‏💠 ۲/۴ ‏📌 چکیده: حملهٔ موشکی حوثی‌ها به فرودگاه بین‌المللی ریاض در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ که ۱۳ کشته و صدها مجروح کرد، شدیدترین حملهٔ خشتی در خاک عربستان از آغاز جنگ در ایران در فوریه بود و نشان داد که این گروه یمنی سعی دارد نقش «نیابتی» خود را بازتعریف کرده و تمرکز را بر درگیری مستمر با عربستان سعودی بگذارد. حوثی‌ها که حدود یک‌سوم سرزمین یمن را در اختیار دارند، با استفاده از موشک‌های بلندبرد و پهپادها توانستند هدف‌های غیرنظامی مانند فرودگاه‌ها را هدف قرار دهند و به‌نظر می‌رسد این تاکتیک‌ها برای انتقال مسئولیت بحران اقتصادی و انسانی به عربستان و تقویت مشروعیت داخلی خود به کار رفته است. این تحولات پس از حملات اولیهٔ ایالات متحده‑اسرائیل به ایران و دوره‌ای از فعالیت‌های محدود در دریای سرخ، نشانگر بازگشت حوثی‌ها به مشارکت نظامی منطقه‌ای و احتمال تشدید کشمکش‌های منطقه‌ای است. حملهٔ کشندهٔ حوثی‌ها به فرودگاه بین‌المللی ریاض نشان داد که این گروه یمنی نقش «نیابتی ایران» خود را بازتعریف می‌کند و تمرکز منطقه‌ای‌اش را به نبرد مستمر با عربستان سعودی می‌چرخاند. حملهٔ ۱۰ اکتبر که ۱۳ نفر کشته و صدها نفر مجروح شدند، شدیدترین حادثهٔ خشتی در خاک عربستان سعودی از آغاز جنگ در ایران در فوریه بود. در روزهای پس از آن، سرساران موشکی دیگری – هرچند کم‌کشتارتر – به‌پشت سر این حمله صورت گرفت. این خشونت، در حالی که پادشاهی در حال میزبانی یک کنفرانس بزرگ تولیدکنندگان نفت بود، رخ داد. به‌عنوان تحلیل‌گر دیرینهٔ سیاست یمن، این حملات اخیر را نمونه‌ای دیگر از بن‌بست رو به گسترش منطقه‌ای در خاورمیانه می‌دانم و بر لزوم درک تأثیرات جنگ ده‌سالهٔ یمن فراتر از مرزهای آن تأکید می‌کنم. روایت‌های حوثی‌ها جنبش حوثی‌ها برای نخستین بار در سال ۲۰۰۴ به‌عنوان یک عامل سیاسی نظامی در یمن ظاهر شد و از آن زمان درگیر جنگ داخلی چندساله‌ای علیه دولت مرکزی بین‌المللی به رسمیت شناخته‌شده و حمایت‌شده توسط عربستان سعودی است. امروز حوثی‌ها حدود یک‌سوم سرزمین و دو‑سوم جمعیت را در اختیار دارند. اگرچه به هواپیماهای جنگی دسترسی ندارند، اما قطعا قدرتمندترین نیروی مسلح یمن به شمار می‌آیند و ذخیره‌ای از موشک‌های بلندبرد و پهپادها توسعه داده‌اند. در تمام این مدت، حوثی‌ها اغلب توسط مخالفان و بسیاری از ناظران خارجی به‌عنوان نیابتی برای ایران، رقیب اصلی منطقه‌ای عربستان سعودی، توصیف می‌شده‌اند. درست است که این جنبش مدت‌ها با تهران همسو بوده و به‌طور مکرر اعتراضات منطقه‌ای مشترک داشته، هرچند رابطه‌اش پیچیده و متغیر است. همزمان، سیر تحول حوثی‌ها به‌طور نزدیک به بستر سیاسی داخلی یمن و به منازعهٔ تاریخی خاص این کشور پیوند دارد؛ موضوعی که من و بسیاری از پژوهشگران دیگر به آن پرداخته‌ایم. اما نکتهٔ ویژه در زمینهٔ تشدید درگیری با عربستان سعودی این است که رهبری حوثی‌ها در طول سال ۲۰۲۶ سعی کرده‌اند مشارکت نظامی خود را طوری بازتعریف کنند که به‌نظر نرسد توسط ایران هدایت می‌شود. این تغییر از نظر تحلیلی مهم است چون نشان می‌دهد رهبران حوثی‌ها چطور کارایی سیاسی روایت‌های خاص را می‌سنجند و برای مشروعیت‌بخشی به اقداماتشان چه راهبردی می‌پذیرند. بازگشت دیرهنگام به جنگ زمانی که ایالات متحده و اسرائیل در ۲۸ فوریه به ایران حمله کردند، بسیاری از ناظران پیش‌بینی کردند حوثی‌ها به‌سرعت به درگیری بپیوندند. مداخلهٔ پیشین آن‌ها در دریای سرخ – بین نوامبر ۲۰۲۳ و مه ۲۰۲۵ – به‌حمایت از فلسطینیان پس از جنگ اسرائیل در غزه، تا حدودی الگویی برای مختل کردن ترافیک دریایی از طریق تنگه هرمز فراهم کرد. بازگشت نمادین کمپین قبلی آن‌ها قابل توجه بود. از یک سو، تمایل حوثی‌ها به حمایت از غزه را نشان داد، زمانی که بسیاری از دولت‌های عربی به‌نظر می‌رسیدند از مشکلات فلسطینیان چشم‌پوشی می‌کنند. از سوی دیگر، توانایی این جنبش در مختل کردن زنجیره‌های تأمین جهانی و تأثیر بر تجارت بین‌المللی فراتر از یمن را آشکار ساخت. اما حوثی‌ها پس از حملات اولیهٔ ایالات متحده‑اسرائیل به ایران، چندین ماه در حاشیه ماندند. رهبرانشان به‌نظر می‌رسید گزارش‌هایی که تصمیم‌گیرندگان ایرانی در ژوئیه ۲۰۲۶ از آن‌ها خواستند تنگه باب‌ال‌مندب را از ترافیک دریایی بسته کنند، نادیده گرفته‌اند.

‏💠 ۳/۴ این تصور که حوثی‌ها به‌طور خودکار به فرمان تهران عمل می‌کنند، برداشت نادرستی از تاریخ یمن و نمادهای هویتی است که مشروعیت سیاسی این جنبش را می‌سازند. حمایت از فلسطینیان می‌توانست برای مخاطبان داخلی و منطقه‌ای به‌عنوان بیان همبستگی عربی تعبیر شود، اما عمل به‌نام جمهوری اسلامی ایران—کشوری غیرعربی، فارسی‌زبان که تقریباً تماماً از شیعیان دوازده‌امامی تشکیل شده است—در یمنی عربی که شیعیان دوازده‌امامی حضور ندارند و سنی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند، به‌مراتب دشوارتر به‌نظر می‌رسید. بازگشت حوثی‌ها به درگیری‌های منطقه‌ای در ماه اوت همزمان با تغییر روایت سیاسی‌شان بود که به‌طور فزاینده‌ای بر دشمن دیرینه‌شان، عربستان سعودی، متمرکز شد. اگرچه پیامدهای استراتژیک اقداماتشان می‌تواند در نهایت به نفع جمهوری اسلامی ایران در منازعات منطقه‌ای و بین‌المللی‌اش باشد، حوثی‌ها عملیات نظامی خود علیه عربستان سعودی را عمدتاً به‌عنوان عمل دفاع ملی می‌دانند. بمباران قبلی فرودگاه در تابستان ۲۰۲۶، یک رویداد مهم تقریباً در رسانه‌های غربی نادیده مانده بود: تلاش حوثی‌ها برای بازگشایی فرودگاه بین‌المللی صحنه از طریق پرواز ناگهانی به سمت تهران و بازگشت پس از آن. این فرودگاه که در پایتخت تحت کنترل حوثی‌ها واقع است، از اواخر ۲۰۲۴ پس از حملات اسرائیلی بسته بود. ادامه بسته بودن آن به این معنا بود که دسترسی به سرزمین‌های تحت کنترل حوثی‌ها و خروج از آن‌ها تحت محدودیت‌های اعمال‌شده توسط مخالفان این جنبش باقی می‌ماند. این محدودیت‌ها شامل مقامات حاکم بر عدن، پایتخت موقت دولت بین‌المللی به رسمیت شناخته‌شده، می‌شد. از نگاه حوثی‌ها، حاکمیتشان همچنان ناقص باقی می‌ماند. بسته بودن فرودگاه نه تنها حرکت شهروندان را محدود می‌کرد، بلکه توانایی ارسال حامیان برای آموزش در خارج و دریافت احتمالی تجهیزات نظامی را نیز می‌کاهش داد. در ۱۳ ژوئیه، بمباران بعدی توسط نیروهای نظامی سعودی بر باند فرودگاه صحنه، هنگامی که هواپیمای ورودی از تهران نزدیک می‌شد، فرصتی برای حوثی‌ها فراهم کرد تا مواجهه خود با ریاض را دوباره شعله‌ور سازند. پس از بیش از سه سال آتش‌بس عملی و مذاکرات دشوار، ریاض همانند روابطش با جمهوری اسلامی ایران، به‌نظر می‌رسید مشتاق‌تر شود تا خود را از درگیری‌های طولانی‌مدت منطقه بیرون بکشد. با حس کردن فرصتی، رهبری حوثی‌ها با استناد به منطق انتقام متقابل واکنش نشان داد. تاکتیک‌های حوثی‌ها امروز آینه‌ای برای آغاز کمپین بمبارانی به رهبری عربستان در سال ۲۰۱۵ و محاصرهٔ بخش‌های تحت کنترل حوثی در یمن است که منجر به سال‌ها جنگ داخلی طولانی‌مدت شده است. حوثی‌ها اکنون حق اعمال محدودیت‌های متقابل بر عربستان سعودی را ادعا می‌کنند، به‌ویژه با هدف قرار دادن بنادر و زیرساخت‌های صادرات نفتی این کشور. پاسخ معکوس عربستان به حوثی‌ها تاکتیک جدید حوثی‌ها دو هدف دارد. نخست، به حوثی‌ها امکان می‌دهد مسئولیت بحران اقتصادی و انسانی در اطراف صحنه را به سمت محاصرهٔ اعمال‌شده توسط عربستان منتقل کنند و نه به ناکامی‌های حکومتی، سوءمدیریت و فساد خودشان. دوم، دلیلی برای تشدید درگیری در سراسر منطقه فراهم می‌کند. پیشتر، رهبری نظامی حوثی‌ها پس از آتش‌بس رسمی غزه در اکتبر ۲۰۲۵، حملات به کشتی‌های مرتبط با اسرائیل در دریای سرخ را متوقف کرده بودند، علیرغم اینکه بارها تحت بمباران قرار گرفته بودند. همچنین، حملات به کشتی‌های آمریکایی را پس از توافق با دولت ترامپ در مه ۲۰۲۵ به تعویق انداخت. این تصمیم‌ها، علیرغم گفتمان پرآتش جنبش، نشانگر درجه‌ای از عمل‌گرایی بودند. این عمل‌گرایی حتی پس از بازگشت حوثی‌ها به مشارکت نظامی منطقه‌ای نیز ادامه یافت؛ بر پایهٔ گزارش‌ها، دیپلمات‌های آمریکایی در سپتامبر ۲۰۲۶ با نمایندگان حوثی‌ها در عمان دیدار کردند. اما در قبال عربستان سعودی، حوثی‌ها کم‌تردیدتر عمل کردند. ریاض پیش از این به‌دلیل پیوستگی‌اش به ایالات متحده، بارها موشک‌های ایرانی را هدف قرار داد و با فشار بر صادرات انرژی مواجه بود. بنابراین، پس از حادثهٔ فرودگاه سعودی، رهبری حوثی معتقد است که عربستان را در تله‌ای قرار داده‌اند؛ پیامدهای این اقدام به اقتصاد جهانی سرایت می‌کند.

‏💠 ۴/۴ این استراتژی انتقامی با موفقیت‌های حوثی‌ها در اوایل سپتامبر تقویت شد؛ آن‌ها توانستند تا حدودی بر تنگه باب‌الماندب، یکی از مهم‌ترین گره‌های استراتژیک دریایی جهان، کنترل برقرار کنند. این کنترل، اهرم فشار بر کشتی‌های حیاتی برای عربستان در دریای سرخ به حوثی‌ها اعطا کرد. حملات به فرودگاه ریاض نشان می‌دهد که پهپادها و موشک‌های بالستیک به حوثی‌ها این امکان را می‌دهند تا اهدافی در سرتاسر عربستان را مورد حمله قرار دهند. هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی عربستان، به‌ویژه فرودگاه‌ها، منطق انتقامی حوثی‌ها را که برای توجیه اقداماتشان به کار می‌برند، نشان می‌دهد. پیش‌بینی پیامدهای این کارزار افزایشی حوثی‌ها هنوز دور از وضوح است. به‌نظر می‌رسد منطقه به کشمکش‌های مداوم نزدیک شده و سؤال باز است که آیا این وضعیت ایالات متحده را، که تا کنون تمایلی به بازگشت به درگیری‌های گستردهٔ منطقه‌ای نشان نداده، دوباره به میدان می‌کشاند یا نه. با این حال، این نکات نباید وضعیت دشوار غیرنظامیان در یمن را پنهان کنند؛ بلکه باید یادآور رنج مردمی باشد که پس از بیش از یک دهه جنگ، زیرساخت‌های بسیار کم‌بود این کشور—که پیش از درگیری‌ها فقیرترین کشور خاورمیانه بود—را به‌طور کامل ویران کرده است. لوران بونفوا (Laurent Bonnefoy) برای هیچ شرکت یا سازمانی که از این مقاله سود ببرد کار نمی‌کند، مشاوره نمی‌دهد، سهام ندارد و هیچ‌گونه مالی‌پذیری دریافت نمی‌کند؛ علاوه بر سمت علمی‌اش هیچ وابستگی مرتبطی اعلام نکرده است. ‏🔗 متن اصلی: https://theconversation.com/yemens-houthis-are-bringing-their-war-to-saudi-arabia-and-reframing-the-narrative-of-being-an-iranian-proxy-294208

‏⭐ #ایران #عربستان 🧠 حوثی‌ها روایت خود را بازتعریف می‌کنند و خود را به‌عنوان نیروی وابسته به ایران معرفی می‌نمایند ‏🏛 منبع: Asia Times ‏✍️ نویسنده: Laurent Bonnefoy ‏📄 عنوان اصلی: Houthis reframing the narrative casting them as an Iranian proxy ‏🔎 Houthis, Riyadh International Airport, Iran, Saudi Arabia, missiles #تحلیل_راهبردی #خاورمیانه #شرق_آسیا #جنگ #ژئوپلیتیک #Asia_Times ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏⭐ ۲/۴ ‏📌 چکیده: حملهٔ ۱۰ اکتبر حوثی‌ها به فرودگاه بین‌المللی ریاض که منجر به کشته شدن ۱۳ نفر و زخمی صدها نفر شد، نشان داد که این گروه یمنی در حال بازتعریف نقش خود به‌عنوان نیابتی جمهوری اسلامی ایران و تمرکز بر مقابلهٔ مستمر با عربستان سعودی است. پس از این حمله، موشک‌های دیگر با خطر کمتر به عربستان شلیک شد و حوثی‌ها با استفاده از پهپادها و موشک‌های بالستیک توانستند زیرساخت‌های غیرنظامی مانند فرودگاه‌ها را هدف بگیرند. تحلیلگرانی می‌گویند این تغییرات بخشی از استراتژی حوثی‌ها برای انتقال مسئولیت بحران اقتصادی و انسانی به محاصرهٔ عربستان و تقویت فشار بر اقتصاد جهانی است، در حالی که نقش مستقیم جمهوری اسلامی ایران در این عملیات‌ها به‌نظر می‌رسد کمتر آشکار شده باشد. حملهٔ کشندهٔ حوثی‌ها به فرودگاه بین‌المللی ریاض، نشان داد که این گروه یمنی در حال بازتعریف نقش «نیابتی ایران» خود و انتقال تمرکز منطقه‌ای‌اش به مبارزهٔ مستمر با عربستان سعودی است. حملهٔ ۱۰ اکتبر که منجر به کشته شدن ۱۳ نفر و زخمی شدن صدها نفر شد، خشن‌ترین حادثهٔ رخ‌داده در خاک عربستان سعودی از آغاز جنگ در ایران در فوریه بود. در روزهای پس از آن، حملات موشکی دیگری – هرچند کم‌خطرتر – صورت گرفت. این خشونت، هم‌زمان با میزبانی پادشاهی از یک کنفرانس بزرگ تولیدکنندگان نفت، رخ داد. به عنوان تحلیلگر دیرینهٔ سیاست یمن، این حملات اخیر را نمونه‌ای دیگر از تعادل‌ناپذیری رو به گسترش در خاورمیانه می‌دانم و بر لزوم درک این نکته تأکید می‌کنم که جنگ ده‌سالهٔ یمن اثرات خود را فراتر از مرزهای این کشور نشان می‌دهد. روایت‌های حوثی‌ها جنبش حوثی‌ها برای اولین بار در سال ۲۰۰۴ به عنوان یک عامل سیاسی نظامی در یمن ظاهر شد و از آن زمان درگیر جنگ داخلی چندساله‌ای علیه دولت مرکزی بین‌المللی‌تاییدشده، که تحت حمایت عربستان سعودی است، می‌باشد. امروزه حوثی‌ها حدود یک‌سوم سرزمین و دو‑سوم جمعیت را در اختیار دارند. اگرچه دسترسی به هواپیماهای جنگی ندارند، بی‌تردید قدرتمندترین نیروی مسلح یمن‌اند و سلاح‌های موشکی برد طولانی و پهپادهایی توسعه داده‌اند. همواره حوثی‌ها توسط مخالفان و بسیاری از ناظران خارجی به‌عنوان نیابتی برای ایران، رقیب اصلی منطقه‌ای عربستان سعودی، به تصویر کشیده شده‌اند. درست است که این جنبش مدت‌ها با تهران همسو بوده و اهداف منطقه‌ای مشترکی داشته، هرچند رابطه‌اش پیچیده و متغیر است. همزمان، سیر تحول حوثی‌ها به شدت به بستر سیاسی داخلی یمن و به مناقشهٔ تاریخی خاص این کشور پیوند خورده است؛ موضوعی که من و بسیاری از پژوهشگران دیگر به آن پرداخته‌ایم. اما نکتهٔ ویژه در زمینهٔ تشدید نبرد با عربستان سعودی این است که رهبری حوثی‌ها در طول سال ۲۰۲۶ سعی کرده‌اند مشارکت نظامی خود را به‌گونه‌ای بازتعریف کنند که به‌نظر نیاید تحت رهبری ایران باشد. این تغییر از نظر تحلیلی مهم است، زیرا نشان می‌دهد رهبران حوثی‌ها چطور به کارآمدی سیاسی روایت‌های خاص پی می‌برند و سعی می‌کنند اقدامات خود را مشروعیت‌بخشند. بازگشت دیرهنگام به جنگ زمانی که ایالات متحده و اسرائیل در ۲۸ فوریه به ایران حمله کردند، بسیاری از ناظران انتظار داشتند حوثی‌ها به سرعت وارد درگیری شوند. مداخلهٔ پیشین آن‌ها در دریای سرخ – بین نوامبر ۲۰۲۳ و مه ۲۰۲۵ – به حمایت از فلسطینیان پس از جنگ اسرائیل در غزه، تا حدی نمونه‌ای برای مختل کردن ترافیک دریایی از طریق تنگه هرمز فراهم کرد. بازگشت نمادین کمپین قبلی آن‌ها قابل توجه بود. از یک سو نشان داد که حوثی‌ها مایلند از غزه حمایت کنند، در حالی که بسیاری از دولت‌های عربی به‌نظر می‌رسیدند از مشکلات فلسطینیان چشم‌پوشی می‌کنند. از سوی دیگر، توانایی این جنبش در مختل کردن زنجیره‌های تأمین جهانی و تأثیر بر تجارت بین‌المللی فراتر از یمن را آشکار ساخت. اما حوثی‌ها پس از حملات اولیهٔ ایالات متحده‑اسرائیل به ایران، چندین ماه در حاشیه ماندند. به‌نظر می‌رسید رهبرانشان گزارش‌هایی مبنی بر درخواست تصمیم‌گیرندگان ایرانی در ژوئیه ۲۰۲۶ برای بستن تنگه باب‌ال‌مندب به‌منظور قطع ترافیک دریایی را نادیده گرفته‌اند.

‏⭐ ۳/۴ این تصور که حوثی‌ها به‌طور خودکار تحت فرمان تهران عمل می‌کنند، خوانش نادرستی از تاریخ یمن و نشانه‌های هویتی است که مشروعیت سیاسی این جنبش را می‌سازند. حمایت از فلسطینیان می‌تواند برای مخاطب داخلی و منطقه‌ای به‌عنوان بیان همبستگی عربی تعبیر شود، اما عمل به‌نام جمهوری اسلامی ایران، کشوری غیرعربی و فارسی‌زبان که تقریباً تمام جمعیت آن شیعیان دوازده‌امامی هستند، در یمن عربی که شیعیان دوازده‌امامی حضور ندارند و سنی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند، توجیهی بسیار دشوار دارد. حضور مجدد حوثی‌ها در درگیری منطقه‌ای در ماه اوت، همزمان با تغییر روایت سیاسی آن‌ها بود؛ این روایت به‌طور فزاینده‌ای بر دشمن دیرینه‌شان، عربستان سعودی، متمرکز شد. اگرچه پیامدهای استراتژیک این اقدامات می‌تواند در نهایت به نفع جمهوری اسلامی ایران در منازعات منطقه‌ای و بین‌المللی‌اش باشد، حوثی‌ها کارزار نظامی خود علیه عربستان سعودی را عمدتاً به‌عنوان عمل دفاع ملی می‌دانند. بمباردگی پیشین فرودگاه در تابستان ۲۰۲۶، واقعه‌ای مهم تقریباً در رسانه‌های غربی نادیده مانده بود: تلاش حوثی‌ها برای بازگشایی فرودگاه بین‌المللی صحنه از طریق پرواز ناگهانی به تهران و بازگشت آن پس از پرواز. این فرودگاه که در پایتخت تحت کنترل حوثی‌ها واقع شده بود، از اواخر ۲۰۲۴ پس از حملات اسرائیلی بسته مانده بود. ادامهٔ بسته بودن آن به این معنا بود که دسترسی به سرزمین‌های تحت کنترل حوثی‌ها و خروج از آن‌ها تحت محدودیت‌های اعمال‌شده توسط مخالفان این جنبش باقی می‌ماند؛ این محدودیت‌ها شامل مقامات حاکم بر عدن، پایتخت موقت دولت بین‌المللی‌پذیر، می‌شد. از دید حوثی‌ها، حاکمیتشان به همین دلیل ناقص می‌ماند. بسته بودن فرودگاه نه تنها حرکت غیرنظامی‌ها را محدود می‌کرد، بلکه توانایی آن‌ها برای فرستادن حامیان به خارج جهت آموزش و احتمال دریافت تجهیزات نظامی را نیز کاهش می‌داد. در ۱۳ ژوئیه، بمباران نظامی عربستان سعودی بر باند فرودگاه صحنه، هنگامی که هواپیمای ورودی از تهران نزدیک می‌شد، فرصتی برای حوثی‌ها فراهم کرد تا مواجههٔ خود با ریاض را دوباره شعله‌ور کنند. پس از بیش از سه سال آتش‌بس عینی و مذاکرات دشوار، ریاض، همانند روابطش با ایران، به‌نظر می‌رسید مشتاق‌تر می‌شود تا از درگیری‌های طولانی‌مدت منطقه خارج شود. با احساس فرصت، رهبری حوثی‌ها با به‌کارگیری منطق انتقام‌گیری متقابل واکنش نشان داد. تاکتیک‌های حوثی‌ها امروز به‌نوعی بازتابی از آغاز در سال ۲۰۱۵ کمپین بمبارانی به رهبری عربستان و محاصرهٔ بخش‌های تحت کنترل حوثی در یمن است که منجر به سال‌ها جنگ داخلی طولانی‌مدت شده است. حوثی‌ها اکنون حق اعمال محدودیت‌های متقابل بر عربستان سعودی را ادعا می‌کنند، به‌ویژه با هدف قرار دادن بنادر و زیرساخت‌های صادرات نفتی این کشور. پاسخ حوثی‌ها به عربستان تاکتیک جدید حوثی‌ها دو هدف دنبال می‌کند. نخست، این امکان را می‌دهد تا مسئولیت بحران اقتصادی و انسانی در صحنه و اطراف آن را به محاصرهٔ اعمال‌شده توسط عربستان منتقل کنند و نه به شکست‌های حکومتی، سهل‌انگاری و فساد خود. دوم، توجیهی برای تشدید درگیری در سراسر منطقه فراهم می‌آورد. پیشتر، رهبری نظامی حوثی‌ها پس از آتش‌بس رسمی غزه در اکتبر ۲۰۲۵، حملات به کشتی‌های مرتبط با اسرائیل در دریای سرخ را متوقف کرده بودند، اگرچه بارها مورد بمباران قرار گرفته بودند. همچنین، پس از توافقی با دولت ترامپ در مه ۲۰۲۵، حملات به کشتی‌های آمریکایی را نیز به تعویق انداختند. این تصمیم‌ها، علیرغم گفتمان پرشور حوثی‌ها، نشانگر درجه‌ای از عمل‌گرایی بودند. این عمل‌گرایی حتی پس از بازگشت حوثی‌ها به مشارکت نظامی منطقه‌ای نیز ادامه یافت؛ به گزارش‌ها، دیپلمات‌های آمریکایی در سپتامبر ۲۰۲۶ در عمان با نمایندگان حوثی‌ها دیدار کردند. اما در قبال عربستان سعودی، حوثی‌ها کم‌تردیدتر عمل کردند. ریاض، به‌دلیل پیوستگی‌اش به ایالات متحده، بارها موشک‌های ایرانی را دریافت می‌کرد و همزمان با فشار بر صادرات انرژی مواجه بود. پس از حادثه فرودگاه سعودی، رهبری حوثی‌ها معتقدند که عربستان را در تله‌ای گرفتار کرده‌اند؛ این وضعیت پیامدهایی برای اقتصاد جهانی به‌بار می‌آورد. این استراتژی انتقامی در اوایل سپتامبر با موفقیت‌های حوثی‌ها تقویت شد. آن‌ها توانستند تا حدودی کنترل تنگه باب‌ال‌مندب، یکی از مهم‌ترین گره‌های دریایی جهان، را به دست آورند؛ این دستاورد به حوثی‌ها اهرم فشار بر کشتی‌رانی‌های حیاتی برای عربستان در دریای سرخ داد.

‏⭐ ۴/۴ حملات به فرودگاه ریاض نشان می‌دهد که پهپادها و موشک‌های بالستیک به حوثی‌ها این امکان را می‌دهند تا به اهداف گسترده‌ای در سراسر عربستان ضربه بزنند. هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی عربستان، به‌ویژه فرودگاه‌ها، منطق انتقامی حوثی‌ها را که برای توجیه اقداماتشان به کار می‌برند، روشن می‌کند. آیندهٔ این کارزار روزافزون حوثی‌ها هنوز نامشخص است. به‌نظر می‌رسد منطقه به درگیری‌های مداوم نزدیک شده و سؤال این است که آیا این وضعیت ایالات متحده را، که تمایلی به بازگشت به درگیری تمام‌عیار منطقه‌ای ندارد، دوباره به میدان می‌کشاند یا نه. با این حال، این موارد نباید وضعیت مردم عادی یمن را پنهان کنند؛ بلکه باید یادآور رنج جمعیتی باشد که پس از بیش از یک دهه جنگ، زیرساخت‌های بسیار ضعیف کشوری که پیش از درگیری‌ها فقیرترین کشور خاورمیانه بود، به‌طور کامل ویران شده‌اند. لوران بونفوا (Laurent Bonnefoy) پژوهشگر CNRS در مرکز مطالعات بین‌المللی اسن‌پ (Sciences Po) است. این مقاله از وب‌سایت The Conversation با مجوز Creative Commons بازنشر شده است؛ مقالهٔ اصلی را بخوانید. ‏🔗 متن اصلی: https://asiatimes.com/2026/10/houthis-reframing-the-narrative-casting-them-as-an-iranian-proxy/

‏🔵 #آمریکا #ایران 🧠 با دنبال کردن یک «پیروزی بزرگ» در ایران، ترامپ سرنوشتش را به باخت می‌سپارد ‏🏛 منبع: Responsible Statecraft ‏✍️ نویسنده: Paul R. Pillar ‏📄 عنوان اصلی: By pursuing a big 'win' in Iran, Trump is destined to lose ‏🔎 Trump, Strait of Hormuz, JCPOA, US Navy, Iran #تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #جنگ #روابط_بین_الملل #Responsible_Statecraft ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔵 ۲/۴ ‏📌 چکیده: رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، پس از مشاهده موفقیت عملیات نیروی‌دریایی در تنگه هرمز که بخشی از تجارت نفتی ایران را مسدود کرد و در عین حال بخشی از نفت غیرایرانی را بازگرداند، جنگ با جمهوری اسلامی ایران را بن‌بست نمی‌داند و فشار نظامی را اهرمی برای تقویت موضع آمریکا می‌داند. او بر این باور است که «پیروزی» می‌تواند از طریق دست‌زدن ایران به امتیازهای قابل‌توجه یا سقوط دولت آن حاصل شود، اما اهداف واضحی برای این جنگ اعلام نکرده است. در عین حال، نویسنده تأکید می‌کند که هر توافق هسته‌ای جدید باید جزئیات مشابه JCPOA داشته باشد و تنها آتش‌بس اسکلتی می‌تواند راه خروج از جنگ را فراهم کند. رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، پس از مشاهده موفقیت عملیات نیروی دریایی ایالات متحده در تنگه هرمز که بیشتر واردات و صادرات نفتی جمهوری اسلامی ایران را مسدود کرد و همزمان بخشی از تجارت نفت غیرایرانی از طریق این تنگه را بازگرداند، به‌نظر می‌رسد جنگ با جمهوری اسلامی ایران را بن‌بست نمی‌داند. وضعیت فعلی جریان نفت و توزیع دردهای اقتصادی در واقع پیچیده‌تر است و نشان‌دهندهٔ برتری یک‌طرفهٔ ایالات متحده نیست؛ اما ترامپ به‌وضوح بر این باور است که ادامه فشار بر جمهوری اسلامی ایران با اقداماتی چون محاصره‌نظامی — که عمل جنگ محسوب می‌شود — اهرم فشار ایالات متحده را تقویت کرده و نتایج بهتری به‌دست خواهد داد. ترامپ همواره جهان را به‌عنوان بازی صفر‑جمع می‌نگرد. چه موضوع جنگ نظامی باشد، چه توافق‌نامه تجاری یا معاملهٔ ملکی، او نتایج را به‌صورت برنده و بازنده می‌داند. او هرگز اشتباه خود را نمی‌پذیرد و به‌طور قطع در مورد جنگ جاری این‌کار را به‌صورت عمومی انجام نخواهد داد. به همین دلیل این درگیری به‌گونه‌ای ادامه دارد که ترامپ به‌دنبال چیزی باشد که بتواند آن را «پیروزی» بنامد. کتابی که بیش از چهار دهه پیش نوشته‌ام نشان داد که پایان‌های جنگ‌ها بهتر است به‌عنوان معامله‌های مذاکره‌شده درک شوند. حتی تسلیم‌های بی‌قید و شرط نیز کاملاً بی‌قید نیستند؛ آن‌ها شامل توافقی می‌شوند که طرف تسلیم‌شده متعهد می‌شود از توانایی ادامهٔ مقاومت خود استفاده نکند، در ازای آن که طرف دیگر حملهٔ خود را متوقف می‌کند. پژوهشگران دیگری به‌تازگی همین مفهوم را بر درگیری‌های معاصر اعمال کرده‌اند. درسی که از این می‌توان گرفت این است که محدود کردن استراتژی جنگی ایالات متحده به‌سوی برنده و بازنده، مسائلی که در میان است را پنهان می‌کند، تأثیر این مسائل بر منافع ایالات متحده را مبهم می‌سازد و آنچه برای پایان جنگ و اجرای صلح پایدار لازم است را نامشخص می‌نماید. چیزی که ترامپ به‌عنوان «پیروزی» می‌پذیرد می‌تواند دو شکل اساسی داشته باشد: یا دولت جمهوری اسلامی ایران به‌نحوی «دست می‌کشد» و امتیازاتی می‌دهد که به‌وضوح و به‌طور قابل‌توجهی فراتر از آنچه پیش‌تر ارائه کرده بود، یا دولت سقوط می‌کند. بین این دو احتمال تنشی وجود دارد، چرا که دولتی که معتقد است ایالات متحده مصمم به نابودی آن است، هیچ انگیزه‌ای برای امتیاز دادن نمی‌بیند و راه‌حلی جز ادامهٔ جنگ نمی‌پندارد. حتی اگر هر یک از این دو نسخهٔ «پیروزی» به‌تنهایی بررسی شود، سؤالات اساسی به‌وجود می‌آید. تا امتیازهای ایران بتوانند این نقش را ایفا کنند، باید منافع ایالات متحده را به‌طور قابل‌توجهی پیش ببرند و در حدی باشند که حتی دولت جمهوری اسلامی ایران تحت فشار شدید بتواند به‌صورت واقع‌پذیر ارائه دهد. یکی از دشواری‌های ارزیابی ارزش این امتیازها این است که ترامپ و دولتش هرگز اهداف جنگی خود را به‌وضوح اعلام نکرده‌اند. آن‌ها در زمان‌های مختلف بیانات متفاوتی داشته‌اند، حتی خواستار «تسلیم بی‌قید و شرط» شده‌اند؛ که انتظار چنین چیزی از هر دولت ایرانی غیرواقعی است.

‏🔵 ۳/۴ برنامهٔ هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران بیشترین اشاره را دریافت می‌کند و معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس (JD Vance) نزدیک‌ترین درخواست مشخص را با این بیان که «کاهش معنادار» غنی‌سازی اورانیوم توسط ایران برای صلح ضروری است، ارائه داد. برنامهٔ هسته‌ای ایران برای منافع ایالات متحده مهم است، زیرا امکان داشتن سلاح هسته‌ای توسط ایران را به‌وجود می‌آورد؛ در این زمینه ادامهٔ جنگ کمکی نمی‌کند. حملات پیشین تا حد زیادی برنامهٔ ایرانی را از کار انداخته‌اند و اکنون نیت‌ها حداقل به‌انداز توانمندی‌ها اهمیت دارند. هدف قرار گرفتن مداوم توسط قدرت خارجی، صدای حامیان در تهران را تقویت می‌کند؛ جایی که پیش از این درباره خروج از پیمان عدم تکثیر بحث می‌شود و استدلال می‌شود که ایران به بازدارندهٔ هسته‌ای نیاز دارد. نمونهٔ آنچه برای یک توافق معنادار در حوزهٔ هسته‌ای لازم است، برنامهٔ جامع اقدام مشترک (JCPOA) است که به‌صورت عام «توافق‌نامهٔ ایران» شناخته می‌شود. این توافق‌نامه در سال ۲۰۱۵ به اجرا درآمد و به‌طور مؤثری تمام مسیرهای ممکن برای ساخت سلاح هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران را مسدود کرد تا زمانی که در سال ۲۰۱۸ توسط ترامپ لغو شد؛ ترامپی که مصمم به نابود کردن دستاوردی بود که به‌طور گسترده به‌عنوان بزرگ‌ترین موفقیت سیاست خارجی رئیس‌جمهور باراک اوباما شناخته می‌شد. JCPOA شامل ۱۵۹ صفحه است. این سند نتیجهٔ مذاکرات دشوار و دقیق بود که چندین سال به طول انجامید و متخصصان هسته‌ای و سایر کارشناسان را در بر می‌گرفت. چنین سندی را استیو ویتکاف (Steve Witkoff) و جارد کوشنر (Jared Kushner) نمی‌توانستند در دو جلسهٔ کوتاه به‌دست آورند. هر توافق هسته‌ای جدیدی میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران باید دارای جزئیات مشابهی باشد تا اطمینان حاصل شود که کاهش‌ها معنادار، قابل اجرا و از طریق بازرسی‌های بین‌المللی قابل تأیید باشند. اگر تکمیل چنین توافق‌نامهٔ جامع را شرط پایان جنگ قرار داد و نه صرفاً پیوند آتش‌بس با تعهد به مذاکرات جدی آینده، جنگ ممکن است ماه‌ها و حتی سال‌ها ادامه یابد. دولت ایالات متحده تحت رهبری ترامپ با پیگیری توافق هسته‌ای اخیر خود با عربستان سعودی، مذاکرات برای یک توافق‌نامهٔ هسته‌ای جدید با جمهوری اسلامی ایران را دشوارتر و پیچیده‌تر کرده است. این توافق نگرانی‌های مشروعی را در میان کارشناسان عدم تکثیر برانگیخته؛ چرا که نیازی به سخت‌ترین بازرسی‌های بین‌المللی ندارد و راه را برای غنی‌سازی اورانیوم توسط عربستان، حتی تا سطح ۲۰٪، باز می‌کند. دولت جمهوری اسلامی ایران برای محدود کردن برنامهٔ هسته‌ای خود به کمتر از آنچه رقیبش در سوی دیگر خلیج فارس تحت تأیید و کمک ایالات متحده به دست می‌آورد، مقاومت خواهد کرد. در خصوص «پیروزی» ادعایی از طریق تغییر رژیم، نخست باید بگوییم ترامپ ادعا کرده بود پس از کشته شدن مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران در روزهای نخست جنگ، چنین تغییری را به‌دست آورده است. ماجرای پس از آن درس مهمی دربارهٔ احتیاط در آرزوهاست: سخت‌گیران ایرانی پس از مرگ رهبر معظم، علی خامنه‌ای، قدرت بیشتری یافتند. تغییر رهبری دیگر در زمان جنگ می‌تواند ایران را به‌سوی مسیر سخت‌گیرانه‌تر سوق دهد؛ شاید به دیکتاتوری نظامی که صداهای معتدل باقی‌مانده را در نظام سرکوب می‌کند. حتی اگر تغییر رهبری به سمتی رفت که برای ایالات متحده مطلوب به‌نظر برسد، تحقق منافع ایالات متحده مستلزم این است که کسی که نمایندهٔ جمهوری اسلامی ایران باشد، بتواند توافق‌نامه‌های پایدار بگیرد. دولت آیندهٔ جمهوری اسلامی ایران باید به‌صورت داخلی با گروه‌های سیاسی که دیدگاه‌های متفاوت دارند، کنار بیاید؛ این گروه‌ها حتی با تغییر رهبری ناپدید نمی‌شوند. اما توانایی تأثیر بر این گروه‌ها لزوماً در دست کسانی نیست که ایدئولوژی و گرایششان برای ایالات متحده دوستانه به‌نظر می‌رسد. در این زمینه، از دست دادن علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران، که دو هفته پس از آغاز جنگ توسط یک حمله هوایی اسرائیلی کشته شد، یک ضرر بزرگ بود. لاریجانی عضوی از نظام رهبری بود، اما در عین حال یک عمل‌گرای سیاسی با توان و ارتباطات لازم برای ارائه تعهدات معتبر به نمایندگی از کل ساختار قدرت در تهران بود. در میان سختی‌های اقتصادی که مردم جمهوری اسلامی ایران تحمل می‌کنند، نمی‌توان احتمال قیام مردمی که به تحولات سیاسی گسترده‌تری منجر شود را رد کرد؛ اما نکات متعددی دربارهٔ این نوع تغییر رژیم محتمل باید مدنظر قرار گیرد.

‏🔵 ۴/۴ اولاً، چندین قیام مردمی در طول تاریخ جمهوری اسلامی ایران رخ داده‌اند، اما به تغییر رژیم منجر نشده‌اند. ثانیاً، در حال حاضر جنبش مخالف منسجمی وجود ندارد که بتوان آن را با جنبشی که روح‌الله خمینی در زمان انقلاب ۱۹۷۹ رهبری کرد و شاه را سرنگون ساخت، مقایسه کرد. ثالثاً، در زمان جنگی که ادامه دارد، احتمال وقوع قیام مردمی کمتر است. این جنگ حس میهن‌پرستی قوی‌ای را در میان ایرانیان برانگیخته؛ آنها به‌طور پیش‌بینی‌شده، حملات نظامی و اقتصادی ایالات متحده را هدف کل ایران می‌دانند، نه فقط دولت. چهارماً و در ارتباط با نکتهٔ پیشین، جنگ احساس کینه‌توزی عمیق و گسترده‌ای نسبت به ایالات متحده بر جای خواهد گذاشت، چرا که رنجی را بر ایرانیان تحمیل کرده است. هر چه جنگ طولانی‌تر شود، این کینه‌توزی قوی‌تر می‌شود. هیچ دولت جدیدی نمی‌تواند این احساس را نادیده بگیرد. پنجم، سیاست‌های هر حاکم جدید نشان خواهد داد که سیاست‌های پیشین جمهوری اسلامی ایران تا حد زیادی بازتابی از نگرانی‌های امنیتی و ملی‌گرایی ایرانی بوده‌اند، نه صرفاً رنگ ایدئولوژیک دولت حاکم. نتیجه این است که ایالات متحده نباید انتظار داشته باشد که با اعطای امتیازات بزرگ پیشاپیش یا با تحقق تغییر رژیم، جنگ پایان یابد. قابل‌اجرا‌ترین راه برای خروج از جنگ، توافق آتش‌بس اسکلتی است که مذاکرات اساسی را به تعویق می‌اندازد، مشابه تفاهم‌نامه‌ای که طرف‌ها در ژوئن به آن رسیدند، اما بدون عبارات مبهم دربارهٔ تنگه هرمز که منجر به سقوط آن شد. رئیس‌جمهوری که به دنبال «پیروزی» است، باید به توانایی بلاغی خود تکیه کند تا این آتش‌بس و ویرانی‌های وارده به نیروهای ایرانی را به عنوان یک موفقیت نشان دهد. ‏🔗 متن اصلی: https://responsiblestatecraft.org/did-trump-lose-iran-war/

‏🟢 #عربستان #ایران 🧠 تصعید حوثی‌ها و آنچه در آینده در یمن رخ خواهد داد ‏🏛 منبع: The Soufan Center ‏✍️ نویسنده: Nikkie Lyubarsky ‏📄 عنوان اصلی: Houthi Escalation and What Happens Next in Yemen ‏🔎 Houthi, Saudi Aramco, ExxonMobil, MBS, Yemen Petroleum Company #تحلیل_راهبردی #خاورمیانه #جهانی #جنگ #روابط_بین_الملل #Soufan_Center ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir