‏🔺 ۳/۳ جونیئو گفت حوثی‌ها نیز در صدد تعیین قوانین جدید درگیری هستند: به محدودیت‌های ائتلاف تحت رهبری عربستان بر بنادر و فرودگاه‌های تحت کنترل حوثی‌ها، با حمل به زیرساخت‌های عربستان پاسخ می‌دهند. او شک داشت که گروه بتواند محاصره کامل هوایی و دریایی بر پادشاهی اعمال کند، اما افزود که همچنان می‌تواند بخشی از ترافیک هوایی و حمل‌ونقل دریایی را مختل کند. ائتلاف تحت رهبری عربستان مدت‌هاست محدودیت‌ها و رویه‌های بازرسی گسترده‌ای بر بنادر و فرودگاه‌های یمن تحت کنترل حوثی‌ها اعمال می‌کند. ریاض اعلام می‌کند این اقدامات برای جلوگیری از قاچاق سلاح، فناوری پهپاد و موشک از ایران است. آلی گفت واکنش حوثی‌ها «محاصره در مقابل محاصره، تشدید تنش در مقابل تشدید تنش، فرودگاه در مقابل فرودگاه» است. در سطح منطقه‌ای، حوثی‌ها می‌کوشند تا محاصرهٔ ایالات متحده را که با منع شرکت‌های هواپیمایی از تعامل با ایران، فرودگاه‌های هم‌پیمانشان را فلج کرده است، پایان دهند. ال‑بخیتی گفت هدف نهایی تعویض فرودگاه‌های عربستان با فرودگاه‌های ایران است. او همچنین بر این باور است که حوثی‌ها می‌خواهند در هر توافقی بین ایران و ایالات متحده حضور یابند و تضمین می‌کند که عربستان سعودی و دولت یمن پس از پایان درگیری فعلی در خاورمیانه، به‌سوی آن‌ها جنگی آغاز نخواهند کرد. ال‑بخیتی گفت تا کنون حوثی‌ها بخش مهمی از اهدافشان را محقق ساخته‌اند، از جمله «دستیابی به سطحی از بازدارندگی در برابر عربستان سعودی و توانایی فلج کردن ترافیک هوایی در ریاض». آلی گفت حوثی‌ها شرط طولانی‌مدتی می‌بندند که حاضرند دردهای اقتصادی بیشتری نسبت به سعودی‌ها تحمل کنند. او افزود: «آنها می‌دانند سعودی‌ها بیشتر در خطر از دست دادن دارند». بازنویسی و ترجمه از متن عربی اصلی. ‏🔗 متن اصلی: https://alhurra.com/en/46926

‏🔻 #آمریکا #چین 🧠 زمان خریداری‌شده، اهرم حفظ‌شده: نتایج اجلاس ترامپ‑شی جین‌پینگ در واشنگتن ‏🏛 منبع: Heritage Foundation ‏✍️ نویسنده: Andrew Harding ‏📄 عنوان اصلی: Time Bought, Leverage Preserved: Outcomes of the Trump–Xi Summit in Washington ‏🔎 Xi Jinping, Donald Trump, Busan trade truce, Board of Trade, pandas #تحلیل_راهبردی #آمریکا_و_کانادا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Heritage ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔻 ۲/۶ ‏📌 چکیده: دبیر کل چین، شی جین‌پینگ، از ۲۳ تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ به واشنگتن سفر کرد و در اجلاس با رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شرکت کرد؛ نتایج این نشست شامل تحسین ایالات متحده از پیشرفت چین در سرکوب فنتانیل، توافق بر کاهش تعرفه‌های ۳۰ میلیارد دلاری کالاهای غیرحساس، تعهد چین به واردات حداقل ۱۰ میلیون تن زغال‌سنگ از آمریکا در ۲۰۲۷‑۲۸، تمدید دو ماهه آتش‌بس تجاری بوسان و تأسیس هیئت‌های تجارت و سرمایه‌گذاری شد. رهبران همچنین بر لزوم عدم توسعه سلاح هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی ایران و عدم وضع عوارض بر مسیرهای آبی بین‌المللی تأکید کردند و گفت‌وگوی هوش مصنوعی چین‑ایالات متحده را راه‌اندازی کردند. برگه کاخ سفید و گزارش چین نشان دادند که پایه روابط ثابت مانده ولی سقف آن محدود به توافق‌های کوتاه‌مدت است. شی جین‌پینگ، دبیر کل چین، از ۲۳ تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ به واشنگتن دی.سی. سفر کرد تا در اجلاس با رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شرکت کند. تحلیل پیشین بنیاد هرتیج (Heritage Foundation) پیش‌بینی کرده بود که این اجلاس به توافقات تاکتیکی محدود می‌شود و دستاوردهای تحول‌آفرینی به‌دست نمی‌آید. نتایج عمدتاً با این پیش‌بینی هم‌راستا بودند. این برگهٔ موضوعی دستاوردهای اجلاس واشنگتن را مرور می‌کند، نتایج آن را ارزیابی می‌نماید و مسیر آیندهٔ روابط ایالات متحده و چین را پیش‌بینی می‌کند. نتایج اجلاس واشنگتن دومین مجموعهٔ ملاقات‌های حضوری بین رئیس‌جمهور ترامپ و دبیر کل شی جین‌پینگ در سال ۲۰۲۶ بود. چند روز پیش از آغاز اجلاس، ایالات متحده و چین اعلام کردند که آتش‌بس تجاری بوسان (Busan) که در سال ۲۰۲۵ برای تثبیت نرخ‌های تعرفه‌ای و جریان فلزات نادر به‌دست آمده بود، از ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ تا ۱۰ ژانویه ۲۰۲۷ تمدید شد. در ۲۵ سپتامبر، کاخ سفید برگه‌ای حاوی جزئیات نتایج اجلاس منتشر کرد. نتایج شامل موارد زیر است: ایالات متحده پیشرفت چین در سرکوب مواد پیش‌ساز فنتانیل را تحسین کرد و «به‌شدت» خواستار اتخاذ اقدامات بیشتری شد؛ این اقدامات شامل «قانون‌گذاری دائمی» بر مورفین و اعمال «حداکثر مجازات‌ها، شامل حکم اعدام در موارد قابل اجرا»، برای ۲۱ شهروند چینی که به‌دلیل تولید غیرقانونی مواد مخدر بازداشت شده بودند، می‌شود. ایالات متحده دو پاندا را که برای باغ‌وحش آتلانتا اختصاص یافته‌اند، خوش‌آمد گفت. دو کشور هیئت تجارت را عملیاتی کردند و به توافقی برای «مقررات تعرفه‌ای مطلوب‌تر برای ۳۰ میلیارد دلار کالاهای غیرحساس در هر جهت» دست یافتند. چین متعهد شد که حداقل ۱۰ میلیون تن متریک زغال‌سنگ از ایالات متحده در سال ۲۰۲۷ و دوباره در سال ۲۰۲۸ وارد کند. دو کشور هیئت سرمایه‌گذاری را «تاسیس» کردند اما جزئیات عملیاتی بیشتری ارائه ندادند. دو کشور به بررسی نگرانی‌های ایالات متحده دربارهٔ کمبودهای زنجیره‌ی تأمین مرتبط با فلزات نادر و سایر معادن بحرانی ادامه می‌دهند تا سطح حمل‌ونقل به مقادیر مناسب بازگردد. رئیس‌جمهور ترامپ در نوامبر برای حضور در نشست انجمن همکاری اقتصادی آسیا‑پاسیفیک (APEC) به چین سفر می‌کند؛ در حالی که دبیر کل شی جین‌پینگ در دسامبر برای اجلاس گروه بیست (G20) به ایالات متحده می‌آید. رهبران «موافق شدند که ایران هرگز نمی‌تواند سلاح هسته‌ای داشته باشد و هیچ کشور یا نهادی اجازهٔ وضع عوارض بر مسیرهای آبی بین‌المللی را ندارد.» در حالی که بر این نکته تأکید می‌شد که ایالات متحده و چین «متحدان جنگ جهانی دوم بودند و در کنار هم برای پیروزی جنگ مبارزه کردند»، برگه بلافاصله افزود که «حضور نظامی پیشرو ایالات متحده، اقیانوس هند‑پاسیفیک آزاد و باز را حفظ کرده و به نسل‌های متعدد رفاه آمریکایی کمک کرده است.» رهبران همچنین دربارهٔ روسیه، کرهٔ شمالی، «کنترل سلاح‌های سه‌جانبه» و «هوش برتر» گفتگو کردند. دو کشور «گفتگوی هوش برتر ایالات متحده و چین (SI)» را برای تبادل نظرات دربارهٔ خطرات و مزایای مرتبط با هوش برتر راه‌اندازی کردند؛ این گفتگو شامل «کانال ارتباطی دو‌جانبه برای حوادث هوش برتر» می‌شود. در ۲۶ سپتامبر، وزارت امور خارجه چین گزارش خود را منتشر کرد که هشت نتیجه را شرح می‌دهد: دو کشور موافقت کردند که «روابط سازنده چین‑ایالات متحده با ثبات استراتژیک بر پایهٔ احترام، عدالت و متقابل‌گری» بسازند. دو رهبر کشور قصد دارند در میزبانی متقابل خود از APEC و G20 حضور یابند.

‏🔻 ۳/۶ هر دو رهبر توافق کردند که جمهوری اسلامی ایران باید به تعهد خود مبنی بر عدم توسعه سلاح‌های هسته‌ای پایبند باشد و هیچ کشور یا نهادی اجازه ندارد عوارضی بر آبراه‌های بین‌المللی تحمیل کند. هر دو رهبر یادآور شدند که چین و ایالات متحده در جنگ جهانی دوم متحد بودند و در کنار هم برای پیروزی در آن جنگ مبارزه کردند. دو کشور به توافقی دربارهٔ کاهش متقابل تعرفه‌ها بر کالاهایی به ارزش ۳۰ میلیارد دلار دست یافتند. دو کشور بر همکاری در زمینهٔ مبارزه با مواد مخدر و عملیات اجرای قانون تأکید کردند. هر دو طرف موافقت کردند که «گفتگوی هوش مصنوعی چین‑ایالات متحده» را راه‌اندازی کنند و یک کانال ارتباطی دوطرفه برای حوادث هوش مصنوعی ایجاد نمایند. ایالات متحده به دو پاندای تازه‌وارد به باغ‌وحش آتلانتا خوش‌آمد گفت. جالب است که گزارش چینی ادعا کرد ایالات متحده و چین توافق کرده‌اند «به‌زودی یک تفاهم‌نامه دربارهٔ ارتباطات بحران و پیشگیری از آن را نهایی کنند». این مطلب در برگه اطلاعات ایالات متحده ذکر نشده است و یک مقام آمریکایی پس از آن بیان کرد که این ادعا «دقیق نیست و حتی مورد بحث قرار نگرفته». یکی از مواردی که در برگه اطلاعات کاخ سفید گنجانده نشده، رسیدگی به آمریکاییان بازداشت‌شده به‌نادرست و سایر زندانیان سیاسی همچون مین زین که کمی پس از اجلاس مه بازداشت شد و جیمی لای بود. رئیس‌جمهور ترامپ پس از آن به خبرنگاران تأیید کرد که «من» در ملاقات‌های خود با سخنران کل شی جین‌پینگ به این پرونده‌ها پرداختم. در مجموع، برگه اطلاعات کاخ سفید و گزارش چینی نشان می‌دهند که «پایه» روابط ایالات متحده‑چین ثابت مانده، اما «سقف» آن محدود به توافق‌های کوتاه‌مدتی است که به پرچالش‌ترین مسائلی که زیرساخت این رابطه را تشکیل می‌دهند، نمی‌پردازند. اجلاس واشنگتن سه نکتهٔ اصلی به‌دست داد: ایالات متحده در مسایل استراتژیک سیاسی تسلیم نشد. در واقع، این شاید بهترین نتیجهٔ ایالات متحده از این اجلاس باشد. بر پایه توافق‌های اعلام‌شده، ایالات متحده مواضع سیاستی خود دربارهٔ تایوان، کنترل‌های صادراتی و بخش‌های اقتصادی استراتژیک را تغییر نداد. آخرین تلاش سخنران کل شی برای اینکه ایالات متحده به استقلال‌طلبی تایوان بپیوندد، موفق نشد. برخلاف اجلاس مه، رئیس‌جمهور ترامپ در بیان عمومی سیاست نسبت به تایوان به‌سختی پیروی کرده و تنها به خبرنگاران گفت که شی «بسیار خوب احساس من را درک می‌کند». این باید برخی نگرانی‌ها را در سراسر منطقه هند‑اقیانوسیه، از جمله در تایوان، کاهش دهد. علاوه بر این، از طریق هیئت تجارت، انتظار می‌رود چین کالاهای کشاورزی، ماهی و غذاهای دریایی، چوب و محصولات چوبی، لوازم آرایشی و دستگاه‌های پزشکی را وارد کند؛ در حالی که ایالات متحده عمدتاً محصولات مصرفی نظیر لوازم خانگی، اسباب‌بازی، وسایل تزئینی تعطیلات و صندلی‌های خودرو را وارد خواهد کرد. این فهرست مهم است چون کالاهای با کاهش تعرفه حساسیت کمی دارند و تأثیرات امنیت ملی کمی می‌گذارند. دولت ترامپ به‌درستی کنترل‌های صادراتی را «از میز مذاکرات» حذف کرد. در نهایت، ایالات متحده به توافق‌هایی دست یافت که منافع اقتصادی‌اش را تقویت می‌کند بدون اینکه مواضع یا بخش‌های استراتژیک مهم را فدا کند تا توافق نهایی شود. چنین نتیجه‌ای مطلوب و قابل دفاع است. زمان خریداری شد، اما مسائل ساختاری هنوز حل نشده‌اند. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای اجلاس، تمدید دو ماههٔ آتش‌بس تجاری میان ایالات متحده و چین است که مهلت را از ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ به ۱۰ ژانویه ۲۰۲۷ منتقل می‌کند. در ابتدا گزارش شد که ایالات متحده تمایل به تمدید شش ماهه داشته است. در مقابل، برخی تحلیل‌گران بر این باورند که طرف چینی خواستار تمدید طولانی‌تری بوده است، شاید تا دو سال، تا پایان دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ. دولت آمریکا به‌درستی ترجیح داد تمدید کوتاه‌تری داشته باشد؛ این کار به ایالات متحده امکان می‌دهد به‌طور منظم از پایبندی چین به تعهدات ارزیابی کند و پیام‌های دولت نشان می‌دهد که چین به‌طور کامل به تعهدات خود عمل نکرده است. همزمان، این تمدید اساسی روابط ایالات متحده و چین را تغییر نمی‌دهد؛ هر دو طرف به رقابت ادامه می‌دهند و در عین حال «زمان می‌خرند» تا مزایای خود را تقویت و آسیب‌پذیری‌های خارجی را کاهش دهند. اگرچه تمدید آتش‌بس تعهدات را تشویق می‌کند، پیشرفت‌های چشمگیری در پیش نیست.

‏🔻 ۴/۶ ظاهر مهم بود، اما پیچیدگی‌های آن بیش از آنچه تصور می‌شد، بود. استقبال شی جین‌پینگ در واشنگتن توجه زیادی را جلب کرد. در نگاه اول، بسیاری از تمایل ترامپ برای «پخش فرش قرمز» برای رهبر چینی انتقاد کردند. این اجلاس اولین سفر دولتی یک رهبر چینی در بیش از ده سال بود و نادر بود که ترامپ شخصاً رهبر خارجی میهمان را بر باند فرودگاه خوش‌آمد گفت. اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد تصویر عمومی شاید آن‌چنان یک‌سو نباشد که برخی تصور می‌کردند. هنگامی که شی جین‌پینگ توسط ترامپ در پایگاه مشترک اندروز استقبال شد، دو بمب‌افکن B‑1B Lancer بر فراز هر دو رهبر پرواز کردند؛ این پیام کاملاً متفاوتی نسبت به خوش‌آمدگویی ترامپ در پکن توسط ده‌ها کودک که پرچم می‌لرزاندند و آواز می‌خواندند، داشت. روز بعد، یک بمب‌افکن B‑2 Spirit و چهار هواپیمای F‑22 Raptor بر فراز کاخ سفید پرواز کردند؛ در حالی که ترامپ و شی در یک مراسم نظامی شرکت می‌کردند. سپس در طول شام دولتی، اجراهایی از نمایش‌نامهٔ «لِس میزرابل» شامل «آیا صدای مردم را می‌شنوی؟» که پس از اعتراضات دموکراتیک ۲۰۱۹ در هنگ‌کنگ در چین سانسور شده بود، به نمایش درآمد. در آرشیو ملی، ترامپ اسناد بنیادین ایالات متحده را به شی جین‌پینگ نشان داد. با این حال، در آخرین لحظه تصمیمی گرفته شد تا نمایش اشیای چینی حذف شود، چون پکن نسبت به گنجاندن پیمان ۱۹۵۱ سان فرانسیسکو که «ایالات متحده و ژاپن آن را امضا کردند، اما چین نه» «خشمگین» شد. شایان ذکر است این پیمان وضعیت تایوان را نامشخص می‌گذارد و نمی‌گوید جزیره متعلق به پکن است. گزارش‌ها حاکی است که ایالات متحده نیز قصد داشت «شش تضمین» و «سه بیانیه» را به نمایش بگذارد، اما این اسناد در نهایت گنجانده نشدند. به‌طور کلی، اگرچه این مراسم مسیر روابط ایالات متحده و چین را به‌طور اساسی تغییر نمی‌دهد، اما نمایش‌ها پیام‌ها و نمادهای متفاوتی داشتند تا قدرت آمریکا را نشان دهند و در عین حال به حساسیت‌های چین فشار وارد کنند؛ حتی برخی اقدامات ممکن است غیرضروری به‌نظر برسند. نگاهی به آینده با ادامهٔ آتش‌بس تجاری و انتظار برگزاری نشست‌های بعدی تنها در دو ماه آینده، تحلیل‌گران سیاست‌گذاری باید پنج مسألهٔ اصلی را تا ابتدای سال ۲۰۲۷ پیگیری کنند. آتش‌بس تجاری. اگرچه امکان تمدید این آتش‌بس تا سال ۲۰۲۷ وجود دارد، تحلیل‌گران باید شرایطی را که در آن تمدید نمی‌شود نیز در نظر بگیرند. هر دو طرف بر طبیعت «متقابل» «ثبات استراتژیک سازنده» تأکید می‌کنند؛ در حالی که عناصر کمیاب، فنتانیل، تایوان و تجارت پیشاپیش به‌عنوان نقاط داغ شناخته می‌شوند. پیش از اجلاس، ایالات متحده بر این باور بود که چین تنها «دو‑سوم تعهدات خود در زمینه عناصر کمیاب را اجرا می‌کند». تقریباً بلافاصله پس از اجلاس، دیوید پردو سفیر ایالات متحده در چین هشدار داد که «در طول سال آینده مسیر پر فراز و نشیب خواهد بود»؛ چرا که آمریکا قصد دارد «دوباره استقلال خود را در زمینه عناصر کمیاب، داروها و ساخت‌وساز کشتی‌های تجاری برقرار کند». این اظهارات این سؤال را برمی‌انگیزد که آیا ایالات متحده ممکن است به این نتیجه برسد که تمدید آتش‌بس دیگر منافع آن نیست. چین نیز می‌تواند تصمیم مشابهی بگیرد اگر بر این باور باشد که می‌تواند با اعمال مجدد کنترل‌های صادراتی بر عناصر کمیاب، امتیازات بیشتری از آمریکا به دست آورد. چین می‌تواند پس از انتخابات میانی ایالات متحده موضع خود را بازنگری کند. بنابراین، اگرچه هر دو طرف در حال حاضر انگیزه ادامه آتش‌بس را دارند، تحلیل‌گران نباید به‌طور خودکار این را فرض کنند، به‌ویژه اگر شواهدی مبنی بر عدم تبعیت چین افزایش یابد.

‏🔻 ۵/۶ APEC و G20. امکان دارد نشست‌های رهبران در APEC و G20 دستاوردهای بیشتری به‌بار آورند، اما اگر اجلاس سپتامبر نتایج غیرمنتظره کمی به‌دست آورد، انتظار می‌رود این دو نشست نتایج کمتری داشته باشند. هدف این نشست‌ها بیشتر حفظ سطح پایه‌ای روابط، ادامه تعاملات رهبری‑به‑رهبری، عمل به‌عنوان «شیر ایمنی» برای رفع منازعات فوری و آماده‌سازی زمینه برای تعاملات ۲۰۲۷، از جمله امکان تمدید آتش‌بس تجاری، خواهد بود. یک مسأله نوظهور می‌تواند برقراری «بازدیدهای متقابل از سایت‌های هسته‌ای» باشد؛ این پس از «نگرانی‌های ایالات متحده نسبت به برنامه سلاح‌های هسته‌ای در حال رشد سریع چین و پس از انقضای آخرین توافق کنترل تسلیحات بین ایالات متحده و روسیه در اوایل امسال» مطرح شده است. اگر گزارش‌ها صحیح باشد، این مذاکرات نشان می‌دهد که موضوع برای دولت ترامپ اهمیت بیشتری پیدا کرده است، حتی اگر بازدیدهای پیشنهادی تنها بینش محدودی نسبت به تسلیحات هسته‌ای گسترده و در حال گسترش چین فراهم کند. سیاست نسبت به تایوان. از یک سو، دولت ترامپ هیچ امتیازی در زمینه تایوان ارائه نکرد؛ از سوی دیگر، سؤالاتی درباره بستهٔ نظامی ۱۴ میلیارد دلاری که برای تایوان متوقف شده باقی مانده است. برنامه‌ریزی برای نشست‌های اضافی ممکن است زمان‌بندی این بسته را پیچیده کند و احتمالاً اقدام را به اوایل ۲۰۲۷ موکول سازد؛ به همین دلیل تمدید دوماههٔ آتش‌بس اهمیت دارد. برای روشن شدن مطلب: دولت ترامپ در سال ۲۰۲۵ به‌تنهایی تقریباً ۴۰ درصد فروش سلاح به تایوان بیشتر از آنچه دولت بایدن در چهار سال کامل خود انجام داد، تصویب کرد. در واقع، هیچ رئیس‌جمهوری ایالات متحده‌ای در تاریخ آمریکا تا به امروز فروش سلاح به تایوان را به این میزان تصویب نکرده است. با این حال، منافع امنیتی و اقتصادی آمریکا این است که بستهٔ فروش سلاح متوقف‌شده را هرچه زودتر تصویب کند، چرا که این اقدام بازدارندگی در تنگه تایوان را تقویت می‌کند و به حفظ یک اقیانوس هند‑پاسیفیک آزاد و باز کمک می‌کند. همچنین مهم است که پیش‌فرض مذاکرات بسته‌های سلاحی تایوانی را به‌عنوان امری قابل مذاکره نگذاریم. سیاست هوش مصنوعی. مباحث داخلی ایالات متحده درباره ایمنی هوش مصنوعی، به‌ویژه احتمال نیاز به «کاهش سرعت» توسعه یا «تنظیم گام‌ها»، به‌تدریج در روابط آمریکا‑چین اهمیت می‌یابد. چین به‌طور گسترده به حملات تقطیر بر مدل‌های زبانی بزرگ آمریکایی همچون Claude، ChatGPT و Gemini می‌پردازد. این به این معناست که توسعه‌دهندگان چینی می‌توانند حجم وسیعی از خروجی‌های این مدل‌ها را استخراج کرده و برای آموزش مدل‌های خود به کار ببرند تا برخی از قابلیت‌های مدل‌های آمریکایی را بازتولید کنند. به عبارت دیگر، پیشرفت‌های هوش مصنوعی چین در جنبه‌های مهمی به پیشرفت‌های هوش مصنوعی آمریکا مرتبط است، هرچند این وابستگی انحصاری نیست. دولت ترامپ در ماه‌های اخیر صدای محکومیت این شیوه‌ها را بلندتر کرده است. علاوه بر این، با ادامه وقوع حوادث امنیتی مرتبط با هوش مصنوعی، از جمله خروج از محیط‌های ایزوله دیجیتال و انجام هک خودکار، حزب کمونیست چین (CCP) با چالشی اساسی روبه‌روست: چگونه می‌تواند هوش مصنوعی را پیش ببرد بدون اینکه قدرت حزب را به خطر بیندازد؟ از این رو، ایجاد گفت‌وگوی هوش مصنوعی فوق‌العاده آمریکا‑چین می‌تواند نقطه شروع معقولی برای بررسی منافع و نگرانی‌های مشترک درباره توسعه هوش مصنوعی باشد، اما باید صرفاً به‌عنوان آغاز گفت‌وگوهای دوجانبه در این زمینه دیده شود. همانند سایر مسایل، یک «گفت‌وگو» به تنهایی نمی‌تواند چالش‌های اساسی و مداوم سیاستی هوش مصنوعی را حل کند و عدم اعتماد متقابل بین دو کشور همکاری را به‌سختی محدود می‌سازد. به همین دلیل، ایالات متحده باید نسبت به تعهدات هوش مصنوعی چین محتاط باشد و فرض کند چین در هر چارچوب همکاری سعی دارد مزایا را به دست آورد در حالی که مشروعیت حزب را حفظ می‌کند.

‏🔻 ۶/۶ آمریکاییان بازداشت‌شده به‌نادرستی. خبر خوش این است که رئیس‌جمهور ترامپ مسأله مین زین (Min Zin) را مستقیماً با دبیر کل شی جین‌پینگ مطرح کرد، اما هنوز پیشرفت قابل‌توجهی اعلام نشده است. با این حال، پس از اجلاس ماه مه چند هفته طول کشید تا آزادی اِزرا جین (Ezra Jin) اعلام و تضمین شود؛ بنابراین احتمال دارد مذاکرات از طریق مسیرهای دیپلماتیک ادامه داشته باشد. به‌طور کلی، مهم است که «دیپلماسی گروگان‌گیری» به‌عنوان روشی برای استخراج امتیاز از ایالات متحده، به‌صورت روتین در کتاب راه چین جای نگیرد. اگر توافقی مطابق با منافع امنیت ملی آمریکا برای آزادی مین زین و دکتر یولین چن (Youlin Chen) حاصل نشود، ایالات متحده باید هزینه‌هایی را در پاسخ به اقدامات ناعادلانه پکن علیه شهروندان آمریکایی در نظر بگیرد. نتیجه‌گیری اجلاس واشنگتن انتظارات را برآورده کرد. اگرچه تعاملات دیپلماتیک ادامه خواهد یافت، آمریکا و چین همچنان در وضعیت رقابتی باقی مانده‌اند و نشست‌ها نمی‌توانند تمام عدم‌اعتمادی که بین آن‌ها ریشه دارد را پنهان کنند. در رابطه‌ای به‌شدت رقابتی، جلوگیری از نتایج نامطلوب و محدود کردن تشدید تنش می‌تواند موفقیتی معنادار باشد. حتی در چارچوب محدود، سیاست چین دولت ترامپ باید همچنان بر مسئولیت چین نسبت به تعهداتش، حفظ برتری‌های آمریکا و اولویت دادن به مردم آمریکایی تأکید کند. آندرو جِی هاردینگ (Andrew J. Harding) تحلیل‌گر سیاست در زمینه امنیت ملی و امور هند‑پاسیفیک در مرکز مطالعات آسیایی بنیاد هِرِتِج است. ‏🔗 متن اصلی: https://www.heritage.org/china/report/time-bought-leverage-preserved-outcomes-the-trump-xi-summit-washington

‏💠 #آمریکا #چین 🧠 جنگ ایران، تهدید چین ایالات متحده را به تسریع تولید موشک SM-6 وادار می‌کند؛ قرارداد $24.4B به رایتون اعطا شد ‏🏛 منبع: The EurAsian Times ‏📄 عنوان اصلی: Iran War, China Threat Push U.S. to Accelerate SM-6 Missile Production. Awards $24.4B Contract to Raytheon ‏🔎 SM-6, Raytheon, Operation Epic Fury, CBO, Pentagon #تحلیل_راهبردی #ژاپن #جهانی #جنگ #ژئوپلیتیک #Eurasian_Times ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏💠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: پنتاگون قرارداد پنج‌ساله ۲۴٫۴ میلیارد دلاری با رایتون برای تسریع تولید موشک SM‑6 «سه‌در‑یک» امضا کرد؛ این سلاح را «حیاتی برای جنگ هوایی و سطحی» می‌داند و انتظار دارد تولید سریع‌تر، افزایش توان کارگاهی و صرفه‌جویی هزینه‌ای به‌دست آید. پس از مصرف شدید ذخایر موشک‌های رهگیر در عملیات اپیک فیوری، دفتر بودجه کنگره پیش‌بینی می‌کند تا ژوئن ۲۰۲۵ حدود نیم تا دو‑سوم این ذخایر به‌کار رفته و بازسازی آن حداقل پنج سال زمان می‌برد. رایتون اعلام کرد با سرمایه‌گذاری مستمر ظرفیت تولید را گسترش می‌دهد تا تقاضای رو به رشد هم‌پیمانان مانند ژاپن، استرالیا و کره‌جنوبی را پوشش دهد. پنتاگون به‌تازگی قرارداد عظیم ۲۴٫۴ میلیارد دلاری با غول دفاعی رایتون (Raytheon) برای تسریع تولید موشک‌های «سه‌در‑یک» SM‑6 اعلام کرد. پنتاگون SM‑6 را «سلاح حیاتی برای جنگ هوایی و سطحی» توصیف کرد و افزود که توافق‌نامه پنج‌ساله با دو سال گزینه‌ای «تولید سریع‌تر، افزایش توان تولید و صرفه‌جویی چشمگیر هزینه‌ای» را به‌دنبال خواهد داشت. پنتاگون افزود این قرارداد «پیش‌بینی طولانی‌مدت مورد نیاز صنعت دفاع را برای گسترش ظرفیت نیروی کار و تأمین زنجیره‌های تأمین حیاتی فراهم می‌کند». این قرارداد پس از سالی صادر شد که ذخایر موشک‌های رهگیر به شدت مصرف شد. بازرس کل وزارت دفاع آمریکا ماه گذشته گزارش داد که مسئولان خرید اعلام کردند: «هزینه مهمات در عملیات اپیک فیوری منجر به کمبودهای استراتژیک موجودی و آشکار شدن گلوگاه‌های پایه صنعتی برای تأمین مجدد مهمات شده است». ارزیابی دفتر بودجه کنگره در ۱۵ سپتامبر اعلام کرد که ایالات متحده احتمالاً از نیم تا دو‑سوم ذخایر برخی موشک‌های دفاع موشکی خود از ژوئن ۲۰۲۵ استفاده کرده است؛ در این فهرست SM‑6 همراه با Patriot، THAAD و SM‑3 ذکر شد. دفتر می‌گوید بازسازی این ذخایر حتی با افزایش تولید حداقل پنج سال زمان می‌برد و پنتاگون را با تعداد کمتر موشک‌های رهگیر برای برخورد احتمالی با چین مواجه می‌کند. دفتر بودجه کنگره هزینه یک موشک Patriot یا SM‑6 را حدود ۴ میلیون دلار بر دور تخمین زد، در حالی که موشک رهگیر THAAD حدود ۱۲ میلیون دلار و SM‑3 حدود ۲۸ میلیون دلار هزینه دارد. این دفتر افزود این سلاح‌ها به‌صورت گسترده برای دفاع از اسرائیل و سپس در عملیات اپیک فیوری به‌کار رفته‌اند. برآوردهای خارجی بالاتر است: جدولی که مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) تهیه و در Financial Times در آوریل منتشر کرد، هزینه SM‑6 را ۵٫۳ میلیون دلار بر دور برآورد کرده؛ ذخیره پیش از جنگ حدود ۱٬۱۶۰ عدد و استفاده در جنگ بین ۱۹۰ تا ۳۷۰ عدد بوده است. پنتاگون هنوز شمار موشک‌های SM‑6 به‌کار رفته در جنگ را منتشر نکرده است. رایتون در بیانیه‌ای تأیید کرد که SM‑6 «به‌طور موفق از سکوهای مختلف ناوگان نیروی‌دریایی ایالات متحده و موشک‌اندازهای زمینی شلیک شده است» و آن را «سلاح ثابت‌شده در جنگ» نامید. سازنده سلاح همچنین تلاش‌های افزایشی برای رفع تقاضا را اعلام کرد. «با سرمایه‌گذاری مستمر در عملیات و تأسیسات‌مان، محدودیت‌ها را برطرف و ظرفیت را افزایش می‌دهیم تا اطمینان حاصل کنیم این توانمندی حیاتی که ملوانان‌مان به آن وابسته‌اند را تحویل دهیم»، فیلیپ جاسپر (Phil Jasper) رئیس رایتون گفت. موشک SM‑6 موشک SM‑6 برای جنگ هوایی برد طولانی (ER‑AAW) طراحی شده است؛ شامل دفاع در برابر پهپادها، هواپیماهای نظامی، موشک‌های کروز ضد‌کشتی و دفاع بالستیک انتهایی. همچنین به‌عنوان موشک ضد‌کشتی با سرعت بالا عمل می‌کند. SM‑6 بر پایه بدنه موشک قبلی SM‑2ER بلوک IV (RIM‑156A) ساخته شده است؛ سیستم رهگیری راداری فعال AIM‑120C AMRAAM جایگزین رهگیر نیمه‌فعال طراحی پیشین شده است. نام رسمی آن RIM‑174 Standard Extended Range Active Missile یا ERAM است. این موشک از سیستم پرتاب عمودی Mk 41 که پیش از این بر ناوشکن‌ها و کروزهای ایالات متحده و متحدان نصب شده، شلیک می‌شود؛ بنابراین کشتی نیازی به موشک‌انداز جدید برای حمل آن ندارد. آنچه SM‑6 را از موشک‌های استاندارد قدیمی متمایز می‌کند این است که نیازی به تکیه صرف بر رادار کشتی شلیک‌کننده ندارد. از طریق سامانه کنترل آتش یکپارچه ناوگان‑ضد‑هوا (NIFC‑CA) می‌تواند داده‌های هدفگیری را از یک E‑2D Hawkeye، کشتی دیگر یا جنگنده‌ای چون F‑35 دریافت کرده و هدفی فراتر از افق کشتی شلیک‌کننده را مورد هدف قرار دهد.

‏💠 ۳/۳ دستگاه ردیابی فعال سپس به‌تنهایی برخورد را تکمیل می‌کند. به‌عبارت ساده، موشک می‌تواند توسط حسگری که هدف از آن بی‌خبر است، هدف‌گیری شود و همچنان در آخرین مایل‌ها به هدف خود هدایت گردد. ریثئون موشک SM‑6 را «سه موشک در یک» می‌نامد و می‌گوید این تنها سلاحی است که می‌تواند هم جنگ هوایی، هم جنگ سطحی و هم دفاع بالستیک یا مأموریت‌های انتهایی دریایی را انجام دهد. به‌روزرسانی‌های بلوک IA و IB عملکرد ردیاب و هدایت را در برابر اهداف سخت و پیچیده بهبود می‌بخشند؛ در عین حال بلوک IB موتور راکت بزرگ‌تری اضافه می‌کند تا برد و سرعت بیشتری در برابر تهدیدات هوایی پیشرفته فراهم شود. برد دقیق آن هنوز محرمانه است، اما به‌طور گسترده بر این باورند که می‌تواند بیش از ۲۰۰ مایل دریایی را پوشش دهد و حدود ماخ ۳٫۵ پرواز کند. این تنوع نقش‌ها دلیل هزینهٔ بالای موشک و اهمیت مخازن است. ناوشکی که سلول‌های خود را با SM‑6 پر می‌کند، دسترسی بیشتری پیدا می‌کند؛ اما اگر همان موشک را برای هواپیماها، موشک‌های کروز، کشتی‌ها و شلیک‌های بالستیک انتهایی به‌کار گیرد، موجودی کمیاب را به‌سرعت مصرف می‌کند. گزارش‌ها حاکی از این است که چین به‌دلیل توانایی‌های این موشک با احتیاط نگاه می‌کند. هم‌پیمانان ایالات متحده در این منطقه، از جمله ژاپن، استرالیا و کرهٔ جنوبی، قصد خرید آن را دارند. SM‑6 سوار بر پرتابگر Typhon Mid‑Range Capability، موشکی ناوگان‌محور است که برای حمله به اهداف زمینی و دریایی بازسازی شده است. ارتش این سامانه را «سلاح استراتژیک» توصیف کرده تا علیه اهداف با ارزش‌بالا مانند تأسیسات دفاع هوایی و مراکز فرماندهی‑کنترل به‌کار رود — سلاحی مهم در شرایط تنش‌پذیری که در این منطقه حاکم است. در این شکل زمینی، موشک در کنار Tomahawk قرار می‌گیرد و به نیروهای زمینی گزینهٔ حمله‌ای می‌دهد که پیش از این منحصراً به ناوگان‌ها اختصاص داشت. ایالات متحده همچنین نسخهٔ هوابرد SM‑6 را که با نام AIM‑174B شناخته می‌شود، بر روی سوپر‑هورنت نیروی دریایی آمریکا نصب کرده؛ این موشک در نمایش RIMPAC 2024 ظاهر شد. از ارتفاع و سرعت شلیک می‌شود و درگیری هوایی را به‌مراتب فراتر از برد موشک‌های قدیمی یک گروه حامل هواپیما می‌برد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.eurasiantimes.com/iran-war-china-threat-pushes-u-s-to-accelerate-sm-6-missile-production-awards-24-4b-contract-to-raytheon/

‏⭐ #مصر #آمریکا 🧠 آمریکا ۳۲۰ میلیون دلار برای مصر آزاد می‌کند؛ واگذاری وزارت امور خارجه آمریکا نقش «مفید» قاهره در جنگ ایران را تحسین کرد؛ چند هفته پس از آن شش روزنامه‌نگار بازداشت شدند و سرنوشت آن‌ها هنوز نامشخص است. ‏🏛 منبع: Alhurra ‏✍️ نویسنده: Alex Willemyns ‏📄 عنوان اصلی: US Frees $320M for Egypt, Then 6 Journalists Were Arrested A U.S. State Department waiver praised Cairo’s “helpful role” in the Iran war. Weeks later, six journalists were detained, and their whereabouts are still unknown. ‏🔎 Marco Rubio, Matsadaash, Iran war, military aid, human rights #تحلیل_راهبردی #خاورمیانه #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Alhurra ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏⭐ ۲/۳ ‏📌 چکیده: دولت ترامپ در سپتامبر ۲۰۲۳ شرط‌های حقوق بشری مربوط به ۳۲۰ میلیون دلار کمک نظامی به مصر را معاف کرد و این تصمیم را وزیر امور خارجه مارکو روبی تأیید کرد، به‌دلیل اهمیت امنیت ملی ایالات متحده و همکاری‌های امنیتی مصر، هرچند این معافیت پیش از بازداشت شش روزنامه‌نگار از رسانهٔ مستقل «ماتسدااش» صورت گرفت. پیش از این، کمک‌های نظامی مشروط بر احترام مصر به حقوق بشر و دموکراسی بوده و بخش‌هایی از آن توسط دولت بایدن به‌دلیل نقش قاهره در پایان جنگ غزه به‌موقع نگه داشته شد. سازمان‌های حقوق بشری مصر را به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین زندان‌داران روزنامه‌نگاران جهان می‌نامند؛ در حال حاضر ۲۵ روزنامه‌نگار در حبس هستند. با این حال، مصر همچنان دومین دریافت‌کنندهٔ بزرگ‌ترین تأمین مالی نظامی آمریکا باقی مانده و روابط نظامی‑دیپلماتیک دو کشور به‌ویژه عبور پروازهای نظامی آمریکا از کانال سوئز و پیمان صلح با اسرائیل، محور سیاست‌های واشنگتن در منطقه است. دولت ترامپ شرط‌های حقوق بشر مربوط به ۳۲۰ میلیون دلار کمک نظامی به مصر را معاف کرد؛ سخنگوی وزارت امور خارجه در بیانیه‌ای به MBN جمعه تأیید کرد که این اقدام به دلیل اهمیت قاهره برای امنیت ملی ایالات متحده در زمان جنگ ایران توجیه می‌شود، هرچند مدافعان حقوق بشر می‌گویند واشنگتن در حال از دست دادن اهرم فشار بر حکومتی است که همچنان مخالفان و روزنامه‌نگاران خود را به زندان می‌کشاند. وزیر امور خارجه ایالات متحده، مارکو روبی، یادداشت معافیت را در ۴ سپتامبر امضا کرد و وزارت امور خارجه به‌صورت رسمی در ۲۱ سپتامبر به کنگره اطلاع داد. روبی این معافیت را برای بودجه مالی ۲۰۲۵ تحت اختیاری که کنگره برای امنیت ملی فراهم کرده، تأیید کرد، سخنگوی وزارت امور خارجه به MBN گفت. سخنگو افزود: «تصمیم وزیر نشانگر اهمیت مصر برای منافع امنیت ملی ایالات متحده و همکاری امنیتی ملموسی است که مصر به این کشور ارائه می‌دهد.» این معافیت تنها چند هفته پیش از بازداشت شش روزنامه‌نگار از رسانه مستقل «ماتسدااش» توسط مقامات مصری صادر شد. ۳۲۰ میلیون دلار مشروط بر این بود که مصر به حقوق بشر و شیوه‌های دموکراتیک احترام بگذارد؛ قطع این کمک منبع مکرر تنش بین قاهره و واشنگتن بوده است. رئیس‌جمهور پیشین بایدن بخشی از این بودجه را پیش از آزادسازی کامل در سال ۲۰۲۴ به‌دلیل نقش قاهره در تلاش برای پایان جنگ غزه، به‌موقع نگه داشته بود. معافیت سپتامبری این شرایط را کنار می‌گذارد و نشان می‌دهد واشنگتن چقدر به قاهره وزن می‌دهد؛ سخنگوی وزارت امور خارجه همکاری امنیتی این کشور را «در زمان چالش‌های مهم امنیتی منطقه‌ای» مهم می‌نامد. طبق گزارش کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران، مصر یکی از بزرگ‌ترین زندان‌داران روزنامه‌نگاران در جهان است؛ این سازمان آزادی مطبوعات اعلام کرد که مصر هم‌اکنون ۲۵ روزنامه‌نگار را در حبس دارد، از جمله آن‌هایی که این هفته بازداشت شده‌اند. در دوشنبه و سه‌شنبه مقامات مصری بازداشت شش روزنامه‌نگار از «ماتسدااش» را آغاز کردند؛ نام این رسانه به عربی «به‌آن باور نکنید» معنا می‌دهد. CPJ جمعه اعلام کرد که مکان این روزنامه‌نگاران ناشناخته است و برای آزادی آن‌ها درخواست کرد. وزارت کشور مصر این رسانه را متهم به پخش اطلاعات نادرست کرده و آن را به اخوان‌المسلمین ممنوعه مرتبط می‌داند؛ این ادعا توسط یکی از مؤسسان رسانه، عبدالرحمن منصور، رد شد. منصور به CPJ گفت: «ما هیچ وابستگی‌ای به اخوان‌المسلمین نداریم و مقامات این را می‌دانند.» او افزود: «روزنامه‌نگاران ما شایستگی تقدیر برای کارشان را دارند. در عوض، بیش از ۷۲ ساعت در حبس هستند، مکانشان ناشناخته و دسترسی به خانواده‌ها یا وکلای ما ندارند.» کمک‌های امنیتی رایترز پنجشنبه گزارش داد که یادداشت امضا شده توسط روبی به «نقش مفید» مصر پس از آغاز عملیات نظامی ایالات متحده علیه ایران اشاره دارد. این یادداشت نقش مذکور را تشریح نکرد. هنگامی که MBN از وزارت امور خارجه پرسید واشنگتن در این مرحله از درگیری با ایران چه انتظاری از مصر دارد، این وزارتخانه نیز جزئیات خاصی را بیان نکرد. مصر مدت‌هاست که پروازهای نظامی ایالات متحده را می‌پذیرد و به ناوهای جنگی این کشور عبور اولویت‌دار از کانال سوئز می‌دهد. این رابطه همچنین پیمان صلح مصر با اسرائیل را تقویت می‌کند؛ عنصری مرکزی در سیاست ایالات متحده در منطقه برای دهه‌هاست.