‏🔺 #آمریکا 🧠 حباب قدرت هسته‌ای شروع به نشت کرد ‏🏛 منبع: The National Interest ‏✍️ نویسنده: Kenneth Luongo ‏📄 عنوان اصلی: The Nuclear Power Bubble Begins to Leak ‏🔎 Holtec International, Kris Singh, SMR, NuScale, X-energy #تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #اقتصاد_سیاسی #National_Interest ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔺 ۲/۴ ‏📌 چکیده: هول‌تک اینترنشنال عرضه اولیه سهام خود را به تعویق انداخت و کاهش سرمایه‌گذاری در راکتورهای کوچک و تقاضای ناپایدار مراکز داده را گزارش کرد؛ این امر نشانگر کاهش رونق انرژی هسته‌ای در ایالات متحده است. دولت ترامپ برنامه‌های بزرگ هسته‌ای شامل سرمایه‌گذاری ۱۲۰ میلیارد دلاری کره‌جنوبی برای هشت نیروگاه AP‑1000 و APR‑1400 را پیش‌نویس کرده، اما زمان‌بندی ساخت این پروژه‌ها تا سال ۲۰۳۰ به تعویق می‌افتد و با عدم اطمینان تجاری و سیاسی مواجه است. در عین حال، شرکت‌های نوپای SMR مانند NuScale و X‑energy با افت شدید قیمت سهام روبه‌رو شده‌اند، در حالی که Westinghouse و GE Vernova Hitachi سفارشات خارجی و پروژه‌های بزرگ داخلی را برای گسترش توان هسته‌ای ایالات متحده پیش می‌برند. این تحولات نشان می‌دهد که فرصت‌های واقعی برای گسترش هدفمند هسته‌ای باقی مانده‌اند، اما بازار و سیاست داخلی نیاز به بازنگری در استراتژی‌های سرمایه‌گذاری دارند. هول‌تک اینترنشنال عرضه اولیه سهام خود را به تعویق انداخت؛ سهام راکتورهای کوچک کاهش یافت و تقاضای مراکز داده ناپایدار است. این عوامل نشان می‌دهند که رونق هسته‌ای در حال فروکش است، اما فرصت‌های واقعی برای گسترش هدفمند ایالات متحده همچنان باقی مانده‌اند. تصمیم هول‌تک اینترنشنال برای به تعویق انداختن عرضه اولیه سهام، هشداری واضح از نشت حباب انرژی هسته‌ای است. کریس سینگ (Kris Singh)، مدیرعامل هول‌تک، امپراتوری چندوجهی خود را به دنبال سودآوری یا شور و شوق غیرمنطقی نمی‌ساخت. این شرکت به دلایل اقتصادی و انرژی متعدلی اشاره کرد که مسیر خود را تغییر داده‌اند؛ از جمله افزایش نرخ بهره و عدم قطعیت دربارهٔ مسیر آینده هوش مصنوعی (AI). این خبر برای شرکت‌های نوظهور راکتور بد است و نشانگر عدم اطمینان بازار نسبت به نقش آینده انرژی هسته‌ای است، به‌ویژه اگر مدل‌های فعلی هوش مصنوعی (AI) از رویکرد متمرکز ایالات متحده که به مراکز داده بزرگ نیاز دارد، به مدل‌های توزیعی با نیاز کمتر به توان متمرکز تغییر مسیر دهند. پیش‌بینی می‌شود مراکز داده رشد قابل‌توجهی در مصرف برق ایالات متحده ایجاد کنند؛ اما در حال حاضر با واکنش سیاسی مداومی مواجه‌اند. مردم نگران اثرات آن بر هزینه‌های انرژی، محیط زیست و این هستند که آیا هوش مصنوعی (AI) شتاب‌دهندهٔ اقتصادی است یا تهدیدی برای آن. اگر انفجار مراکز داده رخ ندهد، تقاضای برق ایالات متحده تقریباً ثابت می‌ماند و انرژی هسته‌ای نوین نسبت به گزینه‌های دیگر جذابیت کمتری پیدا می‌کند. چرا انرژی هسته‌ای باید فراتر از مراکز داده نگاه کند این عدم‌اطمینان دلیلی برای بازنگری ارزش پیشنهادی انرژی هسته‌ای و دوری از وابستگی بیش از حد به توان مراکز داده است. دولت ترامپ موقعیت مناسبی برای رهبری این تغییر دارد. این دولت انرژی هسته‌ای را به عنوان فناوری امنیت ملی شناخته، تسلط انرژی را به‌عنوان سیاست اصلی دنبال می‌کند، رقابت شدید فناوری هسته‌ای و بازار توسط چین و روسیه را درک می‌کند و اصلاحات داخلی چشمگیری برای ارتقای سرنوشت انرژی هسته‌ای آمریکا اجرا کرده است. اما به‌نظر می‌رسد به ساختار سیاستی و مالی مستحکمی که برای موفقیت لازم است، علاقه‌ای ندارد؛ در عوض، به ترویج بی‌وقفه پیشرفت‌های حاشیه‌ای انرژی هسته‌ای که نمی‌توانند برتری هسته‌ای آمریکا را به‌دست آورند، وابسته شده است. چرا توافق هسته‌ای ایالات متحده‑کره‌جنوبی سؤال‌برانگیز است نمونهٔ واضحی از وسواس دولت بر هیجان‌زدگی، اعلام پرمخاطبی است که کره‌جنوبی ۱۲۰ میلیارد دلار برای ساخت هشت نیروگاه هسته‌ای در ایالات متحده اختصاص می‌دهد؛ شش مورد از نوع AP‑1000 شرکت وستینگهوس و دو مورد از نوع APR‑1400 کره‌ای خواهند بود. این سرمایه‌ها قرار است با وام ۱۷٫۵ میلیارد دلاری که دولت ایالات متحده برای تأمین خرید قطعات پیشرو AP‑1000 متعهد شده، مطابقت پیدا کنند؛ همچنین با مشارکت استراتژیک پیشین دولت با وستینگهوس برای تأمین ۸۰ میلیارد دلار جهت ساخت ۱۰ واحد AP‑1000 در آمریکا. این توافق کره‌جنوبی به هدف دولت ترامپ برای ساخت ۱۰ واحد جدید AP‑1000 در ایالات متحده نزدیک است؛ اما به‌نظر می‌رسد هیچ‌یک از این پروژه‌ها تا سال ۲۰۳۰، همان‌طور که فرمان اجرایی مه ۲۰۲۵ پیش‌بینی می‌کند، به مرحلهٔ ساخت نرسند. سؤالات بی‌پاسخ فراوانی دربارهٔ این توافق و نحوهٔ اجرای آن وجود دارد.

‏🔺 ۳/۴ سایت‌ها عمومی نیستند. اگرچه مکان‌های کلی این راکتورها بر روی اراضی فدرال در اوهایو، تنسی، کارولینای جنوبی و کنتاکی قرار دارد، اما نام دقیق سایت‌ها اعلام نشده است. گمان می‌شود که سایت‌های هسته‌ای پیشین وزارت انرژی (DOE) در پادوکاه، کنتاکی و پیکتون، اوهایو هدف باشند. مکان موردنظر در تنسی ممکن است در قلمرو تحت مدیریت سازمان مدیریت دره تنسی باشد و شاید سایت کارولینای جنوبی در رودخانه ساوانا واقع شود. اما هنوز تأییدی برای این حدس‌ها وجود ندارد و ارزیابی سایت‌ها فرایندی طولانی و دشوار است که نیاز به اطمینان به شریک خارجی را نیز پیچیده‌تر می‌کند. شرایط نامشخص است. برگهٔ اطلاعات وزارت تجارت می‌نویسد: «طرفین پروژه‌های فردی را به‌صورت جداگانه توسعه می‌دهند و پس از نهایی شدن سایت‌ها، زمان‌بندی‌ها و شرایط تجاری اعلام می‌کنند». این روند ممکن است سال‌ها به طول انجامد و احتمالاً فراتر از دورهٔ دولت کنونی ادامه یابد. این توافق به‌طور خاص به پیمان تعرفه‌ای دولت ترامپ با کره‌جنوبی مرتبط است و پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ ممکن است شرایط آن پیمان تجاری تغییر کند. مسائل سیاسی مشکل‌ساز است. ساخت راکتورهای APR‑1400 کره‌جنوبی در ایالات متحده به‌جای AP‑1000ها می‌تواند منجر به جدال سیاسی شود. سایت‌ها بر روی اموال فدرال قرار می‌گیرند و فرمان‌های اجرایی ترامپ به‌وضوح رشد هسته‌ای را به نفع فناوری آمریکایی می‌طلبند. انتظار می‌رود شرکت‌های کره‌جنوبی مهندسی، خرید و ساخت (EPC) تمام راکتورها را بر عهده بگیرند؛ این فرض بر پایهٔ عملکرد گذشته منطقی به نظر می‌رسد. اما اگر این طرح شغل‌های آمریکایی ایجاد نکند، مخالفت‌ها افزایش می‌یابد؛ ایجاد شغل یکی از اولویت‌های اعلام‌شدهٔ دولت ترامپ بود. همچنین هیچ تعهدی از سوی شرکت‌های برق ایالات متحده برای مشارکت در این توافق وجود ندارد و این سؤال را برمی‌انگیزد که انرژی تولیدی این راکتورها چگونه مصرف خواهد شد. چرا شرکت‌های راکتورهای مدولار کوچک با موانع مواجه‌اند اگرچه توافق کره‌جنوبی سؤال‌هایی دربارهٔ امکان ساخت مقیاس‌پذیر فناوری تثبیت‌شده‌ای چون AP‑1000 در ایالات متحده برمی‌انگیزد، این نگرانی‌ها در مواجهه با راکتورهای کوچکتر تشدید می‌شود. با کاهش حمایت عمومی و سرمایه‌گذاران از مراکز داده، چشم‌انداز ظهور شرکت‌های نوپای هسته‌ای به‌عنوان قدرت‌های هوش مصنوعی دور می‌شود. امسال شرکت‌های نوپای راکتور مدولار کوچک (SMR) که به بورس راه یافته‌اند، توسط بازار تنبیه شده‌اند؛ قیمت سهام اوکلو و NuScale Power بیش از ۵۰ ٪ در سال کاهش یافته، X‑energy نزدیک به ۶۰ ٪ افت دارد و NANO Nuclear Energy حدود ۴۰ ٪ کاهش داشته است. شرکت‌های مرتبط با سوخت نیز وضعیت بهتری نداشته‌اند. یکی از علائم هشداردهنده این است که بهار امیدبخش هسته‌ای که هزاران راکتور نظری را به شکوفه کشاند، به زمستان بقا برای قوی‌ترینان تبدیل می‌شود. این موضوع از طریق جدال تلخ در شبکه‌های اجتماعی بین دو شرکت نوپای راکتور آشکار می‌شود؛ هر دو سرعنوان‌های درخشان داشته‌اند اما انرژی کمی تولید کرده‌اند. نشانهٔ دیگر نگرانی این است که TerraPower از پیمانکار EPC خود، Bechtel، در ساخت راکتور Natrium با ظرفیت ۳۴۵ مگاوات در وایومینگ جدا شده است. این کارخانه مجوز ساخت دارد و اولین راکتور پیشرفته‌ای است که در ایالات متحده در حال ساخت است؛ اما هنوز تحت بررسی مجوز بهره‌برداری توسط کمیسیون نظارت هسته‌ای (NRC) قرار دارد. قیمت هدف این راکتور ۴  میلیارد دلار است، اما حداقل یک برآورد ۸۰ ٪ احتمال می‌دهد که هزینه آن بیش از ۹  میلیارد دلار باشد. شرکت TerraPower چندین توافق‌نامه با شرکت‌های کره‌جنوبی منعقد کرده است؛ مهم‌ترین آن امضای چارچوب‌نامه‌ای با هیوندای مهندسی و ساخت (HDEC) است که بر اساس آن می‌تواند به‌عنوان EPC برای حداکثر هشت راکتور Natrium دیگر عمل کند. این راکتورها احتمالاً برای متا توسعه می‌یابند؛ توافق‌نامه‌ای در اوایل امسال اعلام شده بود. همچنین می‌توان HDEC را به‌عنوان EPC کارخانهٔ وایومینگ اضافه کرد تا هزینه ساخت اولین راکتور کنترل شود و در ساخت‌های بعدی صرفه‌جویی بیشتری حاصل شود. چگونه تغییر در کنگره می‌تواند سیاست هسته‌ای ایالات متحده را تغییر دهد

‏🔺 ۴/۴ تغییر کنترل یکی یا هر دو مجلس کنگره می‌تواند اولویت‌های انرژی را دگرگون کند. در دههٔ گذشته، حمایت از احیای نیروی هسته‌ای آمریکا یک اولویت دوحزبی بوده است. اما حجم عظیم فرمان‌های اجرایی ترامپ در زمینهٔ انرژی هسته‌ای، موضع‌گیری تهاجمی دولت و برخی شرکت‌های راکتوری نسبت به NRC و اختیار آن برای تنظیم راکتورهای کوچک‌مدت (SMR)، و بدهی ملی ۴۰ تریلیون دلاری در محیطی با نرخ بهرهٔ رو به افزایش، ممکن است این همبستگی دوحزبی را تحت فشار قرار دهد. همچنین احتمال دارد که با داشتن اختیار احضاریه، اکثریت دموکرات‌ها تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ نحوهٔ صرف بودجهٔ فدرالی برای استارت‑آپ‌های هسته‌ای و نتایج حاصل یا عدم حصول آن‌ها راه‌اندازی کنند. در این زمینه، دموکرات‌ها پس از ضربه‌ای که در جریان تحقیقات کنگرهٔ جمهوری‌خواه دربارهٔ نکول وام فدرالی شرکت Solyndra دریافت کردند، خوشحال خواهند شد که انتقام بگیرند. سپس سؤال نامعلومی پیش می‌آید: آیا کاخ‌سفید، که می‌خواهد سرنوشت راکتورها را بهبود بخشد، مسیر خود را در مورد ممنوعیت سوخت هسته‌ای روسیه تغییر خواهد داد، همان‌گونه که قبلاً در مورد سوخت دیزل انجام داد؟ چنین اقدامی احتمالاً مخالفت سیاسی دوحزبی را برانگیخته خواهد کرد. کجا فرصت‌های واقعی برای انرژی هسته‌ای ایالات متحده نهفته است در حالی که حباب هسته‌ای به نظر می‌رسد وارد مرحلهٔ تصحیح شده و انتظارات بیش از حد را کاهش می‌دهد، باید به این نکته توجه داشت که فرصت‌های ملموسی برای گسترش هدفمند انرژی هسته‌ای ایالات متحده وجود دارد. شرکت Westinghouse در حال ایجاد فهرست سفارشات خارجی برای AP‑1000 است؛ لهستان تعهد خرید سه واحد را داده و سایر کشورهای اروپای مرکزی و شرقی نیز در حال امضای یادداشت‌تفاهم هستند که می‌تواند به فروش‌های بیشتر منجر شود. توافق‌نامهٔ در دست بررسی با عربستان سعودی نیز می‌تواند فهرست سفارشات Westinghouse را با دو راکتور دیگر گسترش دهد. افزایش توان عملیاتی راکتورهای فعال در ایالات متحده با سرعت در حال پیشرفت است و می‌تواند در سال‌های آینده بین شش تا هشت گیگاوات به شبکه اضافه کند. در همین راستا، صاحب پروژهٔ راکتور VC Summer در کارولینای جنوبی به‌تدریج به بازگشت ساخت دو واحد AP‑1000 پس از تعطیلی تقریباً یک دهه پیش به‌دلیل هزینه‌ها نزدیک می‌شود؛ این امر بیش از دو گیگاوات برق به شبکه می‌افزاید. راکتور BWRX‑300 شرکت GE Vernova Hitachi (GVH) به‌عنوان SMR منتخب در کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در حال ظهور است. این واحد در کانادا در حال ساخت است، مجوز ساخت در ایالات متحده دریافت کرده و در بازارهای اروپایی و آسیایی رقیب اصلی محسوب می‌شود. همچنین وزارت دفاع ایالات متحده با پیشبرد میکروراکتورهای جدید، مسیر پایداری برای آزمون و استقرار بیشتر راکتورهای کوچک فراهم می‌کند. دربارهٔ نویسنده: کنت لوونگو کنت ن. لوونگو (Kenneth N. Luongo) نوآور، کارآفرین و رهبر برجسته در حوزهٔ انرژی هسته‌ای جهانی و سیاست امنیت فراملی است. او رئیس و مؤسس «شراکت برای امنیت جهانی» (PGS) می‌باشد. وی به‌عنوان سخنران در برنامه TEDx حضور یافته، بیش از صد مقاله در نشریاتی همچون نیویورک تایمز و فورین افیرز منتشر کرده و به‌طور گسترده با رسانه‌های بین‌المللی، دولت‌ها و مخاطبان در سراسر جهان دربارهٔ چالش‌ها و پاسخ‌های انرژی هسته‌ای و امنیت فراملی درگیر بوده است. پیش از این مشاور ارشد وزیر انرژی ایالات متحده و عضو کارکنان حرفه‌ای در کاپیتول هیل بود. ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/energy-world/the-nuclear-power-bubble-begins-to-leak

‏🔻 #عراق 🧠 نتایج نظرسنجی: چگونگی نگاه عراقی‌ها به دولت علی ال‌زیدی پس از صد روز ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: nbasitkey ‏📄 عنوان اصلی: Survey results: How Iraqis view al-Zaidi’s government, one hundred days in ‏🔎 Ali al-Zaidi, Shia Coordination Framework, corruption, unemployment #تحلیل_راهبردی #جهانی #سیاست_داخلی #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔻 ۲/۲ ‏📌 چکیده: نظرسنجی صد روزه مؤسسه مستقل مطالعات اداری و جامعه مدنی که بین ۵ تا ۳۱ اوت ۲۰۲۶ با نمونه‌ای نمایندهٔ ۲٬۰۵۶ عراقی انجام شد، نشان داد ۷۷٪ عراقی‌ها از انتخاب علی ال‑زیدی به عنوان نخست‌وزیر رضایت دارند و ۷۵٪ معتقدند او توانسته است مسئولیت‌های خود را به‌خوبی به‌عهده بگیرد. با این حال، ۶۰٪ از مردم، به‌ویژه شیعیان (۶۹٪)، فساد را به‌عنوان یک چالش اساسی می‌دانند و بیکاری به‌ویژه در میان جوانان مرد همچنان نگرانی عمده‌ای است. نتایج این نظرسنجی بخشی از پژوهش‌های تقریباً ده‌سالهٔ پیگیری افکار عمومی عراقی در ماه‌های آغازین دولت‌های مختلف است و نشان می‌دهد که خوش‌بینی اولیه به‌دست آمده تنها در صورت ارائهٔ پیشرفت‌های ملموس در حوزه‌های فساد و اشتغال می‌تواند به اعتماد پایدار تبدیل شود. خلاصه ماه‌های بن‌بست سیاسی پس از انتخابات پارلمانی عراق در نوامبر ۲۰۲۵، در مه ۲۰۲۶ پایان یافت؛ مذاکرات ائتلافی میان چارچوب هماهنگی شیعه (Shia Coordination Framework, CF)، کردها و رهبران سنی منجر به نامزدی علی ال‑زیدی به عنوان نخست‌وزیر شد. در صد روز نخست دولت ال‑زیدی، مؤسسه مستقل مطالعات اداری و جامعه مدنی (Independent Institute for Administration and Civil Society Studies, IIACSS) نظرسنجی‌ای در سراسر عراق انجام داد؛ داده‌های به‌دست‌آمده بینش‌های ارزشمندی دربارهٔ ارزیابی عراقی‌ها از دولت جدید در این مرحلهٔ اولیه ارائه می‌کند. هفتاد و هفت درصد عراقی‌ها از انتخاب علی ال‑زیدی به عنوان نخست‌وزیر رضایت دارند و ۷۵ درصد می‌گویند او توانسته است مسئولیت‌های خود را به‌خوبی به‌عهده بگیرد؛ این اعداد تقریباً برابر با ۷۶ درصدی ال‑سودانی در همان نقطهٔ صد روزه است و نشانگر دورهٔ اولیهٔ رضایتی مشابه می‌باشد. اما پشت این ارزیابی‌های مثبت، نگرانی‌های آشنا و پایدار باقی مانده‌اند. فساد همچنان یکی از اساسی‌ترین چالش‌های کشور است؛ ۶۰ درصد عراقی‌ها می‌گویند فساد به‌طور گسترده‌ای وجود دارد. این ادراک در میان عراقی‌های شیعه به ۶۹ درصد می‌رسد که بالاترین میزان در میان جوامع اصلی عراق است. بیکاری نیز همچنان نگرانی عمده‌ای به‌ویژه در میان جوانان، به‌خصوص مردان جوان، به شمار می‌آید. این نتایج سؤال گسترده‌تری را برمی‌انگیزد: تا چه مدت می‌تواند خوش‌بینی اولیه ادامه یابد اگر مسائلی که از سال ۲۰۰۳ شکل‌دهندهٔ افکار عمومی عراقی بوده‌اند، همچنان حل نشده بمانند؟ نظرسنجی ۱۰۰ روزه IIACSS بخشی از مجموعه‌ای پژوهشی است که نزدیک به یک دهه برای پیگیری افکار عمومی عراقی در ماه‌های آغازین دولت‌های متوالی انجام می‌شود. کار میدانی از ۵ تا ۳۱ اوت ۲۰۲۶ انجام شد و نمونه‌ای نمایندهٔ ملی شامل ۲٬۰۵۶ عراقی با روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای متناسب با اندازه (PPS) انتخاب شد؛ حاشیهٔ خطای تقریباً ±۳٫۵ درصد داشت. تایید اولیه به ال‑زیدی فرصتی برای عمل می‌دهد، اما همان پاسخ‌دهندگانی که دولت او را مثبت می‌دانند، انتظار پیشرفت در زمینهٔ فساد و اشتغال را نیز دارند. اینکه این دورهٔ خوشایند به اعتماد پایدار تبدیل شود، کمتر به خوش‌بینی صد روز اول وابسته است و بیشتر به توانایی دولت در ارائهٔ بهبودهای ملموس در ماه‌های آینده بستگی دارد. دربارهٔ نویسنده نتایج نظرسنجی ۱۰۰ روزه در ارتباط بمانید برنامه را کاوش کنید پروژهٔ عراق برنامه‌های سیاست‌محور و تحلیلی را پیش می‌برد که به تثبیت و حاکمیت عراق، یکپارچگی منطقه‌ای و توسعهٔ دموکراتیک و اقتصادی آن می‌انجامد. این پروژه همچنین به تقویت مشارکت ایالات متحده و عراق می‌کوشد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/commentary/trackers-and-data-visualizations/survey-results-how-iraqis-view-al-zaidis-government-one-hundred-days-in/

‏💠 #آمریکا #روسیه 🧠 کاخ سفید حمایت اوکراین از استارشیلد را قطع کرد، منابع داخلی می‌گویند ‏🏛 منبع: The National Interest ‏✍️ نویسنده: Peter Suciu ‏📄 عنوان اصلی: White House Pulled Ukraine’s Starshield Support, Insiders Say ‏🔎 Starshield, Starlink, Donald Trump, Volodymyr Zelenskyy, Pentagon #تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #جنگ #روابط_بین_الملل #National_Interest ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏💠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: رئیس‌جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ در مصاحبه‌ای با Newsmax اظهار کرد زمان آن رسیده که ولادیمیر زلنسکی از سمت خود کناره‌گیری کند و به‌دلیل شلیک به پالایشگاه‌های دیزل، قیمت نفت جهان بالا می‌رود. همزمان، گزارش‌هایی مبنی بر اعمال محدودیت سرعت بر پایانه‌های استارشیلد و استارلینک در اوکراین توسط وزارت دفاع آمریکا منتشر شد؛ ایلان ماسک نیز تأیید کرد که این محدودیت‌ها توسط پنتاگون تعیین شده‌اند. قانون‌گذاران کنگره، از جمله چندین سناتور از دو حزب، نامه‌ای به بازرس کل وزارت دفاع ارسال کرده و درخواست بررسی مسئولیت تصمیم‌گیری دربارهٔ این محدودیت‌ها و تأثیر آن بر توانمندی‌های نظامی اوکراین را دارند. ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ رئیس‌جمهور دونالد ترامپ اخیراً اظهار کرد زمان آن رسیده که رئیس‌جمهور اوکراین، ولادیمیر زلنسکی، از سمت خود کناره‌گیری کند؛ این اظهارات همزمان با بروز مشکلات فنی در اوکراین مطرح شد. تحلیلگران بسیاری بر این باورند که شبکه ماهواره‌ای استارشیلد شرکت SpaceX، به‌همراه سرویس اینترنتی زیرساختی آن استارلینک، برای دفاع نظامی اوکراین و توانایی این کشور در محافظت از سرزمینش در برابر حمله مداوم روسیه «حیاتی و غیرقابل جایگزین» است. این شبکه به‌عنوان زیرساخت اصلی زمان واقعی برای نیروهای زمینی، دریایی و هوایی اوکراین عمل می‌کند؛ چرا که رادیوهای سنتی که به‌راحتی می‌توانند مختل یا ردیابی شوند را جایگزین کرده است. از آغاز جنگ، که بیش از چهار سال و نیم پیش آغاز شد، کیف برای هدایت و کنترل پهپادهای شناسایی، حمله و رهگیری کوتاه‌برد و میان‌برد به استارشیلد متکی بوده است. از همه مهم‌تر، این سامانه در هماهنگی نیروهای اوکراین برای مقابله با تهدیدات سریع‌السیر روسی، به‌ویژه پهپادها و موشک‌های نوع شاهد، نقش کلیدی ایفا کرده است. سرویس ارتباطات ماهواره‌ای رمزگذاری‌شده و با اطمینان بالا را از طریق پایانه‌های کاربری ویژه و صورت‌ستارهٔ استارلینک در مدارهای کم‌ارتفاع (LEO) فراهم می‌کند. در روز پنجشنبه، مقامات آگاه به این موضوع اعلام کردند که کاخ سفید به وزارت دفاع ایالات متحده دستور داده است تا محدودیت سرعتی بر پایانه‌های مورد استفاده اوکراین اعمال کند. بر پایهٔ اظهارات ناشناس این مقامات، دونالد ترامپ شخصاً این محدودیت‌ها را صادر نکرده؛ اما مقام دیگری در دولت، پس از ابراز ناامیدی عمیق ترامپ از ادامهٔ هدف‌گیری اوکراین بر زیرساخت‌های انرژی روسیه، این محدودیت‌ها را اعمال کرده است، به گزارش Reuters. ترامپ در مصاحبه‌ای با Newsmax گفت: «اگر بگویی زلنسکی دوباره به پالایشگاه‌ها شلیک می‌کند، فقط باعث می‌شود قیمت نفت جهان بالا برود… این برایم رسوایی است». او افزود که اهداف دیگری هم وجود دارد که اوکراین می‌تواند به آن‌ها حمله کند. «وقتی به پالایشگاه‌های دیزل شلیک می‌کنید، وقتی دیزل می‌سازید و ما به آن نیاز داریم و جهان به آن نیاز دارد، او برای جهان خدمت خوبی انجام نمی‌دهد». مشخص نیست که آیا مشکل اتصال به‌طور کامل رفع شده است یا نه. به گفتهٔ مسئولان اوکراینی در روز پنجشنبه، پایانه‌ها با حداکثر سرعت و بدون محدودیت کار می‌کردند. اما در روز جمعه، رئیس‌جمهور اوکراین، ولادیمیر زلنسکی، این گزارش‌ها را رد کرد و ادعا کرد که سرویس همچنان تحت محدودیت است. اوایل این هفته، ایلان ماسک، که SpaceX ساخت و پرتاب استارشیلد را بر عهده داشته، اعلام کرد که رئیس‌جمهور و پنتاگون در نهایت محدودیت سرعت را بر پایانه‌ها تعیین کرده‌اند. سیستم استارشیلد تحت مالکیت و کنترل دولت ایالات متحده است و محدودیت‌های عملیاتی و سیاست استفاده آن توسط نیروی نظامی ایالات متحده و رئیس‌جمهور تعیین می‌شود. این سامانه برای امنیت ملی و نهادهای نظامی ایالات متحده، از جمله نیروی فضایی ایالات متحده و دفتر ملی شناسایی (NRO)، طراحی و توسعه یافته است. در سپتامبر ۲۰۲۲، ماسک دستور قطع جزئی پوشش استارلینک در اوکراین را در جریان یک عملیات ضدحمله داد و این خاموشی باعث قطع موقت ارتباطات به‌مدت ساعت‌ها تا روزها شد، پهپادهای نظارتی را کور کرد و نیروهای اوکراینی را در یک عملیات محاصره علیه نیروهای روسی مختل کرد. در آن زمان گزارش‌هایی آمد که ماسک نگران این بود که پیشرفت‌های اوکراین می‌تواند به تشدید تنش یا پاسخ هسته‌ای روسیه منجر شود.

‏💠 ۳/۳ در یک حادثهٔ دیگر در سال ۲۰۲۲، ایلان ماسک درخواست اوکراین برای گسترش پوشش استارلینک به کریمهٔ تحت اشغال روسیه را رد کرد و به این ترتیب حملهٔ برنامه‌ریزی‌شده به یک بندر نیروی دریایی را ناکام گذاشت. به گزارش‌ها، کارآفرین فناوری در همان موقع نگران این بود که پشتیبانی از حملات تهاجمی در سرزمین اشغالی می‌تواند نقض تحریم‌های ایالات متحده باشد. قانون‌گذاران در جستجوی پاسخ دربارهٔ حادثهٔ محدودسازی سرعت هستند تا صبح جمعه، سرنخ‌گیری ادامه داشت و قانون‌گذاران کنگره به دنبال شناسایی کسی بودند که دستور محدود کردن دسترسی استارشیلد در اوکراین را صادر کرده بود. در اواخر پنجشنبه، چهار سناتور جمهوری‌خواه، از جمله دو عضو کمیتهٔ اطلاعات سنا، به همکاران دموکرات خود پیوستند تا از کاخ سفید پاسخ طلب کنند. سناتورهای ایالات متحده ژین شین (Jeanne Shaheen) (د‑نیوهمپشایر)، تام تیلس (Thom Tillis) (ر‑کارولینای شمالی)، دیک دوربین (Dick Durbin) (د‑ایلینوی)، سوزان کالینز (Susan Collins) (ر‑مین)، جک رید (Jack Reed) (د‑رودآیلند)، جان کورنین (John Cornyn) (ر‑تگزاس)، کریس کونز (Chris Coons) (د‑دلاور)، لیزا مورکووسکی (Lisa Murkowski) (ر‑آلاسکا) و ریچارد بلومنثال (Richard Blumenthal) (د‑کانکتیکات) نامه‌ای به بازرس کل وزارت دفاع، پلات موریینگ سوم (Platte Moring III) ارسال کردند. «ما به‌ویژه از حوادثی که در آن پرسنل دیپلماتیک، نظامی و امنیتی ایالات متحده نتوانستند در طول حملات هوایی روسیه به پناهگاه‌های تعیین‌شده دسترسی پیدا کنند، و همزمان اختلالاتی در اشتراک اطلاعات و توانایی‌های هشداردهی زودهنگام گزارش شد، نگران شده‌ایم. ما به‌سرعت درخواست می‌کنیم که بازرس کل این موارد را بررسی کند، از جمله اینکه آیا اقدامات یا تصمیمات وزارت دفاع یا پیمانکاران آن به این شرایط خطرناک منجر شده‌اند»، سناتورها نوشتند. «برای استفادهٔ صحیح از استارشیلد و استارلینک، اوکراین به دسترسی به سرعت نامحدود نیاز دارد؛ این همان ترتیبی بود که پیش از این محدودیت گزارش‌شده برایش وجود داشت. ما می‌دانیم که حداقل برخی خدمات مرتبط از طریق قراردادهایی که نیروی فضایی ایالات متحده مدیریت می‌کند، ارائه می‌شود. هرگونه محدودیتی بر این توانایی‌ها، به‌ویژه بدون اطلاع قبلی، سؤالات جدی دربارهٔ نظارت قراردادی وزارت دفاع و مسئولیت آن در تضمین تداوم خدمات اساسی برمی‌انگیزد». آیا هیگست در خاموشی استارشیلد نقش داشته است؟ قانون‌گذاران هر دو حزب پرسش‌های بیشتری دارند که آیا وزیر دفاع پیتر هیگست (Pete Hegseth) یا سایر مقامات عالی‌رتبهٔ پنتاگون در نهایت در تصمیم قطع دسترسی استارشیلد دخیل بوده‌اند. هیگست از مقامات دولتی بوده که پیشنهاد کرده‌اند کشورهای ثروتمند اروپایی، به‌ویژه شرکای ناتو، باید هزینهٔ دفاع اوکراین را بر عهده بگیرند نه ایالات متحده. رئیس پنتاگون همچنین به‌صورت عمومی اعلام کرده که رهایی کامل اوکراین از تمام سرزمین‌های تحت اشغال روسیه واقع‌بینانه نیست و از یک توافق صلحی مذاکره‌شده حمایت می‌کند. دربارهٔ نویسنده: پیتر سوشیو (Peter Suciu) ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/buzz/white-house-pulled-ukraines-starshield-support-insiders-say-ps-101726

‏⭐ #آمریکا #هند 🧠 دلار خارج از نظام بانکی ‏🏛 منبع: ORF Featured ‏📄 عنوان اصلی: The Dollar Outside the Banking System ‏🔎 Stablecoin, Dollar, Bretton Woods, US Treasury, India #تحلیل_راهبردی #بریکس_و_هند #ژئوپلیتیک #اقتصاد_سیاسی #ORF_Featured ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏⭐ ۲/۵ ‏📌 چکیده: استیبل‌کوین‌ها امکان دسترسی به ارزش دلاری را خارج از سامانه بانکی سنتی فراهم می‌آورند و به‌این‌جهت نقدینگی دلاری را به‌صورت کانالی مستقل از نظارت دولتی می‌سازند؛ این مسأله به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه که به‌دلیل تورم و نوسان ارزهای ملی به دلار وابسته‌اند، تقاضای قابل‌توجهی ایجاد کرده است. در سال‌های اخیر بیش از نیمی از خریدهای ارزی در آمریکای لاتین توسط استیبل‌کوین‌های دلاری انجام شده و بیش از ۸۰ ٪ تراکنش‌های این توکن‌ها خارج از ایالات متحده می‌باشند. هند، که تا کنون قوانین خاصی برای رمزارزها ندارد، با اعمال مالیات ۳۰ ٪ و استفاده از قانون ارز خارجی برای پیگیری انتقالهای بزرگ، سعی در کنترل این جریان‌ها دارد؛ اما نویسنده بر این باور است که شفافیت نظارتی و چارچوب صدور مجوز برای استیبل‌کوین‌ها، به‌جای رد کامل، می‌تواند خطرات را مدیریت کرده و به‌دست‌آوردن داده‌های دقیق درباره تأثیر دلار دیجیتال بر نظام پولی هند را ممکن سازد. استیبل‌کوین‌ها مسیری برای نقدینگی دلاری ایجاد می‌کنند که دولت‌ها دیگر به‌راحتی نمی‌توانند زیر نظر بگیرند؛ هند نیز بهتر است به‌جای انکار، شفافیت نظارتی را به‌دست آورد. استیبل‌کوین‌ها کانال جدیدی فراهم می‌آورند که افراد و نهادها می‌توانند ارزش دلاری را خارج از سامانه بانکی سنتی نگهداری و انتقال دهند. این تحول پیامدهای مهمی برای حاکمیت پولی، جریان‌های سرمایه و توانایی دولت‌ها در نظارت و تنظیم فعالیت‌های مالی مبتنی بر دلار دارد. در طول هشت دههٔ گذشته، نظام پولی بین‌المللی حول نقش مرکزی دلار آمریکا سازماندهی شده بود. ترتیبات برتون‌وودز دلار را به‌عنوان لنگر نظام پولی پس از جنگ تعیین کرد؛ سایر ارزهای اصلی به آن پیوستند و دلار قابل تبدیل به طلا بود. اگرچه نظام تبدیل به طلا در سال ۱۹۷۱ پایان یافت، نقش بین‌المللی دلار به‌طور عمده دست‌نخورده باقی ماند. کالاهای جهانی مانند نفت همچنان به دلار قیمت‌گذاری می‌شدند، تجارت بین‌المللی اغلب به این ارز صورت‌حساب می‌کرد و بانک‌های مرکزی دارایی‌های دلاری را به‌عنوان بخش اصلی ذخایر ارزی خود انبار می‌کردند. امروز دلار بیش از نیمی از ذخایر ارزی رسمی جهان را تشکیل می‌دهد، در صورت‌حساب‌های تجاری بین‌المللی به‌طور برجسته ظاهر می‌شود و همچنان ارز مسلط در بازارهای جهانی ارز خارجی است. نقدینگی دلاری به توان دولت‌ها، شرکت‌ها و خانوارهای خارج از ایالات متحده برای دسترسی و انجام معاملات به دلار در زمان نیاز اشاره دارد. این دسترسی historically عمدتاً از طریق سامانه بانکی و بانک مرکزی فراهم می‌شد. افراد و کسب‌وکارها می‌توانستند از طریق حساب‌های ارزی یا سایر مؤسسات مالی تنظیم‌شده در معرض دلار قرار گیرند؛ در حالی که دولت‌ها و بانک‌های مرکزی ذخایر دلاری خود را حفظ می‌کردند و از طریق کانال‌های مالی مستقر به بازارهای بین‌المللی دلار دسترسی پیدا می‌کردند. در هر دو حالت، واسطه‌های تنظیم‌شده زیرساخت نهادی را فراهم می‌کردند که نقدینگی دلاری از طریق آن به مرزهای ملی وارد و در آن‌ها گردش می‌کرد. استیبل‌کوین توکنی دیجیتالی است که برای حفظ ارزش نزدیک به یک دلار آمریکا طراحی شده و معمولاً توسط دارایی‌های ذخیره‌ای مانند نقدینگی و اوراق قرضه کوتاه‌مدت دولتی آمریکا که توسط صادرکننده نگهداری می‌شود، پشتوانه دارد. به‌صورت عملی، این توکن به کاربران امکان دسترسی به ارزش دلاری را می‌دهد بدون این‌که نیاز به نگهداری دلار در حساب بانکی سنتی داشته باشند. دسترسی از طریق کیف‌پول دیجیتال و اتصال به اینترنت امکان‌پذیر است؛ کاربران می‌توانند دارایی‌های مرتبط با دلار را در مرزها با استفاده از شبکه‌های بلاک‌چین نگهداری و انتقال دهند. بنابراین استیبل‌کوین‌ها می‌توانند شکل نسبتاً پایداری از تقاضای دلاری ایجاد کنند که خارج از کانال‌های بانکی سنتی قرار دارد.

‏⭐ ۳/۵ این تمایز پیامدهای مهمی برای دسترسی بین‌المللی به نقدینگی دلاری دارد. عواملی که به‌طور سنتی تقاضای ارز خارجی را تحریک می‌کردند — از جمله ضعف ارزهای داخلی، تورم بالا، نگرانی‌های مربوط به ثبات بخش بانکی و بحران‌های مالی — می‌توانند تقاضای استیبل‌کوین‌های دلاری را نیز برانگیزند. هنگامی که خانوارها و کسب‌وکارها دارایی‌های دلاری انباشته می‌کنند، ممکن است انگیزهٔ کمی برای تبدیل آن‌ها به ارز محلی داشته باشند، به‌ویژه در جایی که نگرانی‌های مربوط به ثبات مالی داخلی پابرجا باشد. بنابراین استیبل‌کوین‌ها می‌توانند شکل نسبتاً پایداری از تقاضای دلاری ایجاد کنند که خارج از کانال‌های بانکی سنتی قرار دارد. تفاوت اساسی سیاستی در این است که دولت‌ها چگونه می‌توانند به این تقاضا واکنش نشان دهند. حساب‌های بانکی ارزی معمولاً تحت نظارت، تنظیم، محدودیت یا مالیات‌گذاری قرار می‌گیرند، زیرا از طریق مؤسسات مالی شناسایی‌شدنی که تحت نظارت داخلی هستند، عمل می‌کنند. استیبل‌کوین‌ها می‌توانند به‌صورت مستقیم بین کیف‌پول‌های دیجیتال روی شبکه‌های عمومی بلاکچین منتقل شوند، حتی در کیف‌پول‌هایی که به واسطه‌های تنظیم‌شده متصل نیستند. این امر کارایی ابزارهای سیاستی که عمدتاً حول نظام بانکی طراحی شده‌اند را کاهش می‌دهد و چالش‌های جدیدی برای رصد دارایی‌ها و تراکنش‌های دلاری فرامرزی ایجاد می‌کند. جذابیت آن‌ها به‌دقت زمانی که اعتماد به مؤسسات مالی سنتی کاهش می‌یابد، افزایش می‌یابد؛ مکانیزمی بازخوردی شکل می‌گیرد که در دوره‌های فشار مالی، تقاضا برای اشکال جایگزین نقدینگی دلاری را تسریع می‌کند. پیامدها به‌ویژه در اقتصادهایی که اعتماد به مؤسسات مالی داخلی ضعیف است، اهمیت می‌یابد. استیبل‌کوین‌ها می‌توانند راهی جایگزین برای نگهداری ارزش به‌ارزش دلار ارائه دهند که وابسته به توان مالی یا ادامه فعالیت یک بانک داخلی خاص نیست. بنابراین جذابیت آن‌ها دقیقاً در زمان کاهش اعتماد به مؤسسات مالی سنتی افزایش می‌یابد و مکانیزمی بازخوردی ایجاد می‌کند که در دوره‌های فشار مالی، تقاضا برای اشکال جایگزین نقدینگی دلاری را تسریع می‌کند. در بخش عمده‌ای از کشورهای در حال توسعه، تسلط دلار یک واقعیت عملی است نه ویژگی انتزاعی نظام پولی بین‌المللی. این مسأله بر دولت‌هایی که بدهی‌های خود را به دلار سرویس می‌دهند، شرکت‌هایی که ماشین‌آلات و کالاهای دیگر را به دلار می‌خرند و خانوارهایی که در زمان کاهش ارزش ارزهای ملی می‌خواهند پس‌اندازهای خود را حفظ کنند، تأثیر می‌گذارد. این شرایط به‌طور نزدیک با رشد سریع استیبل‌کوین‌ها مرتبط است. بین ژوئیهٔ ۲۰۲۴ و ژوئن ۲۰۲۵، استیبل‌کوین‌ها بیش از نیمی از کل خریدهای ارزی شامل پزو کلمبی، پزو آرژانتین و رئال برزیل را تشکیل دادند. گسترش استفاده از آن‌ها در سراسر آمریکای لاتین نشانگر تورم پایدار، نوسان ارز و کنترل‌های سرمایه‌ای است که خانوارها و شرکت‌ها را به‌سوی ابزارهای مرتبط با دلار برای پس‌انداز، حواله و تراکنش‌های تجاری سوق داده است. بنابراین استیبل‌کوین‌ها به‌عنوان یک کانال مالی جایگزین ظاهر می‌شوند؛ هم به‌عنوان ذخیره ارزش و هم به‌عنوان سازوکار پرداخت در اقتصادهایی که ارزهای ملی به‌طور مستمر ثبات پولی ارائه نمی‌دهند. تغییری مهم در استفاده از استیبل‌کوین‌های پشتیبانی‌شده توسط دلار در حال ظهور است. بیش از ۸۰ ٪ تراکنش‌های این نوع استیبل‌کوین‌ها خارج از ایالات متحده انجام می‌شود. استفاده از آن‌ها نیز فراتر از فعالیت‌های بومی رمزارزی به جریان‌های مالی روزمره، به‌ویژه حواله‌ها، گسترش یافته است. در مسیر آمریکا‑مکزیک گزارش شده است که بیش از ۶٫۵  میلیارد دلار حواله در سال ۲۰۲۴، معادل بیش از ۱۰ ٪ از کل حجم مسیر، پردازش شده است. این رقم قابل توجه است؛ چرا که مکزیک در سال ۲۰۲۵ حدود ۶۱٫۸  میلیارد دلار حواله دریافت کرده است.