile unity: Why Europeans are coming together on Ukraine (and what might drive them apart) – ECFR/486 11 از این پس، اروپایی‌ها امنیت را از نگاه شرکت‌های بیمه می‌نگرند نه از منظر برنامه‌ریزان نظامی. همان‌طور که رابرت گیتس، وزیر دفاع پیشین ایالات متحده، در سخنرانی‌ای در فوریهٔ ۲۰۱۱ در دانشگاه ملی دفاع هشدار داد: «نظامی‌زدایی اروپا — جایی که بخش‌های وسیعی از عموم مردم و طبقهٔ سیاسی نسبت به نیروی نظامی و خطرات آن تمایلی ندارند — از برکتی در قرن بیستم به مانعی برای دستیابی به امنیت واقعی و صلح پایدار در قرن بیست و یکم تبدیل شده است». دیگر فداکاری جزئی از قرارداد اجتماعی اروپایی نیست. در این بستر، نه تنها تجاوز امپریالیستی پوتین، بلکه بسیج ملی‌گرایانهٔ اوکراین نیز دیدگاه‌های لیبرال‌های اروپایی را به‌چالش کشید. ترس از حملهٔ روسی آن‌ها را وادار کرد تا ارزش قدرت سخت را بازنگری کنند؛ در عین حال، تحسین آن‌ها از استقامت اوکراینی‌ها باعث شد ارزش جامعه‌ای پس‌قهرمان را دوباره ارزیابی نمایند. در حالی که لیبرال‌ها و حامیان اروپا به نقش ملی‌گرایی می‌نگرند، راست‌گرایان ملی‌گرا نیز مجبور شدند بار دیگر موضع خود نسبت به نقش اتحادیهٔ اروپا را تنظیم کنند. این فرایند پیش از همه‌گیری کووید‑۱۹ آغاز شده بود. پس از بحران مالی جهانی و بحران پناهندگان که احزاب راست‑افراطی را به مرکز مباحث سیاسی دههٔ گذشته رساند، شکست برگزیت و شیوع کووید‑۱۹ باعث شد یوروسکپتیسم کم‌رنگ شود؛ احزاب جریان اصلی از تمایل عمومی به محافظت در برابر هرج و مرج بهره‌مند شدند. نظرسنجی‌های ECFR نشان داد که در این دوره، بسیاری از رای‌دهندگان راست دریافتند حاکمیت تنها از طریق اقدام مشترک می‌تواند بازگردانده شود و احزاب پیشین یوروسکپت، وعدهٔ خروج از اتحادیهٔ اروپا یا یورو را رها کردند. پاسخ به تهاجم روسیه به اوکراین می‌تواند هم به‌عنوان پذیرش حاکمیت توسط لیبرال‌ها و هم به‌عنوان رواج بیشتر برخی احزاب راست‌ملی‌گرایانه تعبیر شود. نتیجهٔ این امر، محو شدن مرزهای چپ‑راست در اروپا در مسائل ژئوپولیتیک و گرایش به ترکیب ملی‌گرایی با جهان‌وطنی‌گرایی است. این ترکیب به‌ویژه در تصمیم به اعطای وضعیت نامزد اتحادیهٔ اروپا به اوکراین مشهود شد؛ سازمان پس‌ملی که بر قانون نه جنگ تمرکز دارد، پشتوانهٔ حمایت نظامی از یک هدف ملی‌گرایانه شده است.

‏🟣 ۶/۷ نتایج نظرسنجی ۲۰۲۳ ما نشان می‌دهد که لیبرال‌ها و ملی‌گرایان، چه در داخل کشورها و چه میان آن‌ها، در موضع‌گیری نسبت به اوکراین به یکدیگر نزدیک‌تر شده‌اند. به عنوان مثال، در حمایت قاطع از بازپس‌گیری تمام سرزمین‌های اوکراین، رای‌دهندگان حزب لیبرال لِ رِپوبلیک ان مارش (LREM) به رهبری ماکرون، با رای‌دهندگان حزب ملی‌گرا قانون و عدالت (PiS) لهستان متحد می‌شوند. رای‌دهندگان LREM (که در میان احزاب فرانسوی بیشترین گرایش به رزم‌طلبی را دارد) این گزینه را نسبت به پایان زودهنگام جنگ با نسبت ۶۱ ٪ در مقابل ۲۵ ٪ ترجیح می‌دهند؛ و رای‌دهندگان PiS (که در این زمینه با تمام احزاب بزرگ لهستانی هم‌نظر است) این گزینه را با نسبت ۶۲ ٪ در مقابل ۱۸ ٪ می‌پسندند. کسانی که برای حزب سبز آلمان (که در میان احزاب اصلی آلمان بیشترین گرایش به رزم‌طلبی را دارد) رأی دادند، نیز ترجیح مشابهی نشان دادند؛ نسبت مربوطه ۴۸ ٪ در مقابل ۲۳ ٪ بود. یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 12 یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 13 یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 14 رای‌دهندگان احزاب اروپایی یورو‑سکپتیک یا راست‑افراطی نظرات متنوع‌تری نسبت به آنچه انتظار می‌رفت نشان می‌دهند. بر خلاف این احزاب، رای‌دهندگان حزب برادران ایتالیا، که یک حزب ملی‌گراست، ترجیح می‌دهند جنگ را هر چه سریع‌تر پایان دهند تا ادامهٔ جنگ طولانی‌مدت؛ نسبت ۴۲ ٪ در مقابل ۳۲ ٪. اما در مقایسه با رقبای ملی‌گرای رادیکال دیگر، آن‌ها واضحاً کمتر صلح‌خواهند نسبت به رای‌دهندگان لیگ (۶۸ ٪ در مقابل ۱۱ ٪) یا جنبش پنج‌ستاره (۵۰ ٪ در مقابل ۲۲ ٪). رای‌دهندگان برادران ایتالیا ترجیح مشابهی برای پایان جنگ داشتند که با رای‌دهندگان حزب رالی ملی (National Rally) ماری‌ن له‌پن در فرانسه (۳۹ ٪ در مقابل ۳۰ ٪) هم‌راستا بود؛ این میزان کمتر از آنچه از نظر گرایش روسیه‌دوست پیشین حزب و روابط نزدیک له‌پن با پوتین می‌توانست انتظار داشت، است. این ترجیح همچنین با رای‌دهندگان حزب وکس در اسپانیا (۳۵ ٪ در مقابل ۳۱ ٪) و چگا در پرتغال (۴۲ ٪ در مقابل ۲۸ ٪) هم‌خوانی دارد. این وضعیت، حزب آلتِرناتیو فور جرمنی (AfD) آلمان و احزاب لیگ و جنبش پنج‌ستاره ایتالیا را به استثنای اروپایی تبدیل می‌کند؛ یعنی آن‌ها هنجار رادیکال‌های اروپا نیستند. رای‌دهندگان AfD نه تنها ترجیح قوی برای پایان سریع جنگ دارند (۵۹ ٪ در مقابل ۱۷ ٪) بلکه تقریباً به‌طور مساوی بین این‌که روسیه هم‌پیمان یا شریک است (۴۲ ٪) و این‌که رقیب یا دشمن است (۴۸ ٪) تقسیم می‌شوند. با این حال، دیدگاه غالب میان رای‌دهندگان AfD این است که روسیه دشمن است (۳۷ ٪). این نتایج با نظرات رای‌دهندگان اکثر احزاب راست‑افراطی دیگر هم‌راستا است؛ به‌طوری‌که ۴۲ ٪ از رای‌دهندگان رالی ملی، ۴۱ ٪ از رای‌دهندگان برادران ایتالیا، ۵۳ ٪ از رای‌دهندگان کنفدراسیون لهستان و ۴۱ ٪ از رای‌دهندگان چگا، روسیه را دشمن می‌دانند. به‌نظر می‌رسد پوتین موفق شده است رای‌دهندگان بسیاری از احزاب اروپایی که پیش‌تر تمایل به روسیه داشتند، خشمگین کند. یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 15 یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 16 بازگشت غرب در نهایت، نقش ایالات متحده در طول جنگ، عامل مهمی در شکل‌گیری این یکپارچگی بوده است. دربارهٔ اهمیت فراوان حمایت آمریکایی از تلاش‌های نظامی اوکراین، مقالات زیادی نوشته شده است؛ اما تغییر جهت بایدن به سمت اروپا نیز تأثیر قابل‌توجهی بر افکار عمومی قاره داشته است. در جنگ عراق سال ۲۰۰۳، واشنگتن اروپا را به دو دستهٔ جدید و قدیمی تقسیم کرد؛ در مقابل، در مورد اوکراین، دولت بایدن به تقویت یک همبستگی نو بین اروپاییان سنتی ائورو‑آتلانتیک‌گرای و حامیان حاکمیت‌خواهی اروپا کمک کرده است.

‏🟣 ۷/۷ در نظرسنجی قبلی ECFR که در آوریل ۲۰۲۱ انجام شد، اکثر اروپاییان آمریکا را «شریک ضروری» اروپا می‌دانستند، نه «متحد». امسال ما دربارهٔ درک مردم از نقش آمریکا برای کشورهایشان، نه برای اروپا، پرسیدیم؛ اما نتایج همچنان می‌توانند نشانگر تفاوتی جزئی اما معنادار باشند. در هشت کشوری که هم در نظرسنجی ۲۰۲۱ و هم در ۲۰۲۳ مورد بررسی قرار گرفتند، اکثر مردم هنوز آمریکا را «شریک ضروری» می‌دانند؛ اما در دانمارک و بریتانیا، دیدگاه غالب اکنون این است که آمریکا «متحد» است و در آلمان و لهستان نظرات به نسبت مساوی بین این دو گزینه تقسیم شده است. این تفاوت به‌ویژه در آلمان و دانمارک مشهود است. در سال ۲۰۲۱، اروپاییان کمتر آمریکا را متحد می‌دانستند و این گزینه در هیچ کشوری بیشترین پاسخ نبود. یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 17 چیزی که شاید حتی شگفت‌انگیزتر باشد، احیای ایدهٔ قدرت آمریکایی در اروپا است. نتایج نظرسنجی ۲۰۲۱ نشان‌دهندهٔ بحران قدرت آمریکا بود؛ بسیاری از اروپاییان می‌گریستند که آمریکا ظرف یک دهه توسط چین مهار شود. اما در سال ۲۰۲۳، در هر کشوری که نظرسنجی کردیم، اروپاییان به‌وضوح آمریکا را قوی‌تر یا حداقل به همان اندازهٔ قبلی می‌دانند. این درصد از ۵۸ ٪ در فرانسه تا ۷۶ ٪ در استونی متغیر است. جنگ اوکراین، قدرت نظامی آمریکا را به اروپاییان یادآوری کرده و به‌نظر می‌رسد این امر اطمینان آن‌ها را جلب کرده است. یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 18 علاوه بر این، درک یک آمریکا قوی‌تر، همراه با درک یک اتحادیهٔ اروپا قوی‌تر است. در نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا که نظرسنجی کردیم، ۶۳ ٪ از افرادی که اتحادیهٔ اروپا را قوی‌تر می‌دانند، آمریکا را نیز قوی‌تر می‌پندارند؛ در حالی که این نظر تنها توسط ۲۲ ٪ از کسانی که اتحادیهٔ اروپا را ضعیف‌تر می‌دانند، به اشتراک گذاشته می‌شود. چهل و پنج درصد از پاسخ‌دهندگان در این نه کشور، هم اتحادیهٔ اروپا و هم آمریکا را یا قوی‌تر از تصور قبلی یا حداقل به همان اندازه می‌دانند؛ و تنها ۹ ٪ هر دو را ضعیف یا ضعیف‌تر می‌پندارند. این نتایج نشان می‌دهد که بسیاری از اروپاییان خود را بخشی از یک غرب تجدید حیات و قدرتمند می‌بینند که رهبری آن آمریکا است. یکپارچگی ناپایدار: چرا اروپایی‌ها در مورد اوکراین به هم می‌پیوندند (و چه عواملی ممکن است آن‌ها را از هم جدا کند) – ECFR/486 19 این موضوع همچنین توسط یک یافتهٔ دیگر که شگفت‌انگیز است، تأیید می‌شود. برخلاف امیدهای برخی رهبران اروپایی، از جمله امینول ماکرون، اروپاییان لزوماً انتظار ندارند که اروپا به یکی از مراکز قدرت در یک جهان چندقطبی تبدیل شود. وقتی از آن‌ها دربارهٔ شکل‌گیری نظام جهانی در یک دهه آینده پرسیده شد، اکثریت پاسخ‌دهندگان در نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا، جهان دوقطبی را پیش‌بینی کردند؛ جهانی که دو بلوک رقیب به رهبری آمریکا و چین در آن حضور دارند، نه جهانی چندقطبی. در تقریباً تمام کشورها – به‌جز استونی – پاسخ غالب (که در رومانی ۲۴ ٪، در اسپانیا و ایتالیا ۳۲ ٪ و به‌طور متوسط ۲۸ ٪ در نه کشور عضو اتحادیهٔ اروپا بود) این بود که جهان به دو بلوک تقسیم خواهد شد. دومین پاسخ پرشمار، تمایل به جهان چندقطبی است (به‌طور متوسط ۱۹ ٪ در همان نه کشور). همچنین گروهی قابل‌توجه از مردم پاسخ سؤال را نمی‌دانند؛ میانگین این درصد ۲۵ ٪ است و در بریتانیا، دانمارک، فرانسه، لهستان و رومانی بیشترین درصد را دارد. این می‌تواند نشانگر سردرگمی، عدم اطمینان یا صرفاً کمبود اطلاعات در میان عموم مردم اروپا باشد. (منبع: Fragile unity: Why Europeans are coming together on Ukraine (and what might drive them apart) – ECFR/486 20) به‌نظر می‌رسد هدف اتحادیهٔ اروپا به‌عنوان یک بازیگر مستقل جهانی، حداقل به‌طور موقت، به‌دلیل جنگ، به تعویق افتاده است. در مواجهه با احتمال قطع روابط با روسیه به‌مدت یک نسل، می‌توان انتظار داشت که اروپاییان بیش از پیش مشتاق شوند روابط خود را با بقیهٔ جهان تقویت کنند؛ اما در عوض، اروپاییان به‌درون می‌نگرند و بیش از پیش به ایالات متحده تکیه می‌کنند. ‏🔗 ادامه‌ی مقاله در منبع اصلی: https://www.brookings.edu/articles/a-divided-southern-flank-faces-trump-2-0-and-nato-3-0/

‏🟡 #عربستان #یمن 🧠 پیش‌درآمد جنگ سعودی‑حوثی: زمانی که ائتلاف ۹‑کشوری به رهبری عربستان سعودی، یمن را با حمایت ایالات متحده بمباران کرد ‏🏛 منبع: The EurAsian Times ‏✍️ نویسنده: Sumit Ahlawat ‏📄 عنوان اصلی: Prelude to Saudi-Houthi War: When 9-Nation Coalition Led by Saudi Arabia Bombed Yemen With U.S. Support ‏🔎 Houthis, THAAD, Patriot, King Khalid International Airport, U.S. support #تحلیل_راهبردی #ایران #جهانی #جنگ #روابط_بین_الملل #Eurasian_Times ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟡 ۲/۴ ‏📌 چکیده: در ۱۰ اکتبر، حوثی‌ها فرودگاه بین‌المللی ملک خالد ریاض را هدف گرفتند؛ حداقل ۱۳ کشته و بیش از ۳۰۰ زخمی شد و این حمله کشنده‌ترین حمله به عربستان در بیش از یک دهه بود. از ژوئیهٔ ۲۰۲۲، حوثی‌ها حداقل پنج فرودگاه سعودی را هدف قرار داده‌اند که در مجموع بیش از ۲۰ کشته و صدها زخمی به‌دنبال داشته؛ باندها، ترمینال‌ها و هواپیماها نیز آسیب دیده‌اند. عربستان از سامانه‌های دفاع هوایی متنوعی شامل THAAD، پاتریوت، سامانه‌های کره جنوبی، چین، فرانسه و ایالات متحده استفاده می‌کند، در حالی که حوثی‌ها با مسدود کردن تنگه باب‌ال‌مندب و هدف قرار دادن پالایشگاه‌ها و خطوط لوله نفتی، فشار نظامی و اقتصادی بر ریاض اعمال می‌کنند. این تحولات نشان می‌دهد که درگیری‌های هوایی و زمینی بین حوثی‌ها و عربستان، که ریشه در دو دههٔ گذشته دارد، پس از شکستن آتش‌بس ژوئیهٔ ۲۰۲۶ تشدید شده است. حوثی‌ها (انصار الله) در ۱۰ اکتبر فرودگاه بین‌المللی ملک خالد ریاض، پایتخت عربستان سعودی، را هدف گرفتند؛ حداقل ۱۳ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند. این حمله، کشنده‌ترین حمله به پادشاهی در بیش از یک دهه بود و مقامات را وادار کرد عملیات فرودگاه را متوقف کنند. این حادثه تنها به‌تنهایی رخ نداده بود. از زمانی که در ژوئیهٔ امسال جنگ بین عربستان سعودی و این گروه تحت حمایت ایران از سر گرفته شد، حوثی‌ها حداقل پنج فرودگاه سعودی را هدف گرفته‌اند: فرودگاه بین‌المللی ملک عبد‌الله بن عبدالعزیز جیزان، فرودگاه بین‌المللی ابها، فرودگاه نجران، فرودگاه بین‌المللی ملک خالد ریاض و فرودگاه بین‌المللی ملک فهد دمام. تا کنون حداقل ۲۰ نفر در این حملات کشته و صدها نفر دیگر زخمی شده‌اند؛ علاوه بر این، باندها، ترمینال‌ها و هواپیماها نیز آسیب دیده‌اند. فرودگاه ملک خالد ریاض این هفته سه بار مورد حمله قرار گرفته است. دو حملهٔ پیشین این هفته چهار نفر را کشته و خسارت سنگینی به یک هواپیمای تجاری سعودی که بر روی باند پارک شده بود وارد کردند. در واقع حوثی‌ها تمام فضای هوایی عربستان را «منطقه عملیات نظامی» اعلام کرده و از خطوط هوایی می‌خواهند در این کشور پرواز نکنند. عربستان سعودی یکی از گسترده‌ترین و چندلایه‌ترین شبکه‌های دفاع هوایی خاورمیانه را به کار می‌گیرد. لایهٔ بالایی آن شامل سامانهٔ THAAD (دفاع منطقه‌ای با ارتفاع بالا) تأمین‌شده از ایالات متحده، باتری‌های پاتریوت، سامانهٔ دفاع هوایی چئونگ‌گونگ‑II کره جنوبی و پرتابگرهای بهبود یافتهٔ HAWK است. همچنین این کشور سام‌های Crotale فرانسوی، سامانه‌های Avenger با موشک‌های Stinger، توپ‌های ضد هوایی و سامانه‌های لیزری Silent Hunter تأمین‌شده از چین را به کار می‌گیرد. حوثی‌ها همچنین با مسدود کردن تنگه باب‌ال‌مندب در دریای سرخ، محاصرهٔ دریایی عربستان را اعمال می‌کنند و علاوه بر آن، پالایشگاه‌های نفتی و خط لوله نفتی شرق‑غرب این کشور را هدف قرار داده‌اند. در واقع، در «مه‌آلودگی جنگ»، به‌راحتی می‌توان زمینهٔ این موضوع را از دست داد که جنگ حوثی‑عربستان با این حملات به فرودگاه‌های سعودی آغاز نشده است؛ نه در ژوئیه که آتش‌بس ۲۰۲۲ بین دو طرف به‌دلیل حملات هوایی سعودی به فرودگاه صنعا شکسته شد. دو طرف تقریباً دو دهه است که درگیر این جنگ هستند. جنگ سعودی‑حوثی حوثی‌ها یک جنبش سیاسی‑دینی شیعه زیدی از منطقه سعادای شمالی یمن هستند که در دههٔ ۱۹۹۰ به‌عنوان گروهی احیائی شکل گرفت؛ هدف آن مقابله با فساد دولت مرکزی، حاشیه‌نشینی اقتصادی‑اجتماعی و گسترش نفوذ واهایی حمایت‌شده توسط عربستان در یمن، حتی در مناطق سنتی زیدی بود. طولانی‌ترین مرز زمینی عربستان با یمن حدود ۱۲۰۰ کیلومتر است که بخش عمده‌ای از آن هنوز نفوذپذیر است. بنابراین گسترش نفوذ ایران از طریق حوثی‌ها پیامدهای امنیتی دارد که ریاض نمی‌تواند نادیده بگیرد. قابلیت‌های پهپاد و موشک حوثی‌ها و اهمیت استراتژیک دریای سرخ و مسیرهای باب‌ال‌مندب برای صادرات نفتی عربستان، ریسک‌های بیشتری برای ریاض به وجود می‌آورد. به‌دلیل این عوامل، ریاض به‌طور جدی به مهار نفوذ رو به رشد ایران در یمن و تضعیف توان نظامی حوثی‌ها می‌پردازد؛ در عین حال می‌خواهد از فروپاشی اقتصادی یمن جلوگیری کند. اگر یمن سقوط کند، بحران به‌طور ناگزیر به همسایهٔ شمالی‌اش، عربستان سعودی سرایت می‌کند. در حال حاضر بیش از دو میلیون مهاجر یمنی در این کشور حضور دارند و فروپاشی اقتصادی می‌تواند میلیون‌ها شهروند یمنی دیگر را به سوی این کشور سوق دهد.

‏🟡 ۳/۴ ریاض به‌طور منظم به دولت یمن کمک‌های مالی می‌رساند تا از فروپاشی آن جلوگیری شود و در ۱۴ سال گذشته حدود ۱۲٫۶ میلیارد دلار آمریکا اختصاص داده است. این‌قدر سرمایه‌گذاری نشان می‌دهد که ریاض قصد دارد بر رهبری و سیاست‌های این کشور چیره شود. اما حضور عربستان در یمن هرگز به کمک‌های مالی محدود نماند. ریاض برای اولین بار در سال ۲۰۰۹، یعنی هفت‌ده سال پیش، به‌صورت نظامی در یمن مداخله کرد. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰، دولت یمن و حوثی‌ها درگیر درگیری‌های مداوم بودند و این جنگ گاهی به بخش‌های جنوبی عربستان سرایت می‌کرد. پس از حملات حوثی‌ها به پست‌های مرزی عربستان در نوامبر ۲۰۰۹ که منجر به کشته شدن مرزبانان شد، عربستان با جنگنده‌های F‑15 و تورنادو به مواضع حوثی‌ها هوابرد کرد و حتی عملیات زمینی محدودی به‌کار گرفت. قابل ذکر است که این اولین عملیات نظامی یک‌جانبه پادشاهی در چندین دهه بود. درگیری‌ها در سال ۲۰۱۰ ادامه یافت و تلفات سنگینی برای عربستان به بار آمد؛ برآوردها بیش از ۱۳۰ سرباز سعودی را کشته اعلام می‌کنند. ریاض و حوثی‌ها در سال ۲۰۱۰ به آتش‌بس رسیدند که جنگ را متوقف کرد. در همین حال حوثی‌ها به گسترش کنترل خود در یمن ادامه دادند؛ تا پایان ۲۰۱۴، آن‌ها فرودگاه‌های استراتژیک سنا و عدن را به‌دست آوردند. در مارس ۲۰۱۵، عربستان با عملیات «طوفان قاطع» به یمن بازگشت. این‌بار ریاض تنها نبود؛ او ائتلافی متشکل از هشت کشور شامل امارات، بحرین، کویت، قطر، اردن، مصر، مراکش و سودان تشکیل داد. ایالات متحده نیز پشتیبانی‌های لجستیکی و اطلاعاتی ارائه کرد. زمانی که عربستان فرودگاه‌های یمنی را بمباران کرد این کارزار با حملات هوایی گسترده‌ای که به سامانه‌های دفاع هوایی، فرودگاه‌ها و پایگاه‌های هوایی، پایگاه‌های موشکی و مواضع حوثی‌ها هدف می‌گرفت، آغاز شد. ریاض همچنین محاصرهٔ دریایی بر یمن اعمال کرد. ائتلاف به‌ویژه فرودگاه‌ها، پایگاه‌های هوایی، موشک‌های دفاع هوایی و هواپیماهای نظامی و غیرنظامی یمنی را هدف قرار داد. هدف خنثی‌سازی هر توان هوایی‌ای بود که حوثی‌ها پس از تصرف دارایی‌های دولتی یمن به‌دست آورده بودند. در خود ماه مارس، ائتلاف به رهبری عربستان حملات هوایی به فرودگاه بین‌المللی سنا، پایگاه هوایی الدلیمی مجاور و پایگاه هوایی ال‌عناد انجام داد. گزارش‌ها می‌گویند این حملات صدها هواپیما را تخریب یا آسیب‌دیده‌اند؛ از جمله یک هواپیمای باربری CASA CN‑235M‑300 نیروی هوایی یمن و یک Beechcraft Super King Air در الدلیمی. این ضربات همچنین یک هلیکوپتر می‑8، دو هلیکوپتر Bell 214 Huey، چندین جنگندهٔ سو‑۲۲ حمله‌گر زمینی و هواپیماهای F‑5 را آسیب‌زده کردند. ائتلاف در اواخر مارس یک هواپیمای باربری ایلیوشین Il‑76TD را در فرودگاه بین‌المللی سنا نابود کرد. ائتلاف همچنین باند فرودگاه بین‌المللی سنا را تخریب کرد. ائتلاف در آوریل دوباره به فرودگاه سنا حمله کرد؛ یک هواپیمای مسافری Felix Airways مدل Bombardier CRJ702ER یمنی به آتش کشیده شد و یک هواپیمای بار دیگر نیز هدف قرار گرفت. دو جنگندهٔ میگ‑۲۹ نیروی هوایی یمن نیز در ضربات مرتبط به‌عنوان نابود شده گزارش شد. وقتی یک هواپیمای بار ایرانی که ادعا می‌شد کمک‌های بشردوستانه حمل می‌کند، سعی در فرود در فرودگاه سنا داشت، جت‌های ائتلاف دوباره هدف را انتخاب کردند و باند را بمباران کردند تا غیرقابل استفاده بماند. سرهنگ ارشد احمد عسری، سخنگوی ائتلاف به رهبری عربستان، به رویترز گفت که فرودگاه پس از اینکه یک هواپیمای ایرانی از هماهنگی با ائتلاف خودداری کرد و خلبان دستور بازگشت را نادیده گرفت، بمباران شد. او افزود که بمباران باند، آن را برای پروازهای امدادی برنامه‌ریزی‌شده غیرقابل استفاده کرده است. مسئولان فرودگاه گفتند که این حملات هواپیمای غیرنظامی شرکت فِلِکس ایرویز یمنی را به شعله کشیدند و یک هواپیمای باربری نیز آسیب دیده است؛ گزارش معاصر رویترز نقل کرد. فرودگاه شهر هادیه در دریای سرخ نیز هدف بمباران قرار گرفت. این حملات در ماه مه ادامه یافتند. گزارش معاصر اعلام کرد یک میگ‑۲۹، دو اف‑۵، سه سو‑۲۲، یک می‑۸ و دو هواپیمای باربری ای‑ل‑۷۶‌تی‌دی در حملات هوایی به رهبری عربستان در یمن در ماه مه نابود شدند. نیروی هوایی یمن به‌طور مؤثر در این حملات خنثی شد؛ حملات ائتلاف بیشتر میگ‑۲۹ها، سو‑۲۲ها، اف‑۵ها و هواپیماهای پشتیبانی را روی زمین نابود یا غیرقابل استفاده کرد. ائتلاف در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نیز به فرودگاه‌های یمنی حمله کرد.