🟠 ۳/۴
اما ادامه انتقام می‌تواند به مسیر لغزنده‌ای به سمت جنگ تمام‌عیار منجر شود. مداخلهٔ سعودی که در ۲۰۱۵ آغاز شد، حوثی‌ها را از سنا حذف نکرد. تکرار این تلاش مستلزم این است که توضیح داده شود چرا این بار نتیجه متفاوت خواهد بود. برتری هوایی به تنهایی نمی‌تواند حکومتی یمنی دوست‌دار سعودی ایجاد کند، سرزمین‌های کوهستانی را امن سازد یا منازعاتی که شرکای محلی پادشاهی را تقسیم کرده‌اند، حل کند. پیشرفت‌های میدانی همچنان به یک توافق سیاسی پایدار نیاز دارند.
تشدید تنش می‌تواند دشمنی را که هدف تضعیف اوست، تقویت کند. تلفات غیرنظامی و خسارت به خدمات اساسی، به حوثی‌ها این امکان را می‌دهد که خود را به عنوان مدافعان حاکمیت یمن در برابر تجاوز خارجی معرفی کنند. تجدید جنگ می‌تواند وابستگی حوثی‌ها به جمهوری اسلامی ایران را عمیق‌تر سازد و انگیزه دولت ایران برای حفظ توان نظامی آنها را افزایش دهد.
برای محمد بن سلمان، هزینهٔ فرصت داخلی به‌ویژه سنگین است. پروژهٔ مدرن‌سازی مورد علاقه‌اش، ویژن ۲۰۳۰، به اطمینان از ثبات سعودی و به منابع لازم برای تحول اقتصادی وابسته است. بسته شدن مکرر فرودگاه‌ها و تهدید به زیرساخت‌های انرژی هر دو این پایه‌ها را تضعیف می‌کند. حتی اگر یک عملیات نظامی موفق باشد، ممکن است از منظر استراتژیک خودتخریبی شود؛ چرا که ناامنی را طولانی می‌کند، درآمدها را کاهش می‌دهد و سرمایه‌گذاری را دلسرد می‌کند. جنگی که به‌منظور بازگرداندن اعتبار انجام شود، می‌تواند پایه‌های نفوذ سعودی را تضعیف کند.
احتیاط مسیر دوم را فراهم می‌کند؛ این به این معنا نیست که به‌صورت منفعل به حملات تسلیم شویم. ریاض می‌تواند دفاع هوایی، حفاظت از زیرساخت‌ها، همکاری اطلاعاتی و حملات محدود به تهدیدات نزدیک را در اولویت قرار دهد و در عین حال حمایت‌های تهاجمی که هدفشان بازآرایی تعادل سرزمینی یمن است، معلق کند. هدف این است که چرخهٔ تشدید تنش را بشکند و مذاکرات را از نو باز کند، مذاکراتی که می‌تواند از طریق عمان و سازمان ملل نیز پیش برود.
مزیت این است که اهداف سعودی واضح‌تر و قابل دفاع‌تر می‌شوند. حفاظت از پادشاهی مأموریتی قابل اجراست که می‌تواند هم‌پیمانان خارجی حول آن همکاری کنند. شکست حوثی‌ها و بازسازی نظام سیاسی یمن کارهای بسیار دشوارتری هستند. استراتژی‌های دفاعی به ریاض اجازه می‌دهند تا کمک بخواهد بدون اینکه فرض کند شرکایش نظیر ترکیه، پاکستان و ایالات متحده آمادهٔ پیوستن به جنگ دیگری در یمن هستند.
با این حال، احتیاط خطرهای واقعی دارد. حوثی‌ها ممکن است توقف را نشانه‌ای ببینند که حملاتشان ارادهٔ سعودی را شکسته است. سیاستی که تنها حملات را می‌پذیرد و منتظر فروکش کردن می‌ماند، نه اعتبار دارد و نه نقطهٔ پایان قابل اجرا.
برای موفقیت، احتیاط باید شامل شرایط متقابل و مذاکرات جدی با حوثی‌ها و احتمالاً با جمهوری اسلامی ایران باشد. تعلیق عملیات تهاجمی توسط سعودی و اعمال محدودیت‌ها بر مشتریان یمنی‌اش باید با توقف حملات به سرزمین و کشتی‌های سعودی همراه شود؛ به‌همراه سازوکارهای نظارت و بررسی تخلفات. دسترسی به فرودگاه‌ها، محدودیت‌های بندری، اقدامات اقتصادی و تبادل زندانیان می‌توانند به‌عنوان ابزارهای چانه‌زنی به کار روند. کمک‌های بشردوستانه برای مناطق تحت کنترل حوثی‌ها باید همراه با مذاکرات باشد، نه به‌عنوان پاداش اختیاری. ریاض همچنین باید شرکای خود را به‌گونه‌ای منظم کند که از تخریب آتش‌بس در حال شکل‌گیری جلوگیری کنند.
عقب‌نشینی سومین گزینه و مهم‌ترین آن است. پایان مشارکت سعودی در جنگ داخلی یمن، مسئولیت پادشاهی را در قبال سرنوشت نظامی مشتریانش کاهش می‌دهد و دلیل اصلی حوثی‌ها برای حمله به آن را از بین می‌برد. در واقع امارات این کار را سال‌ها پیش انجام داد. این رویکرد نشان می‌دهد که امنیت سعودی نیازی به تعیین حاکمیت هر بخش از یمن ندارد. منابع می‌توانند به سمت حفاظت از مرزها، امنیت دریایی و اولویت‌های داخلی منتقل شوند.
🟠 ۴/۴
اما خروج خودبه‌خود صلح را تضمین نمی‌کند. رهبران حوثی‌ها ممکن است پیروزی خود را اعلام کنند و موشک‌ها و پهپادهایشان را به‌عنوان ابزارهای دفاعی و فشارآور برای آینده حفظ کنند. نیروهای تحت حمایت عربستان سعودی می‌توانند تکه‌تکه شوند یا سرزمین از دست بدهند و بی‌ثباتی بیشتری در مرز جنوبی پادشاهی ایجاد شود. شرکای رهاشده این تصمیم را به یاد خواهند داشت و ممکن است اعتبار عربستان را در سایر عرصه‌ها تضعیف کنند. خروج عجولانه می‌تواند ریاض را در مواجهه با رقیبی قوی‌تر و با ابزارهای چانه‌زنی کمتر قرار دهد.
از این رو تمایز بین خروج یک‌جانبه و جدایی مذاکره‌شده اهمیت دارد. عربستان سعودی باید ترتیبی بیابد که نقش هجومی‌اش را پایان دهد در حالی که توان دفاعی و حمایت‌های غیرنظامی برای فرایند سیاسی فراگیر یمن حفظ شود. جدایی باید با تعهدات عدم تجاوز، ترتیبات مرزی و حفاظت از ترافیک دریایی همراه باشد. کمک‌های اقتصادی برای یمن تحت کنترل حوثی‌ها می‌تواند با قابل‌پذیرتر کردن توافق برای حوثی‌ها، آن را پایدار سازد.
ریاض باید از شرط‌گذاری صلح بر قطع تمام ارتباطات حوثی‌ها با ایران خودداری کند؛ چنین شرطی توافق را غیرقابل دستیابی می‌سازد. آزمون عملی‌تر رفتار است: آیا این جنبش حملات به سرزمین سعودی، تهدید به کشتی‌ها و استفاده از مذاکرات برای آماده‌سازی حمله‌ای دیگر را متوقف می‌کند؟ می‌توان ایران را به حمایت از کاهش تنش فشار داد، اما نمی‌توان جایگزین مذاکره مستقیم با حوثی‌ها شد، چرا که اهداف آنها مستقل از دغدغه‌های ایرانی است.
ریاض باید درس نهایی را نیز بیاموزد. آخرین آتش‌بس که چهار سال ادامه داشت، توسط نیروهای ائتلاف به رهبری عربستان در ۱۳ ژوئیه، با هدف جلوگیری از فرود پرواز ایرانی به فرودگاه صنعا، شکسته شد. حوثی‌ها عربستان را مقصر این اقدام دانستند و کارزار انتقامی را آغاز کردند که به تقابل جدی تبدیل شد. ریاض نباید اجازه دهد این اتفاق دوباره رخ دهد و برای حوثی‌ها بهانه‌ای برای از سرگیری حملات به تأسیسات حیاتی در پادشاهی فراهم کند.
قوی‌ترین مسیر ترکیبی از خودداری مسلحانه فوری و جدایی مذاکره‌شده است. عربستان سعودی باید توانایی خنثی‌سازی حملات و اعمال هزینه‌های متناسب را حفظ کند، در حالی که انتظار یک کارزار گسترده دیگر برای به دست آوردن یمنی مطیع را رها می‌کند. جنگ تمام‌عیار خطر تکرار شکست پرهزینه را دارد، در حالی که خروج بدون قید و شرط می‌تواند فشارهای حوثی‌ها را تقویت کند.
مشکل پادشاهی زمانی کم می‌شود که تعهداتش با توان واقعی‌اش هم‌راستا شود. دفاع از عربستان سعودی امری اساسی است. وابستگی آینده سیاسی یمن به قدرت نظامی سعودی ثابت کرده است که به‌دلیل دینامیک‌های داخلی که در اصل یک درگیری محلی را شکل می‌دهند، پایدار نیست. ریاض باید این توهم را برای همیشه رها کند.
همچنین ایالات متحده نیز از این مسیر سود می‌برد، چرا که تشدید تنش عربستان‑حوثی می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد؛ از جمله درگیر شدن واشنگتن در «جنگ ابدی» دیگری در خاورمیانه که فشارهای نظامی و مالی آمریکا را افزون می‌کند و به‌طور نامحدود جریان نفت و سایر کالاهای اساسی از طریق تنگه باب‌الماندب را به خطر می‌اندازد.
درباره نویسنده: محمد ایوب
محمد ایوب (Mohammed Ayoob) استاد ممتاز بازنشستهٔ روابط بین‌الملل در دانشگاه ایالتی میشیگان (Michigan State University) است. کتاب‌های او شامل «چهره‌های متعدد اسلام سیاسی» (نسخهٔ دوم، ۲۰۲۰)، «آیا خاورمیانه فرو می‌ریزد؟» (۲۰۱۴) و «از امنیت منطقه‌ای تا روابط بین‌الملل جهانی: سفری فکری» (۲۰۲۴) می‌شود. او همچنین ویراستار کتاب «ارزیابی جنگ بر ضد تروریسم» (۲۰۱۳) بود.
🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/middle-east-watch/why-saudi-arabia-has-only-bad-options-in-yemen
🟣 #کویت #ایران
🧠 گزارش از خلیج: کویت همچنان خواستار واشنگتن است اما برای گزینه‌های محدودتر آماده می‌شود
🏛 منبع: Atlantic Council
✍️ نویسنده: Jonathan Panikoff
📄 عنوان اصلی: Dispatch from the Gulf: Kuwait still wants Washington but is preparing for less
🔎 Iran, United States, Kuwait Investment Authority, Persian Gulf, Iraqi Shia militias
#تحلیل_راهبردی #آمریکا #جهانی #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Atlantic_Council
✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل
🌍 @Geopolis_ir
🟣 ۲/۳
📌 چکیده:
کویت، که به‌دلیل وابستگی ۹۰ ٪ی درآمدش به نفت در معرض خطر اختلالات مسیرهای آبی خلیج است، هم‌اکنون بیشترین تهدید را از سوی ایران و میلیشیاهای شیعه عراقی که توسط تهران حمایت می‌شوند، احساس می‌کند؛ این خطر با خروج کامل نیروهای ایالات متحده از عراق در سپتامبر تشدید شده و بازدارندگی نظامی آمریکا را از بین برده است. با وجود جنگ، دولت کویت به‌کارگیری صندوق‌های ثروت ملی برای سرمایه‌گذاری‌های خارجی، به‌ویژه حفظ حدود نیمی از این سرمایه‌گذاری‌ها در ایالات متحده، را ادامه می‌دهد، هرچند این سرمایه‌گذاری‌ها نسبت به همتایان خلیجی کمتر به چشم می‌آیند. مقامات کویتی امنیت خود را بازنگری کرده و برای تنوع تأمین‌کنندگان نظامی و تقویت دفاع داخلی گام‌های عملی می‌گذارند؛ در همین راستا، در ژانویه پیش از جنگ قراردادی ۴٫۱ میلیارد دلاری با چین برای تکمیل بندر مبارک ال‑کبیر امضا شد و احتمال تسریع همکاری‌های امنیتی با پکن افزایش یافته است.
شهر کویت — از نظر تعداد حملات، هیچ کشوری در خلیج توسط ایران در این جنگ به این اندازه هدف قرار نگرفته است جز امارات متحده عربی. اما از نظر مواجهه و تأثیر، کویت ممکن است بیشترین خطر را به خود اختصاص دهد.
این کشور کوچک خلیج، برای آمریکایی‌ها بیشتر به‌عنوان قربانی تجاوز دیکتاتور عراقی صدام حسین در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ شناخته می‌شود؛ تجاوزی که منجر به جنگ خلیج اول شد. امروز، کویت به‌خاطر بخش نفتی‌اش که حدود ۹۰ ٪ درآمد دولت را پیش از درآمدهای سرمایه‌گذاری تشکیل می‌دهد، مشهور است و به‌دلیل این ترکیب به‌ویژه در برابر اختلالات مسیرهای آبی خلیج آسیب‌پذیر است. موقعیت کویت در سر شمال‌غربی خلیج فارس آن را در معرض خطر مستمر قرار می‌دهد؛ نه تنها از سوی ایران، بلکه از سوی میلیشیاهای شیعه عراقی که توسط تهران حمایت می‌شوند. این خطر با خروج کامل نیروهای ایالات متحده از عراق در سپتامبر تشدید می‌شود، به‌طوری‌که اثر بازدارندهٔ حضور نظامی آنها دیگر وجود ندارد.
با این حال، برای کویت همانند اکثر پایتخت‌های خلیج، بن‌بست فعلی بین ایران و ایالات متحده صرفاً وضعیتی نیست که منتظر پایان باشد؛ چه از طریق دیپلماسی و چه از طریق اقدامات نظامی تجدید شده و شدیدتر. در نگاه منطقه، این وضعیت به‌عنوان یک عادت جدید تلقی می‌شود.
چیزی که همچنان پابرجاست و شاید یکی از معدود مواردی باشد که در شش ماه گذشته تغییری نکرده است، سرمایه‌گذاری خارجی است. علیرغم جنگ، رهبران کویتی همچنان مصمم‌اند که صندوق‌های ثروت ملی کویت را برای سرمایه‌گذاری‌های خارجی به کار گیرند. برای سازمان سرمایه‌گذاری کویت، این به معنای حفظ حدود نیمی از کل سرمایه‌گذاری‌های خارجی در ایالات متحده است — امری که به ندرت به آن پرداخته می‌شود. اما گاهی اوقات، عدم تمایل کویتی‌ها به برجسته‌سازی سرمایه‌گذاری‌هایشان در خارج، آنها را در مقابل دولت فعلی آمریکا در موقعیت نامطلوبی می‌گذارد؛ در نتیجه، سرمایه‌گذاری‌های کویت اغلب کمتر از همتایان پرآوازه در امارات متحده عربی، عربستان سعودی و قطر به چشم می‌آیند.
اما اگر رویکرد سرمایه‌گذاری کویت به‌طور اساسی تغییر نکرده باشد، تفکر امنیتی آن دگرگون شده است. در تمام حوزه‌ها، از امنیت تا تجارت، هم‌زمانی که هم‌پیمانان ایالات متحده، اروپا و شرق آسیا نگران چگونگی باز کردن کامل و حفظ آزادی عبور در تنگه هرمز و سایر گره‌های تنگ‌نقشه هستند و درگیری‌ها در تنگه باب‌ال‌مندب تشدید می‌شود، کویت پیش از این مسیر فکری خود را تغییر داده است.
جنگ، درک کویت از امنیت خود را دگرگون کرده و منجر به تناقضی قابل‌درک در تفکر شهر کویت شده است. مقامات کویتی که با آنها گفتگو کرده‌ام، از این که واشنگتن پیش از جنگ با ایران با منطقه مشورت نکرده، خشمگین‌اند و شک دارند که ایالات متحده هرگز امنیت منطقه را به همان اندازهٔ امنیت اسرائیل در اولویت قرار دهد. اما در عین حال، تمایل شدیدی برای تحقق این هدف وجود دارد.
🟣 ۳/۳
عقب‌نشینی ایالات متحده از عراق برای مقامات کویتی، چه فعال و چه بازنشسته، که در هفته‌های اخیر با آنها گفتگو کرده‌ام، تعجب‌آور نبود؛ اما همچنان برایشان تکان‌دهنده است. آنها نگرانند این اقدام نشانه‌ای دیگر است که، در لحظه‌ای که کویت بیش از هر زمان از زمان جنگ خلیج اول به ایالات متحده نیاز دارد، حضور آمریکا در خاورمیانه در حال کاهش است. رهبران کویت می‌دانند این می‌تواند کشورشان را در برابر خطرات، به‌ویژه نسبت به سایر کشورهای منطقه، آسیب‌پذیرتر کند. برای مثال، امارات متحده عربی سال‌ها را به حرفه‌ای‌سازی نیروی نظامی‌اش اختصاص داده و اکنون در صدد گسترش مشارکت‌های امنیتی و دفاعی خود است. اگرچه تهدیدی که امارات از سوی ایران می‌بیند، کمتر از تهدیدی که کویت با آن روبروست نیست، اما امارات برای مدیریت این تهدید در چارچوب نرمال جدید آمادگی بهتری دارد.
کویت در حال تقویت دفاع‌ها و توانمندی‌های خود است؛ اما این کار را همزمان با سایر کشورها انجام می‌دهد. تمرکز واشنگتن همچنان بر تنگه هرمز است. اما تمایل ایران به حمله به کشورهای خلیج — اقدامی که به‌نظر می‌رسد رهبران ایرانی دیگر آن را تابو نمی‌دانند — برای بسیاری از مقامات خلیج، مهم‌ترین اهرم فشار تهران محسوب می‌شود.
تنوع تأمین‌کنندگان نظامی برای هر کشور خلیج به یک ضرورت تبدیل شده است؛ این را مستقیماً از مقامات شهر کویت شنیدم. در عین حال، کشورهای خلیج از این که در چارچوبی محدود شوند که باید بین پیوندهای امنیتی با ایالات متحده و روابط تجاری با چین یکی را برگزینند، نارضایتی نشان می‌دهند.
رهبران خلیج به‌تدریج این روایت را رد می‌کنند و به‌جای آن، هر قراردادی را که بهترین گزینه می‌دانند، صرف‌نظر از اینکه با پکن یا واشنگتن باشد، می‌پذیرند. در ژانویهٔ پیش از آغاز جنگ، کویت قراردادی به‌ارزش ۴٫۱ میلیارد دلار با چین برای تکمیل ساخت بندر مبارک ال‑کبیر امضا کرد. اکنون که جنگ احساس ناکافی بودن حمایت ایالات متحده از کشوری که سی‌وپنج سال پیش به آزادی‌اش کمک کرد را تقویت کرده، احتمال تسریع این روند، حتی در حوزهٔ امنیتی، وجود دارد.
🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/dispatch-from-the-gulf-kuwait-still-wants-washington-but-is-preparing-for-less/
🟡 #آمریکا #کانادا
🧠 ایالات متحده برای عصر قطبی آماده نیست
🏛 منبع: Foreign Policy
✍️ نویسنده: Bobby Ghosh
📄 عنوان اصلی: The United States Is Not Ready for the Arctic Age
🔎 Arctic, Canada, United States, Donald Trump, Healy
#تحلیل_راهبردی #قطب_شمال #جهانی #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #Foreign_Policy
✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل
🌍 @Geopolis_ir
🟡 ۲/۴
📌 چکیده:
کتاب «تغییر دریا» رانا فوروهار نشان می‌دهد که ایالات متحده برای بهره‌برداری از فرصت‌های اقتصادی و استراتژیک آرکتیک به‌ویژه در زمینهٔ مسیرهای کشتی‌رانی، انرژی و معادن، به‌طور اساسی به کانادا و دیگر کشورهایی که یخ‌شکن دارند وابسته است؛ در حالی که ناوگان یخ‌شکن‌های آمریکایی تنها شامل کشتی Healy است که به‌دلیل نقص‌های فنی و آتش‌سوزی‌ها برای سال‌ها از خدمت خارج بوده و ساخت کشتی‌های جدید سال‌ها زمان می‌برد. فوروهار استدلال می‌کند که ضعف صنعت کشتی‌سازی داخلی و سیاست‌های برون‌سپاری، توانمندی‌های صنعتی و امنیت ملی آمریکا را تحت‌سخت می‌کند و برای حفظ حضور در آرکتیک نیاز به بازسازی زنجیره تأمین و همکاری‌های بین‌المللی دارد. این کتاب همچنین به‌روز سازی پژوهش‌های پسازن سرد جنگ دربارهٔ سیاست‌های آرکتیک می‌پردازد و رقابت میان روسیه، چین و ایالات متحده را به‌عنوان نقطهٔ اوج قدرت‌های بزرگ در این منطقه معرفی می‌کند.
کتاب «تغییر دریا» رانا فوروهار نشان می‌دهد چرا واشنگتن نمی‌تواند در قلهٔ جهان رقابت کند.
«ما به کانادا نیازی نداریم؛ آنها به ما نیاز دارند!» ترامپ در اواخر اوت در TruthSocial نوشت، پس از آنکه دور جدیدی از تعرفه‌ها بر صادرات همسایهٔ شمالی ایالات متحده اعلام کرد. از عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر، این فقط یکی دیگر از سر و صداهای پر سر و صدا بود که کلید Caps‑Lock را به چالش می‌کشید، اما در واقع ایالات متحده به‌طور قابل‌توجهی به کانادا وابسته است؛ روزانه ۴ میلیون بشکه نفت خام، به‌علاوه برق، آلومینیوم، قطعات خودرو و موارد دیگر.
از نزدیکی قطب شمال، فاصله بین سر و صداهای ترامپ و واقعیت بزرگ‌تر می‌شود: در بخش‌های شمالی قاره‌ای که مشترک دارند، ایالات متحده به‌طرز اضطراری به کانادا نیاز دارد. با ذوب شدن یخ‌های قطبی و گشایش منطقه‌ای جدید برای رقابت اقتصادی در آرکتیک، امیدهای موفقیت آمریکا به همکاری نزدیک با کشوری که رئیس‌جمهور در حال خصومت با آن است، وابسته است.
«ما به کانادا نیازی نداریم؛ آنها به ما نیاز دارند!» ترامپ در اواخر اوت در TruthSocial نوشت، پس از آنکه دور جدیدی از تعرفه‌ها بر صادرات همسایهٔ شمالی ایالات متحده اعلام کرد. از عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر، این فقط یکی دیگر از سر و صداهای پر سر و صدا بود که کلید Caps‑Lock را به چالش می‌کشید، اما در واقع ایالات متحده به‌طور قابل‌توجهی به کانادا وابسته است؛ روزانه ۴ میلیون بشکه نفت خام، به‌علاوه برق، آلومینیوم، قطعات خودرو و موارد دیگر.
کتاب جدید رانا فوروهار، «تغییر دریا: بازی بزرگ جدید آمریکا در دایرهٔ آرکتیک»، دلیل این عمل خودآسیبی فوق‌العاده را توضیح می‌دهد. آرکتیک چهار برابر سریع‌تر از بقیهٔ کره زمین گرم می‌شود و یخ‌های در حال عقب‌نشینی دسترسی به مسیرهای کشتی‌رانی، ذخایر ماهی، انرژی، معادن و بستر دریایی که می‌تواند کابل‌های مخابراتی را در خود جای دهد، را باز می‌کنند. فرصت اقتصادی به‌دست‌آمده به‌حداقل صدها میلیارد دلار می‌رسد؛ اسکات می‌نرد (Scott Minerd)، مدیر سرمایه‌گذاری اصلی گوگنهایم پارتنرز (متوفی)، پتانسیل یک تریلیون دلار سرمایه‌گذاری فقط در زیرساخت‌ها را می‌دید.
ترامپ از این فرصت اقتصادی آگاه است، اما واکنش او که از تامل دربارهٔ الحاق گرینلند تا دستور ساخت یازده یخ‌شکن در قراردادهای بدون مناقصه پس از یک بازی گلف می‌رسد، به همان اندازه نادرست و سرسخت بوده است. برای مثال، این یخ‌شکن‌ها توسط یک سازندهٔ کشتی فنلاندی ساخته می‌شوند که متعلق به یک شرکت بریتانیایی با ریشه‌های کانادایی است.
دوباره چه کسی به چه کسی نیاز دارد؟
فوروهار، که پیش از این به‌عنوان خبرنگار برای Time و Newsweek فعالیت می‌کرد و هم‌اکنون ستون‌نویس Financial Times است، کتاب مهمی دربارهٔ مکانی مهم نوشته است، درست در زمانی که رئیس‌جمهور به آن توجه نادرستی می‌دهد. «تغییر دریا» به‌روزرسانی بسیار مورد نیاز پژوهش‌های پسازن سرد جنگ دربارهٔ آرکتیک ارائه می‌دهد؛ پژوهش‌هایی که سال‌ها بر دو ستون اصلی «سیاست‌های آرکتیک» اثر اوران یانگ (Oran Young) (۱۹۹۳) و «قانون بین‌الملل و آرکتیک» اثر مایکل بایرز (Michael Byers) (۲۰۱۳) تکیه داشته‌اند.
🟡 ۳/۴
این کتاب‌ها در دوره‌ای به نام «استثنایی‌گری آرکتیک» نوشته شدند؛ دوره‌ای که در آن منازعات میان‌جی‌گری می‌شد و مخالفان عموماً در زمینهٔ علم و کشتی‌رانی همکاری می‌کردند. زیرعنوان فوروهار پایان این دوره را اعلام می‌کند: روسیهٔ گسترش‌طلب، چین جاه‌طلب و ایالات متحدهٔ در حال تزلزل، رقابت قدرت‌های بزرگ را به قلهٔ جهان آورده‌اند.
حالا بر یخ‌شکن‌ها می‌گردیم. روایت فروهار در پاییز ۲۰۲۴ آغاز می‌شود؛ زمانی که او سوار USCGC Healy در نوما، آلاسکا می‌شود تا به دایره قطبی سفر کند. دانشمندان بر روی کشتی، دما، شوری، میزان اکسیژن و پلانکتون آب‌ها را می‌سنجند. خدمه مسیرهای ممکن حمل‌ونقل را ترسیم و کشتی‌های خارجی را زیر نظر می‌گیرند. Healy از تجارت محافظت می‌کند و آماده نجات ملوانان در آب‌هایی است که در عرض چند دقیقه می‌تواند انسان را به مرگ برساند. وظایف این کشتی به هم می‌پیوندند: نقشه‌های دقیق‌تر، حمل‌ونقل را ایمن‌تر می‌سازند؛ داده‌های علمی به طرح‌های اقتصادی و عملیات نظامی می‌افزایند. در آرکتیک، قدرت از شناخت آب و توانایی عبور از آن ناشی می‌شود.
فروهار می‌گوید یخ‌شکن‌ها پایه‌گذار فعالیت‌های اقتصادی، علمی، پژوهشی و نظامی در آرکتیک هستند و هر کشوری که می‌خواهد در این آب‌های طلاگون حضور داشته باشد، باید ناوگانی از چنین کشتی‌ها داشته باشد. روسیه بیش از چهل یخ‌شکن، بسیاری از آنها هسته‌ای، در دریاهای شمالی به کار می‌گیرد؛ چین که خود را «دولت نزدیک به آرکتیک» می‌نامد، هرچند سرزمینی در آنجا ندارد، حداقل پنج یخ‌شکن دارد. گارد ساحلی کانادا نه یخ‌شکن دارد. گارد ساحلی ایالات متحده سه یخ‌شکن دارد: Polar Star که پنجاه ساله است، بخش عمده‌ای از هر سال را صرف حفر کانال به ایستگاه مک‌موردو در قطب جنوب می‌کند. Storis کشتی دوم دست صنایع نفت است که از بازار تجاری خریداری و برای این کار بازسازی شده است. در نتیجه Healy تنها یخ‌شکن آمریکایی ساخته‌شده مخصوص آرکتیک است که به‌طور منظم در خدمت می‌باشد.
و گاهی حتی این کافی نیست. Healy در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ دچار آتش‌سوزی‌های جدی شد و در ژوئیه نقص مکانیکی شد. به این معنی که در دوره تعمیرات، ایالات متحده برای مدت طولانی بدون یخ‌شکن در آرکتیک بود. انتظار می‌رود سال‌ها طول بکشد تا یازده کشتی جدید سفارشی به خدمت آماده شوند. در این میان، ایالات متحده برای این کار به کمک متحدانی که یخ‌شکن دارند وابسته خواهد شد — بدون اشاره به نام خاصی.
«Sea Change» به جای بررسی یخ، به بررسی چگونگی رسیدن ایالات متحده به این وضعیت ناگوار می‌پردازد. در این کتاب، فروهار بازخوانی به‌روز شده‌ای از اثر بنیادین آلفرد ثیِر ماهان (Alfred Thayer Mahan) با عنوان «تأثیر قدرت دریا بر تاریخ: ۱۶۶۰‑۱۷۸۳» برای عصر جدید سیاست‌های صنعتی ارائه می‌دهد. برای ماهان، قدرت ملی بر پایه تجارت، بنادر، کشتی‌ها، توان تولیدی و مردمی که می‌توانند اینها را حفظ کنند، استوار بود. ایالات متحده هنوز برترین نیروی دریایی جهان است، اما دولت‌های متوالی بسیاری از این پایه را از بین برده‌اند. در پایان جنگ جهانی دوم، ناوگان‌های آمریکایی بیش از نیمی از حجم تجاری جهان را تولید می‌کردند. امروز کشور کمتر از پنج کشتی تجاری در سال می‌سازد و ساخت کشتی‌های نظامی با تأخیر، هزینه‌های اضافی و کمبود نیروی کار مواجه است.
این وضعیت خطرناک است، نه تنها برای جاه‌طلبی‌های آمریکا در آرکتیک. همان‌طور که فروهار می‌گوید: «امنیت ملی از ظرفیت صنعتی خود می‌چرخد.»
کتاب‌های پیشین فروهار به بررسی تأثیرات مالی‌سازی، انحصار و برون‌سپاری بر اقتصاد ایالات متحده پرداخته‌اند. او نابودی صنعت کشتی‌سازی را نتیجه سیاست‌هایی می‌داند که کم‌ترین قیمت لحظه‌ای را بالاترین منافع اقتصادی می‌پنداشتند. ساخت کشتی‌ها می‌توانست ارزان‌تر در خارج انجام شود، پس کار به آنجا منتقل شد. شرکت‌ها موجودی و تأمین‌کنندگان تکراری را حذف کردند چون وال‌استریت هر دو را هدر می‌دانست. صرفه‌جویی برای کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاران واقعی بود، اما هزینه‌ها نیز واقعی بود؛ هزینه‌ها بر دوش کارگران، جوامع و در نهایت کل کشور بود.
🟡 ۴/۴
در این زمینه، فروهار قانع‌کننده است. ساخت کشتی نمونه‌ای بسیار سخت‌گیرانه از محدودیت‌های منطق بازار است. صورت‌حساب می‌تواند صرفه‌جویی‌ها و سودهای حاصل از خرید یک کشتی ارزان‌تر و ساخت خارجی را نشان دهد، اما نمی‌تواند از دست رفتن توانایی ساخت آن را به حساب آورد. یک کشور می‌تواند در زمان بحران یک ناوگندری موقت راه‌اندازی کند و برای هزاران کارگر دوره‌های فشرده آموزشی برگزار نماید، اما بازسازی زنجیره‌ی تأمین که از بین رفته است، به سرعت امکان‌پذیر نیست. دولت بایدن این مشکل را تشخیص داد و با به‌کارگیری سیاست صنعتی، صنایع استراتژیک را بازسازی کرد. ضمن موارد دیگر، این دولت پیمان «Icebreaker Collaboration Effort» را با کانادا و فنلاند امضا کرد.
دولت ترامپ نیز ادعا می‌کند که در بخش‌های کلیدی به خودکفایی می‌رسد. اما همان‌طور که تلاش‌هایش برای افزایش تعداد یخ‌شکن‌های ایالات متحده نشان می‌دهد، این کشور نمی‌تواند به تنهایی پیش برود. در واقع، سه کشتی پیشنهادی ترامپ توسط Gulf Copper در گالویستون، تگزاس ساخته می‌شوند؛ اما تخصص آن فنلاندی و مالکیت آن بریتانیایی است. به‌نظر می‌رسد رئیس‌جمهور بر این باور است که قدرت ایالات متحده از فشار بر کشورهای ضعیف برای اجرای خواست‌هایش ناشی می‌شود. فروهار محدودیت‌های این رویکرد را نشان می‌دهد.
کتاب Sea Change زمانی که فروهار سعی می‌کند تقریباً تمام مشکلات اقتصادی ایالات متحده را بر عرشهٔ کشتی Healy بگذارد، کمتر قانع‌کننده می‌شود. ساخت کشتی او را به حوزه‌های تنظیم مالی، قانون ضد انحصار، آموزش فنی و حرفه‌ای، خدمت ملی، خرید دفاعی و فضیلت‌های مدنی زندگی نظامی می‌کشاند. این موارد گاهی کتاب را به‌انداز شلوغی کابین یک یخ‌شکن می‌رسانند.
او زمان بیشتری را صرف توضیح ناکامی‌های نظام اقتصادی قدیم می‌کند تا هشدار درباره خطرات نظام جدید می‌شود. تعرفه‌ها می‌توانند صنعتی را حفظ کنند، اما می‌توانند ناکارآمدی‌های آن را نیز ثابت نگه دارند. حمایت دولتی می‌تواند ظرفیت ایجاد کند یا به یارانه‌ای دائمی برای شرکت‌های مرتبط سیاسی تبدیل شود. اگر ایالات متحده می‌خواهد برای تولید موارد اساسی در داخل کشور هزینه بیشتری بپردازد، باید روش‌های بهتری برای تعیین واقعی بودن این موارد و میزان هزینهٔ اضافی مورد نیاز پیدا کند.
اما کمبودهای این کتاب اندک‌اند و نسبت به موضوعی که به آن می‌پردازد، اهمیت کمتری دارند. با Sea Change، فروهار واشنگتن را ترغیب می‌کند تا قطب شمال را در مرکز نقشه قرار دهد.
🔗 متن اصلی: https://foreignpolicy.com/2026/10/09/arctic-russia-china-canada-energy-icebreakers/
🔷 #روسیه #بلاروس
🧠 گروه خرابکاری «روسی سیاه» می‌تواند بخشی از کمپین ترکیبی روسیه باشد
🏛 منبع: The National Interest
✍️ نویسنده: Peter Suciu
📄 عنوان اصلی: ‘Black Russian’ Sabotage Group Could Be Part of Russian Hybrid Campaign
🔎 Black Russian, Lukashenko, hybrid warfare, Crimea, NATO
#تحلیل_راهبردی #ناتو #آمریکا_و_کانادا #جنگ #National_Interest
✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل
🌍 @Geopolis_ir
🔷 ۲/۳
📌 چکیده:
گروه مسلح «روسیان سیاه» که در بلاروس فعال است، ادعا کرد چند مرد مسلح و نقاب‌دار در اوایل اکتبر سعی کردند ۲۰ مهاجر غیرقانونی را به لتونی قاچاق کرده و زیرساخت‌های مرزی را تخریب کنند؛ این گروه ویدئویی از سرقت دوربین‌های نظارتی در نزدیکی روستای ماتولیشکی منتشر کرد. ناتو معتقد است این گروه ممکن است با سرویس‌های اطلاعاتی روسیه و بلاروس ارتباط داشته باشد و به‌عنوان ساختاری نیابتی برای پنهان‌سازی عملیات‌های مخفی به کار رود. رئیس‌جمهور بلاروس الکساندر لوکاشنکو ادعاهای مشارکت کشورش را رد کرد و گفت این حوادث می‌توانند عملیات پرچم‌ساختی لتونی یا کشورهای بالتیک باشند. کارشناسان اشاره می‌کنند این رویداد می‌تواند نمونه‌ای از جنگ ترکیبی روسیه باشد که پیشتر در کریمه و شرق اوکراین با استفاده از نیروهای بدون نشان و عوامل اطلاعاتی اجرا شده است.
«گروه تخریبی «روسیان سیاه» ممکن است بخشی از کمپین جنگ ترکیبی روسیه باشد»
۱۴ اکتبر ۲۰۲۶
رهبر بلاروس، الکساندر لوکاشنکو (Alexander Lukashenko) رد کرد که بلاروس پشت حمله این گروه به لتونی بوده یا حتی وقوع آن را تأیید کند.
«سیاه» جایگزین «سبز» شده است؛ به عبارت دقیق‌تر، «روسیان سیاه» می‌تواند بازآفرینی جدیدی از «مردان سبز کوچک» باشد که روسیه در تصاحب کریمه در سال ۲۰۱۴ به کار برد.
این سربازان روسی سبز، مسلح به شدت اما بدون نشان نظامی، نقش محوری در تصرف زیرساخت‌های کلیدی شبه‌جزیره کریمه ایفا کردند و این امکان را فراهم ساختند که الحاق آن بدون درگیری‌های بزرگ صورت گیرد. رئیس‌جمهور روسیه، پوتین، ابتدا درباره منشأ این واحد دروغ گفت و ادعا کرد که آنها جزئی از یک سازمان دفاع محلی هستند؛ سپس حضور نظامی روسیه را تأیید کرد و حتی افسران شرکت‌کننده را تجلیل نمود.
دوازده سال پس از آن، کرملین ممکن است نوعی جدید از جنگ ترکیبی را با افراد ناشناسی مشابه به کار گیرد.
رسانهٔ خدمات عمومی لتونی (LSM) این هفته گزارش داد که گروهی به نام «روسیان سیاه» یا «روسی سیاه» مسئولیت یک حادثه در مرز لتونی‑بلاروس در اوایل این ماه را بر عهده گرفت. چندین مرد مسلح و نقاب‌دار سعی کردند ۲۰ مهاجر غیرقانونی را به داخل کشور قاچاق کنند و سپس زیرساخت‌ها را تخریب کردند.
«روسیان سیاه» (که به «چیرنئیه روسی» (Chyornye Rusy) یا «ملنیه روسی» (Melnie rusi) نیز شناخته می‌شود) به عنوان گروهی کم‌شناخته که در بلاروس فعال است، گزارش شده است. این گروه ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد که در آن مسئولیت نفوذ در مرز را بر عهده گرفت؛ این نفوذ شامل سرقت دوربین‌های نظارتی مرزی لتونی در نزدیکی روستای ماتولیشکی (Matuliški) بود. آنها وعدهٔ تخریب‌های بیشتر را دادند.
آیا «روسیان سیاه» با سرویس‌های اطلاعاتی روسیه مرتبط است؟
اگرچه «روسیان سیاه» یونیفرم نداشتند، مقامات ناتو ادعا می‌کنند که این گروه ممکن است با سرویس‌های اطلاعاتی روسیه و بلاروس ارتباط داشته باشد.
یانیس سارتس (Jānis Sārts)، مدیر مرکز برتری ارتباطات استراتژیک ناتو (SCCE) در ریگا، گفت که برای گروه‌های مسلح مستقل عملی نیست که در مناطق مرزی به‌صورت سفت و سخت تحت کنترل روسیه یا بلاروس بدون حمایت و هماهنگی نزدیک با شاخه‌های اطلاعاتی فعالیت کنند.
دیمیتری هالکو (Dmitry Halko)، پناهندهٔ سیاسی بلاروسی و روزنامه‌نگار نظامی مقیم لهستان، هشدار داد: «این یک پروژهٔ سرویس‌های ویژه است. اینکه چقدر در واقعیت فیزیکی وجود دارد، نمی‌دانیم». او به LSM افزود: «به نظر می‌رسد این یک ساختار نیابتی باشد تا برخی فعالیت‌ها را پنهان کند؛ به‌طوری که در صورت لزوم می‌توان برخی رویدادها، تخریب‌های مرزی و غیره را به آن نسبت داد. یعنی—آنها ما نیستند، بلکه نوعی شهروندان فعال هستند که موضع خود را بیان می‌کنند، اما ما مسئول نیستیم. همان‌طور که معمول است، آنها مردان سبز کوچک هستند، فقط در سطحی جدید. قبلاً سبز بودند، حالا سیاه شدند. این فقط پوشش و افسانه‌ای بسیار مناسب برای هر چیزی است.»
در واکنش به این حادثه، سرویس امنیت دولتی لتونی در تاریخ ۹ اکتبر رسیدگی کیفری را دربارهٔ ادعای تشکیل یک سازمان جنایی که هدفش ارتکاب جرائم بسیار جدی علیه صلح، به‌ویژه علیه لتونی و همچنین اوکراین است، آغاز کرد.
بلاروس مشارکت در تخریب را رد کرد
روز سه‌شنبه، رئیس‌جمهور بلاروس، الکساندر لوکاشنکو (Alexander Lukashenko) ادعاهای مربوط به مشارکت کشورش را رد کرد و به‌جای آن پیشنهاد داد که ممکن است این یک عملیات پرچم‌ساختی لتونی باشد.
🔷 ۳/۳
«ما به‌خوبی می‌دانیم و پیش از این به من اطلاع داده شد که تمام این ماجرا صرفاً بهانه‌ای برای دریافت پول توسط لتونی‌ها از اتحادیهٔ اروپا بوده است»، لوکاشنکو گفت، به گزارش خبرگزاری دولتی بلاروس BelTA.
«ما هیچ‌گونه ارتباطی با این ادعا نداریم که ما (به‌ادعای برخی) به سرزمینشان نفوذ کردیم — مردان نقاب‌پوش، نیروهای نظامی — کسی را دستگیر یا اسیر کردیم یا گروهی از مهاجران را به آنجا هل دادیم. نمی‌توانید ادعای احمقانه‌تری مطرح کنید»، رئیس‌جمهور بلاروس افزود. «چنین عملیاتی که به خاک یک کشور همسایه می‌رسند، بدون تأیید رئیس‌جمهور امکان‌پذیر نیست. این موارد توسط من تأیید نشده‌اند؛ بنابراین هرگز انجام نگرفتند. من این را قطعا می‌دانم».
لوکاشنکو تأکید کرد که سه کشور بالتیک — استونی، لتونی و لیتوانی — به همراه لهستان می‌توانستند عملی پرچم‌ساختی راه‌اندازی کنند تا اتحادیهٔ اروپا یا ناتو را وادار به افزایش هزینه‌های دفاعی خود نمایند.
«آنها به پول نیاز دارند»، او افزود. «نه سه کشور بالتیک، نه جمهوری‌های پیشین شوروی و نه لهستان به اندازه‌ای قدرتمند نیستند که خواسته‌های خود، به‌ویژه در حوزه نظامی، را برآورده کنند. به عنوان مثال، لهستان تانک‌ها و سلاح‌های دیگر می‌خرد که این روزها ارزان نیستند. برای مردم هیزم نیست، اما تانک‌ها و تجهیزات نظامی باید خریداری شوند».
جنگ ترکیبی روسیه ادامه دارد
فراتر از کریمیا، روسیه تاکتیک‌های مشابه جنگ ترکیبی را در شرق اوکراین به‌کار گرفت؛ به‌ویژه در مناطق دونتسک و لوهانسک، جایی که عوامل روسی بدون نشان یا مبدل و افسران اطلاعات نظامی به سازماندهی، مسلح‌سازی و رهبری جنبش‌های جدایی‌طلب محلی یاری رساندند.
این عوامل ساختمان‌های اداری محلی را تصرف کردند، موانع جاده‌ای برپا کردند و شورش‌های محلی را هماهنگ نمودند، در حالی که مسکو رسماً حضور نظامی مستقیم را رد کرد.
ناتو اکنون از تحریکات نامتقارن مشابه، آزمایش مرزها و تاکتیک‌های خاک‌سفید جنگ ترکیبی در نزدیکی شرق اروپا و کشورهای بالتیک هشدار می‌دهد. «روسیهٔ سیاه» شاید نخستین نشانه‌ای باشد که این تلاش‌ها پیشاپیش در حال اجراست.
دربارهٔ نویسنده: پیتر سوشیو
🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/buzz/black-russian-sabotage-group-could-be-part-of-russian-hybrid-campaign-ps-101426