💠 ۲/۵
📌 چکیده:
دفتر سفارت ناگورنو‑کاراباخ در ایروان که پیش از سال ۲۰۲۳ دو هزار کارمند داشت، امروز خالی و خراب شده و نشانگر تشدید تنش بین دولت نیکول پاشینیان و حامیان کاراباخ است؛ پس از شکست نظامی در سال ۲۰۲۳، هزاران ارمنی از کاراباخ به ارمنستان پناهنده شدند و در فضای مجازی و توسط برخی مقامات دولتی با گفتار تحقیرآمیز و تهدیدهای قانونی مواجه شده‌اند. دولت پاشینیان با امضای دکترین «آرمنیا واقعی» و توافق صلح با آذربایجان، سعی در پذیرش واقعیت جدید و پیشبرد صلح دارد، اما این مسیر با بازداشت‌های گسترده مخالفان، پرونده‌های کیفری علیه حامیان روسیه و نارضایتی شدید پناهندگان کاراباخی که بیش از ۷۰ ٪ آنها بیکاری و فقر را تجربه می‌کنند، همراه است. این تحولات باعث تقسیم‌گری سیاسی در ارمنستان شده و نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که بخش عمده‌ای از جامعه از ادامهٔ جنگ خسته شده و آیندهٔ صلح‌پذیر را می‌طلبند، در حالی که برخی مخالفان همچنان خواستار بازپس‌گیری کاراباخ هستند.
سرکوب پناهندگان، صلح را در ارمنستان در تقابل با دموکراسی می‌گذارد.
مأموریت رسمی جمهوری کاراباخ در ایروان بخشی از حضور دولتی بود؛ در گذشته دو هزار کارمند و مدیر در آن مشغول به کار بودند. امروزه، لوحی که نشان این دولت منقرض‌شده را به نمایش می‌گذارد، توسط پیچک‌ها فرا گرفته شده است. در کنار آن هنوز پوستری بزرگ آویزان است که چهره‌های گروگان‌های کاراباخی را که در سال ۲۰۲۳ توسط نیروهای آذربایجانی اسیر شدند، به تصویر کشیده است. داخل دفتر نشانه‌های یک حملهٔ دولتی اخیر را نشان می‌دهد؛ از جمله صندوق‌امانتی که شکسته شده است، که نشانگر تشدید خصومت بین دولت نیکول پاشینیان و حامیان کاراباخ است.
جمهوری خودخواندهٔ کاراباخ، که برای ارمنی‌ها به نام آرتساخ شناخته می‌شود، از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۳ وجود داشت اما هرگز به‌صورت بین‌المللی به رسمیت شناخته نشد. این سرزمین در میان کوه‌های بین ارمنستان و آذربایجان واقع شده است و دهه‌ها مرکز یک درگیری خونین بین دو کشور قفقاز جنوبی بوده است. در سال ۲۰۲۳، آذربایجان عملیات نظامی سریع‌العملی را آغاز کرد، کنترل منطقه را به‌دست گرفت و هزاران ارمنی قومی را مجبور به فرار به ارمنستان کرد.
از دست دادن کاراباخ همچنان برای بسیاری از ارمنی‌ها زخمی دردناک و باز باقی مانده است. اما دولت پاشینیان گام‌هایی برای پذیرش شکست و پیش‌روی به سوی توافق صلح با باکو برداشته است. حامیان می‌گویند این تصمیم صرفاً یک عمل عملی‌گرایی است؛ پس از سی سال جنگ با باکو بر سر این سرزمین و از دست رفتن ده‌ها هزار جان ارمنی، زمان آن رسیده که به سوی آینده‌ای باثبات‌تر حرکت کنیم. برای دیگران، به‌ویژه منتقدان نخست‌وزیر و بسیاری از پناهندگان، رهاسازی ایروان از کاراباخ — سنگ بنای مبارزه ملی کشور در طول دهه‌ها — عملی از خیانت محسوب می‌شود.
در این فضای پرتنش، پناهندگان کاراباخ قربانی گفتار نفرت‌پراکن آنلاین و آزارهای دولتی شده‌اند. بخش عمده‌ای از خصومت در فضای مجازی شکل گرفته؛ فعالان حامی دولت، وبلاگ‌نویسان و رسانه‌های ارمنی آن را تشدید کرده‌اند، اما حتی مقامات ارشد دولتی نیز به‌صورت علنی به کاراباخیان حمله کرده‌اند. پژوهشگران دریافته‌اند که روایت‌های تحقیرآمیز دربارهٔ کاراباخیانی که «بی‌نواست» یا «فراری» خوانده می‌شوند، به‌صورت نظام‌مند توسط افراد وفادار به دولت پاشینیان تقویت می‌شود.
تابستان گذشته، دادگاه ارمنی مسیر را برای تصرف و بازپس‌گیری سفارت ناگورنو‑کاراباخ برای دولت هموار کرد. به گفته آرتاک بگلاریان، وزیر پیشین دولت آرتساخ، بودجه دولت آرتساخ که پیش از این بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار سالانه بود، خشک شده است.
آرتاک بگلاریان در مصاحبه‌ای برای مجله سیاست خارجی در سفارتی که اکنون خالی است، گفت: «در این نظام جهانی بی‌نظم، تنها با کارت‌های سخت در دست می‌توان چیزی را تحت تأثیر قرار داد یا تغییر داد». او ادامه داد: «آرتساخ هیچ‌چیزی ندارد؛ نه ارتش، نه پول، نه زیرساخت. ما هیچ اهرمی برای تأثیرگذاری بر این فرآیند صلح نداریم. دولت ارمنستان به بزرگ‌ترین مانع حق بازگشت ما تبدیل شده است».
در جریان کارزار بازانتخابی تابستان امسال، پاشینیان در چندین برخورد داغ پیرامون کاراباخ گرفتار شد.
💠 ۳/۵
در یکی از حوادثی که به سرعت در فضای مجازی منتشر شد، پاشینیان که در ژوئن برای سومین دوره دوباره انتخاب شده بود، سعی کرد یک پین تبلیغاتی حاوی نقشه‌ای از ارمنستان بدون ناگورنو‑کاراباخ به یک رأی‌دهنده بدهد. زن، پناهندهٔ کاراباخ و دختر فرمانده‌ای که در جنگ اول کاراباخ کشته شد، وقتی پاشینیان او را «فراری» نامید، عصبانی شد و با اشاره به انگشتش فریاد زد: «جرأت نکنید بگویید من کاراباخ را رها کرده‌ام!»
در یک مشاجرهٔ دیگر که امروزه بدنام شده است، فعال کاراباخ آرتور اوسیپیان در یک تجمع با پاشینیان مواجه شد و نخست‌وزیر را به دلیل مدیریت جنگ کاراباخ ۲۰۲۰ و تصمیمات سیاسی پس از آن سرزنش کرد. وقتی اوسیپیان عاطفی‌تر شد، پاشینیان فریاد زد: «باید می‌رفتی و به‌جای فرزندانمان می‌مردی… حیوانات دزد! چرا هنوز زنده‌ای؟» اوسیپیان سپس بازداشت شد و نزدیک به یک ماه تحت بازداشت پیش‌محاکمه ماند.
این تصویر خشمگین و جنگ‌طلب پاشینیان، فاصلهٔ زیادی با پاشینیانی دارد که در سال ۲۰۱۸ انقلاب مخملی دموکراتیک‌محور ارمنستان را رهبری کرد و روزی گفت: «آرتساخ در ارمنستان، تمام».
شکست ارمنستان در جنگ کاراباخ ۲۰۲۰ دوره‌ای ناآرام از تظاهرات و شورش‌ها را به‌وجود آورد؛ تقاضای استعفای پاشینیان نیز از میان این اعتراضات بود. به‌نگاه پس‌نگری، این شکست به‌عنوان کاتالیزوری برای عقب‌نشینی دموکراتیک ایروان عمل کرد. وقتی حزب او در انتخابات ۲۰۲۱ به‌طور غیرمنتظره‌ای با پیروزی قاطع به‌دست آورد، پاشینیان وفاداری و بقا سیاسی خود را بالاتر از همه چیز قرار داد.
کارزار انتخاباتی تابستان امسال به‌ویژه با یک سری بازداشت‌های منتقدان پاشینیان، از جمله اوسیپیان، مشخص شد. همزمان شواهدی مبنی بر سوءاستفاده دولت از منابع اداری افزایش یافت.
کمیته تحقیقاتی ارمنستان بیش از ۱۲۰ پروندهٔ کیفری را در مسیر انتخابات ۲۰۲۶ باز کرد؛ اکثر این پرونده‌ها به سمت حزب مخالف اصلی، استرانگ ارمنیا (Strong Armenia)، متمرکز بود. هشتاد و نه نفر متهم شدند و ۱۳ نفر تحت حبس خانگی قرار گرفتند. یک مسیر جداگانهٔ کمیته ضد فساد نیز تعقیب قضایی بیش از ۲۰۰ نفر را آغاز کرد. میان بازداشت‌شدگان، تعدادی تاجر و میلیاردر ارمنی برجسته که تحت حمایت روسیه هستند و اکنون به‌اتهام فساد متهم‌اند.
«تمرکز بازداشت‌ها و تعقیب‌های کیفری علیه چهره‌های مخالف، حس عدالت گزینشی را تقویت کرد»، فراه کریمی، هماهنگ‌کنندهٔ ویژه و سرپرست مأموریت کوتاه‌مدت ناظرین OSCE، نتیجه‌گیری کرد.
خود پاشینیان به‌تدریج تمایل بیشتری به تهدید و توهین به مخالفان خود نشان می‌دهد و پناهندگان کاراباخ یکی از گروه‌هایی هستند که او سعی می‌کند به‌عنوان قیمومیت هدف قرار دهد.
«وضعیت به‌سختی‌های جدی‌تری کشیده شد. گفتار نفرت‌پراکن دولت علیه پناهندگان کاراباخ در طول انتخابات به‌صورت نمایی شدت یافت – بیش از آنچه پیش‌بینی می‌کردیم»، گفت تیگران گریگوریان، تحلیل‌گر سیاسی و مدیر مرکز منطقه‌ای دموکراسی و امنیت ایروان. «این دولت برای جلب حمایت از سیاست‌های خود، به‌ویژه توافق صلح با باکو، تقسیم‌گری می‌کارد.»
گریگوریان، که مرکز او وضعیت جوامع آوارهٔ ارمنستان را پیگیری می‌کند، نتیجه‌گیری کرد که به‌نظر او، دولت اکنون به‌صورت نظام‌مند کاراباخی‌ها را به‌قربانی می‌کشد.
«آنها روایت‌های تکراری و آزموده‌شده‌ای را علیه پناهندگان به کار می‌برند؛ هر بار که بحران سیاسی بروز می‌کند، این روایت‌ها دوباره به کار می‌روند. این روایت‌ها برای پیشبرد منافع سیاسی خود به کار می‌روند، بدون اینکه به این فکر کنند که این پناهندگان همه چیز را از دست داده‌اند.»
اما برای پاشینیان، زمان آن رسیده است که کاراباخی‌ها واقعیت جدید خود را بپذیرند و پیش بروند. بسیاری از ارمنی‌ها از جنگ خسته شده‌اند و حمایت نسبت به تلاش‌های پاشینیان برای صلح با جمهوری آذربایجان و نزدیک‌سازی با ترکیه وجود دارد.
💠 ۴/۵
در یک سخنرانی تلویزیونی به ملت در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، پاشینیان دکترین «آرمنیا واقعی» را معرفی کرد. پیام اصلی این دکترین این بود که ارمنی‌ها باید بر توسعه و شکوفایی دولت موجود در مرزهای بین‌المللی به‌پذیرفته‌شدهٔ خود تمرکز کنند، نه بر «ارمنستان تاریخی» وسیع‌تری که شامل ادعاهای سرزمینی در آذربایجان و ترکیه – از جمله ناگورنو‑کاراباخ – می‌شود. پاشینیان استدلال کرد که توهمات پیرامون این ادعاها تنها به تراژدی منجر شده‌اند. در اوت همان سال، پاشینیان و رئیس‌جمهور آذربایجان، الهام علی‌اف، در کاخ سفید واشنگتن بیانیه‌ای دربارهٔ توقف درگیری‌ها امضا کردند و پیش‌نویس توافق صلح را به‌امضا رساندند.
در شب پیروزی پاشینیان در ژوئن، شهردار ایروان، تیگران آوینیان، به من گفت که دولت مجبور به اتخاذ «گام‌های بسیار دشوار» شده است، اما ارمنستان باید تمامیت ارضی و امنیت خود را برقرار کند.
«من در تمام جنگ کاراباخ حضور داشتم. وضعیت را می‌دانم، تقریباً همه چیز را آنجا دیده‌ام. اما کاملاً با خط مشی دولت هم‌نظر هستم»، او افزود. «این تصمیم آسان نبود، حتی برای ما، اما تصمیمی بود که به نفع مردم‌مان و به منظور آیندهٔ بهتر کشورمان اتخاذ کردیم.»
از دههٔ نود میلادی، هزاران ارمنی در جنگ‌های بین ایروان و باکو بر سر کنترل ناگورنو‑کاراباخ کشته شده‌اند. در جاده‌ای که فرودگاه ایروان را به مرکز شهر متصل می‌کند، گورستان نظامی یرابلور با صدها پرچمی که قبرهای سربازان جوان کشته‌شده در درگیری ۲۰۲۰ را نشان می‌دهد، به چشم می‌آید.
«به‌طور کلی، جامعهٔ ارمنی از جنگ خسته شده است. ما در سال ۲۰۲۰ به‌شدت شکست خوردیم و پس از این همه تشدید، ارمنستان در حال حاضر توان دفاع از خود را ندارد. بنابراین برای بسیاری از مردم، این دیگر برنامهٔ واقع‌بینانه‌ای نیست»، گریگوریان گفت و به امید کاراباخی‌ها برای بازپس‌گیری و بازگشت به کاراباخ اشاره کرد.
منتقدان نخست‌وزیر دکترین «آرمنیا واقعی» را امتیاز یک‌طرفه به نفع باکو می‌دانند که تحت فشار تقاضاهای آذربایجان برای تغییر قانون اساسی ارمنستان به‌منظور حذف ارجاعات سرزمینی به کاراباخ به‌عنوان پیش‌شرط مذاکرات شکل گرفته است. در انتخابات ژوئن، پاشینیان امیدوار بود که اکثریت پارلمانی به‌دست آورد تا این اصلاحات را به تصویب برساند، اما حزب «قرارداد مدنی» او کمی کمتر از حد مورد نیاز شد و به این ترتیب مانعی ایجاد شد.
انتخابات ژوئن، نخستین انتخابات در واقعیتی پس از کاراباخ ارمنستان، توسط تحلیلگران سیاسی به‌عنوان رفراندومی برای توافق‌نامهٔ صلح محتمل با باکو شناخته شد. اما بر پایه گفتگوهایی که در ژوئن با رای‌دهندگان و پژوهشگران سیاسی داشتم، بسیاری از ارمنی‌ها گزینهٔ سیاسی معتبری برای پاشینیان نمی‌دیدند و بیشتر به دلیل مخالفت با احزاب طرفدار روسیه، نه به‌خاطر مسألهٔ ناگورنو‑کاراباخ، به‌عمل می‌آمدند.
در مورد خود کاراباخی‌ها، امیدی برای بازگشتشان باقی نمانده است. بسیاری در میان ناامنی و ترس گرفتار شده‌اند. طبق اظهارات مقامات آرشاک، اکثر در فقر زندگی می‌کنند و ۷۰ ٪ با بیکاری روبه‌رو هستند. به‌دلیل وضعیت پناهندگی، اکثر حق رأی در انتخابات ژوئن را نداشتند.
لوچین میناسیان (Lucine Minasyan) هم‌اکنون با درآمدی برابر ۴۰۰ دلار در ماه برای پرداخت اجاره‌خانه دست و پنجه نرم می‌کند. او در سال ۲۰۲۳ به همراه پسر چهار ساله‌اش از کاراباخ فرار کرد؛ تنها یک کیف پر از لباس و مدال‌های نظامی همسرش را به‌همراه داشت. همسرش در اولین روز جنگ ۲۰۲۰، در یک درگیری، در سن ۳۰ سالگی کشته شد.
او هنگام توصیف اینکه مجبور شد قبر همسر و قبر پدرش، که خود نیز سرباز بود، را در آرشاک رها کند، اشک ریخت. می‌گوید: «من پنج ساله بودم که پدرم کشته شد، اما با غرور بزرگ شدم.» سپس افزود: «حالا نمی‌توانم به پسرم بگویم چرا پدرش مرد؛ آرشاک دیگر وجود ندارد.»
مینا سیان از اینکه در سرنوشت سرزمین‌اش هیچ حرفی ندارد، خسته شده و می‌گوید اگر پاشینیان توافق‌نامه صلح را امضا کند، احتمالاً به روسیه می‌گریزد و از ارمنستان خارج می‌شود.
او افزود: «پسرم در دلش انتقام دارد. صلح هرگز نمی‌آید.»
💠 ۵/۵
لارسا سرگسیان (Larisa Sargsyan) و گورگ سرگسیان (Gevorg Sargsyan) به‌همین شکل، این بهار پاسپورت‌های ارمنی خود را دریافت کردند و اکنون همراه تمام خانوادهٔ ده‌نفری‌شان در سه اتاق نامنظم در حومهٔ ایروان ساکن‌اند. آنها که از مخالفان سرسخت پاشینیان به شمار می‌روند، به رابرت کوچاریان (Robert Kocharyan)، رئیس‌جمهور پیشین ارمنستان که در ناگورنو‑کاراباخ متولد شد و در دههٔ ۱۹۹۰ رهبری جمهوری جدایی‌طلب را بر عهده داشت، رای دادند. در طول کمپین، کوچاریان بارها وعدهٔ اصلی انتخابی‌اش یعنی حق بازگشت کاراباخی‌ها و بازپس‌گیری نهایی آرشاک را اعلام کرد، اما دربارهٔ چگونگی تحقق آن مبهم ماند.
گورگ گفت: «کسانی که هرگز به کاراباخ نرفته‌اند، نمی‌فهمند.» او توضیح داد که همانند بسیاری از خانواده‌های کاراباخی که در سال ۲۰۲۳ مجبور به فرار شدند، سعی کردند تابوت برادر لارسا را بیرون بکشند و جسد او را با خود ببرند. او افزود: «قبر او، خاطرات ما و سرزمین‌مان برایمان گرانبهاترین چیز بود. هیچ چیز با سرزمین‌مان مقایسه نمی‌شود.»
فرانچسکا ایبل (Francesca Ebel) گزارشگر اوکراین برای واشنگتن پست است. او از سال ۲۰۱۴ به‌عنوان خبرنگار خارجی از روسیه، اوکراین و منطقه فعالیت می‌کند. پیش از آنکه در تونس برای آسوشیتد پرس (Associated Press) مستقر باشد، ایبل در شمال آفریقا و خاورمیانه گزارش داده و مأموریت اخیرش او را به سوریه برد.
🔗 متن اصلی: https://foreignpolicy.com/2026/10/02/pashinyan-karabakh-armenia-democracy-azerbaijan-refugees/
⭐ #ایران #آمریکا
🧠 بئوبِرت: جنگ ایران «در سطوح مختلف زیان‌بار است
🏛 منبع: The Hill
✍️ نویسنده: Sarah Davis
📄 عنوان اصلی: Boebert: Iran war ‘detrimental on many levels’
🔎 Lauren Boebert, Donald Trump, Congress, Tehran, military operation
#تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #جنگ #سیاست_داخلی #The_Hill
✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل
🌍 @Geopolis_ir
⭐ ۲/۲
📌 چکیده:
نماینده لورین بوبِرت (حزب جمهوری‌خواه، کلرادو) در مصاحبه‌ای اعلام کرد که هرگز نمی‌خواست ایالات متحده در جنگ با ایران درگیر شود و این درگیری را هزینه‌بر می‌داند. او افزود که رئیس‌جمهور ترامپ به‌عنوان فرمانده کل قوا از اختیارات خود برای به‌کارگیری نیرو استفاده می‌کند و کنگره در حال گفتگو با وزارت دفاع و دولت برای یافتن راه‌حل پایان این ماجراست. نظرسنجی CNN/SSRS نشان می‌دهد ۶۴ ٪ آمریکایی معتقدند ایالات متحده در عملیات نظامی علیه تهران موفق نیست و قیمت بنزین در آمریکا به ۴٫۳۴ دلار در هر گالن رسیده است. بوبِرت که برای بازانتخاب در حوزهٔ چهارم کنگرهٔ کلرادو نامزد است، با انتقادات رقیب دمکراتیک خود اییلن لاوباچر مواجه شد که او را به عدم رأی‌گیری برای پایان جنگ متهم کرد.
نماینده لورین بوبِرت (حزب جمهوری‌خواه، کلرادو) در پاسخ به پرسشی درباره ارزش هزینهٔ جنگ در ایران برای مردم آمریکا، صراحتاً مخالفت خود را با این جنگ اعلام کرد.
«هرگز نمی‌خواستم ما در ایران درگیر جنگ شویم»، بوبِرت گفت. «این مسأله در سطوح مختلف زیان‌بار بوده است.»
او افزود: «می‌گویم که رئیس‌جمهور ترامپ فرمانده کل قواست و او اولین رئیسی نیست که از اختیارات فرماندهی برای به‌کارگیری نیرو استفاده می‌کند. من موافقم که این هزینه‌بر است و از جمهوری‌خواهان، مستقلان و دمکرات‌ها می‌شنوم که می‌خواهند این ماجرا پایان یابد؛ من هم همین‌طور.»
حزب جمهوری‌خواه در آستانهٔ انتخابات میانی، با نارضایتی عمومی رو به رشد نسبت به درگیری خاورمیانه و فشارهای وارد بر بازارهای جهانی انرژی، با چالشی دشوار روبه‌روست.
به‌گزارش AAA، متوسط قیمت بنزین معمولی در ایالات متحده روز سه‌شنبه به حدود ۴٫۳۴ دلار در هر گالن رسیده است؛ یعنی بیش از ۴۰ ٪ افزایش نسبت به یک سال پیش. در نظرسنجی انجام‌شده توسط CNN و SSRS ماه گذشته، ۶۴ ٪ از آمریکایی‌های مورد پرسش معتقد بودند که ایالات متحده در عملیات نظامی علیه تهران موفق نیست و این درگیری اکنون بیش از هفت ماه به طول انجامیده است.
مجری 9News، کایل کلارک، از بوبِرت دربارهٔ اقداماتی که کنگره برای پایان دادن به جنگ انجام می‌دهد، پرسید.
او پاسخ داد: «ما به‌طور منظم با وزارت دفاع و با رئیس‌جمهور و دولت او دربارهٔ چگونگی خاتمه این ماجرا گفتگو می‌کنیم.»
سپس افزود: «یک رأی نمادین و رویه‌ای که توسط دمکرات‌های پیشرو مطرح می‌شود، پاسخ مسئله نیست؛ باید برای ایران تاریخ پایان واضحی تعیین کنیم تا پس از آن بتوانند اقدام کنند.»
رقیب دمکراتیک بوبِرت، ناخدم ارشد بازنشسته نیروی دریایی اییلن لاوباچر، به دلیل عدم حمایت بوبِرت از مصوبات قدرت‌های جنگی در مجلس نمایندگان که دولت ترامپ را به پایان دادن به درگیری تشویق می‌کرد، او را سرزنش کرد.
لاوباچر گفت: «وظیفهٔ شما این است که رأی بدهید که آیا جنگ باید ادامه یابد یا نه، و خانم بوبِرت تا کنون پنج بار رأی داده است تا این جنگ ادامه یابد.»
او ادامه داد: «می‌توانید تمام روز بگویید که نمی‌خواهید جنگ باشد و می‌خواهید آن به پایان برسد، اما صدای مردم حوزهٔ انتخابیهٔ چهارم کنگره که مخالف این جنگ هستند را به‌کار نمی‌برید.»
و افزود: «وظیفهٔ شما این است که صدای آنها را در کنگره، صدایشان را به رئیس‌جمهور برسانید و بگویید ما این جنگ را نمی‌خواهیم؛ اما شما در این کار کوتاهی می‌کنید.»
بوبِرت برای بازانتخاب در حوزهٔ چهارم کنگرهٔ کلرادو که بیش از یک دهه به‌طور ثابت به‌عنوان حوزهٔ سرخ شناخته می‌شود، نامزد است. این حوزه شامل جامعهٔ بزرگ کشاورزی و دامپروری است؛ جمعیتی که به‌تدریج نسبت به تعرفه‌های دولت ترامپ شکاک‌تر شده‌اند.
🔗 متن اصلی: https://thehill.com/homenews/campaign/6145050-lauren-boebert-iran-war-donald-trump-midterms/
🔵 #عربستان #ایران
🧠 عربستان سعودی در نقطهٔ شکست
🏛 منبع: Sonar21
✍️ نویسنده: Larry C. Johnson
📄 عنوان اصلی: Saudi Arabia at the Breaking Point
🔎 East-West pipeline, Red Sea, Ansar Allah, diesel crisis, Hormuz
#تحلیل_راهبردی #عراق #خاورمیانه #جنگ #ژئوپلیتیک #Sonar21
✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل
🌍 @Geopolis_ir
🔵 ۲/۴
📌 چکیده:
کارل میلر در ارزیابی جدید خود می‌گوید که آسیب‌های وارده به سامانهٔ انرژی خلیج، به‌ویژه خط لولهٔ شرق‑غرب عربستان سعودی، نیاز به بازسازی هفت تا ده ساله دارد و هزینهٔ آن بین ۵۵۰ میلیارد تا ۲٫۲۸ تریلیون دلار تخمین زده می‌شود. او تأکید می‌کند که بازسازی تجهیزات کلیدی مانند فشرده‌کننده‌ها، توربین‌ها و ترانسفورماتورهای فشار قوی زمان‌بر است و هر تأخیر سه‌ساله می‌تواند هزینهٔ اضافی ۷۶ تا ۱۲۵ میلیارد دلار ایجاد کند. این اختلال منجر به گسترش کسری جهانی دیزل و سوخت جت می‌شود؛ اگر یک میلیون بشکه در روز نفت خام به پالایشگاه‌ها نرسد، کمبود دیزل حدود ۳۰۰ تا ۴۵۰ هزار بشکه در روز افزوده می‌شود و آمریکا قادر به جبران این خلأ نیست. در نتیجه، بحران سوخت به اقتصاد واقعی سرایت کرده و قیمت غلات را ۱۷٫۲٪ افزایش داده است.
ارزیابی جدید کارل میلر: بازسازی هفت تا ده ساله، صورتحساب تریلیونی و بحران دیزل که عربستان سعودی دیگر نمی‌تواند جبران کند
در طول بیشتر این جنگ، عربستان سعودی به‌عنوان جاذب شوک بازار جهانی نفت عمل کرده است. وقتی تنگه هرمز بسته شد، ریاض نفت خام را از طریق خط لوله شرق‑غرب به سمت یَنبو در دریای سرخ هدایت کرد و حداقل بخشی از صادرات خود را ادامه داد. این مسیر عبوری اکنون تحت حمله قرار گرفته است. انصار الله (Ansar Allah) جزایری در دهانه دریای سرخ تصرف کرد، «منع دریایی» برای کشتی‌های عربستان سعودی اعلام کرد و ادعا کرد به فرودگاه‌های این کشور ضربه زده است؛ در سپتامبر پهپادها خط لوله شرق‑غرب را به‌طور عمده از کار انداختند. ریاض این حمله را به شبه‌نظام‌های حمایت‌شده توسط ایران در عراق نسبت داد. در ۴ اکتبر یک پمپ‌استیشن در خورایس، شرق ریاض، برای اولین بار هدف قرار گرفت و خط لوله دوباره متوقف شد.
کارل میلر، که ارزیابی قبلی‌اش از اضطراب سوخت جهانی را پیش‌تر به کار گرفته‌ام، تازه‌ترین تحلیل خود را درباره پیامدهای این وضعیت برای عربستان سعودی و جهان تکمیل کرده است. نتیجه‌گیری او واضح است: سامانه انرژی خلیج زمان بیشتری برای بازسازی می‌طلبد و هزینه آن بسیار بیشتر از آن است که هر کسی در واشنگتن می‌پذیرد، و عربستان سعودی دیگر نمی‌تواند برای پر کردن خلأ حساب شود. در ادامه نکات کلیدی او آورده شده است.
۱. مسیر عبوری نقطه ضعف است
میلر بر این نکته تأکید می‌کند که یک خط لوله صرفاً یک لوله نیست؛ بلکه یک سامانه متصل شامل پمپ‌استیشن‌ها، تأمین‌کننده‌های برق، سیستم‌های کنترل، مخازن ذخیره و اسکله‌های بارگیری است و تنها به اندازه ضعیف‌ترین حلقه‌اش قوی می‌ماند. خسارت‌های سپتامبری به پمپ‌استیشن‌های شرق‑غرب، قطع‌وتوصیف اکتبر در خورایس، آتش‌سوزی در مجتمع انرژی ریاض و اختلال در هوانوردی عربستان، هر یک در نقطه‌ای متفاوت به این سامانه ضربه زدند. خط لوله تا حدی بازسازی شده است، اما میلر هشدار می‌دهد که زیان‌های دائمی تجهیزات هنوز رفع نشده‌اند. یَنبو می‌تواند بدون اینکه یک بمب به بندر برسد بسته شود؛ اگر نفت خام وارد نشود، تانکرها بارگیری نمی‌کنند. او همچنین نسبت به شمارش پمپ‌استیشن‌های آسیب‌دیده به‌عنوان سهم ثابت از ظرفیت از دست رفته هشدار می‌دهد. مهم‌ترین معیار جریان است و او این را نسبت به معیار مرجع ۵٫۸ میلیون بشکه در روز می‌سنجد. قطع کامل به مدت هفت روز ۴۰٫۶ میلیون بشکه نفت را در خطر می‌اندازد؛ برای سی روز این رقم به ۱۷۴ میلیون می‌رسد. او تأکید می‌کند که این محاسبه فشار است، نه ادعای قطع کامل خط.
۲. بازسازی تا سال‌های ۲۰۳۳‑۲۰۳۶ ادامه دارد
در مقاله قبلی‌اش میلر افق پنج‌ساله برای بازسازی مجتمع انرژی خلیج آسیب‌دیده را تعیین کرده بود. اکنون این بازه را به هفت تا ده سال برای سامانه‌های به‌هم‌پیوسته و به‌طور جدی آسیب‌دیده گسترش داده است، به‌طوری که بازسازی کامل بین اکتبر ۲۰۳۳ و اکتبر ۲۰۳۶ تکمیل می‌شود. خروجی جزئی زودتر بازمی‌گردد، اما عملکرد کامل و قابل اطمینان تا آن زمان حاصل نخواهد شد.
🔵 ۳/۴
دلیل این تأخیر، تجهیزات است. فشرده‌کننده‌های بزرگ، توربین‌ها، ترانسفورماتورهای فشار قوی، مخازن فشار ویژه و سامانه‌های کنترل یکپارچه به‌صورت سفارشی ساخته می‌شوند و نمی‌توانند از انبارها برداشته شوند. مسیر بحرانی او برای جایگزینی چنین بسته‌ای ۸۴ ماه است: یک سال برای ارزیابی خسارت و تأمین مالی طرح، سه سال برای خرید و ساخت، دو سال برای تحویل و نصب، و یک سال برای راه‌اندازی و تثبیت. سایت‌های ناامن، خلأهای مالی، صف‌های کارخانه و حملات مکرر می‌توانند تا سه سال دیگر اضافه کنند. همان‌طور که می‌گوید، پول می‌تواند یک اسلات تولید را رزرو کند، اما نمی‌تواند هر مرحله از مهندسی و ساخت را فشرده‌سازی کند.
۳. صورتحساب ۵۵۰ میلیارد تا ۲٫۲۸ تریلیون دلار
میلر بازسازی گسترده‌تر سامانه انرژی خلیج، از جمله عربستان سعودی، را در سه سناریو مدل‌سازی می‌کند. او صریحاً می‌گوید این‌ها بسته‌های مالی هستند که بر پایه فرضیات اعلام‌شده تنظیم شده‌اند؛ نه برآوردهای خسارت حسابرسی‌شده و نه صورتحسابی منحصراً برای عربستان.
در سناریوی میانی، ۱۸۰ میلیارد دلار باید تنها در دو سال اول اختصاص یابد و در سال‌های سوم تا پنجم به ۵۴۰ میلیارد دلار افزایش یابد. در مجموع هفت سال، این مقدار به‌میانگین بیش از ۱۷۰ میلیارد دلار در سال می‌رسد. تمام کشورهای خلیج برای همان تولیدکنندگان، شرکت‌های مهندسی، کارخانه‌های ساخت و تیم‌های تخصصی رقابت می‌کنند؛ بنابراین هر اسلات تبدیل‌کننده‌ای که کویت یا قطر به‌دست آورد، عربستان سعودی از آن بهره‌مند نمی‌شود.
۴. تأخیر هزینه‌بر است
میلر هزینهٔ انتظار را به‌صورت عددی نشان می‌دهد. یک تأخیر سه‌ساله در برنامه میانی می‌تواند بین ۷۶ تا ۱۲۵ میلیارد دلار تشدید تنش هزینه‌ای ایجاد کند و بین ۴۲ تا ۹۰ میلیارد دلار هزینهٔ مالی اضافه نماید. در همین حال سوخت باید جایی خریداری شود؛ هر سال که یک میلیون بشکه در روز سوخت از کار بیفتد، ۳۶۵ میلیون بشکه برای جایگزینی لازم می‌شود که با قیمت تخمینی ۱۵۰ دلار برای هر بشکه، حدود ۵۵ میلیارد دلار هزینه دارد. اگر این شکاف کامل، یعنی سه میلیون بشکه در روز، برای سه سال دیگر تعمیر نشود، تقریباً ۵۰۰ میلیارد دلار برای خرید جایگزین صرف می‌شود.
۵. شکاف دیزل گسترش می‌یابد
خط پایهٔ میلر همچنان نشان می‌دهد که کمبود حداقلی جهانی سه میلیون بشکه در روز از دیزل و سوخت جت وجود دارد. حملات عربستان سعودی خطر افزایش این کمبود را به‌وجود می‌آورد. اگر اختلال باعث شود یک میلیون بشکه در روز نفت خام به پالایشگاه‌های فعال نرسد، از دست رفتن دیزل و سوخت جت حدود ۳۰۰ تا ۴۵۰ هزار بشکه در روز خواهد بود. یک کاهش خالص اضافی پنجصد هزار بشکه در روز، خط پایه را به ۳٫۵ میلیون می‌رساند؛ یعنی افزایشی یک‌ششم که هر ماه ۱۵ میلیون بشکه کمبود اضافه می‌کند.
میلر دقت می‌کند که دو بار حساب نشود: نفت خام از دست رفته، خروجی پالایشگاهی که می‌توانست تولید می‌کرد و بار صادراتی از دست رفته ممکن است همان بشکه‌ها باشند. اما جهت واضح است: عربستان سعودی منبع اصلی تسکین خلیج بود؛ اگر مسیر دور زدن آن قابل اعتماد نباشد، کسری جهانی گسترش می‌یابد.
۶. آمریکا نمی‌تواند این خلأ را پر کند
آزمون میلر از ظرفیت ایالات متحده واقع‌گرایانه است. در چهار هفتهٔ منتهی به ۲ اکتبر، پالایشگاه‌های آمریکا حدود ۵٫۱۷ میلیون بشکه در روز دیزل تولید کردند، ۱٫۵۶ میلیون بشکه صادر کردند و ۳٫۷۷ میلیون بشکه را داخل کشور مصرف کردند. جبران یک شکاف سه میلیون بشکه در روز تنها از ایالات متحده مستلزم ۵۸٪ تولید دیزل بیشتر نسبت به آنچه امروز پالایشگاه‌های آمریکایی تولید می‌کنند، است. تولید آمریکا تنها حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز بیشتر از یک سال پیش است؛ در حالی که کسری جهانی تقریباً بیست برابر این مقدار است. وعدهٔ افزایش صادرات، سوخت بیشتری تولید نمی‌کند؛ صرفاً کمبود را از یک خریدار به خریدار دیگر منتقل می‌کند و موجودی‌های آمریکایی را خالی می‌کند.
۷. غذا، حمل‌ونقل و پروازها
🔵 ۴/۴
بحران سوخت هم‌اکنون به اقتصاد واقعی سرایت کرده است. قیمت غلات ۱۷٫۲٪ بالاتر از سال گذشته است. کشاورزان پیش از برداشت محصول به دیزل نیاز دارند؛ رانندگان کامیون پیش از تسویه فاکتورهای خود؛ و سردخانه‌ها پیش از رسیدن غذا به قفسه. خطوط هوایی برای فرودگاه‌هایی که سرویس می‌دهند به سوخت جت معتبر نیاز دارند و دیزل نمی‌تواند جایگزین آن شود. هشدار میلر این است که خریداران ضعیف‌تر، یعنی کشورهایی که کمبود ارز و اعتبار دارند، نه تنها هزینهٔ بیشتری می‌پردازند، بلکه به‌طور کامل از بازار بیرون رانده می‌شوند.
نظر من
ارزیابی میلر تأیید می‌کند آنچه ماه‌هاست استدلال می‌کنم: خسارت انرژی ناشی از این جنگ، صرفاً یک جهش موقت قیمت نیست که با امضای آتش‌بس پایان یابد. بازگشایی یک مسیر حمل‌ونقل، جایگزین بازسازی یک پالایشگاه نمی‌شود. عربستان سعودی، که تنها چند ماه پیش به‌عنوان «سیاست بیمه‌ای» جهان شناخته می‌شد، امروز خود منبع ریسک شده است؛ اقتصاد این کشور این موضوع را نشان می‌دهد: فعالیت نفتی عربستان در سه‌ماهه دوم یک‌چهارم کاهش یافت و تولید ناخالص داخلی ۴٫۸٪ کاهش یافت. بازسازی خلیج زمان سال‌ها و تریلیون‌ها دلار خواهد برد و در این مدت جهان با کمبود دیزل مواجه خواهد شد.
این باید چارچوب هر وعده‌ای باشد که از واشنگتن می‌آید، چه درباره دیزل روسی، چه درباره ممنوعیت‌های صادراتی یا ادعای نزول قیمت‌ها. همان‌طور که میلر نتیجه می‌گیرد، بهبود تنها با تحویل واقعی سوخت قابل اثبات است، نه با اعلام تعمیرات یا کاهش قیمت سرخطی.
🔗 متن اصلی: https://sonar21.com/saudi-arabia-at-the-breaking-point/
🟢 #چین #ویتنام
🧠 پیامدهای استراتژیک تأسیس نظامی جدید چین‑لاوس
🏛 منبع: ISEAS – Yusof Ishak Institute (Fulcrum)
✍️ نویسنده: yeosiewhan
📄 عنوان اصلی: The Strategic Implications of the New China-Laos Military Facility
🔎 Ban Keun, PLAAF, CIA, Ream Naval Base
#تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #ISEAS
✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل
🌍 @Geopolis_ir
🟢 ۲/۳
📌 چکیده:
چین در ۲۹ سپتامبر مرکز نظامی مشترک چین‑لائوس را در فرودگاه بن کئون، ۵۰ کیلومتری شمال وینتیان، افتتاح کرد؛ این مرکز برای آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس و پشتیبانی لجستیکی همکاری‌های دفاعی دو کشور است. بن کئون اولین پست دائمی نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین در خارج از سرزمین‌های چین است و پس از پایگاه‌های جیبوتی و ریم در کامبوج، حضور نظامی چین در جنوب‌شرق آسیا را گسترش می‌دهد. لائوس که پیش‌تر تمرینات نظامی با چین و روسیه برگزار کرده و بیشتر هواپیماهای خود را از روسیه خریداری کرده، با این تأسیس ممکن است به سمت چین گرایش بیشتری پیدا کند؛ این امر نگرانی‌های امنیتی ویتنام، که همسایه غربی لائوس است، و ایالات متحده را برانگیخته است، هرچند تا کنون واکنش رسمی ویتنام یا تایلند منتشر نشده است.
تاسیس نظامی جدید چین‑لائوس دستاورد مهمی برای پکن است، اما نگرانی کشورهای منطقه، به‌ویژه ویتنام، را برانگیخته می‌کند.
در ۲۹ سپتامبر چین مرکز نظامی مشترک با لائوس را در فرودگاه بن کئون (Ban Keun)، ۵۰ کیلومتر شمال پایتخت وینتیان (Vientiane)، افتتاح کرد. این مراسم که بسیاری از تحلیلگران امنیتی را غافلگیر کرد، دستاورد مهمی برای دیپلماسی دفاعی چین در جنوب‌شرق آسیا، بازنگری روابط نظامی لائوس و منبع نگرانی برای کشورهای همسایه، به‌ویژه ویتنام، محسوب می‌شود.
پکن اعلام می‌کند که مرکز مشترک پشتیبانی و آموزش چین‑لائوس و آکادمی دوستی هوایی چین‑لائوس دو هدف دارند: آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس و ایفای نقش مرکز لجستیکی برای فعالیت‌های همکاری دفاعی چین با لائوس.
بازسازی باند فرودگاه در اکتبر ۲۰۲۵ آغاز شد و کمتر از یک سال به پایان رسید. این مرکز از نظر تاریخی نیز مهم است؛ در طول جنگ ویتنام توسط سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA) به کار می‌رفته است.
پایگاه بن کئون اولین تأسیس نظامی چین در خارج نیست. در سال ۲۰۱۷ چین در جیبوتی (Djibouti) پایگاهی تأسیس کرد که به‌ظاهر برای حمایت از گشت‌های ضد دزدی دریایی خلیج عدن بود. سال گذشته چین و کامبوج مرکز مشترک آموزش و پشتیبانی را در پایگاه نیروی دریایی ریم (Ream Naval Base) در کامبوج افتتاح کردند؛ این پروژه نیز توسط پکن تأمین مالی شد. با این حال، بن کئون نخستین پست دائمی نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAAF) در خارج از سرزمین‌های چین خواهد بود.
لائوس روابط نظامی نزدیکی با چین و روسیه دارد. از سال ۲۰۱۷، نیروهای مسلح مردم لائوس (LPAF) هشت تمرین نظامی با ارتش آزادی‌بخش خلق چین (PLA) و شش تمرین با نیروهای مسلح روسیه برگزار کرده‌اند.
از نظر تجهیزات نظامی، لائوس تمایل به استفاده از سامانه‌های ساخت روسیه دارد. از مجموع ۳۷ هواپیمای نیروی هوایی، بیش از نیمی در روسیه ساخته شده‌اند؛ این شامل ۱۹ هلیکوپتر و چهار هواپیمای ثابت‌بال است.
اما افتتاح پایگاه بن کئون نشان می‌دهد که لائوس ممکن است برای نیازهای دفاعی خود به چین گرایش بیشتری پیدا کند. اگر چین خلبانان لائوس را آموزش دهد، می‌تواند سرنخی باشد برای این که وینتیان در آینده به خرید هواپیماهای ساخت چین، از جمله هواپیمای آموزشی فوق‌صوتی هونگدو JL‑10 و سپس جنگنده‌های پیشرفته‌تری چون چنگدو J‑10 (که گزارش‌ها حاکی از دریافت این نوع توسط اندونزی به‌زودی است) فکر کند.
اگر لائوس روابط نظامی خود را با چین بر روسیه ترجیح دهد، تعجب‌آور نیست. از زمان حملهٔ تمام‌عیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، روسیه به شریک دفاعی کمتر قابل اعتمادی تبدیل شده است؛ تحریم‌های غربی تولید در صنعت دفاعی این کشور را مختل کرده و فشارهای عملیاتی باعث شده تعداد مربیان روسیه برای اعزام به خارج کاهش یابد.
لائوس نمونه‌ای واضح از مشکلات روسیه است. در سال ۲۰۱۸ لائوس ده هواپیمای آموزشی یاک‑130 (Yak‑130) از روسیه سفارش داد؛ تا کنون تنها چهار دستگاه تحویل شده‌اند و یکی از آنها در سال ۲۰۲۴ سقوط کرده است. همچنین در سال ۲۰۱۹ توافقی بین لائوس و روسیه برای ایجاد مرکز آموزش خلبانان در پایگاه هوایی شینگ‌خوانگ (Xieng Khouang) در شمال‌شرقی لائوس (مشابه بن کئون) به‌دست آمد، اما به‌نظر می‌رسد این پروژه در حالت تعلیق باقی مانده است.
پایگاه بن کئون پیروزی واضحی برای چین، مانعی احتمالی برای روسیه، چالشی استراتژیک برای ویتنام و نگرانی امنیتی برای ایالات متحده است. این که این تأسیس برای لائوس مفید باشد — در حالی که خطر افزایشت وابستگی نظامی به پکن را به وابستگی اقتصادی‌اش می‌افزاید — هنوز به‌طور قطعی مشخص نیست.