‏🟠 #ایران #عربستان 🧠 از شاگردان تهران تا سازندگان موشک: چرا حوثی‌ها اکنون تهدید بزرگ‌تری هستند ‏🏛 منبع: The Times of India ‏✍️ نویسنده: Vijaya Srivastava ‏📄 عنوان اصلی: From Tehran's pupils to missile makers: Why Houthis are a bigger threat now ‏🔎 Houthis, Saudi Aramco, drones, missiles, Reuters #تحلیل_راهبردی #آمریکا #بریکس_و_هند #جنگ #روابط_بین_الملل #Times_of_India ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: حوثی‌های یمن پس از سال‌ها آموزش فنی از جمهوری اسلامی ایران، کمتر به سلاح‌های ایرانی وابسته شده و توانسته‌اند پهپادها و موشک‌های بومی تولید کنند؛ این امر پس از حملات به فرودگاه ریاض و شرکت آرامکو، ضعف دفاع هوایی عربستان را برجسته کرد. ایران بیش از یک دهه سلاح، پول و مهارت‌های ساخت سلاح‌های دوکاره را به حوثی‌ها منتقل کرده و فرآیند یادگیری نظامی‑صنعتی بومی را تثبیت کرده تا حتی در صورت قطع مسیرهای تأمین مستقیم، توانایی تولید سلاح حفظ شود. حوثی‌ها علاوه بر قطعات ایرانی، از منابع چینی استفاده می‌کنند و حتی هوش مصنوعی را برای توسعه موشک‌های بالستیک بررسی کرده‌اند؛ این ترکیب فناوری‌ها باعث دشوارتر شدن تلاش‌های عربستان و متحدانش برای رهگیری یا خنثی‌سازی تهدیدهای نظامی این گروه شده است. حوثی‌های یمن پس از سال‌ها آموزش و کمک فنی از تهران، کمتر به سلاح‌های ایرانی وابسته شده‌اند. این امر به گروه اجازه می‌دهد پهپادها و موشک‌های خود را تولید کند و تهدیدی رو به رشد برای عربستان سعودی به‌وجود آورد، چرا که جنگ ایالات متحده و ایران فشار بر دفاع هوایی منطقه‌ای وارد کرده و ذخایر سامانه‌های رهگیری موشک را کاهش داده است. اهمیت این تغییر پس از حملات حوثی‌ها به فرودگاه بین‌المللی ریاض و به مقر شرکت سعودی آرامکو، بزرگ‌ترین شرکت نفتی جهان، که نقاط ضعف دفاع عربستان را آشکار کرد، بیشتر شد. کارشناسان سلاح و منطقه‌ای می‌گویند توانایی روزافزون گروه در تولید سلاح‌های بومی، حتی در صورت قطع مسیرهای تأمین ایرانی، مهار آن را دشوارتر می‌کند. استراتژی ایران: آموزش حوثی‌ها برای ساخت سلاح ایران بیش از یک دهه است که سلاح، پول و آموزش را به حوثی‌ها—که به‌صورت رسمی «انصار الله» شناخته می‌شوند—ارائه می‌دهد. تهران ادعای تأمین سلاح به این گروه را که مغایر تحریم سلاح‌های سازمان ملل است، رد کرده است. اما به گزارش خبرگزاری Reuters، ایران همچنین مهارت‌های لازم برای ساخت سلاح‌های بومی را به حوثی‌ها آموخته است. این مهارت‌ها شامل ساخت پهپادها و موشک‌هایی است که از قطعات دوکاره استفاده می‌کنند و می‌توانند هم در حوزه‌های غیرنظامی و هم نظامی به کار روند. آندریاس کریگ (Andreas Krieg)، مدرس ارشد مطالعات امنیتی در کالج کینگ لندن، گفت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و اعضای گروه مسلح لبنانی حزب‌الله در ابتدا به حوثی‌ها فهم سامانه‌های موشکی و نحوه بهره‌برداری از آن‌ها را آموزش دادند. او افزود: «مهندسان پیشین نظامی یمن و نسلی رو به رشد از متخصصان بومی آموزش‌دیده‌اند و این توانایی‌ها را به‌صورت نهادی تثبیت کرده‌اند.» او ادامه داد: «تهران تنها سلاح به حوثی‌ها نداد؛ بلکه فرآیند یادگیری نظامی‑صنعتی بومی را ایجاد کرده که هرچه زمان می‌گذرد، تخریب آن دشوارتر می‌شود، حتی اگر مسیرهای مستقیم تأمین ایرانی قطع شوند.» این استراتژی طوری طراحی شد که حوثی‌ها بتوانند حتی در صورت قطع دسترسی به تأمین مستقیم ایرانی، به توسعه توانمندی‌های نظامی خود ادامه دهند. حمید نیکو (Hamid Nikou)، مشاور سیاسی پیشین سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، گفت: «سپاه پاسداران آینده‌نگر بود. آن‌ها سناریویی را در نظر گرفتند که اگر حوثی‌ها نتوانند تجهیزات یا سلاح‌ها را مستقیماً از ایران دریافت کنند یا این موارد توسط نیروهای هم‌پیمان ایالات متحده مصادره شوند.» نیکو افزود که استراتژی شامل آموزش حوثی‌ها برای ترکیب قطعات دوکاره به منظور ساخت پهپاد و حتی موشک‌های بالستیک بود. او گفت: «ایران به‌طور اساسی به حوثی‌ها روش ماهیگیری را آموخته است.» تحلیل‌گران ایرانی معتقدند این امر حوثی‌ها را به یکی از نیابتی نظامی کم‌هزینه و ارزشمند جمهوری اسلامی ایران تبدیل کرده است. قطعات چینی به توانمندی‌های حوثی‌ها می‌افزایند حوثی‌ها همچنین منابع قطعات سلاح خود را متنوع می‌سازند و وابستگی به تجهیزاتی که مستقیماً از ایران می‌آید را کاهش می‌دهند. Conflict Armament Research در گزارشی این هفته اعلام کرد که گروه در صدد ساخت موشک‌های بالستیک میان‌برد پیشرفته با استفاده از قطعات ارسالی از چین است. دولت بین‌المللی‌تاییدشده یمن یک محموله مشابه را توقیف کرد. آندریاس کریگ گفت: «چین به‌عنوان منبع تجاری ویژه‌ای ظاهر شده است، در حالی که ایران همچنان فناوری نظامی تخصصی، تخصص فنی و قطعاتی که به‌صورت تجاری به‌دست آوردنشان دشوار است، فراهم می‌کند.»

‏🟠 ۳/۳ این پیشرفت می‌تواند تلاش‌ها برای محدود کردن برنامه تسلیحات حوثی‌ها را پیچیده‌تر سازد. اگر این گروه بتواند قطعات مورد نیاز را از مسیرهای تجاری تأمین کرده و سلاح‌ها را در داخل کشور سرهم کند، رهگیری محموله‌ها و مختل‌کردن مسیرهای تأمین شاید کافی نباشد. گزارش‌ها حاکی است که حوثی‌ها به‌کارگیری هوش مصنوعی را برای ارتقای سلاح‌های خود بررسی کرده‌اند. آنتروپیک (Anthropic) ماه گذشته اعلام کرد که «یک سلول از عوامل تهدیدی مستقر در شمال یمن» از دستیار Claude AI خود برای توسعه نرم‌افزار موشک هدایت‌شده، موشک بالستیک برنامه‌ریزی‌شده با برد بیش از ۲٬۰۰۰ کیلومتر (۱٬۲۴۰ مایل) و نسخه‌ای موشکی با وسیله پروازی فوق‌صوتی استفاده کرده‌اند. این تلاش‌های گزارش‌شده نشانگر جاه‌طلبی حوثی‌ها برای گسترش توانمندی‌هایشان است؛ اما به تنهایی ثابت نمی‌کند که تمام سلاح‌های ذکرشده به‌طور کامل توسعه یافته یا به‌کار رفته‌اند. جنگ آمریکا‑ایران فشار بر سامانه‌های دفاع هوایی عربستان سعودی وارد می‌کند. گسترش توانمندی‌های حوثی‌ها همزمان با افزایش فشار بر دفاع هوایی متحدان آمریکا در خلیج رخ می‌دهد. از زمان حملهٔ آمریکا و اسرائیل به ایران در اواخر فوریه، ایالات متحده مقادیر زیادی سرنگون‌کننده موشک به کار گرفته تا پایگاه‌ها و متحدان خود، از جمله اسرائیل و کشورهای خلیج، را محافظت کند. کاهش این موجودی‌ها چالش‌های عربستان سعودی را در مواجهه با تهدید حوثی‌ها تشدید کرده است. فرزان سبت، کارشناس خاورمیانه در مؤسسهٔ تحصیلات تکمیلی ژنو (Geneva Graduate Institute)، اظهار کرد که شبکهٔ دفاع هوایی عربستان سعودی هنوز به‌قدر پیشرفتهٔ شبکه‌های اسرائیل یا اوکراین نیست. او افزود: «از نظر پیشرفت نظامی و توسعهٔ یک شبکهٔ دفاع هوایی یکپارچه، عربستان سعودی هنوز به سطح اسرائیل یا اوکراین نرسیده و وظیفهٔ بسیار دشواری پیش رو دارد.» سبت افزود که وسعت جغرافیایی عربستان، دفاع در برابر حملات هوایی را نسبت به اسرائیل یا پایگاه‌های نظامی آمریکا دشوارتر می‌سازد. آخرین حملات نگرانی‌ها را دربارهٔ توانایی پادشاهی در حفاظت از زیرساخت‌های استراتژیک برانگیخته‌اند؛ همچنین این حملات تلاش‌های عربستان برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی و تنوع‌بخشی به اقتصاد فراتر از نفت را تهدید می‌کند. سال‌ها جنگ توانمندی‌های حوثی‌ها را افزایش داده است. افزایش توانمندی‌های نظامی حوثی‌ها نشانگر سال‌ها درگیری و سازگاری است. این گروه از سال ۲۰۱۴ با نیروهای تحت حمایت عربستان در یمن درگیر بوده است؛ جنگ داخلی در سال ۲۰۲۲ به آتش‌بس شکننده‌ای منجر شد. پس از حملهٔ اسرائیل به غزه در سال ۲۰۲۳، که پس از حملات کشندهٔ حماس به اسرائیل رخ داد، حوثی‌ها به شلیک موشک به اسرائیل و هدف‌گیری کشتی‌های تجاری در دریای سرخ پرداختند. جنگ آمریکا‑ایران پس از آن، درگیری در یمن را دوباره شعله‌ور کرد؛ در این مدت حوثی‌ها تجربه عملی بیشتری کسب کرده و زنجیره‌های تأمین خود را متنوع‌سازی کردند. سبت گفت: «آنها ساکن نمی‌مانند؛ در واقع زنجیره‌های تأمین خود را متنوع می‌کردند و هر چه تجربه عملی بیشتری می‌گیرند، توان ساخت سلاح‌های پیشرفته‌تر را پیدا می‌کنند.» اتحادیهٔ نظامی به‌سرپرستی عربستان که با حوثی‌ها می‌جنگد، اعلام کرد که چند موشک شلیک‌شده به شهرهای سعودی را رهگیری کرده و ۱۲۷ پایگاه ذخیره سلاح و پلتفرم پرتاب حوثی را نابود کرده است. سخنگوی ائتلاف، ترکی الملکی، گفت که این گروه با کمک «عوامل منطقه‌ای» فناوری نظامی پیشرفته‌ای به‌دست آورده است؛ این فناوری شامل موشک‌های بالستیک، پهپادها و قایق‌های سریع‌السیر حامل مواد منفجره می‌شود. چالش رو به رشد برای عربستان سعودی و متحدانش این است که مختل‌کردن محموله‌های سلاح یا نابود کردن پایگاه‌های پرتاب ممکن است برای خنثی‌سازی گروهی که در حال یادگیری ساخت و ارتقای سلاح‌های خود است، کافی نباشد. ‏🔗 متن اصلی: https://timesofindia.indiatimes.com/world/middle-east/from-tehrans-pupils-to-missile-makers-why-houthis-are-a-bigger-threat-now/articleshow/134973516.cms

‏🟣 #لبنان #سوریه 🧠 توقیف‌های پراکنده سلاحی، بازسازی تسلیحات حزب‌الله را متوقف نخواهد کرد ‏🏛 منبع: Foundation for Defense of Democracies ‏✍️ نویسنده: David Daoud, Ahmad Sharawi ‏📄 عنوان اصلی: Sporadic Weapons Seizures Won’t Stop Hezbollah’s Rearmament ‏🔎 Hezbollah, Syrian-Lebanese border, explosives, Nawaf Salam, Asharq Al-Awsat #تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #FDD ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟣 ۲/۳ ‏📌 چکیده: حزب‌الله همچنان از طریق مرز سوریه‑لبنان سلاح قاچاق می‌کند؛ در ۱۲ اکتبر ارتش لبنان حدود ۲۰۰ کیلوگرم مواد منفجره را که از پشت خر از سوریه به داخل لبنان منتقل می‌شد، توقیف کرد و یک هفته پیش پلیس نزدیک به ۸۰۰ کیلوگرم مواد مشابه را بازداشت کرد. این محموله‌ها از دره بیکا به بیروت منتقل شده و با همکاری اپراتورهای مختلف و افراد مرتبط با حزب‌الله هماهنگ شده بود. سوریه نیز پس از سقوط بشار اسد شبکه‌های قاچاق را مختل کرده اما از بین نبرده؛ در ژوئیه سعی در متوقف کردن محموله‌ای شامل قطعات موشک‌های پیشرفته ناموفق بود و در سپتامبر یک شبکه متشکل از پیشینان نیروی هوایی سوریه و عاملان حزب‌الله که افراد نظامی اسد را برای آموزش پهپاد و مواد منفجره به لبنان می‌آوردند، متهم شد. واشنگتن باید فشار بر سوریه و بیروت برای بستن مسیرهای قاچاق و اجرای استراتژی قابل اعتماد جهت جلوگیری از تجدید تسلیحات حزب‌الله افزایش دهد. حزب‌الله همچنان اسلحه‌ها را از طریق مرز سوریه‑لبنان قاچاق می‌کند. در ۱۲ اکتبر، ارتش لبنان حدود ۲۰۰ کیلوگرم مواد منفجره را که بر پشت خر از سوریه به داخل لبنان منتقل می‌شد، توقیف کرد؛ این دستگیری پس از نظارت فعال بر مرز صورت گرفت. یک هفته پیش، در ۵ اکتبر، پلیس لبنان به‌طور ناگهانی نزدیک به ۸۰۰ کیلوگرم مواد منفجره و ملزومات مرتبط را که به‌نظر می‌رسید برای حزب‌الله بوده، بازداشت کرد. نخست‌وزیر نواف سَلّم قول داد مسئولان را شناسایی و به دادگاه بکشاند. اما چه از طریق نظارت باشد و چه به‌صورت تصادفی، این توقیف‌های پراکنده به تنهایی نمی‌توانند بازسازی تسلیحات حزب‌الله را متوقف یا شبکه‌های پشتیبان آن را از بین ببرند. یک توقیف اتفاقی مسیرهای زنده‌مانده تأمین حزب‌الله را فاش می‌کند در حادثه ۵ اکتبر، نیروهای امنیت داخلی لبنان یک وسیلهٔ بارگیری بیش از حد وزن را در گره‌راه دهر البیدار بر بزرگراه بیکا‑بیروت متوقف کردند. وزیر داخلی، احمد الحاجّر، گفت وزن زیاد وسایل، جستجو را اجبار کرد. روزنامهٔ لبنانی «الجمهوریة» افراد بازداشت‌شده را هیثم امحاز و علی کردی معرفی کرد. منابع امنیتی به خبرگزاری بیروت‌محور «المودون» گفتند این دو، مواد منفجره را در شهر بعلبک از یک شخصیت حزب‌الله به نام «ساجد» جمع‌آوری کرده و به عامل دیگری به نام «ذوالفقار» در حومه‌های جنوبی بیروت تحویل دادند. منبعی پارلمانی نزدیک به حزب‌الله و امال به روزنامهٔ پَن‑عربی لندن‌محور «آشرق الأوسط» گفت رئیس تماس‌های حزب‌الله، حسین عبدالله، با فرماندهان نظامی و امنیتی لبنان برای بازگرداندن مواد منفجره تماس گرفته بود، اما درخواستش رد شد. منبعی نظامی لبنانی به پخش‌کنندهٔ سعودی «الحدث» گفت محموله از سوریه به لبنان وارد شده، در درهٔ بیکا ذخیره شد و سپس به سمت بیروت منتقل شد. وب‌سایت خبری لبنانی «لب‌تاکس» به‌طور جداگانه گزارش داد که اپراتورهای مختلف، ورود محموله از سوریه و تحویل آن به بیروت را هماهنگ کرده‌اند. وفاداران پیشین اسد شبکه‌های حزب‌الله را زنده نگه می‌دارند دمشق شبکه‌های قاچاق سوریه‌ای حزب‌الله را مختل کرده اما از بین نبرده است. در ماه ژوئیه، مقامات سوریه گفتند تلاشی برای قاچاق یک محمولهٔ بزرگ سلاح‌های پیشرفته از مرز سوریه‑عراق که به حزب‌الله در لبنان می‌رسید، ناکام گذاشتند. گفته می‌شود این محموله شامل قطعات موشک‌های کروز و موشک‌های ضد‑تانک هدایت‌شونده بوده. این تنها یکی از چندین توقیف سلاح پس از سقوط بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴ است؛ دولت اسد پیشین به حزب‌الله اجازه داده بود از خاک سوریه به‌عنوان مسیر انتقال سلاح‌ها و تجهیزات نظامی ایرانی استفاده کند. شبکه‌های حزب‌الله در سوریه همچنین شامل وفاداران پیشین دولت اسد هستند. در سپتامبر، مقامات قضایی لبنان شبکه‌ای متشکل از یک کرنل پیشین اطلاعات نیروی هوایی سوریه و یک عامل حزب‌الله را متهم کردند. این شبکه بیش از چهل نفر از نیروهای نظامی و امنیتی پیشین اسد را از طریق عبورهای غیرقانونی به شمال لبنان آورد، آن‌ها را در عملیات پهپاد و مواد منفجره آموزش داد و سپس برای مأموریت به سوریه بازگرداند. علاوه بر این، همان شبکه مواد منفجره، سلاح و پهپادهای جداسازی‌شده را از لبنان به سوریه، در بسته‌های کمک‌های غذایی مخفی کرد. این اقدامات نشان می‌دهد شبکه‌های مرتبط با حزب‌الله همچنان پرسنل و تجهیزات نظامی را از طریق مرز جابه‌جا می‌کنند.

‏🟣 ۳/۳ در ماه مه، مقامات سوریه بازداشت یک سلول دیگر که ادعا می‌شود به حزب‌الله مرتبط است، را اعلام کردند. در میان اعضای آن، یک سرباز پیشین رژیم اسد از حلب و یک جنگجوی پیشین لیوا القُدس شناسایی شدند. لیوا القُدس گروه شبه‌نظامی فلسطینی‑سوری است که عمدتاً از فلسطینیان ساکن در سوریه تشکیل می‌شود و در کنار نیروهای اسد می‌جنگید. واشنگتن باید بیروت را به اجرای استراتژی قابل اعتماد برای جلوگیری از تجدید تسلیحات حزب‌الله تشویق کند. مرز لبنان‑سوریه همچنان نفوذپذیر است؛ مسیرهای قاچاق بین نقاط عبور غیرقانونی متعدد در حال تغییر هستند. واشنگتن از دمشق به دلیل رهگیری محموله‌های سلاحی هدفمند به حزب‌الله تقدیر کرده است. گام بعدی باید فشار بر سوریه برای تعمیق همکاری با بیروت و بستن این مسیرهای قاچاق از سمت خود باشد. دولت ترامپ نیز باید فشار بر بیروت برای اتخاذ استراتژی قابل اعتماد جهت جلوگیری از تجدید تسلیحات حزب‌الله را ادامه دهد. اما واشنگتن و بیروت به‌طور قابل‌توجهی کمتر به خنثی‌سازی خطوط تأمین حزب‌الله پرداخته‌اند. بیروت نمی‌تواند توقیف‌های پراکنده سلاح‌ها را به‌عنوان نشانه‌ای از موفقیت استراتژی تلقی کند. واشنگتن باید کمک‌های خود به نیروهای مسلح لبنان (LAF) را مشروط بر تسلیح‌زدایی و پیشرفت قابل‌سنجش در اختلال و خنثی‌سازی مسیرهای تأمین مجدد حزب‌الله افزایش دهد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.fdd.org/analysis/sporadic-weapons-seizures-wont-stop-hezbollahs-rearmament/

‏🟡 #چین #آمریکا 🧠 مرز بعدی چین ‏🏛 منبع: Foreign Affairs ‏✍️ نویسنده: Kathleen Curlee, Sam Bresnick ‏📄 عنوان اصلی: China’s Next Frontier ‏🔎 LandSpace, PLA, Starlink, reusable rocket, satellite Internet #تحلیل_راهبردی #جهانی #ژئوپلیتیک #اقتصاد_سیاسی #Foreign_Affairs ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟡 ۲/۶ ‏📌 چکیده: در صبح ۱۹ اوت، شرکت هوافضای چینی لند‌اسپیس موفق شد بوستر موشک خود را از مدار جدا کرده و به‌صورت موفق به زمین بازگرداند؛ این نخستین بازیابی موشکی بر روی زمین توسط یک شرکت چینی است و پس از بازیابی مشابه در دریای چین شش هفته پیش، نشانگر آغاز دوره پرتاب موشک‌های قابل بازیابی در چین است. بین سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۵ تعداد پرتاب‌های موشکی سالانه شرکت‌های چینی از ۳۹ به ۹۲ افزایش یافت و چین با گسترش اکوسیستم تجاری فضایی، هدف دارد تا در آینده نزدیک با شبکه‌های اینترنت ماهواره‌ای مانند Starlink رقابت کند. این پیشرفت‌ها نه تنها توان اقتصادی چین را در صنعت فضایی تقویت می‌کند، بلکه توانمندی‌های نظامی مانند سلاح‌های ضد ماهواره و استفاده از داده‌های ماهواره‌ای برای پشتیبانی از عملیات نظامی را نیز گسترش می‌دهد، که برای ایالات متحده خطرات امنیتی جدی ایجاد می‌کند. در صبح ۱۹ اوت، صنعت فضایی چین به نقطه عطفی مهم دست یافت. پس از پرتاب موشکی توسط شرکت هوافضای چینی لند‌اسپیس (LandSpace) در شمال‌غربی کشور، بوستر آن — بخشی که برای رساندن موشک به مدار ضروری است — به‌خوبی جدا شد و به زمین بازگشت. این نخستین بار بود که یک شرکت چینی موشکی را بر روی زمین بازیابی کرد؛ شش هفته پیش، نخستین بازیابی موشک توسط بزرگ‌ترین پیمانکار دولتی فضایی چین در دریای چین انجام شده بود. این رویدادها آغاز دوره پرتاب موشک‌های قابل بازیابی در چین را نشان می‌دهند؛ قابلیتی که می‌تواند پتانسیل عظیمی را در صنعت رو به رشد فضایی این کشور گشاید. واشنگتن نسبت به این تحولات واکنشی محدود نشان داده است. ایالات متحده هنوز بیش از دو برابر تعداد پرتاب‌های فضایی را انجام می‌دهد و بیشترین تعداد ماهواره در مدار را نسبت به سایر کشورها در اختیار دارد. اما چین در حال جبران این فاصله است. بین سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۵، تعداد موشک‌های پرتاب‌شده سالانه توسط شرکت‌های چینی بیش از دو برابر شد و از ۳۹ به ۹۲ رسید. نهادهای چینی برای صدها هزار ماهواره مخابراتی مجوز درخواست داده‌اند و شرکت‌های فضایی چین به سرعت در حال گسترش هستند. بسیاری از این شرکت‌ها، از جمله لند‌اسپیس (LandSpace)، تازه‌کارند اما پیشگام هستند. این پیشرفت پیامدهای اقتصادی و نظامی دارد. شرکت‌های چینی می‌توانند به‌زودی با شرکت‌های ایالات متحده برای ارائه خدمات فضایی نظیر اینترنت ماهواره‌ای به بخش‌های وسیعی از جهان رقابت کنند. در همین حال، نیروی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLA) که برتری فضایی را برای پیروزی در جنگ‌های آینده اساسی می‌داند، در حال توسعه مجموعه‌ای از توانمندی‌های فضایی و سلاح‌هایی است که می‌توانند به ماهواره‌ها حمله کنند. این امر خطر جدی برای نیروهای نظامی ایالات متحده ایجاد می‌کند؛ زیرا آن‌ها برای ارتباطات، آگاهی موقعیتی، ناوبری، انجام حملات دقیق و دریافت هشدارهای موشکی به فضا وابسته‌اند. توسعه چین به عنوان یک قدرت فضایی باید زنگ بیداری برای ایالات متحده باشد. پس از پایان جنگ سرد، واشنگتن برتری خود در فضا را مسلم می‌دانست. دیگر نمی‌تواند این‌گونه رفتار کند. با پیشرفت صنعت فضایی چین، مزایای هزینه‌ای آن شرکت‌های ایالات متحده را در رقابت به‌مراتب دشوارتر می‌سازد و توانمندی‌های نظامی چین خطر تبدیل فضا به میدان جنگ در درگیری‌های آینده را افزایش می‌دهد. دوران قدرت فضایی غیرقابل‌چالش ایالات متحده به پایان می‌رسد و واشنگتن چاره‌ای جز سازگاری ندارد. BLASTOFF! برنامه فضایی چین به دههٔ ۱۹۵۰ بازمی‌گردد، زمانی که رهبر ماو تسه‌تونگ (Mao Zedong) برای مدرن‌سازی ارتش آزادی‌بخش خلق و ارتقای نوآوری فناوری گام برداشت. در سال ۱۹۷۰ چین اولین ماهواره‌اش را به فضا پرتاب کرد و در دههٔ ۱۹۸۰ پژوهش‌های فناوری فضایی را به اولویت ملی تبدیل کرد. اما نقطه عطف واقعی برنامه فضایی چین در طول جنگ خلیج ۱۹۹۰‑۱۹۹۱ رخ داد؛ زمانی که استفاده ماهرانهٔ نیروهای نظامی ایالات متحده از دارایی‌های فضایی، به ائتلافی نسبتاً کوچک اما پیشرفته فناوری امکان داد تا در چند روز تنها ارتش عراق را شکست دهد. ماهواره‌ها به نیروهای ایالات متحده امکان عبور از زمین‌های دشوار صحرایی را دادند، اطلاعاتی سریع و دقیق دربارهٔ میدان جنگ به فرماندهان رساندند و سربازان را قادر ساختند تا در فواصل طولانی هماهنگی بی‌نقصی داشته باشند. چین که هنوز به‌درستی از عقب‌ماندگی خود آگاه نبود، به‌سرعت برای جبران این فاصله گام برداشت.

‏🟡 ۳/۶ ماهواره‌ها به نیروهای ایالات متحده امکان عبور از زمین‌های دشوار صحرایی را دادند، اطلاعاتی سریع و دقیق دربارهٔ میدان جنگ به فرماندهان رساندند و سربازان را قادر ساختند تا در فواصل طولانی هماهنگی بی‌نقصی داشته باشند. چین که هنوز به‌درستی از عقب‌ماندگی خود آگاه نبود، به‌سرعت برای جبران این فاصله گام برداشت. در سال‌های پس از آن، نیروهای ارتش خلق چین (PLA) بر اهمیت رو به رشد فناوری‌های پیشرفته، به‌ویژه ماهواره‌ها، برای جنگ تأکید کردند. در سال ۲۰۰۰، ارتش چین توسعهٔ سرویس ناوبری ماهواره‌ای بیدو (BeiDou) را آغاز کرد تا نیازی به تکیه بر GPS تحت‌حاکمیت ایالات متحده نداشته باشد. در سال ۲۰۱۵، نیروی پشتیبانی استراتژیک (Strategic Support Force) ایجاد شد؛ سازمانی که مأموریت‌های فضایی، سایبری و جنگ الکترونیک چین را در یک چارچوب واحد گردآوری کرد و هدفش تسریع پیشرفت فضایی کشور بود. همان سال، یک سفید‌نامهٔ دولتی فضا را به‌عنوان حوزهٔ بحرانی امنیت ملی معرفی کرد. از آن پس چین فضاپیماهایی برای ارتباطات، ناوبری و اطلاعات، نظارت و شناسایی ساخت که برای مقامات PLA که عملیات طوفان صحرایی را مشاهده کرده بودند، پیش‌بینی‌شده نبود. تشویق به فعالیت‌های تجاری فضایی به‌عنوان یکی از ابزارهای اصلی چین برای گسترش برنامهٔ فضایی‌اش تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۴، پکن بخش‌هایی از صنعت فضایی را به سرمایه‌گذاری خصوصی گشود و از آن زمان بیش از ۴۰۰ شرکت تجاری فضایی چینی شکل گرفته‌اند. دولت پکن و استان‌ها از طریق صندوق‌های سرمایه‌گذاری دولتی، یارانه‌های ارتقای کارخانه‌ها و پرتاب موشکی، و فراهم‌سازی دسترسی به تسهیلات و فناوری‌های آزمایشی دولتی، به این شرکت‌ها مالی‌سازی کردند. در سال ۲۰۲۵، مأموریت‌های فضایی تجاری ۵۴ ٪ از کل پرتاب‌های ملی چین را شامل می‌شد و ماهواره‌های تجاری ۸۴ ٪ از فضاپیماهای چینی مستقر در مدار را تشکیل می‌دادند. اکوسیستم گستردهٔ فضایی‑صنعتی چین، شامل شرکت‌های تجاری، شرکت‌های دولتی، مؤسسات پژوهشی و دانشگاه‌ها، به کشور امکان حذف وابستگی به GPS و مسیرسازی برای ایجاد شرکت‌های داخلی جدید حسگر از دور و ارتباطات ماهواره‌ای را فراهم کرده است. در حوزهٔ فناوری موشک‌های قابل بازیابی، شرکت آمریکایی SpaceX برتری چشمگیری داشته و پنج‌از شش پرتاب موشکی در ایالات متحده را انجام می‌دهد. اما دو بازیابی کنترل‌شدهٔ موتورهای موشکی در ماه‌های ژوئیه و اوت نشان می‌دهد که چین می‌تواند در کمتر از یک دهه رقیبی واقعی برای ایالات متحده شود. موشک‌های قابل بازیابی هزینه‌ها را به‌طور چشمگیری کاهش داده و سرعت پرتاب‌های فضایی را افزایش می‌دهند؛ اگر چین به این فناوری مسلط شود، می‌تواند پروژه‌های بزرگ ماهواره‌ای را به‌سودی آسان‌تر اجرا کند. قابلیت‌های اینترنت فضایی به چین اجازه می‌دهد تا با شبکهٔ Starlink، سامانهٔ گستردهٔ اینترنت ماهواره‌ای که اتصالش با بسیاری از شبکه‌های زمینی رقابت می‌کند و برای اوکراین در دفاع مقابل روسیه حیاتی بوده، رقابت نماید. اگرچه شرکت‌های چینی هنوز در مراحل اولیهٔ توسعهٔ این فناوری هستند، اما به‌سرعت در حال گسترش‌اند. نهادهای فعال در صورت‌گیری‌های ماهواره‌ای گووانگ (Guowang) و چیانفان (Qianfan)، که قصد رقابت با Starlink را دارند، برنامه‌ریزی کرده‌اند تا در حدود یک دهه آینده نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ ماهوارهٔ ارتباطی پرتاب کنند. این سامانه‌ها در حال حاضر بسیار کوچکتر از Starlink هستند که بیش از ۱۱٬۰۰۰ ماهواره در مدار دارد، اما می‌توانند در آینده به‌عنوان گزینه‌های معتبر مطرح شوند. چیانفان پیش از این توافق‌نامه‌های آزمایشی با برزیل، قزاقستان، مالزی و ترکیه برای استفاده از شبکهٔ ماهواره‌ای خود دارد. علم موشک

‏🟡 ۴/۶ توسعهٔ تجاری فضا در چین همزمان با افزایش توانایی استفاده از فضا برای حمایت از مدرن‌سازی نظامی‌اش پیش رفته است. دولت چین دهه‌ها به مطالعهٔ استفادهٔ ارتش ایالات متحده از ماهواره‌ها پرداخته و اکنون در حال ساختن توانمندی‌های فضایی مرتبط با امنیت ملی خود است. بر پایهٔ اطلاعات پنتاگون، چین بیش از ۵۰۰ ماهواره دارد که می‌توانند مأموریت‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی را انجام دهند؛ علاوه بر این، سیستم موقعیت‌یابی مبتنی بر ماهوارهٔ خود را فعال کرده تا ارتش خلق چین بتواند نیروهای ایالات متحده و متحدانش را در سراسر جهان شناسایی و ردیابی کند. استراتژیست‌های ارتش خلق چین دارایی‌های فضایی وزارت دفاع آمریکا را به‌عنوان اهداف ارزشمند می‌شناسند، چرا که ارتش ایالات متحده برای تقریباً هر مرحله از آنچه «زنجیرهٔ کشت» می‌نامد — یافتن هدف، هدف‌گیری، ضربه‌زدن و سپس ارزیابی نتایج — به این دارایی‌ها وابسته است. برای بهره‌برداری از وابستگی آمریکا به ماهواره‌ها، پکن در حال سرمایه‌گذاری در سلاح‌های ضد ماهواره است. از سال ۲۰۰۷ که اولین آزمایش موفق موشک ضد ماهواره‌اش را انجام داد، چین ابزارهای دیگری همچون جنگ الکترونیک و سلاح‌های انرژی متمرکز را توسعه داده که می‌توانند سیگنال‌های ماهواره‌ای را مختل یا حسگرها را بدون تخریب فیزیکی ماهواره‌ها آسیب بزنند. فضاپیماهای چینی نیز توانایی انجام مانورهای پیچیده‌تری پیدا کرده‌اند: در سال ۲۰۲۲، ماهوارهٔ چینی شیجیان‑۲۱ خود را به یک ماهوارهٔ منقرض‌شدهٔ چینی متصل کرد و آن را به مدار دیگری منتقل نمود. چنین اقدامی می‌تواند بی‌ضرر باشد — مثلاً برای تعمیر یا سوخت‌گیری مجدد ماهواره‌ها یا حذف آشغال‌های فضایی — اما می‌تواند به چین اجازه دهد تا سایر فضاپیماها، از جمله ماهواره‌های نظامی ایالات متحده، را تحت کنترل خود درآورد. توانایی پکن برای از بین بردن ماهواره‌های آمریکا می‌تواند چالشی جدی برای ارتش ایالات متحده در شرق آسیا ایجاد کند، جایی که در صورت بروز درگیری چین نسبت به دارایی‌های فضایی کمتر وابسته خواهد بود. ظهور فضاپیمای چین در حال حاضر بر دینامیک‌های امنیتی بین‌المللی تأثیر می‌گذارد. در طول حملهٔ تمام‌عیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، شرکت‌های چینی تصاویر ماهواره‌ای از میدان نبرد فراهم کردند که به نیروهای روسیه در انجام عملیات نظامی کمک کرد. در طول جنگ در جمهوری اسلامی ایران، نهادهای چینی نیز به دولت ایران تصاویر ماهواره‌ای، از جمله عکس‌های یک پایگاه در اردن که ایران در ماه ژوئیه به آن حمله کرد و منجر به کشته شدن سه نفر از نیروهای ایالات متحده شد، ارائه دادند. با گسترش بخش تجاری فضا در چین، این روابط می‌توانند گسترش یابند و دسترسی کشورهای بیشتری و بازیگران غیر دولتی بدون برنامه‌های پیشرفتهٔ فضایی به منافع این حوزه را فراهم کنند. چنین دسترسی گسترده‌ای می‌تواند در زمان‌های بحران طبیعی یا اضطراری برای نجات جان‌ها به کار رود؛ اما در عین حال می‌تواند به دشمنان امکان هدف‌گیری مؤثرتر نیروهای ایالات متحده و متحدانش در سراسر جهان را بدهد. حیاتی همزمان با رشد قدرت فضایی چین، واشنگتن برای محافظت از برخی از شبکه‌های ماهواره‌ای خود گام برداشته است. نیروی فضایی ایالات متحده محل استقرار برخی از حساس‌ترین دارایی‌های خود را متنوع‌سازی کرده و خرید ماهواره‌های جدید را افزایش داده است. این سرمایه‌گذاری‌ها مفیدند اما برای رفع آسیب‌پذیری‌های آمریکا کافی نیستند. با توجه به توانمندی‌هایی که چین هم‌اکنون دارد یا به‌زودی توسعه خواهد داد، سناریوهای متعددی می‌تواند پیش آید که در آن ارتش ایالات متحده مجبور به عملیات در شرایطی باشد که ارتباطات ماهواره‌ای قطع یا تضعیف شده، سیگنال‌های GPS مختل شده و اطلاعات ماهواره‌ای محدود شده باشد.

‏🟡 ۵/۶ قوه‌های نظامی ایالات متحده باید در فناوری‌های نوظهور همچون سیستم‌های ناوبری اینرسی و حسگرهای کوانتومی سرمایه‌گذاری کنند؛ این فناوری‌ها می‌توانند روزی نیروهایشان را بدون نیاز به GPS با دقت بالا حرکت دهند. همچنین باید در گزینه‌های جایگزین نوظهور برای ماهواره‌ها سرمایه‌گذاری نمایند، از جمله رله‌های ارتفاعی بالا که شامل پهپادها یا بالون‌های عملیاتی در نزدیکی سطح زمین می‌شوند و می‌توانند شبکه‌های ارتباطی را پیوند دهند؛ ارتباطات لیزری که با نور اطلاعات را منتقل می‌کند و تخریب آن دشوار است؛ و شبکه‌های مش که به‌صورت خودکار سیگنال‌ها را دور گره‌های خراب‌شده هدایت می‌کنند و ارتباطات را مقاوم‌تر می‌سازند. مکانیزم‌های واگذاری تصمیم‌گیری حتی بیش از گذشته ضروری خواهند شد، چرا که خطر قطع ارتباط افزایش می‌یابد. واشنگتن باید تلاش‌های خود را برای تقویت یک صنعت پرتاب داخلی رقابتی‌تر گسترش دهد. به‌دلیل SpaceX، ایالات متحده پیشتاز جهان در پرتاب‌های فضایی است. اگرچه این شرکت دارایی عظیمی است، اما تقریباً انحصارش خطر محسوب می‌شود. در صورت بروز نقص فنی یا آسیب به زیرساخت‌های پرتاب که عملیات SpaceX را مختل کند، قابلیت ایالات متحده برای پرتاب ماهواره‌ها به‌طور قابل‌توجهی محدود می‌شود. امسال SpaceX برنامهٔ بازنشستگی Falcon 9، موشک قابل‌استفاده مجدد اصلی خود، را اعلام کرد. Falcon 9 در نهایت توسط Starship، موشک جدید با ظرفیت بالا که در هر پرتاب ماهواره‌های بیشتری را به مدار می‌برد، جایگزین می‌شود. اما آغاز مرحلهٔ خروج از سرویس، پیش از این کمبود پرتابی ایجاد کرده که توسعهٔ اقتصاد فضایی ایالات متحده را تهدید می‌کند. برای کاهش این ریسک، واشنگتن باید به اعطای قراردادهای دولتی به شرکت‌های بیشتری ادامه دهد. SpaceX دارایی عظیمی برای ایالات متحده است، اما تقریباً انحصار آن خطر محسوب می‌شود. علاوه بر سرمایه‌گذاری در ظرفیت پرتاب، ایالات متحده باید از شرکت‌هایی که فناوری‌های فضایی نوظهور با کاربردهای مهم امنیت ملی تولید می‌کنند و در سال‌های اولیهٔ خود با جذب تقاضای تجاری کافی مشکل دارند، حمایت کند؛ رویکردی که در دههٔ اول این قرن با SpaceX اتخاذ شد. سازمان‌های فدرالی می‌توانند به‌عنوان مشتریان اصلی برای فناوری‌هایی که واشنگتن آن‌ها را برای اهداف امنیت ملی حیاتی می‌داند، عمل کنند و به شرکت‌های تولیدکنندهٔ این فناوری‌ها درآمد پایدار و مشروعیتی بدهند که امکان رشدشان را فراهم سازد. شناسایی فناوری‌های نوظهور مهم و تأمین مالی مستمر آن‌ها برای حفظ برتری در فضا ضروری است. متأسفانه، اولویت‌های ایالات متحده در این حوزه در طول تغییرات ریاست‌جمهوری و کنگره دچار نوسان شده‌اند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تمایل واشنگتن به سرمایه‌گذاری سنگین در فضا نیز کاهش یافت. البته ایالات متحده فضا را کاملاً رها نکرد؛ پروژه‌هایی چون برنامهٔ شاتل فضایی، مأموریت‌های ماه آرتمیس و تأسیس نیروی فضایی ایالات متحده نشانگر این است. اما علاقهٔ دولت به این حوزه متناوب بوده است. در مقابل، پکن از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به‌طور مستمر به اهداف فضایی خود پیگیری کرده و برنامه‌ها را با پیشرفت فناوری بازنگری می‌کند، بدون این‌که هدف نهایی را از دست بدهد. اگر واشنگتن می‌خواهد رقابت با چین را ادامه دهد، باید تعهدات خود را نیز پایدار نگه دارد. در نهایت، ایالات متحده می‌تواند از همکاری با متحدان خود بهره‌مند شود. ناتو در حال آزمایش روش‌هایی برای به‌اشتراک‌گذاری تخصص فضایی اعضا و ادغام آن در عملیات متفقین است. در ماه ژوئیه، هشت متحد ایالات متحده ابتکار HALO initiative را راه‌اندازی کردند؛ این ابتکار قصد دارد ماهواره‌های نظامی مستقل را به شبکه‌ای متصل کند که ارتباطات، اطلاعات و ردیابی موشک‌ها را به‌صورت یکپارچه تسهیل می‌کند. پروژه STARLIFT project ناتو که در سال ۲۰۲۴ تأسیس شد، در حال بررسی این است که چگونه پایگاه‌های پرتاب در سرزمین‌های متحد می‌توانند در زمان بحران دسترسی به مدار را تسریع کنند. ایالات متحده که در سال‌های اخیر همکاری‌های امنیتی بین‌المللی را در اولویت خود قرار نداده است، باید به امنیت فضایی متفقین متعهد شود. دسترسی به منابع فضایی متحدان در درگیری‌های آینده که در فواصل وسیعی گسترش می‌یابند، به‌ویژه اگر دارایی‌های فضایی خود ایالات متحده از کار بیفتند، حیاتی خواهد بود.

‏🟡 ۶/۶ حتی مؤثرترین اقدامات مدرن‌سازی و افزایش مقاومت نیز برای محافظت از دارایی‌های فضایی ایالات متحده در برابر مخالفان مصمم کافی نخواهد بود. برای دهه‌ها، ایالات متحده می‌توانست در جنگ‌ها به برتری فضایی خود تکیه کند. امروز، وابستگی بیش از حد به ماهواره‌ها و به SpaceX به‌عنوان یک نقطه ضعف اساسی تبدیل شده است. واشنگتن باید در جهانی که دیگر تنها قدرت فضایی نیست، خود را محافظت کند. پیشی گرفتن در مسابقه جدید فضایی، هم‌زمان با سرمایه‌گذاری در معماری فضایی و تدوین برنامه‌های پشتیبان برای کاهش خطرات دوران نوظهور چندقطبی فضایی، ضروری است. شما در حال خواندن یک مقاله رایگان هستید • دسترسی بدون دیوار پرداخت به مقالات جدید و بیش از یک قرن آرشیو • شش شماره در سال به‌صورت چاپی و آنلاین، به‌همراه مقالات صوتی • باز کردن دسترسی به برنامه Foreign Affairs برای مطالعه در حرکت ‏🔗 متن اصلی: https://www.foreignaffairs.com/china/chinas-next-frontier