‏⭐ ۲/۲ ‏📌 چکیده: نماینده لورین بوبِرت (حزب جمهوری‌خواه، کلرادو) در مصاحبه‌ای اعلام کرد که هرگز نمی‌خواست ایالات متحده در جنگ با ایران درگیر شود و این درگیری را هزینه‌بر می‌داند. او افزود که رئیس‌جمهور ترامپ به‌عنوان فرمانده کل قوا از اختیارات خود برای به‌کارگیری نیرو استفاده می‌کند و کنگره در حال گفتگو با وزارت دفاع و دولت برای یافتن راه‌حل پایان این ماجراست. نظرسنجی CNN/SSRS نشان می‌دهد ۶۴ ٪ آمریکایی معتقدند ایالات متحده در عملیات نظامی علیه تهران موفق نیست و قیمت بنزین در آمریکا به ۴٫۳۴ دلار در هر گالن رسیده است. بوبِرت که برای بازانتخاب در حوزهٔ چهارم کنگرهٔ کلرادو نامزد است، با انتقادات رقیب دمکراتیک خود اییلن لاوباچر مواجه شد که او را به عدم رأی‌گیری برای پایان جنگ متهم کرد. نماینده لورین بوبِرت (حزب جمهوری‌خواه، کلرادو) در پاسخ به پرسشی درباره ارزش هزینهٔ جنگ در ایران برای مردم آمریکا، صراحتاً مخالفت خود را با این جنگ اعلام کرد. «هرگز نمی‌خواستم ما در ایران درگیر جنگ شویم»، بوبِرت گفت. «این مسأله در سطوح مختلف زیان‌بار بوده است.» او افزود: «می‌گویم که رئیس‌جمهور ترامپ فرمانده کل قواست و او اولین رئیسی نیست که از اختیارات فرماندهی برای به‌کارگیری نیرو استفاده می‌کند. من موافقم که این هزینه‌بر است و از جمهوری‌خواهان، مستقلان و دمکرات‌ها می‌شنوم که می‌خواهند این ماجرا پایان یابد؛ من هم همین‌طور.» حزب جمهوری‌خواه در آستانهٔ انتخابات میانی، با نارضایتی عمومی رو به رشد نسبت به درگیری خاورمیانه و فشارهای وارد بر بازارهای جهانی انرژی، با چالشی دشوار روبه‌روست. به‌گزارش AAA، متوسط قیمت بنزین معمولی در ایالات متحده روز سه‌شنبه به حدود ۴٫۳۴ دلار در هر گالن رسیده است؛ یعنی بیش از ۴۰ ٪ افزایش نسبت به یک سال پیش. در نظرسنجی انجام‌شده توسط CNN و SSRS ماه گذشته، ۶۴ ٪ از آمریکایی‌های مورد پرسش معتقد بودند که ایالات متحده در عملیات نظامی علیه تهران موفق نیست و این درگیری اکنون بیش از هفت ماه به طول انجامیده است. مجری 9News، کایل کلارک، از بوبِرت دربارهٔ اقداماتی که کنگره برای پایان دادن به جنگ انجام می‌دهد، پرسید. او پاسخ داد: «ما به‌طور منظم با وزارت دفاع و با رئیس‌جمهور و دولت او دربارهٔ چگونگی خاتمه این ماجرا گفتگو می‌کنیم.» سپس افزود: «یک رأی نمادین و رویه‌ای که توسط دمکرات‌های پیشرو مطرح می‌شود، پاسخ مسئله نیست؛ باید برای ایران تاریخ پایان واضحی تعیین کنیم تا پس از آن بتوانند اقدام کنند.» رقیب دمکراتیک بوبِرت، ناخدم ارشد بازنشسته نیروی دریایی اییلن لاوباچر، به دلیل عدم حمایت بوبِرت از مصوبات قدرت‌های جنگی در مجلس نمایندگان که دولت ترامپ را به پایان دادن به درگیری تشویق می‌کرد، او را سرزنش کرد. لاوباچر گفت: «وظیفهٔ شما این است که رأی بدهید که آیا جنگ باید ادامه یابد یا نه، و خانم بوبِرت تا کنون پنج بار رأی داده است تا این جنگ ادامه یابد.» او ادامه داد: «می‌توانید تمام روز بگویید که نمی‌خواهید جنگ باشد و می‌خواهید آن به پایان برسد، اما صدای مردم حوزهٔ انتخابیهٔ چهارم کنگره که مخالف این جنگ هستند را به‌کار نمی‌برید.» و افزود: «وظیفهٔ شما این است که صدای آن‌ها را در کنگره، صدایشان را به رئیس‌جمهور برسانید و بگویید ما این جنگ را نمی‌خواهیم؛ اما شما در این کار کوتاهی می‌کنید.» بوبِرت برای بازانتخاب در حوزهٔ چهارم کنگرهٔ کلرادو که بیش از یک دهه به‌طور ثابت به‌عنوان حوزهٔ سرخ شناخته می‌شود، نامزد است. این حوزه شامل جامعهٔ بزرگ کشاورزی و دامپروری است؛ جمعیتی که به‌تدریج نسبت به تعرفه‌های دولت ترامپ شکاک‌تر شده‌اند. ‏🔗 متن اصلی: https://thehill.com/homenews/campaign/6145050-lauren-boebert-iran-war-donald-trump-midterms/

‏🔵 #عربستان #ایران 🧠 عربستان سعودی در نقطهٔ شکست ‏🏛 منبع: Sonar21 ‏✍️ نویسنده: Larry C. Johnson ‏📄 عنوان اصلی: Saudi Arabia at the Breaking Point ‏🔎 East-West pipeline, Red Sea, Ansar Allah, diesel crisis, Hormuz #تحلیل_راهبردی #عراق #خاورمیانه #جنگ #ژئوپلیتیک #Sonar21 ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔵 ۲/۴ ‏📌 چکیده: کارل میلر در ارزیابی جدید خود می‌گوید که آسیب‌های وارده به سامانهٔ انرژی خلیج، به‌ویژه خط لولهٔ شرق‑غرب عربستان سعودی، نیاز به بازسازی هفت تا ده ساله دارد و هزینهٔ آن بین ۵۵۰ میلیارد تا ۲٫۲۸ تریلیون دلار تخمین زده می‌شود. او تأکید می‌کند که بازسازی تجهیزات کلیدی مانند فشرده‌کننده‌ها، توربین‌ها و ترانسفورماتورهای فشار قوی زمان‌بر است و هر تأخیر سه‌ساله می‌تواند هزینهٔ اضافی ۷۶ تا ۱۲۵ میلیارد دلار ایجاد کند. این اختلال منجر به گسترش کسری جهانی دیزل و سوخت جت می‌شود؛ اگر یک میلیون بشکه در روز نفت خام به پالایشگاه‌ها نرسد، کمبود دیزل حدود ۳۰۰ تا ۴۵۰ هزار بشکه در روز افزوده می‌شود و آمریکا قادر به جبران این خلأ نیست. در نتیجه، بحران سوخت به اقتصاد واقعی سرایت کرده و قیمت غلات را ۱۷٫۲٪ افزایش داده است. ارزیابی جدید کارل میلر: بازسازی هفت تا ده ساله، صورتحساب تریلیونی و بحران دیزل که عربستان سعودی دیگر نمی‌تواند جبران کند در طول بیشتر این جنگ، عربستان سعودی به‌عنوان جاذب شوک بازار جهانی نفت عمل کرده است. وقتی تنگه هرمز بسته شد، ریاض نفت خام را از طریق خط لوله شرق‑غرب به سمت یَنبو در دریای سرخ هدایت کرد و حداقل بخشی از صادرات خود را ادامه داد. این مسیر عبوری اکنون تحت حمله قرار گرفته است. انصار الله (Ansar Allah) جزایری در دهانه دریای سرخ تصرف کرد، «منع دریایی» برای کشتی‌های عربستان سعودی اعلام کرد و ادعا کرد به فرودگاه‌های این کشور ضربه زده است؛ در سپتامبر پهپادها خط لوله شرق‑غرب را به‌طور عمده از کار انداختند. ریاض این حمله را به شبه‌نظام‌های حمایت‌شده توسط ایران در عراق نسبت داد. در ۴ اکتبر یک پمپ‌استیشن در خورایس، شرق ریاض، برای اولین بار هدف قرار گرفت و خط لوله دوباره متوقف شد. کارل میلر، که ارزیابی قبلی‌اش از اضطراب سوخت جهانی را پیش‌تر به کار گرفته‌ام، تازه‌ترین تحلیل خود را درباره پیامدهای این وضعیت برای عربستان سعودی و جهان تکمیل کرده است. نتیجه‌گیری او واضح است: سامانه انرژی خلیج زمان بیشتری برای بازسازی می‌طلبد و هزینه آن بسیار بیشتر از آن است که هر کسی در واشنگتن می‌پذیرد، و عربستان سعودی دیگر نمی‌تواند برای پر کردن خلأ حساب شود. در ادامه نکات کلیدی او آورده شده است. ۱. مسیر عبوری نقطه ضعف است میلر بر این نکته تأکید می‌کند که یک خط لوله صرفاً یک لوله نیست؛ بلکه یک سامانه متصل شامل پمپ‌استیشن‌ها، تأمین‌کننده‌های برق، سیستم‌های کنترل، مخازن ذخیره و اسکله‌های بارگیری است و تنها به اندازه ضعیف‌ترین حلقه‌اش قوی می‌ماند. خسارت‌های سپتامبری به پمپ‌استیشن‌های شرق‑غرب، قطع‌وتوصیف اکتبر در خورایس، آتش‌سوزی در مجتمع انرژی ریاض و اختلال در هوانوردی عربستان، هر یک در نقطه‌ای متفاوت به این سامانه ضربه زدند. خط لوله تا حدی بازسازی شده است، اما میلر هشدار می‌دهد که زیان‌های دائمی تجهیزات هنوز رفع نشده‌اند. یَنبو می‌تواند بدون اینکه یک بمب به بندر برسد بسته شود؛ اگر نفت خام وارد نشود، تانکرها بارگیری نمی‌کنند. او همچنین نسبت به شمارش پمپ‌استیشن‌های آسیب‌دیده به‌عنوان سهم ثابت از ظرفیت از دست رفته هشدار می‌دهد. مهم‌ترین معیار جریان است و او این را نسبت به معیار مرجع ۵٫۸ میلیون بشکه در روز می‌سنجد. قطع کامل به مدت هفت روز ۴۰٫۶ میلیون بشکه نفت را در خطر می‌اندازد؛ برای سی روز این رقم به ۱۷۴ میلیون می‌رسد. او تأکید می‌کند که این محاسبه فشار است، نه ادعای قطع کامل خط. ۲. بازسازی تا سال‌های ۲۰۳۳‑۲۰۳۶ ادامه دارد در مقاله قبلی‌اش میلر افق پنج‌ساله برای بازسازی مجتمع انرژی خلیج آسیب‌دیده را تعیین کرده بود. اکنون این بازه را به هفت تا ده سال برای سامانه‌های به‌هم‌پیوسته و به‌طور جدی آسیب‌دیده گسترش داده است، به‌طوری که بازسازی کامل بین اکتبر ۲۰۳۳ و اکتبر ۲۰۳۶ تکمیل می‌شود. خروجی جزئی زودتر بازمی‌گردد، اما عملکرد کامل و قابل اطمینان تا آن زمان حاصل نخواهد شد.

‏🔵 ۳/۴ دلیل این تأخیر، تجهیزات است. فشرده‌کننده‌های بزرگ، توربین‌ها، ترانسفورماتورهای فشار قوی، مخازن فشار ویژه و سامانه‌های کنترل یکپارچه به‌صورت سفارشی ساخته می‌شوند و نمی‌توانند از انبارها برداشته شوند. مسیر بحرانی او برای جایگزینی چنین بسته‌ای ۸۴ ماه است: یک سال برای ارزیابی خسارت و تأمین مالی طرح، سه سال برای خرید و ساخت، دو سال برای تحویل و نصب، و یک سال برای راه‌اندازی و تثبیت. سایت‌های ناامن، خلأهای مالی، صف‌های کارخانه و حملات مکرر می‌توانند تا سه سال دیگر اضافه کنند. همان‌طور که می‌گوید، پول می‌تواند یک اسلات تولید را رزرو کند، اما نمی‌تواند هر مرحله از مهندسی و ساخت را فشرده‌سازی کند. ۳. صورتحساب ۵۵۰ میلیارد تا ۲٫۲۸ تریلیون دلار میلر بازسازی گسترده‌تر سامانه انرژی خلیج، از جمله عربستان سعودی، را در سه سناریو مدل‌سازی می‌کند. او صریحاً می‌گوید این‌ها بسته‌های مالی هستند که بر پایه فرضیات اعلام‌شده تنظیم شده‌اند؛ نه برآوردهای خسارت حسابرسی‌شده و نه صورتحسابی منحصراً برای عربستان. در سناریوی میانی، ۱۸۰ میلیارد دلار باید تنها در دو سال اول اختصاص یابد و در سال‌های سوم تا پنجم به ۵۴۰ میلیارد دلار افزایش یابد. در مجموع هفت سال، این مقدار به‌میانگین بیش از ۱۷۰ میلیارد دلار در سال می‌رسد. تمام کشورهای خلیج برای همان تولیدکنندگان، شرکت‌های مهندسی، کارخانه‌های ساخت و تیم‌های تخصصی رقابت می‌کنند؛ بنابراین هر اسلات تبدیل‌کننده‌ای که کویت یا قطر به‌دست آورد، عربستان سعودی از آن بهره‌مند نمی‌شود. ۴. تأخیر هزینه‌بر است میلر هزینهٔ انتظار را به‌صورت عددی نشان می‌دهد. یک تأخیر سه‌ساله در برنامه میانی می‌تواند بین ۷۶ تا ۱۲۵ میلیارد دلار تشدید تنش هزینه‌ای ایجاد کند و بین ۴۲ تا ۹۰ میلیارد دلار هزینهٔ مالی اضافه نماید. در همین حال سوخت باید جایی خریداری شود؛ هر سال که یک میلیون بشکه در روز سوخت از کار بیفتد، ۳۶۵ میلیون بشکه برای جایگزینی لازم می‌شود که با قیمت تخمینی ۱۵۰ دلار برای هر بشکه، حدود ۵۵ میلیارد دلار هزینه دارد. اگر این شکاف کامل، یعنی سه میلیون بشکه در روز، برای سه سال دیگر تعمیر نشود، تقریباً ۵۰۰ میلیارد دلار برای خرید جایگزین صرف می‌شود. ۵. شکاف دیزل گسترش می‌یابد خط پایهٔ میلر همچنان نشان می‌دهد که کمبود حداقلی جهانی سه میلیون بشکه در روز از دیزل و سوخت جت وجود دارد. حملات عربستان سعودی خطر افزایش این کمبود را به‌وجود می‌آورد. اگر اختلال باعث شود یک میلیون بشکه در روز نفت خام به پالایشگاه‌های فعال نرسد، از دست رفتن دیزل و سوخت جت حدود ۳۰۰ تا ۴۵۰ هزار بشکه در روز خواهد بود. یک کاهش خالص اضافی پنجصد هزار بشکه در روز، خط پایه را به ۳٫۵ میلیون می‌رساند؛ یعنی افزایشی یک‌ششم که هر ماه ۱۵ میلیون بشکه کمبود اضافه می‌کند. میلر دقت می‌کند که دو بار حساب نشود: نفت خام از دست رفته، خروجی پالایشگاهی که می‌توانست تولید می‌کرد و بار صادراتی از دست رفته ممکن است همان بشکه‌ها باشند. اما جهت واضح است: عربستان سعودی منبع اصلی تسکین خلیج بود؛ اگر مسیر دور زدن آن قابل اعتماد نباشد، کسری جهانی گسترش می‌یابد. ۶. آمریکا نمی‌تواند این خلأ را پر کند آزمون میلر از ظرفیت ایالات متحده واقع‌گرایانه است. در چهار هفتهٔ منتهی به ۲ اکتبر، پالایشگاه‌های آمریکا حدود ۵٫۱۷ میلیون بشکه در روز دیزل تولید کردند، ۱٫۵۶ میلیون بشکه صادر کردند و ۳٫۷۷ میلیون بشکه را داخل کشور مصرف کردند. جبران یک شکاف سه میلیون بشکه در روز تنها از ایالات متحده مستلزم ۵۸٪ تولید دیزل بیشتر نسبت به آنچه امروز پالایشگاه‌های آمریکایی تولید می‌کنند، است. تولید آمریکا تنها حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز بیشتر از یک سال پیش است؛ در حالی که کسری جهانی تقریباً بیست برابر این مقدار است. وعدهٔ افزایش صادرات، سوخت بیشتری تولید نمی‌کند؛ صرفاً کمبود را از یک خریدار به خریدار دیگر منتقل می‌کند و موجودی‌های آمریکایی را خالی می‌کند. ۷. غذا، حمل‌ونقل و پروازها

‏🔵 ۴/۴ بحران سوخت هم‌اکنون به اقتصاد واقعی سرایت کرده است. قیمت غلات ۱۷٫۲٪ بالاتر از سال گذشته است. کشاورزان پیش از برداشت محصول به دیزل نیاز دارند؛ رانندگان کامیون پیش از تسویه فاکتورهای خود؛ و سردخانه‌ها پیش از رسیدن غذا به قفسه. خطوط هوایی برای فرودگاه‌هایی که سرویس می‌دهند به سوخت جت معتبر نیاز دارند و دیزل نمی‌تواند جایگزین آن شود. هشدار میلر این است که خریداران ضعیف‌تر، یعنی کشورهایی که کمبود ارز و اعتبار دارند، نه تنها هزینهٔ بیشتری می‌پردازند، بلکه به‌طور کامل از بازار بیرون رانده می‌شوند. نظر من ارزیابی میلر تأیید می‌کند آنچه ماه‌هاست استدلال می‌کنم: خسارت انرژی ناشی از این جنگ، صرفاً یک جهش موقت قیمت نیست که با امضای آتش‌بس پایان یابد. بازگشایی یک مسیر حمل‌ونقل، جایگزین بازسازی یک پالایشگاه نمی‌شود. عربستان سعودی، که تنها چند ماه پیش به‌عنوان «سیاست بیمه‌ای» جهان شناخته می‌شد، امروز خود منبع ریسک شده است؛ اقتصاد این کشور این موضوع را نشان می‌دهد: فعالیت نفتی عربستان در سه‌ماهه دوم یک‌چهارم کاهش یافت و تولید ناخالص داخلی ۴٫۸٪ کاهش یافت. بازسازی خلیج زمان سال‌ها و تریلیون‌ها دلار خواهد برد و در این مدت جهان با کمبود دیزل مواجه خواهد شد. این باید چارچوب هر وعده‌ای باشد که از واشنگتن می‌آید، چه درباره دیزل روسی، چه درباره ممنوعیت‌های صادراتی یا ادعای نزول قیمت‌ها. همان‌طور که میلر نتیجه می‌گیرد، بهبود تنها با تحویل واقعی سوخت قابل اثبات است، نه با اعلام تعمیرات یا کاهش قیمت سرخطی. ‏🔗 متن اصلی: https://sonar21.com/saudi-arabia-at-the-breaking-point/

‏🟢 #چین #ویتنام 🧠 پیامدهای استراتژیک تأسیس نظامی جدید چین‑لاوس ‏🏛 منبع: ISEAS – Yusof Ishak Institute (Fulcrum) ‏✍️ نویسنده: yeosiewhan ‏📄 عنوان اصلی: The Strategic Implications of the New China-Laos Military Facility ‏🔎 Ban Keun, PLAAF, CIA, Ream Naval Base #تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #ISEAS ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟢 ۲/۳ ‏📌 چکیده: چین در ۲۹ سپتامبر مرکز نظامی مشترک چین‑لائوس را در فرودگاه بن کئون، ۵۰ کیلومتری شمال وینتیان، افتتاح کرد؛ این مرکز برای آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس و پشتیبانی لجستیکی همکاری‌های دفاعی دو کشور است. بن کئون اولین پست دائمی نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین در خارج از سرزمین‌های چین است و پس از پایگاه‌های جیبوتی و ریم در کامبوج، حضور نظامی چین در جنوب‌شرق آسیا را گسترش می‌دهد. لائوس که پیش‌تر تمرینات نظامی با چین و روسیه برگزار کرده و بیشتر هواپیماهای خود را از روسیه خریداری کرده، با این تأسیس ممکن است به سمت چین گرایش بیشتری پیدا کند؛ این امر نگرانی‌های امنیتی ویتنام، که همسایه غربی لائوس است، و ایالات متحده را برانگیخته است، هرچند تا کنون واکنش رسمی ویتنام یا تایلند منتشر نشده است. تاسیس نظامی جدید چین‑لائوس دستاورد مهمی برای پکن است، اما نگرانی کشورهای منطقه، به‌ویژه ویتنام، را برانگیخته می‌کند. در ۲۹ سپتامبر چین مرکز نظامی مشترک با لائوس را در فرودگاه بن کئون (Ban Keun)، ۵۰ کیلومتر شمال پایتخت وینتیان (Vientiane)، افتتاح کرد. این مراسم که بسیاری از تحلیلگران امنیتی را غافلگیر کرد، دستاورد مهمی برای دیپلماسی دفاعی چین در جنوب‌شرق آسیا، بازنگری روابط نظامی لائوس و منبع نگرانی برای کشورهای همسایه، به‌ویژه ویتنام، محسوب می‌شود. پکن اعلام می‌کند که مرکز مشترک پشتیبانی و آموزش چین‑لائوس و آکادمی دوستی هوایی چین‑لائوس دو هدف دارند: آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس و ایفای نقش مرکز لجستیکی برای فعالیت‌های همکاری دفاعی چین با لائوس. بازسازی باند فرودگاه در اکتبر ۲۰۲۵ آغاز شد و کمتر از یک سال به پایان رسید. این مرکز از نظر تاریخی نیز مهم است؛ در طول جنگ ویتنام توسط سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA) به کار می‌رفته است. پایگاه بن کئون اولین تأسیس نظامی چین در خارج نیست. در سال ۲۰۱۷ چین در جیبوتی (Djibouti) پایگاهی تأسیس کرد که به‌ظاهر برای حمایت از گشت‌های ضد دزدی دریایی خلیج عدن بود. سال گذشته چین و کامبوج مرکز مشترک آموزش و پشتیبانی را در پایگاه نیروی دریایی ریم (Ream Naval Base) در کامبوج افتتاح کردند؛ این پروژه نیز توسط پکن تأمین مالی شد. با این حال، بن کئون نخستین پست دائمی نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAAF) در خارج از سرزمین‌های چین خواهد بود. لائوس روابط نظامی نزدیکی با چین و روسیه دارد. از سال ۲۰۱۷، نیروهای مسلح مردم لائوس (LPAF) هشت تمرین نظامی با ارتش آزادی‌بخش خلق چین (PLA) و شش تمرین با نیروهای مسلح روسیه برگزار کرده‌اند. از نظر تجهیزات نظامی، لائوس تمایل به استفاده از سامانه‌های ساخت روسیه دارد. از مجموع ۳۷ هواپیمای نیروی هوایی، بیش از نیمی در روسیه ساخته شده‌اند؛ این شامل ۱۹ هلیکوپتر و چهار هواپیمای ثابت‌بال است. اما افتتاح پایگاه بن کئون نشان می‌دهد که لائوس ممکن است برای نیازهای دفاعی خود به چین گرایش بیشتری پیدا کند. اگر چین خلبانان لائوس را آموزش دهد، می‌تواند سرنخی باشد برای این که وینتیان در آینده به خرید هواپیماهای ساخت چین، از جمله هواپیمای آموزشی فوق‌صوتی هونگدو JL‑10 و سپس جنگنده‌های پیشرفته‌تری چون چنگدو J‑10 (که گزارش‌ها حاکی از دریافت این نوع توسط اندونزی به‌زودی است) فکر کند. اگر لائوس روابط نظامی خود را با چین بر روسیه ترجیح دهد، تعجب‌آور نیست. از زمان حملهٔ تمام‌عیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، روسیه به شریک دفاعی کمتر قابل اعتمادی تبدیل شده است؛ تحریم‌های غربی تولید در صنعت دفاعی این کشور را مختل کرده و فشارهای عملیاتی باعث شده تعداد مربیان روسیه برای اعزام به خارج کاهش یابد. لائوس نمونه‌ای واضح از مشکلات روسیه است. در سال ۲۰۱۸ لائوس ده هواپیمای آموزشی یاک‑130 (Yak‑130) از روسیه سفارش داد؛ تا کنون تنها چهار دستگاه تحویل شده‌اند و یکی از آن‌ها در سال ۲۰۲۴ سقوط کرده است. همچنین در سال ۲۰۱۹ توافقی بین لائوس و روسیه برای ایجاد مرکز آموزش خلبانان در پایگاه هوایی شینگ‌خوانگ (Xieng Khouang) در شمال‌شرقی لائوس (مشابه بن کئون) به‌دست آمد، اما به‌نظر می‌رسد این پروژه در حالت تعلیق باقی مانده است. پایگاه بن کئون پیروزی واضحی برای چین، مانعی احتمالی برای روسیه، چالشی استراتژیک برای ویتنام و نگرانی امنیتی برای ایالات متحده است. این که این تأسیس برای لائوس مفید باشد — در حالی که خطر افزایشت وابستگی نظامی به پکن را به وابستگی اقتصادی‌اش می‌افزاید — هنوز به‌طور قطعی مشخص نیست.

‏🟢 ۳/۳ روابط دفاعی لائوس با قدرت‌های خارجی طبیعتاً مسأله داخلی است؛ اما برای همسایگان این کشور، حضور چین در بن کئون — که طبق گزارش‌ها جت‌های جنگی PLA نیز در آن مستقر شده‌اند — بی‌تردید نگرانی برانگیخته می‌کند. این نگرانی به‌ویژه در هانوی به‌وضوح حس می‌شود. کامبوج و لائوس لبهٔ غربی ویتنام را تشکیل می‌دهند؛ منطقه‌ای که هانوی به‌عنوان حوزهٔ نفوذ سنتی خود می‌داند. برای حفظ منافع استراتژیک، ویتنام روابط دوستانه با هر دو کشور حفظ می‌کند و سعی دارد از تبدیل هر‌یک به منطقهٔ عملیاتی پیشرو برای رقبای ژئوپولیتیکی، به‌ویژه پکن که ادعاهای سرزمینی مشترکی با هانوی در دریای چین جنوبی دارد، جلوگیری نماید. اما همان‌طور که وزن اقتصادی چین در منطقهٔ هندچین افزایش یافته، نفوذ سیاسی‌اش نیز تقویت شده و گاهی به هزینهٔ ویتنام است. از اواخر دههٔ ۱۹۹۰، چین نزدیک‌ترین شریک اقتصادی و امنیتی کامبوج شده و اخیراً دسترسی ویژه‌ای به پایگاه نیروی دریایی رییم به‌دست آورده است. در دو دههٔ گذشته، وابستگی اقتصادی لائوس به چین نیز عمیق‌تر شده؛ به‌دلیل ساخت چندین پروژهٔ زیرساختی با سرمایه‌گذاری چینی، به‌ویژه راه‌آهن سرعت‌بالا، وینتیان اکنون به‌طور قابل‌توجهی به پکن بدهکار است. تسهیلات بن کئون نشان می‌دهد که چین ممکن است از قدرت اقتصادی‌اش برای پیشبرد منافع امنیتی‌اش در لائوس بهره بگیرد. علاوه بر احتمال افزایش فروش سلاح‌های چینی به لائوس و تقویت همکاری نظامی بین PLA و LPAF، ایستگاه بن کئون نقطهٔ فشار استراتژیک دیگری برای چین در لبهٔ غربی ویتنام فراهم می‌کند. این پایگاه به‌طور چشمگیری توان عملیاتی PLA را افزایش نمی‌دهد، چرا که چین پایگاه‌های هوایی بسیار بزرگ‌تری در استان‌های یون‌نان و هینان دارد. اما به‌همراه پایگاه نیروی دریایی رییم و تأسیسات نظامی جدیدی که در جزایر پرسیل در حال ساخت هستند، بن کئون نشان می‌دهد که چین به‌طور فزاینده‌ای به فضای استراتژیک ویتنام نفوذ می‌کند. تا کنون، ویتنام پاسخی رسمی به افتتاح پایگاه هوایی مشترک چین‑لائوس نداده است؛ همان‌طور که همسایهٔ غربی لائوس، تایلند، نیز واکنشی رسمی ارائه نکرده است. یک مقام نظامی تایلندی به رویترز گفت که این حق حاکمیتی وینتیان برای همکاری نظامی با کشور دیگر است، اما افزود که بانکوک تحولات را به‌دقت زیر نظر دارد. تایلند به‌احتمال زیاد نسبت به بن کئون نگرانی چندانی نخواهد داشت، چرا که هیچ‌گونه منازعه سرزمینی با پکن ندارد و نزدیک‌ترین شریک دفاعی چین در جنوب شرق آسیا محسوب می‌شود. اما این وضعیت برای متحد پیمانی آن، یعنی ایالات متحده، صادق نیست؛ واشنگتن بن کئون را نه به‌عنوان یک مرکز آموزشی، بلکه به‌عنوان پایگاهی برای جمع‌آوری اطلاعات توسط PLA می‌بیند که شامل جاسوسی از تمرینات نظامی آمریکا‑تایلند می‌شود. 2026/278 ایان استوری، پژوهشگر ارشد در مؤسسه ISEAS – یوسف ایشاک و نویسندهٔ کتاب «روسیه پوتین و جنوب شرق آسیا: تغییر محور کرملین به آسیا و تأثیر جنگ روسیه‑اوکراین» (ISEAS، مه ۲۰۲۵) است. ‏🔗 متن اصلی: https://fulcrum.sg/article/commentaries/the-strategic-implications-of-the-new-china-laos-military-facility/

‏🔴 #ایران 🧠 نفت بیشتر، همان جنگ: چرا افزایش صادرات نشانه‌ای از شکست قریب‌الوقوع ایران نیست - Council on Foreign Relations (CFR) ‏🏛 منبع: Council on Foreign Relations ‏📄 عنوان اصلی: More Oil, Same War: Why Increased Exports Aren’t a Sign of Iran’s Imminent Defeat - Council on Foreign Relations (CFR) ‏🔎 Iran, oil, Council on Foreign Relations, sanctions, war #تحلیل_راهبردی #جهانی #جنگ #ژئوپلیتیک #CFR ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۲ ‏📌 چکیده: متن ارائه‌شده حاوی اطلاعاتی دربارهٔ تنظیمات کوکی‌ها و حریم‌خصوصی سرویس‌های گوگل است و شامل فهرست زبان‌های پشتیبانی‌شده، توضیحاتی دربارهٔ استفاده از کوکی‌ها و آدرس‌های IP برای ارائه خدمات، پیشگیری از هرزنامه و تقلب، اندازه‌گیری تعامل کاربران، توسعه سرویس‌های جدید، نمایش تبلیغات شخصی‌سازی‌شده یا غیرشخصی‌سازی‌شده و نحوهٔ مدیریت تنظیمات حریم‌خصوصی می‌باشد؛ مقاله‌ای برای خلاصه‌نویسی در دسترس نیست. • انگلیسی (ایالات متحده) • آلمانی • انگلیسی • اسپانیایی • فرانسوی • ایتالیایی • عربی • تمام زبان‌ها • آفریکانس • آذربایجانی • بوسنیایی • کاتالان • چکی • ویلزی • دانمارکی • استونیایی • انگلیسی (بریتانیا) • اسپانیایی (اسپانیا) • اسپانیایی (امریکای لاتین) • باسکی • فیلیپینی • فرانسوی (کانادا) • فرانسوی (فرانسه) • ایرلندی • گالیسیایی • کروات • اندونزیایی • زولو • ایسلندی • سواحیلی • لتونیایی • لیتوانیایی • مجاری • مالایی • هلندی • نروژی • ازبکی • لهستانی • پرتغالی (برزیل) • پرتغالی (پرتغال) • رومانیایی • آلبانیایی • اسلوونیایی • صربی (لاتین) • فنلاندی • سوئدی • ویتنامی • ترکی • یونانی • بلاروسی • بلغاری • قرقیزی • قزاقی • مقدونی • مغولی • روسی • صربی • اوکراینی • گرجی • ارمنی • عبری • اردو • فارسی • امهری • نپالی • مراتی • هندی • آسامی • بنگالی • پنجابی • گجراتی • اواریه • تامیل • تلوگو • کانادا • مالایالام • سینهالا • تایلندی • لائوسی • برمه‌ای • خمری • کره‌ای • ژاپنی • چینی ساده • چینی سنتی • چینی سنتی (هنگ‌کنگ) پیش از ادامه به گوگل ما از کوکی‌ها و داده‌ها، از جمله آدرس‌های IP، برای: • ارائه و نگهداری خدمات گوگل • پایش قطعی‌ها و محافظت در برابر هرزنامه، تقلب و سوءاستفاده • اندازه‌گیری تعامل کاربران و آمار سایت به‌منظور درک نحوه استفاده از خدمات و ارتقای کیفیت آن‌ها اگر گزینه «پذیرش همه» را انتخاب کنید، ما همچنین از کوکی‌ها و داده‌ها، از جمله آدرس‌های IP، برای: • توسعه و بهبود خدمات جدید • ارائه و ارزیابی کارایی آگهی‌ها • نمایش محتوای شخصی‌سازی‌شده بر اساس تنظیمات شما • نمایش آگهی‌های شخصی‌سازی‌شده بر اساس تنظیمات شما اگر گزینه «رد همه» را انتخاب کنید، برای این مقاصد اضافی از کوکی‌ها یا آدرس‌های IP استفاده نخواهیم کرد. محتوای غیرشخصی‌سازی‌شده تحت تأثیر عواملی چون محتوایی که هم‌اکنون می‌بینید، فعالیت در جلسه جستجوی فعال و مکان شما قرار می‌گیرد. آگهی‌های غیرشخصی‌سازی‌شده نیز بر پایه محتوای جاری و مکان کلی شما شکل می‌گیرد. محتوای و آگهی‌های شخصی‌سازی‌شده می‌توانند نتایج، پیشنهادها و آگهی‌های هدفمندتر را بر پایهٔ فعالیت‌های پیشین این مرورگر، مانند جستجوهای قبلی در گوگل، ارائه دهند. همچنین برای سازگاری تجربه با سن کاربر، در صورت لزوم از کوکی‌ها و داده‌ها استفاده می‌کنیم. برای مشاهدهٔ اطلاعات بیشتر، از جمله جزئیات مدیریت تنظیمات حریم‌خصوصی، گزینه «گزینه‌های بیشتر» را انتخاب کنید. همچنین می‌توانید هر زمان به آدرس g.co/privacytools مراجعه کنید. ‏🔗 متن اصلی: https://news.google.com/rss/articles/CBMioAFBVV95cUxPaDlPd2syRGlsM2F3elo1dk9pM2FRczJBZUJSaHJ4Nl9NZ2g5dnJwSldrSlBCMWtxbWJqc3o4dVFLZVFlOV9lSDVtYWNBaXBwWXpsYTgzZ0szVF9FVXdVZDE4UmU3dlUyZUN6SUR5a0RTbTZEc2xVeGY4VmczT053TndCVEZiQXpPQXR3c2VVOERKd0VybkMyQ1Ftd05BQ0l2?oc=5

‏🟠 #ایران #عراق 🧠 وضعیت «محور مقاومت» ایران چیست؟ ‏🏛 منبع: The Soufan Center ‏✍️ نویسنده: Gaby Tejeda ‏📄 عنوان اصلی: What is the Status of Iran’s ‘Axis of Resistance’? ‏🔎 IRGC, Hezbollah, Houthis, Hamas, MOU #تحلیل_راهبردی #لبنان #جهانی #جنگ #Soufan_Center ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: هفت ماه پس از آغاز جنگ ایالات متحده‑اسرائیل علیه ایران، محور مقاومت تحت فشارهای اقتصادی، سیاسی و نظامی قرار گرفته و نیابتی‌های آن در عراق، لبنان، یمن و فلسطین به‌صورت متفاوتی عمل می‌کنند؛ سپاه پاسداران با استراتژی دفاع پیش‌رو مربیان و مشاوران خود را به این گروه‌ها می‌فرستد. حزب‌الله در لبنان به‌دلیل عملیات‌های اسرائیلی تضعیف شده اما هنوز در تبادل ضربه با اسرائیل مشارکت دارد؛ حوثی‌های یمن فعال‌ترین نیابتی هستند و با کمک قطعات چینی توان ساخت سلاح داخلی را یافته‌اند و توانسته‌اند ترافیک کشتی‌های باب‌الماندب را مختل کنند. در عراق شبه‌نظامی‌های شیعه همچنان دستورات تهران را اجرا می‌کنند و غیربنظامی‌سازی آن‌ها برای دولت بغداد دشوار است، در حالی که حماس و جهاد اسلامی فلسطین تحت فشار اسرائیل «شکست‌خورده» اعلام شده‌اند اما سعی در بازسازی قدرت دارند. INTELBRIEF September 25, 2026 «محور مقاومت» ایران چه وضعیتی دارد؟ تقریباً هفت ماه پس از آغاز جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران و تقریباً سه سال پس از حملات تروریستی حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ که منطقه را به جنگی تقریباً پیوسته کشاند، «محور مقاومت» ایران بسیار متفاوت از گذشته به نظر می‌رسد. تمام نیابتی‌های وابسته به ایران که این محور را تشکیل می‌دهند، به درجات مختلف تحت محاصره قرار گرفته‌اند؛ یا از طریق اقدامات اقتصادی تنبیهی، فشارهای سیاسی یا عملیات نظامی. در حالی که بخش عمدهٔ درگیری بین ایالات متحده و ایران بر جنگ سنتی بین واشنگتن و تهران متمرکز بوده، سپاه پاسداران با بهره‌گیری از استراتژی دفاع پیش‌رو، نیابتی‌های خود را در سراسر درگیری به کار گرفته است. مربیان و مشاوران سپاه پاسداران به عراق، لبنان و یمن سفر کردند؛ در همان زمانی که در ژوئن تفاهم‌نامه‌ای (MOU) در حال مذاکره بود تا آموزش و تجهیزات را به نیروهای نیابتی در آن کشورها فراهم کند، نشانگر میزان وابستگی این نهاد به این گروه‌ها برای عملیات‌های تهاجمی و دفاعی است. کمپین فشار بر شبه‌نظامی‌های همسو با ایران در منطقه باعث کاهش توان عملیاتی برخی گروه‌ها شده است. اما برخی دیگر از این زمان برای کسب توانمندی و شتاب بیشتر استفاده کرده و علیه دشمنانی که با ایران مشترک دارند، عمل می‌کنند. حزب‌الله لبنان، که روزگاری جواهر تاج‌دار محور بود، توسط عملیات‌های نظامی اسرائیل به شدت تضعیف شده است؛ هرچند تسلیح‌زدایی این گروه کاری هرقلبی خواهد بود که بسیاری از کارشناسان آن را غیرقابل تحقق می‌دانند. حزب‌الله علاقه‌ای به پاسخ به درخواست‌های تسلیح‌زدایی نشان نداده است. در لبنان، اسرائیل و حزب‌الله همچنان به تبادل ضربه می‌پردازند. دو هفته پیش ارتش اسرائیل حمله‌ای به ریشهٔ علی‌الطاهر، مجموعهٔ تونل‌های استراتژیک مورد استفادهٔ حزب‌الله، آغاز کرد. در چارچوب آتش‌بس میان‌دولتی که در ژوئن به دست آمریکا میانجیگری شد، اسرائیل قرار است نیروهای خود را از جنوب لبنان عقب‌نشینی کند و به‌جای آن نیروهای ارتش لبنان (LAF) جایگزین شوند. این گام مهمی در برنامهٔ دولت لبنان برای تسلیح‌زدایی حزب‌الله محسوب می‌شود. جنبش حوثی‌ها در یمن هم‌اکنون فعال‌ترین عضو محور است؛ درگیر جنگی با شورای رهبری ریاست‌جمهوری (PLC)، دولتی بین‌المللی به رسمیت شناخته‌شده مستقر در عدن، و همچنین عربستان سعودی که حامی اصلی آن دولت است. حوثی‌ها در فازهای اولیهٔ جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران عمدتاً در حاشیه باقی مانده بودند؛ برخی تحلیلگران این را تصمیمی عمدی از سوی ایران می‌دانند تا این نیابتی را به عنوان «آس در دست» نگه دارد. چه این تصمیم استراتژیک بوده باشد و چه نباشد، اکنون واضح است که حوثی‌ها آزاد شده‌اند و توانمندی‌های نظامی این گروه ترافیک کشتی‌رانی تجاری در حوالی تنگه باب‌الماندب را بیش از پیش پیچیده کرده است.