‏🔵 ۳/۳ او تعز را شهری مدرن و دموکراتیک، مستقل از فرهنگ قبیله‌ای توصیف کرد و پیش‌بینی کرد که حوثی‌ها به سرعت سعی خواهند کرد نظام آموزشی، مالی و مالیاتی زیدی خود را تحمیل کنند، اما شهروندان به مقاومت ادامه خواهند داد. «از دست دادن تعز تأثیر نمادین بسیار شدیدی بر مفهوم دولت مدرن در یمن و بر مقاومت در برابر پروژهٔ حوثی که به شبکه‌های قبیله‌ای و آموزش دینی افراطی تکیه دارد، خواهد داشت.» سعید پذیرفت که تعز تنها سلاح‌های سبک دارد و دولت برای از دست دادن ساحل غربی آماده نبود؛ به‌طوری‌که حوثی‌ها توانستند از چهار محور مختلف به تعز حمله کنند. او گفت: «نیروهای خوبی داریم، اما مشکل در هماهنگی است. برای ارتباط بهتر بین نیروهای سپر ملی، نیروهای مقاومت ملی و تیپ‌های غول‌ها به تعامل بیشتری نیاز داشتیم. این موضوع زنگ بیداری برای دولت و ارتش شد، چرا که بین آتش‌بس ۲۰۲۲ و از سرگیری جنگ امسال اقدامات کافی برای بازسازماندهی نیروها انجام نشد. ایدئولوژی حوثی‌ها صرفاً جنگ است.» او افزود: «امیدوارم اکنون که چاقو به گردن ما رسیده و حوثی‌ها تهدیدی جدی هستند، اولویت این باشد که برای شکست حوثی‌ها متحد شویم و سپس به بحث درباره سایر خواسته‌ها و تضمین‌ها بپردازیم.» رهبر تبعیدی نیروهای جدایی‌طلب جنوب، آیداروس ال‑زوبایدی (Aidarous al‑Zubaidi)، روز دوشنبه خواستار بسیج نیروهای جنوبی علیه حوثی‌ها شد؛ اما این درخواست را با تقاضای برگزاری رفراندومی برای جدایی در دو سال آینده ترکیب کرد. او روز چهارشنبه ده‌ها هزار نفر را به خیابان‌ها کشاند تا از این اقدام حمایت کنند، اما بازگشت او برای ریاض گوارشی تلخ خواهد بود. سعید گفت حملهٔ حوثی‌ها به سواحل دریای سرخ در سپتامبر تصادفی نبود، در حالی که ایران تحت فشار سنگینی بود. او گفت: «هواپیماها و فرودگاه‌هایشان قادر به کار نیستند؛ ۹۰٪ نفت از هرمز خارج می‌شد. به همین دلیل خطوط لولهٔ شرق‑به‑غرب عربستان را هدف گرفتند. حوثی‌ها با اشاره به محاصرهٔ سعودی، دلیلی برای حمله به تأسیسات نفتی و فرودگاه‌های عربستان یافتند و اکنون می‌خواهند این کار را انجام دهند، چون تنها کاری که ایران می‌تواند بکند، گسترش پیامدهای جنگ برای آمریکا است.» او گفت توان نظامی و قدرت چانه‌زنی حوثی‌ها در دههٔ گذشته دگرگون شده و اکنون قادر به هدف‌گیری مکان‌های کلیدی در عربستان سعودی هستند. او افزود: «در سال ۲۰۱۷ حوثی‌ها فقط موشک‌های کور داشتند که به هدف نمی‌رسیدند.» تا سال ۲۰۲۰، اطلاعاتی وجود داشت که کارشناسان ایرانی از پایتخت حوثی‌ها، صنعاء، به آن‌ها آموزش می‌دادند؛ و در دسامبر همان سال، در حمله‌ای به‌طرز ویرانگر، موشک‌های بالستیک به فرودگاه عدن شلیک کردند. این حمله ۲۸ کشته و ۱۰۷ مجروح به‌همراه خود سعید، که تازه به‌عنوان نخست‌وزیر منصوب شده بود، به‌جا گذاشت. مسافت موشک ۱۸۶ مایل (۲۹۹ کیلومتر) بود. او توضیح داد: «ما حتی آن زمان فکر می‌کردیم آن‌ها این‌چنین موشک زیادی ندارند، اما از آن پس ایرانیان خطوط تولید خود را گسترش داده‌اند.» در ژانویهٔ ۲۰۲۲، حوثی‌ها با استفاده از موشک‌ها، کامیون‌های نفت‌کش ابوظبی را که بیش از ۹۰۰ مایل دورتر بودند، هدف گرفتند. در اکتبر ۲۰۲۲، داخل یمن، حوثی‌ها به پایانه نفتی نوشیمه و بندر الضبه حمله کردند و به‌طور جدی به مالیات دولت ضربه زدند. تا زمانی که ایالات متحده در مارس ۲۰۲۵ به یمن حمله کرد، او گفت: «واضح بود که حوثی‌ها ده‌ها موشک هدفمند، موشک‌های زمینی‑دریایی و پهپاد دارند. آن‌ها به جبهه‌ای متحد با ایران تبدیل شده‌اند و پایگاه موشکی خود را توسعه داده‌اند.» او هشدار داد: «این دورهٔ جدیدی از تروریسم رادیکال است؛ دورهٔ قبلی که به داعش و القاعده مربوط می‌شد، دیگر نیست. این بار بازیگران نیمه‌دولتی و شبه‌نظام‌ها با فناوری‌های ارزان و قطعات ثالث قاچاقی به دولت‌های قدرتمند تهدید می‌زنند. روشی که ایران در حوثی‌ها سرمایه‌گذاری کرده می‌تواند الگویی برای تهدید ناوبری در سایر مناطق شود. این یک مدل جدید از جنگ است که بدون ارتش‌های سنتی می‌سراید و به سامانه‌های دفاع هوایی متفاوت نیاز دارد. کشورهای خلیج باید دفاع‌های خود را بازنگری و بازسازی کنند». ‏🔗 متن اصلی: https://www.theguardian.com/world/2026/oct/16/future-western-security-at-stake-yemen-civil-war-former-pm

‏🟢 #عربستان #یمن 🧠 ساکت در مورد خسارات جت‌های جنگی، باز در مورد حملات به فرودگاه و نفت: واکنش گزینشی عربستان سعودی به حملات حوثی‌ها ‏🏛 منبع: The EurAsian Times ‏✍️ نویسنده: Nitin J Ticku ‏📄 عنوان اصلی: Silent on Fighter Jet Losses, Open on Airport and Oil Strikes: Saudi Arabia’s Selective Response to Houthi Attacks ‏🔎 Eurofighter Typhoon, F-15SA, Houthis, RSAF, EurAsian Times #تحلیل_راهبردی #جهانی #جنگ #روابط_بین_الملل #Eurasian_Times ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟢 ۲/۴ ‏📌 چکیده: به گزارش EurAsian Times، حوثی‌ها ادعا کردند موشکی سطح‌به‌هوایی به یک یوروفایتر تایفون سعودی اصابت کرده و این هواپیما در خطر سقوط است؛ اگر این ادعا صحیح باشد، این دومین از دست دادن یوروفایتر تایفون توسط نیروی هوایی سلطنتی عربستان خواهد بود، پس از سقوط یک تایفون در سپتامبر ۲۰۱۷ که به نقص فنی نسبت داده شد. حوثی‌ها پیشتر نیز ادعای سرنگونی یک F‑15SA سعودی در سپتامبر ۲۰۲۲ را با انتشار تصاویر ویدئویی تأیید کردند، اما دولت سعودی هیچ‌گونه تأیید یا رد رسمی‌ای ارائه نکرده است. مقاله همچنین به تاریخچهٔ حملات موشکی و پهپادی حوثی‌ها علیه فرودگاه‌ها و زیرساخت‌های انرژی سعودی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که ریاض نسبت به این ادعاها سکوت کرده و به‌جای آن به‌صورت شفاف به خسارات زیرساختی واکنش نشان داده است. به گزارش EurAsian Times دیروز، حوثی‌ها ادعا کردند با موشکی سطح‌به‌هوایی به یک یوروفایتر تایفون سعودی حمله کرده‌اند و افزودند این جنگنده در معرض خطر سقوط است. عربستان، همان‌طور که انتظار می‌رفت، درباره این ادعا نظری نداده است؛ اما این اولین بار نیست. اگر به ادعای حوثی‌ها باور کنیم، این دومین از دست دادن یوروفایتر برای نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی (RSAF) خواهد بود. تنها از دست دادن تایفون RSAF که پیش از این تأیید شده بود، در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۷ رخ داد؛ آن یوروفایتر در حین مأموریت جنگی بر فراز یمن به کوه‌سار در ناحیه‌ال‌وعدهٔ استان آبین برخورد کرد. خلبان، سرهنگ دوم محنا بن سعد ال‌بیز، کشته شد و گزارش‌های رسمی این حادثه را به نقص فنی نسبت دادند. این اولین از دست دادن عملیاتی رسمی یوروفایتر تایفون توسط RSAF بود. پیش‌تر، EurAsian Times از نخستین رسانه‌ها بود که درباره از دست دادن یک جنگنده F‑15SA سعودی گزارش داد. حوثی‌ها در ۱۶ سپتامبر، نزدیک مریب، با موشکی سطح‌به‌هوایی داخلی‌ساخت، یک F‑15 سعودی را سرنگون کردند. سخنگوی نظامی حوثی‌ها، یحیی ساری، در پیامی در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد: «نیروهای مسلح یمن، به یاری و رحمت خدا، موفق به سرنگونی یک جنگنده F‑15 سعودی شدند؛ این هواپیما در حال انجام عملیات خصمانه برای حمایت از بسیج‌های نظامی در فضای هوایی استان مریب بود». حوثی‌ها تصاویر جنگجویان خود را که در کنار بقایای هواپیما ایستاده‌اند، منتشر کردند. این جنگنده سقوط کرده به عنوان F‑15SA با شماره دماغه ۵۵۳۹ شناخته شد که تحت فرماندهی گردان ۵۵ نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی بود. دولت سعودی هیچ پاسخی رسمی نداد؛ نه تأیید، نه رد. عربستان سعودی سابقهٔ طولانی در عدم تأیید یا رد ادعای حوثی‌ها دارد. در مه ۲۰۱۵، حوثی‌ها ادعا کردند یک جنگنده سعودی را نزدیک صحنهٔ سنا سرنگون کرده‌اند و تصاویر بقایای آن را به اشتراک گذاشتند. یک مقام سعودی به CNN گفت دولت «در این مورد نظری نخواهد داد». در ژانویهٔ ۲۰۱۸، حوثی‌ها ادعا کردند یک تورنادو سعودی را بر فراز سعدة سرنگون کرده‌اند و پس از آن تصاویر بقایای آن را منتشر کردند. رسانه‌های سعودی گزارش دادند یک تورنادو در مأموریت جنگی به دلیل «علل فنی» سقوط کرده و هر دو خدمه نجات یافته‌اند. دولت سعودی این ادعاهای مربوط به برخورد موشک را نپذیرفت. در مارس ۲۰۱۸، حوثی‌ها فیلم مادون‌قرمز منتشر کردند که ادعا می‌کرد موشکی سطح‌به‌هوایی به یک F‑15 در سعدة برخورد کرده است. سخنگوی سرهنگ ترکی المالکی تأیید کرد موشکی به سمت F‑15 شلیک شده، اما گفت هواپیما «منبع آتش را خنثی کرده و به پایگاه بازگشته است». در فوریهٔ ۲۰۲۰، حوثی‌ها ادعا کردند یک تورنادو را بر فراز الجوف سرنگون کرده‌اند و ویدئویی از درگیری منتشر کردند. نیروی هوایی سلطنتی مجبور شد از این از دست دادن خبر دهد؛ هر دو خلبان پرتاب شدند و توسط نیروهای حوثی بازداشت شدند. به‌طور کلی، سکوت باعث محدود شدن ارزش تبلیغاتی حوثی‌ها می‌شود و همچنین روحیهٔ کشور و نیروهای امنیتی آن را حفظ می‌کند. در آخرین حادثه، به نظر می‌رسد یوروفایتر RSAF ممکن است در سرزمین سعودی فرود آمده یا حتی سقوط کرده باشد، اما اطلاعات واضحی موجود نیست. اگر پرتابی رخ داده باشد، آن هم در خاک سعودی بوده است. بنابراین، حوثی‌ها می‌توانند ادعای ضربه کنند، اما شاید هرگز نتوانند مدرکی ارائه دهند. حتی در مورد سقوط F‑15، حوثی‌ها با بقایای هواپیما دیده شدند، اما اطلاعات کمی دربارهٔ دو نفر خدمهٔ آن وجود داشت: خلبان و افسر سامانه‌ها که در صندلی عقب می‌نشست.

‏🟢 ۳/۴ روزنامه EurAsian Times تحلیلی دقیق از سرنوشت خلبان ارائه داد و به‌نظر می‌رسد که او احتمالاً توسط نیروهای سعودی بازیابی شده و برای حوثی‌ها هیچ مادهٔ تبلیغاتی در دسترس نمانده است. Eurofighter Typhoon در فهرست نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی Eurofighter Typhoon بخش عمده‌ای از ناوگان جنگی نیروی هوایی سلطنتی عربستان (RSAF) را تشکیل می‌دهد. عربستان سعودی ۷۲ هواپیمای دو موتور چندمنظوره این نوع را به‌کار می‌گیرد و از بزرگ‌ترین اپراتورهای تایفون خارج از اروپا محسوب می‌شود. تمام این هواپیماها توسط نیروی هوایی سلطنتی عربستان در چارچوب برنامهٔ Project Salam دریافت شد و در پایگاه هوایی کینگ فهد نزدیک طائف مستقر می‌باشند. پرتوی هوایی دوم (۲nd Aviation Wing) در پایگاه هوایی کینگ فهد (طائف) مستقر است؛ این پایگاه در کوه‌های حجّاز، حدود ۱۵۰ km جنوب‑شرق جده قرار دارد. پرتو شامل سه گروه است: گروهٔ ۳، گروهٔ ۱۰ و گروهٔ ۸۰. هواپیماها عموماً به‌صورت Typhoon F.2 تک‌نشسته و T.3 دو‌نشسته یا مطابق استانداردهای معادل Tranche 2/3 پیکربندی می‌شوند. موقعیت این پایگاه، آن را به یک مرکز منطقی برای عملیات نزدیک مرز یمن تبدیل کرده است. Eurofighter Typhoonها مکمل ناوگان بزرگ‌تر خانوادهٔ F‑15 و ناوگان قدیمی‌تر تورنادو نیروی هوایی سلطنتی عربستان هستند. از زمان آغاز مداخلهٔ به‌سرپرستی سعودی در سال ۲۰۱۵، این هواپیماها مأموریت‌های جنگی بر فراز یمن انجام داده‌اند؛ شامل پشتیبانی هوایی نزدیک، قطع مسیر و حمله به اهداف حوثی. همچنین در عملیات محدود علیه اهداف داعش در سوریه شرکت کرده‌اند. حملات حوثی‌ها به عربستان سعودی؛ ریاض سکوت نمی‌کند ریاض در مورد ادعاهای حوثی‌ها دربارهٔ سرنگونی هواپیما سکوت کرده، اما در خصوص حملات به زیرساخت‌های حیاتی خود صدای بلند دارد. حوثی‌ها کارزار مستمری از موشک‌های بالستیک، موشک‌های کروز و پهپادها علیه فرودگاه‌های غیرنظامی و زیرساخت‌های انرژی عربستان سعودی راه‌اندازی کرده‌اند. هدف اصلی این حملات فرودگاه بین‌المللی ملک‌خالد در ریاض بود. به گفتهٔ سخنگوی سرتیپ تورکی الملکی (Maj. Gen. Turki al‑Malki)، این فرودگاه بین اوایل اکتبر و اواسط ماه حدود ۲۰ حمله شامل پهپادها، موشک‌های بالستیک، موشک‌های کروز و سایر پرتابه‌ها را تجربه کرد. این حملات منجر به ۱۷ کشته و بیش از ۳۳۰ مصدوم در خود فرودگاه شد. حملات دیگر فرودگاه بین‌المللی ابها (نزدیک مرز یمن)، فرودگاه بین‌المللی کینگ فهد در دمام و تأسیسات نزدیک نجران و جازان را هدف گرفتند. سخنگوی حوثی‌ها بریگادیر ژنرال یحیی ساری (Brig. Gen. Yahya Saree) بارها مسئولیت این حملات را پذیرفت، به خطوط هوایی و مسافران هشدار داد تا از فرودگاه‌ها و فضای هوایی سعودی (به‌جز بالای مکه و مدینه) دوری کنند و این مکان‌ها را به‌عنوان اهداف مشروع در پاسخ به عملیات‌های سعودی در یمن اعلام کرد. حوثی‌ها همچنین به دارایی‌های انرژی سعودی حمله کرده‌اند. در حدود ۱۳‑۱۴ اکتبر، حمله‌ای به ساختمان اداری مجتمع مرکزی سعودی آرامکو در ظهران وارد شد. وزارت انرژی آن را «آتش‌سوزی محدود» بدون تلفات توصیف کرد. منابعی از سوی Reuters و دیگران، خسارات گسترده‌ای را گزارش کردند؛ آتش به طبقات متعدد یک برج اداری سرایت کرد و عملیات را موقتاً مختل ساخت. قبلاً، حملات حوثی به مخازن سوخت و تأسیسات مرتبط در اطراف یا نزدیک فرودگاه ریاض وارد شد و گزارش‌ها دود ناشی از یک سایت آرامکو در جنوب پایتخت را ذکر کردند. خط لوله شرق‑غرب (که برای دور زدن تنگه هرمز به کار می‌رود) پیش‌تر توسط پهپادها مختل شده بود. مقامات سعودی به‌صراحت این حملات را تأیید کرده‌اند. سازمان عمومی هواپیمایی کشوری آمار تلفات و ملیت‌های آسیب‌دیدگان را ارائه داد. سخنگوی الملکی مقیاس خسارت به زیرساخت‌های غیرنظامی سعودی را شرح داد. ریاض به‌صورت قاطع هدف قرار دادن غیرنظامیان، فرودگاه‌ها، تأسیسات اقتصادی و حتی شهرهای مقدس مکه و مدینه را محکوم کرد، حق دفاع از خود را تأیید نمود و خواستار اقدام بین‌المللی شد. کابینه تحت رهبری ولیعهد محمد بن سلمان هشدار داد که حوثی‌ها در پی حملات به فرودگاه‌ها، زیرساخت‌ها و بازدیدکنندگان با پیامدهایی مواجه خواهند شد و در عین حال نیروهای مسلح را ستود. وزیر انرژی، شاهزاده عبدالعزیز بن سلمان که در کنگره انرژی WPC در ریاض سخنرانی می‌کرد، این حوادث را «جدی» توصیف کرد و افزود که پاسخ پادشاهی باید «به همان اندازه جدی» باشد.

‏🟢 ۴/۴ رسانه‌های دولتی سعودی، از جمله خبرگزاری رسمی SPA و تلویزیون ملی، حملات را به‌تفصیل گزارش دادند؛ بیانیه‌های رسمی منتشر کردند، آمار تلفات را به‌روز کردند و فیلم‌های حمله به فرودگاه ریاض و خسارات ناشی از آن را پخش کردند. مقامات دفاع مدنی نیز هشدارهای عمومی صادر کرده و زمان سرنگونی موشک‌ها یا پهپادهای وارده را اعلام کردند. این سطح از شفافیت رسمی قابل توجه است، چرا که با دوره‌هایی که واکنش‌های عربستان به حملات فرامرزی کمتر در فضای عمومی بیان می‌شد، متفاوت می‌باشد. این نکته واضح است: در حالی که عربستان سعودی مشتاق است حوثی‌ها را از هرگونه مواد روابط عمومی یا تبلیغاتی محروم کند، پادشاهی می‌خواهد حملات به کشور را برجسته سازد تا عملیات متقابل خود را توجیه کند، حتی اگر این توجیه نامتناسب باشد. اگرچه حوثی‌ها هدف قرار دادن مکه و مدینه را رد کرده‌اند، ریاض می‌تواند حمایت‌ها، به‌ویژه از جهان اسلام و متحدان پیمان مکه همچون پاکستان و ترکیه، جمع‌آوری کند تا حوثی‌ها را سرکوب نماید. این مقالهٔ نظر است. ‏🔗 متن اصلی: https://www.eurasiantimes.com/silent-on-fighter-jet-losses-open-on-airport-and-oil-strikes-saudi-arabias-selective-response-to-houthi-attacks/

‏🔴 #اتحادیه_اروپا #آمریکا 🧠 اندازه‌گیری بازسلاحی اروپا: یک سال از نقشه راه آمادگی دفاعی 2030 ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Eva Mulholland, Aurélie Vittot ‏📄 عنوان اصلی: Measuring Europe’s rearmament: A year of the Defence Readiness Roadmap 2030 ‏🔎 Defence Readiness Roadmap 2030, ReArm Europe, European Defence, EU, Pentagon #تحلیل_راهبردی #جهانی #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۷ ‏📌 چکیده: یک سال پس از انتشار «نقشه راه آمادگی دفاعی ۲۰۳۰» توسط اتحادیهٔ اروپا، پانزده نقطه عطف از ۴۵ مورد تعیین‌شده تکمیل یا در مسیر تکمیل هستند، در حالی که هفده هدف دیگر عقب‌افتاده یا آغاز نشده‌اند و وضعیت سیزده مورد باقی‌مانده نامشخص است. پیشرفت‌ها شامل تصویب برنامهٔ صنعت دفاعی اروپا (EDIP) و بستهٔ تحرک نظامی و اتمام پروژهٔ «Brave Tech EU» می‌شود، اما شورای اروپا هنوز هیچ‌یک از چهار پروژهٔ پرچمدار (Eastern Flank Watch، European Drone Defence Initiative، European Air Shield، European Space Shield) را تأیید نکرده و ائتلاف‌های توانمندی و برنامه‌های مرتبط همچنان مبهم‌اند. تأمین مالی این ابتکارات به‌صورت عمده از بودجهٔ هفت‌سالهٔ اتحادیه (MFF) و صندوق رقابت‌پذیری اروپا انتظار می‌رود، اما منابع پیشنهادی حتی با افزایش ۷۸ درصدی کافی نیست و برای پر کردن خلأهای توانمندی به سرمایه‌گذاری خصوصی و مشارکت دولت‌های عضو نیاز دارد. نکات کلیدی در ابتدا • یک سال از انتشار «نقشه راه آمادگی دفاعی 2030» توسط اتحادیهٔ اروپا می‌گذرد؛ این برنامهٔ تفصیلی برای شناسایی و پر کردن خلأهای توانمندی اروپا تدوین شده است. • پانزده مورد از نقاط عطف این نقشه راه در مسیر تکمیل یا تکمیل شده‌اند؛ هفده مورد دیگر به‌دست نیامده‌اند؛ وضعیت سیزده مورد باقی‌مانده نامشخص است. • به‌جای تلاش برای جایگزینی کامل ایالات متحده، اروپا باید بر توانمندی‌های کلیدی‌ای که در حال حاضر قادر به تولید آن نیست و ایالات متحده اعلام کرده قصد کاهش آن را دارد، تمرکز کند. فهرست مطالب مقدمه امنیت اروپا به‌تدریج به مسأله‌ای برای اتحادیهٔ اروپا تبدیل شده است. نقشی که این بلوک امروز در امنیت ایفا می‌کند، تنها یک دهه پیش قابل تصور نبود. نگرانی‌های فوری نسبت به تهدید روسیه برای اروپا و افزایش عدم قطعیت دربارهٔ تعهد واشنگتن به این قاره، کشورهای عضو را وادار کرده تا به اتحادیه اجازه دهند اقدامات بی‌سابقه‌ای در حوزهٔ امنیت و دفاع انجام دهد. برگزاری «بررسی موضع‌گیری نیروهای اروپا» توسط پنتاگون در ۲۹ ژوئیه، تازه‌ترین یادآوری است که موضع ایالات متحده در این قاره همچنان در حال تغییر است. کشورهای عضو هنوز در صندلی رانندهٔ مسائل امنیتی می‌نشینند، اما اتحادیهٔ اروپا راه‌هایی برای ایفای نقش پیدا کرده است؛ به‌ویژه برای تجمیع منابع به‌منظور مقابلهٔ بهتر با تهدیدها به‌صورت مشترک و حمایت از پروژه‌های دفاعی برجستهٔ اروپایی. استراتژی‌های پیشین، مانند «سفید‌نامهٔ دفاع اروپا»، سازوکار وام‌دهی SAFE و طرح «تجدید سلاح اروپا/آمادگی 2030» هر یک سعی در افزایش سرمایه‌گذاری عمومی و خصوصی در دفاع و فراهم کردن انعطاف مالی بیشتر برای کشورهای عضو به‌منظور تقویت تولید و آمادگی داشته‌اند. نقد فوری که می‌توان به این برنامه‌ها و استراتژی‌های متعدد اتحادیه وارد کرد، کمبود پیگیری پس از اعلام اهداف است. اتحادیه در طرح‌های کلی برتری دارد اما در گام‌های تاکتیکی برای رسیدن به آرمان‌هایش دچار مشکل می‌شود. به همین دلیل «نقشه راه تفصیلی آمادگی دفاعی ۲۰۳۰» اتحادیهٔ اروپا برجسته می‌شود. این سند که در اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شد، به‌عنوان معیاری عمل می‌کند؛ اهداف قابل‌اندازه‌گیری، معیارهای عینی و تحویل‌های مشخصی را برای ایده‌های پیشین، از جمله آنچه در سفید‌نامه آمده بود، ارائه می‌دهد. این نقشه راه به‌ویژه بر چهار پروژهٔ برجسته و نه شاخص توانمندی متمرکز است که پیشرفت اروپا به سوی آمادگی کامل دفاعی را می‌توان بر پایهٔ آن‌ها ارزیابی کرد. یک سال پس از انتشار، اتحادیهٔ اروپا تاکنون پانزده نقطه عطف تعیین‌شده در این نقشه راه را تکمیل کرده یا در مسیر تکمیل آن قرار دارد؛ اما هفده مورد دیگر را از دست داده یا در مسیر دستیابی به آن نیست. وضعیت سیزده مورد باقی‌مانده نامشخص است. اگرچه نقشه راه به‌وضوح توانمندی‌های مورد نیاز اروپا برای آینده را ترسیم می‌کند، ضروری است که تعداد محدودی از خلأهای بحرانی در حال حاضر اولویت‌بندی شوند تا منابع محدود به‌صورت مؤثر مدیریت شوند و امنیت اروپا هم در کوتاه‌مدت و هم در بلندمدت تضمین گردد. این گزارش پیشرفت اتحادیهٔ اروپا در رسیدن به اهداف تعیین‌شده در نقشه راه را ارزیابی می‌کند و راهکارهایی برای حفظ آمادگی دفاعی اتحادیه پیشنهاد می‌دهد. مقصد، نقشه راه و چهل‌وپنج نقطه عطف

‏🔴 ۳/۷ نقشهٔ راه اهداف واضح و نقاط عطفی را برای دستیابی به آمادگی دفاعی تا سال ۲۰۳۰ تعیین می‌کند؛ این آمادگی به این معناست که نیروهای مسلح کشورهای عضو مجهز و آماده باشند تا پیش‌بینی و پاسخ به بحران‌های دفاعی، از جمله جنگ‌های با شدت بالا، را انجام دهند. از پیشنهادهای کلیدی می‌توان به چهار پروژهٔ پرچمدار اشاره کرد: «Eastern Flank Watch» (نظارت جبههٔ شرقی)، «European Drone Defence Initiative» (ابتکار دفاعی پهپادهای اروپایی)، «European Air Shield» (سپر هوایی اروپایی) و «European Space Shield» (سپر فضایی اروپایی). علاوه بر این، نقشهٔ راه نه حوزهٔ توانمندی اولویت‌دار اولیه را مشخص می‌کند که شامل توانمندسازهای استراتژیک، دفاع هوایی و موشکی، و پهپادها و ضدپهپادها می‌شود. همچنین گزارش سالانهٔ آمادگی دفاعی جدیدی پیشنهاد می‌شود تا پیشرفت کمبودهای نظامی جمعی اتحادیه در هر حوزهٔ توانمندی نسبت به سال‌های پیش و تعداد پروژه‌های راه‌اندازی‌شده و توانمندی‌های خریداری‌شده را اندازه‌گیری کند. این گزارش هر اکتبر منتشر می‌شود و نسخهٔ نخست آن انتظار می‌رود تا پایان این ماه آماده شود. اگرچه سازوکارهای داخلی برای پیگیری وجود دارد، اهمیت این ابتکارات و جزئیات زمان‌بندی‌های مندرج در نقشهٔ راه، نیاز به ارزیابی خارجی نیز دارد؛ نه تنها در چارچوب سازوکارهای داخلی اتحادیه. یک سال پس از انتشار نقشهٔ راه، اجرای این ابتکارات نتایج متفاوتی داشته است. در زمان نگارش این متن، تنها ۲۰ ٪ از اهدافی که تاریخ هدف آن‌ها ۲۰۲۶ است، تکمیل شده‌اند. دستاوردهای مشخص شامل تصویب موارد قانونی نظیر «European Defence Industry Programme» (برنامهٔ صنعت دفاعی اروپا – EDIP) و ارائه بستهٔ تحرک نظامی است که هر دو در بازهٔ زمانی تعیین‌شده در نقشهٔ راه به انجام رسیده‌اند. EDIP در ماه ژوئیه اولین فراخوان مالی خود را برای پیشنهادها منتشر کرد. با این حال، هر دو برنامهٔ EDIP و بستهٔ تحرک نظامی پیش از انتشار نقشهٔ راه برنامه‌ریزی شده بودند و تکمیل آن‌ها به‌عنوان کارهای آسان محسوب می‌شود. به‌طور مشابه، اجرای همکاری برای انتقال فناوری دفاعی آزمون‌پذیر از اوکراین به اتحادیهٔ اروپا — «Brave Tech EU» — که چهار ماه پیش از انتشار نقشهٔ راه اعلام شد، به اتمام رسید؛ این کار پیش از مهلت مقرر انجام شد و تأمین مالی و فاز دوم برنامه در ۲۹ آوریل امسال آغاز شد. با وجود این پیشرفت، هفده هدف از نقشهٔ راه یا عقب‌افتاده‌اند یا هنوز آغاز نشده‌اند. شورای اروپا هنوز هیچ‌یک از چهار پروژهٔ پرچمدار را که نقشهٔ راه برای اتمام آن‌ها تا پایان ۲۰۲۵ تعیین کرده بود، تأیید نکرده است. این پروژه‌ها به مدت هشت نشست شورای اروپا بدون تأیید مانده‌اند. همچنین «پوشش جامع آمادگی دفاعی» و نسخهٔ «مینی» آن که قرار بود تا پایان ۲۰۲۵ نهایی و تصویب شوند، همچنان در مرحلهٔ توافق موقت باقی مانده‌اند. علاوه بر این، وضعیت سیزده ابتکار هنوز نامشخص است. ایجاد ائتلاف‌های توانمندی در چارچوب نقشه‌راه – که یکی از ابتکارات کلیدی برای رفع خلاهای توانمندی مختلف اروپا محسوب می‌شود – همچنان مبهم باقی مانده است. اعلام اخیر کمیسیون اروپا دربارهٔ پروژه‌های دفاعی مشترک اروپا (EDPCIs) ممکن است به‌نظر برسد شرایط و الزامات مشابهی را برآورده می‌کند، اما تا به‌حال هیچ ارتباط علنی بین ائتلاف‌های توانمندی و EDPCIs برقرار نشده است. خود EDPCIs نیز هنوز بین کمیسیون و پارلمان تحت مذاکره هستند و جدول زمانی واضحی برای اجرا ندارند. به همان ترتیب، خلاهای توانمندی هدف‌گذاری شده توسط ابتکار دفاعی پهپادهای اروپا (یکی از چهار «پرچمدار آمادگی») با آنچه در طرح اقدام اتحادیه اروپا برای امنیت پهپاد و ضدپهپاد و پروژهٔ اروپایی حل مسألهٔ پهپاد و ضدپهپاد (DECODER) مورد بررسی قرار گرفته، همپوشانی دارد. اما چون ابتکار دفاعی پهپادهای اروپا هنوز توسط شورای اروپا تأیید نشده، روشن نیست که DECODER و طرح اقدام بخشی از این پرچمدار باشند یا به‌عنوان ابتکارات تکمیلی عمل کنند. عدم قطعیت مشابهی در مورد سایر پرچمدارهای آمادگی وجود دارد؛ پروژه‌های مرتبط پیش می‌روند در حالی که خود پرچمدارها تأیید نشده و به‌طور عمده ذکر نشده‌اند. فرآیند و منابع مالی

‏🔴 ۴/۷ تضمین منابع مالی کافی و سرمایه‌گذاری به‌عنوان یکی از اولویت‌های نقشه‌راه فهرست شده است، اما تأمین مالی همچنان چالشی است. نقشه‌راه به چارچوب مالی چندساله (MFF) – بودجه هفت‌سالهٔ اتحادیه اروپا – به‌عنوان منبع اصلی تأمین مالی بسیاری از پروژه‌ها و ابتکارات اشاره می‌کند. بخش عمدهٔ این تأمین مالی در چارچوب MFF بعدی خواهد بود که قرار است در سال ۲۰۲۸ منتشر شود. دورهٔ بعدی MFF هم‌اکنون تحت مذاکره است و تمرکز آن بر دفاع، هدفش انتقال بودجهٔ اتحادیه اروپا از ساختارهای اضطراری کوتاه‌مدت به ساختارهای مالی دفاعی بلندمدت و پایدار است. کمیسیون برای دورهٔ ۲۰۲۸‑۲۰۲۴ مبلغ ۱۳۱ میلیارد یورو برای دفاع و فضا پیشنهاد کرده است، در حالی که بودجهٔ هفت‌سالهٔ پیشین تنها ۱۴٫۹ میلیارد یورو بود. (بودجه‌های سایر ابتکارات دفاعی اتحادیه اروپا، از جمله SAFE، از منابع متفاوتی تأمین شده‌اند.) تأمین مالی اتحادیه اروپا برای ابتکارات نقشه‌راه از طریق صندوق رقابت‌پذیری اروپا (ECF) پیشنهادی خواهد شد که بودجهٔ تخمینی ۱۲۵٫۳ میلیارد یورو برای تاب‌آوری، امنیت، صنعت دفاعی و فضا دارد. ساختارهای مالی مانند ECF در کنار دولت‌های عضو و صنعت، برای حداکثر کردن و تسریع سرمایه‌گذاری هم‌سویی در حوزه امنیت به کار گرفته می‌شوند. نقشه‌راه این بسته‌ها را کلیدی برای تضمین موفقیت ابتکارات خود می‌داند. با وجود افزایش تقریباً ۷۸ درصدی در بودجه پیشنهادی، این منابع ارائه‌شده توسط اتحادیه اروپا برای حمایت از پروژه‌های مندرج در نقشه‌راه کافی نخواهد بود و هدف آن نیز همین نیست. انتظار می‌رود دولت‌های عضو با استفاده از منابع داخلی خود، به‌همراه سرمایه‌گذاری‌های بانک سرمایه‌گذاری اروپا، بودجه‌های حاصل از تسهیل قوانین هزینه‌کرد و وام‌های اضافی اتحادیه اروپا – از جمله آن‌هایی که از طریق سازوکار SAFE ارائه می‌شود – پروژه‌ها را تأمین کنند. نقشه‌راه همچنین بر اهمیت سرمایه‌گذاری خصوصی تأکید دارد. هدف ایجاد بستهٔ مشترک بانک سرمایه‌گذاری اروپا‑صندوق سرمایه‌گذاری اروپا به‌ارزش یک میلیارد یورو، نشانگر درک نقش سرمایه‌گذاری خصوصی در تقویت آمادگی دفاعی اروپا است. تا کنون این هدف تنها جزئی از آن به‌دست آمده؛ در مارس ۲۰۲۶، «سازمان سرمایه‌گذاری دفاعی ۲.۰ (Defence Equity Facility 2.0)» راه‌اندازی شد، اما این صندوق هنوز در مرحلهٔ جذب سرمایه است و سرمایهٔ مورد نیاز به‌کار گرفته نشده است. اتحادیهٔ اروپا می‌تواند تا حدی به‌عنوان محرک سرمایه‌گذاری خصوصی در بازار دفاعی اروپا عمل کند؛ اما با توجه به اهمیت این مسأله برای دستیابی به اهداف نقشه‌راه، اقدامات باید به‌صورت اولویت‌دار انجام شوند، چرا که تأمین مالی کلید پر کردن خلأهای توانمندی است. بازار ساده‌سازی‌شده و یکپارچهٔ تجهیزات دفاعی اروپا، برای افزایش مقیاس تولید، دستیابی به صرفه‌جویی‌های مقیاسی و پیشبرد نوآوری، امری حیاتی است. هدف تا سال ۲۰۳۰ ایجاد بازاری سراسری در اتحادیهٔ اروپا است که قوانین هم‌راستا داشته باشد و به صنعت امکان دهد به‌سرعت و با حجم بالا تولید کند. کمیسیون ظرفیت صنعتی را زیر نظر می‌گیرد تا اطمینان یابد اروپا می‌تواند فوری‌ترین نیازهای خود را برآورده سازد. نقشه‌راه شاخص‌های کلیدی برای پیگیری پیشرفت را تعیین می‌کند؛ این شاخص‌ها ممکن است در «گزارش سالانه آمادگی دفاعی» منتشر شوند: سهم صنعت دفاعی کشورهای عضو در تولید ناخالص داخلی اتحادیهٔ اروپا؛ سهم کارگران در صنایع دفاعی کشورهای عضو، شامل تعداد مشاغل جدید سالانه؛ سهم تسهیلات تولید دفاعی جدید یا گسترش‌یافته؛ اجرای برنامه‌های اتحادیه برای حمایت از نوآوری در حوزه دفاع؛ تعداد پتنت‌های مرتبط با دفاع ثبت‌شده در اتحادیهٔ اروپا؛ تعداد استارت‑آپ‌های ایجاد شده؛ و تعداد شرکت‌های یونیکورن (شرکت‌های خصوصی با ارزش بیش از یک میلیارد دلار) در بخش دفاع. کشورهای عضو در موقعیت رهبری قرار دارند نقطه ضعف تقریباً کشندهٔ نقشه‌راه به واقعیت‌های بنیادی معضل دفاعی اتحادیهٔ اروپا اشاره دارد: کمیسیون اروپا می‌تواند هرچه پیشرو باشد، اما در نهایت دفاع و امنیت همچنان اختیاری کشورهای عضو است و آن‌ها سرعت پیشرفت پروژه‌های اتحادیه را تعیین می‌کنند.

‏🔴 ۵/۷ در واقع، اگرچه ۲۷ کشور عضو اتحادیهٔ اروپا به‌دلیل فرآیند تصمیم‌گیری طولانی و تفاوت‌های استراتژیک و نهادی با مانع مواجه می‌شوند، کمیسیون اروپا به‌نظر می‌رسد سیاست را به جلو می‌برد. شاید تنها بازیگری باشد که می‌تواند نظرات متفاوت را پشت سر بگذارد و اهداف پیش از سال ۲۰۳۰ را محقق سازد. به‌ویژه رئیس کمیسیون اروپا، فون در لاین (Ursula von der Leyen)، با انگیزه و دیدی کلی، توانسته است اتحادیهٔ اروپا را به سمت امنیت بیشتر هدایت کند. با این حال، اختیارات کمیسیون در حوزه دفاع همچنان به هزینهٔ توان‌مندی‌های حاکمیتی کشورهای عضو گسترش می‌یابد و در اجرای برنامه‌های استراتژیک بزرگ خود به این کشورها وابسته باقی می‌ماند. پایتخت‌های کشورهای عضو اغلب نگران از دست رفتن کنترل و عدم هم‌راستایی نیازهای واقعی نیروهای مسلح با پروژه‌های اروپایی هستند. این نگرانی در بزرگ‌ترین کشورهای عضو، مانند فرانسه و آلمان که منافع اقتصادی قابل‌توجهی دارند، و همچنین در کشورهای کوچکتر که نسبت به واگذاری اختیار به بروکسل تردید دارند، مشهود است. پروژه‌های پرچمدار عمدتاً به دغدغه‌های کشورهایی در جبههٔ شرقی می‌پردازند؛ جبهه‌ای که مستقیماً توسط روسیه تهدید می‌شود. بنابراین لازم است کشورهایی که دورتر از تهدید روسیه قرار دارند، ترغیب شوند تا در این پروژه‌ها شرکت کرده و هزینهٔ آن‌ها را تأمین کنند. ابزارهایی چون EDIP می‌توانند به‌عنوان نمونه‌های آزمایشی، به‌ویژه در تعیین معیارهای انتخاب و اعطای پروژه، به کار روند؛ اما MFF به‌مراتب گسترده‌تر خواهد بود و فشار می‌آورد تا کشورهای عضو به‌طور کامل در توسعه توانمندی‌ها همسو شوند. زمینه‌های اولویت‌دار برای اروپا نقشهٔ راه گامی مثبت برای به‌عهده گرفتن امنیت خود توسط اروپا و نشان دادن آگاهی دربارهٔ چگونگی دستیابی به اهدافش بود. این نقشه توانایی اروپا را در ارزیابی توانمندی‌های داخلی و شناسایی خلأهای کنونی و آینده، در حالی که ایالات متحده از قاره عقب‌نشینی می‌کند، به نمایش می‌گذارد. اما در عین حال، نقشهٔ راه قصد دارد همزمان چندین ابتکار بزرگ را در اولویت قرار دهد، در حالی که اروپا هنوز ظرفیت صنعتی و منابع مالی لازم برای این کار را ندارد. به همین دلیل، کمیسیون باید با شدت بر توسعهٔ چند توانمندی کلیدی متمرکز شود و اطمینان یابد که توسعه و پذیرش آن‌ها در میان کشورهای عضو به‌صورت هماهنگ پیش می‌رود. در پس‌زمینهٔ پیشرفت‌های سریع فناوری که در اوکراین مشاهده می‌شود و با کمبودهای رو به رشد تجهیزات آمریکایی به‌دلیل جنگ ایران، چالش‌های اساسی اروپایی‌ها نوآوری بیشتر، تولید سریع‌تر و در مقیاس بزرگ‌تر خواهد بود. تمرکز باید بر پهپادها، قابلیت‌های موشکی ضربه عمیق و توانمندسازهای استراتژیک باشد. جنگ در اوکراین روزانه نیاز به ترکیب تعداد و فناوری را نشان می‌دهد؛ بنابراین اروپایی‌ها باید بتوانند با هزینهٔ کمتر، بیشتر تولید کنند. پهپادها و مقیاس اروپا به‌درستی تأکید قابل‌توجهی بر توسعهٔ پهپادها در چارچوب ابتکارات متعدد داشته است. اگرچه ابتکار دفاعی اروپایی پهپاد (European Drone Defence Initiative) هنوز به‌صورت رسمی تأیید نشده، اما برنامهٔ اقدام برای امنیت پهپاد و ضدپهپاد و EDPCI DECODER طرح واضحی برای تأمین مالی و توسعهٔ پهپادها و همچنین تقسیم واضح مسئولیت‌ها بین اتحادیهٔ اروپا و کشورهای عضو مشارکت‌کننده ارائه می‌دهند. اروپا همچنین با مشارکت‌های صنعتی استراتژیک و توافق‌نامه‌های مشترک با اوکراین—به‌ویژه از طریق ائتلاف پهپادهای اتحادیهٔ اروپا‑اوکراین و مشارکت صنعتی دفاعی اتحادیهٔ اروپا‑اوکراین—تولید پهپادهای نظامی را به‌طور چشمگیری تسریع کرده است. همزمان، اوکراین بخشی از تولید سامانه‌های بدون سرنشین خود را به اروپا منتقل می‌کند تا از حملات روسیه جلوگیری کرده و زنجیره‌های تأمین خود را ایمن سازد. قابلیت‌های ضربه عمیق

‏🔴 ۶/۷ جنگ در اوکراین همچنان نشان می‌دهد که توانمندی‌های سنتی ضربه عمیق — سامانه‌هایی که می‌توانند هدف‌های فراتر از پانصد کیلومتر را به‌صورت گسترده و با هزینه‌ای کنترل‌شده به‌دست گیرند — چقدر حیاتی‌اند. نقشه‌راه این توانمندی‌ها را به‌عنوان اولویتی می‌داند که باید عمدتاً از طریق ائتلاف‌های توانمندی و همچنین از طریق پروژه‌های پرچمدار «نگاه به جبههٔ شرقی» و «سپر هوایی اروپا» پیگیری شود. همان‌طور که اشاره شد، «نگاه به جبههٔ شرقی» به‌عنوان یک EDPCI راه‌اندازی شده است، اما پرچمدار رسمی هنوز تأیید نشده است. وضعیت «سپر هوایی اروپا» و ائتلاف توانمندی در حوزه دفاع هوایی و موشکی همچنان نامشخص است. تمرکز بر توسعهٔ خودمختار این توانمندی‌ها به‌ویژه پس از لغو برنامهٔ استقرار یک گردان «آتش‌های دوربرد» ایالات متحده در آلمان در ماه مه، و پیش‌بینی عقب‌نشینی بیشتر پس از اتمام بررسی وضعیت نیروهای پنتاگون و در حالی که آمریکا با کاهش ذخایر خود مواجه است، ضرورت فراوان دارد. در حال حاضر اروپا برای توانمندی‌های ضربهٔ دوربرد به موشک‌های توماهوک و دارک ایگل ایالات متحده وابسته است و معادل اروپایی برای پوشش برد این سامانه‌ها وجود ندارد. این وابستگی تقریباً کامل، توسعهٔ توانمندی‌های ضربه عمیق اروپایی را به بالاترین اولویت تبدیل می‌کند، چرا که ایالات متحده تمایل خود را برای محدود کردن تأمین این سامانه‌ها به اروپا نشان داده است. برخی کشورهای اروپایی تمایل به اولویت‌بندی توانمندی‌های ضربه عمیق دارند؛ این موضوع با اعلام ابتکار جدیدی که توسط بریتانیا در اجلاس ناتو امسال مطرح شد، مشهود است. اما به‌نظر می‌رسد اتحادیهٔ اروپا به‌طور کلی برنامهٔ جامع‌تری در این زمینه ندارد. کمبود ظرفیت صنعتی نقش مهمی در توانایی اروپا برای تولید این سامانه‌ها ایفا می‌کند؛ اما بخش قابل‌توجهی از توان صنعتی موجود در اروپا باید به توسعهٔ توانمندی‌های ضربه عمیق اختصاص یابد. توانمندسازهای راهبردی علیرغم پیشرفت‌های حاصل از سال ۲۰۲۲، کشورهای اروپایی همچنان به‌طور سنگینی بر ایالات متحده برای توانمندی‌های بحرانی که هر عملیات نظامی بزرگ را می‌پوشاند، متکی هستند؛ از جمله اطلاعات راهبردی، نظارت ماهواره‌ای، سوخت‌گیری هوایی، جابجایی استراتژیک، دفاع موشکی، دفاع سایبری و ساختارهای فرماندهی یکپارچه. داشتن توانمندسازهای راهبردی خودمختار اروپایی امکان انجام عملیات بدون نیاز به تأیید یا پشتیبانی لجستیکی یک طرف ثالث را فراهم می‌کند. نقشه‌راه به‌طور خاص بر توسعهٔ این توانمندی‌ها تأکید نمی‌کند، جز از طریق ائتلاف‌های توانمندی و گنجاندن ذاتی آن‌ها در پرچمدارهایی چون «سپر هوایی اروپا». اگرچه این توانمندی‌ها زمان بیشتری برای تکامل می‌طلبند، اما باید همچنان در اولویت باقی بمانند تا اروپا بتواند مسئولیت اصلی دفاع خود را بر عهده گیرد. علاوه بر این، تولید محلی این فناوری‌ها پایهٔ صنعتی و فناوری دفاعی اروپا را تقویت می‌کند؛ سرمایه‌گذاری‌های مشترک نیز از تفرقهٔ تلاش‌ها میان کشورهای عضو جلوگیری می‌کند. کاهش وابستگی ساختاری به ایالات متحده و بازسازی شراکت متعادل‌تر با واشنگتن نه تنها خودمختاری راهبردی و تاب‌آوری اروپا را ارتقا می‌دهد، بلکه اعتبار آن را در مقابل رقبای سیستمی چون روسیه و چین افزایش می‌دهد. سعی نکنید ایالات متحده را به‌طور کامل جایگزین کنید.

‏🔴 ۷/۷ به همان اندازه مهم است که اروپا بر این شکاف‌های کلیدی توانمندی تمرکز کند و در پی جایگزینی کامل ایالات متحده گمراه نشود. هوش مصنوعی و خدمات ابری نمونه‌ای از شکاف‌هایی هستند که اروپا نیازی به اختراع دوباره چرخ ندارد. ایالات متحده هنوز اعلام نکرده است که ارائهٔ جامع خدمات هوش مصنوعی و ابری در دست بررسی است، همان‌طور که در زمینهٔ دفاع هوایی و موشکی و سایر توانمندی‌های سنتی انجام داده است. اگرچه وزارت تجارت ایالات متحده در ژوئن ۲۰۲۶ تصمیمی برای الزام صدور مجوزهای صادراتی برای مدل‌های پیشرفتهٔ هوش مصنوعی اتخاذ کرد، این تصمیم بازتابی از رویکرد استانداردی است که تحت قوانین Export Administration Regulations و Export Control Reform Acts، فناوری‌های حساس دوکاره را به‌صورت موردی تحت مجوز قرار می‌دهد. این مراجع مدت‌هاست که برای محدود کردن صادرات نیمه‌رساناهای پیشرفته، رمزنگاری و سایر فناوری‌های نزدیک به نظامی به کار می‌روند. ویژگی خاصی در هوش مصنوعی وجود ندارد که آن را از این چارچوب مستقر خارج کند؛ جز این‌که در حال حاضر فناوری مرزی است که بیشترین نظارت امنیت ملی را به خود جلب کرده است. علاوه بر این، تحت دولت کنونی و احتمالاً دولت‌های آینده، انگیزهٔ کمی برای دولت ایالات متحده وجود دارد تا در انتخاب مشتریان شرکت‌های فناوری خصوصی مداخله کند، به‌ویژه با توجه به پیمان‌های آمریکا. اگرچه اتحادیهٔ اروپا در حوزهٔ هوش مصنوعی اهدافی دارد، نباید زمان و منابع را صرف تکثیر توانمندی‌هایی کند که ایالات متحده اعلام نکرده است می‌خواهد بازتخصیص دهد. در عوض، اتحادیه و کشورهای عضو باید این اهداف را به سمت شکاف‌های توانمندی که امروز و در آینده باید رفع شوند، هدایت کنند؛ همان‌طور که در بالا تشریح شد. این کار می‌تواند خطر محدود کردن دسترسی به هوش مصنوعی توسط ایالات متحده را در آینده کاهش دهد. نشان دادن تقسیم بار بیشتر بین هم‌پیمانان اروپایی می‌تواند ایالات متحده را ترغیب کند تا به‌صورت سازنده با اروپا در فناوری‌های پیشرفته همکاری کند. این امر توانمندی‌های هوش مصنوعی اروپا را ارتقا می‌دهد و اروپا را به هدف توسعهٔ توانمندی‌های مستقل هوش مصنوعی نزدیک‌تر می‌کند. ایالات متحده بارها تأکید کرده است که بازنگری کنونی نقش خود در اروپا، تعادلی دوبارهٔ مسئولیت‌ها در فضای ترانس‌اتلانتیک است، نه عقب‌نشینی کامل از امنیت اروپا. اتحادیهٔ اروپا باید هنگام اولویت‌بندی توسعهٔ توانمندی‌ها، با تمرکز ویژه بر تخصیص بهینهٔ منابع محدود، به‌طور متناسب واکنش نشان دهد. نتیجه‌گیری نقشهٔ راه گام‌های عمده‌ای را نشان می‌دهد که اروپا برای پر کردن شکاف‌های مورد نیاز در دفاع اصلی قارهٔ اروپا با سرعتی شگفت‌انگیز برداشته است. اروپا باید بر ابتکارات تمرکز کند و اولویت‌بندی این پروژه‌ها را دقیق‌تر نماید. این نقشهٔ راه در طول سال گذشته ساختار مناسبی برای اتحادیه فراهم کرده، اما باید تمرکز بر اجرای این ابتکارات افزایش یابد؛ چرا که پروژه‌های اجرا شده موفقیت‌آمیز بوده‌اند. اتحادیه و کشورهای عضو باید برای پیشبرد دستاوردهای نقشهٔ راه همکاری کنند تا امنیت اروپا را امروز و در آینده تضمین کنند. پیوست I: دستاوردهای نقشهٔ راه دربارهٔ نویسندگان ایوا مولهالند دستیار پروژه در مرکز اروپا آتلانتیک کونسل است. اورلی ویتو پژوهشگر میهمان در مرکز اروپا آتلانتیک کونسل است که در حال حاضر به نمایندگی وزارت نیرو فرانسه در این مرکز مقیم است. پیش از این، وی در مدیریت کل روابط بین‌المللی و استراتژی وزارت نیرو فرانسه مشغول به کار بود. ‏🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/issue-brief/measuring-europes-rearmament-a-year-of-the-defence-readiness-roadmap-2030/