‏🔵 ۲/۳ ‏📌 چکیده: جنگ اخیر ایران باعث شد کشورهای خلیج برای کاهش وابستگی به هر قدرت خارجی، به‌ویژه ایالات متحده، به خودکفایی و مسیرهای جایگزین حمل و نقل نفتی روی‌آورند؛ خط لوله‌های حَبشان‑فجیرهٔ امارات و خط لوله شرق‑غرب عربستان، ظرفیت انتقال نفت را بدون عبور از تنگه هرمز دو برابر می‌کند. ایران همچنان با هدف قرار دادن شبانه پنج تا شش کشتی در تنگه هرمز و تهدید به زیرساخت‌های نفتی خلیج، فشار خود را حفظ می‌کند، اما این تهدیدها نتوانسته‌اند جریان نفتی را متوقف کنند. ایالات متحده می‌تواند با ارائه کمک‌های تجاری، فروش تجهیزات سایبری و نفت ذخیره‌ای، به کشورهای خلیج در تقویت تاب‌آوری اقتصادی و حفظ زیرساخت‌های حیاتی کمک کند، در حالی که این کشورها همچنان می‌توانند در سایر حوزه‌ها با چین تجارت کنند. ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ جنگ ایران، کشورهای خلیج را وادار به تقویت خودکفایی کرده است؛ اما این به این معنی نیست که آن‌ها از ایالات متحده فاصله می‌گیرند. برای دهه‌ها، امنیت کشورهای خلیج بر پایه تهدید این بود که ایالات متحده در صورت حمله‌ای به آن‌ها، ایران یا هر مهاجم دیگری را تنبیه می‌کند. این تهدید از تشدید جنگ امسال جلوگیری کرد، اما مانع از شلیک موشک‌ها و پهپادهای ایران به آب‌دبی، ریاض، منامه و دوحه نشد. پس از آغاز درگیری‌ها، ایران چون توانست حمل و نقل در تنگه هرمز را مختل کند، چیز کمی برای از دست دادن داشت. به همین دلیل، کشورهای خلیج در پی یافتن راهی برای دور شدن از دسترس ایران و کاهش وابستگی به هر قدرت خارجی واحد، از جمله ایالات متحده، هستند. واشنگتن باید بتواند از طریق شرایط تجاری کمک کند. در ۱۱ اکتبر، ایران شش کشتی تجاری را در تنگه هرمز هدف قرار داد. محسن رضایی (Mohsen Rezaei)، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، می‌گوید نیروهای ایرانی هر شب پنج یا شش کشتی را هدف می‌گیرند. با این حال، سرعت افزایشی حملات ایرانی نتوانسته است جریان نفتی که اکنون در خلیج در حال بهبود است را متوقف کند. کشورهای خلیج راه‌های دیگری برای دور زدن تهدیدهای ایران پیدا کرده‌اند. خط لولهٔ حَبشان‑فجیرهٔ امارات می‌تواند روزانه تا ۱٫۸ میلیون بشکه نفت خام را به خلیج عمان منتقل کند. به‌زودی خط لولهٔ دوم ظرفیت صادرات نفتی آب‌دبی از فجیره بدون عبور از تنگه هرمز را دو برابر خواهد کرد. عربستان سعودی، نفت خام را از طریق خط لوله شرق‑غرب به یَنبو در دریای سرخ می‌پمپاژ می‌کند و در حال آماده‌سازی برای گسترش آن است. ایالات متحده اغلب نگران است که اگر کشورهای خلیج کمتر به آمریکا وابسته شوند، ناگزیر به چین روی آورند. رویدادهای اخیر نشان می‌دهد این خطر بیشتر ناشی از عقب‌نشینی آمریکا است تا از توانمندی‌های افزایشی خلیج. در سال ۲۰۱۹، پهپادها و موشک‌های کروز ایرانی به پالایشگاه سعودی در ابقیک (Abqaiq) ضربه زدند و به‌طور موقت ۵٫۷ میلیون بشکه تولید روزانه را از کار انداختند. ایالات متحده تصمیم گرفت به ایران پاسخ نظامی ندهد؛ مسأله‌ای که مقامات سعودی هنوز به آن اشاره می‌کنند. چهار سال پس از آن، عربستان سعودی روابط خود با ایران را از طریق توافقی که چین ترتیب داد، بازگرداند. امارات نشان می‌دهد که حضور ایالات متحده چه نتایجی می‌تواند به بار آورد. در سال ۲۰۲۴، شرکت هوش مصنوعی اماراتی G42 سرمایه‌های چینی خود را فروخت و تجهیزات Huawei خود را حذف کرد تا معامله‌ای به ارزش ۱٫۵ میلیارد دلار با Microsoft بسته شود. واشنگتن می‌تواند بدون هزینه از خزانه مالیات‌گذاران به کشورهای خلیج در تقویت تاب‌آوری اقتصادی یاری رساند. ذخیره‌گاه استراتژیک نفت تنها حدود ۲۸۵ میلیون بشکه دارد اما ظرفیت بیش از ۷۲۰ میلیون بشکه دارد. وزارت انرژی باید فضای خالی را به شرکت ملی نفت آب‌دبی و آرامکو سعودی اجاره دهد. ژاپن و کره‌جنوبی پیش از این قراردادهای مشابهی با تولیدکنندگان خلیج دارند. نفت ذخیره‌شده در تگزاس یا لوئیزیانا به‌وضوح خارج از برد موشک‌های ایران است. آمریکایی‌ها نیز در مواقع اضطراری به نفت اضافی دسترسی خواهند داشت.

‏🔵 ۳/۳ ایالات متحده باید همچنین تجهیزات مورد نیاز کشورهای خلیج برای حفظ عملکرد زیرساخت‌های حیاتی در زمان حمله را، بر پایه شرایطی که Microsoft با G42 تعیین کرده، به آن‌ها بفروشد. دولت‌های خلیج مایل به خرید کنترل‌های شبکه‌ای، دفاع‌های سایبری و توان محاسباتی آمریکایی هستند. واشنگتن باید این فروش‌ها را به شرط حذف تجهیزات چینی از شبکه‌های برق، کابل‌های زیردریایی و سایر سایت‌های کلیدی تأیید کند. این مقررات تنها بر سیستم‌هایی که احتمالاً ابتدا توسط ایران هدف می‌شوند، اعمال می‌شود. کشورهای خلیج همچنان می‌توانند در حوزه‌های دیگر با چین تجارت کنند. ایران، صرف‌نظر از هر گونه پیشگیری که کشورهای خلیج اتخاذ کنند، همچنان تهدیدی برای این کشورها خواهد بود. توانایی ایران برای هدف قرار دادن تأسیسات نفتی در فجیره باقی است و حوثی‌ها در خلیج عدن به کشتی‌های وابسته به عربستان سعودی حمله می‌کنند. حتی پس از بهره‌برداری از خط لولهٔ جدید امارات، مسیرهای دور هرمز تنها بخشی از نفتی را که معمولاً از این تنگه عبور می‌کند، حمل خواهند کرد. به‌نظر می‌رسد این تنگه برای سال‌های آینده بزرگ‌ترین اهرم فشار ایران باقی بماند، اما هر خط لوله‌ای که آن را دور بزند، این تهدید را کمتر مؤثر می‌سازد. دهه‌ها ایالات متحده هزینه‌ای برای حفاظت از منطقه‌ای می‌پردازد که اقتصاد آن به یک مسیر آبی باریک وابسته است. کمک به کشورهای خلیج برای کاهش وابستگی به این مسیر، منافع آمریکا را بهتر تأمین می‌کند، حتی اگر این دولت‌ها کمتر به واشنگتن مراجعه کنند. دربارهٔ نویسنده: اریک آلتر اریک آلتر رئیس آکادمی دیپلماتیک آنور گرگاش در ابوظبی است، استاد حقوق بین‌الملل و دیپلماسی و عضو شورای روابط خارجی. پیش از این به عنوان کارمند مدنی سازمان ملل فعالیت می‌کرد و مشاور ارشد/سرپرست تیم در سازمان‌های بین‌المللی متعددی چون WTO، بانک جهانی، IFC، UNDP، UNEP و FAO بود. استاد آلتر در مأموریت‌های خارجی به‌کار گرفته شده و به‌ویژه در سفارت‌ها در عدن، بیروت و قاهره به‌عنوان مشاور فعالیت داشته است. او دکترای خود را از پاریس I پنتئون‑سوربن دریافت کرده است. ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/middle-east-watch/how-the-us-can-help-the-gulf-states-build-economic-resilience

‏🟢 #کانادا #تایوان 🧠 یک خط لوله نفتی در سواحل غربی کانادا و امنیت نفتی ائتلافی در پیشامد تایوان ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Joseph Webster ‏📄 عنوان اصلی: A Canadian west coast oil pipeline and coalitional oil security in a Taiwan contingency ‏🔎 Pacific Link, Oil Sands Alliance, Atlantic Council, VLCC, West Coast Oil Pipeline #تحلیل_راهبردی #ژاپن #جهانی #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟢 ۲/۸ ‏📌 چکیده: جنگ ایران ساختار امنیتی نفت جهانی را دگرگون کرده و کشورهای شرق آسیا را به‌دنبال گزینه‌های جایگزین برای تأمین انرژی می‌کشاند؛ در این میان پروژهٔ «Pacific Link» که توسط ائتلاف ماسه‌های نفتی و دولت‌های فدرال و استانی کانادا پیشنهاد شده، قادر به انتقال حداکثر یک میلیون بشکه در روز از ماسه‌های نفتی آلبرتا به بنادر عمیق سواحل غربی و سپس به‌صورت VLCC به آسیا می‌باشد. این مسیر نسبت به مسیرهای خاورمیانه‌ای از عبور از کانال‌های پرهزینه و حساس مانند سوئز یا پاناما جلوگیری می‌کند، هزینه‌های حمل‌ونقل را کاهش داده و زمان تحویل را در بحران‌ها کوتاه می‌سازد؛ اما برای رقابت با نفت خاورمیانه، نیاز به ارتقاء پالایشگاه‌های شرق آسیا و تأمین مالی و مجوزهای اجتماعی دارد. در صورت تحقق، این خط لوله می‌تواند به‌عنوان پوششی برای امنیت انرژی دموکراسی‌های شرق آسیا عمل کند و وابستگی آن‌ها به نفت خاورمیانه را کاهش دهد. مجلس آتلانتیک – مرکز انرژی جهانی – برگهٔ موضوعی – جوزف وبستر، اکتبر ۲۰۲۶ – نفت سواحل غربی کانادا به‌عنوان پوشش برای امنیت انرژی شرق آسیا مقدمه جنگ ایران به‌طور اساسی معماری امنیتی نفت جهانی را دگرگون کرده و کشورهای واردکننده انرژی را مجبور به مواجهه با آسیب‌پذیری‌های خود در برابر اختلالات شدید و طولانی‌مدت تأمین کرده است. اقتصادهای دموکراسی‌های شرق آسیا از جمله در معرض خطرترین‌ها هستند، چرا که به‌طور عمده به واردات نفت و گاز وابسته‌اند. در حالی که ژاپن، کره‌جنوبی و تایوان گزینه‌های بلندمدت خود برای تأمین منابع انرژی جدید و قابل اطمینان به‌منظور مقابله با عدم‌قطعیت‌های ژئوپولیتیکی آینده را ارزیابی می‌کنند، نفت خام سواحل غربی کانادا به‌عنوان گزینه‌ای جذاب ظاهر می‌شود، به‌ویژه با پیشرفت یک پروژهٔ بزرگ خط لوله. پاسیفیک لینک (Pacific Link) – پیش‌تر به‌نام خط لوله نفتی سواحل غربی شناخته می‌شد این پروژه توسط ائتلاف ماسه‌های نفتی (Oil Sands Alliance, OSA) پیشنهاد شده است. این ائتلاف شامل Canada Natural Resources Limited، Suncor Energy، Cenovus Energy، Imperial Oil و ConocoPhillips به‌همراه دولت‌های فدرال و استانی است. اگر تکمیل شود، پروژه قادر خواهد بود تا حداکثر یک میلیون بشکه در روز (b/d) نفت خام را حمل کند¹. «پیشبرد کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و گسترش ظرفیت صادرات: یادداشت تفاهم سه‌جانبه بین کانادا، آلبرتا و ائتلاف ماسه‌های نفتی»، One Canadian Economy، آخرین به‌روزرسانی ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۶². نفت استخراج‌شده از ماسه‌های نفتی آلبرتا از طریق این خط لوله به بندری عمیق در سواحل غربی کانادا منتقل می‌شود؛ این بندر قادر به پذیرش کشتی‌های بسیار بزرگ حامل نفت (VLCC) است و سپس نفت صادر می‌شود³. همزمان با پاسیفیک لینک، کانادا با پروژهٔ جذب و ذخیره‌سازی کربن Pathways (CCS) سالانه ۶ میلیون تن انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش خواهد داد⁴. اگرچه پاسیفیک لینک سال‌ها در مرحلهٔ طرح بوده است، اما اکنون شتاب می‌گیرد: دولت فدرال کانادا، استان آلبرتا و ائتلاف ماسه‌های نفتی در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۲۶ اعلام کردند که یادداشت تفاهم سه‌جانبه‌ای (MoU) برای پیشبرد این پروژه امضا کرده‌اند⁵. مزایای سواحل غربی کانادا نسبت به گزینه‌های دیگر شرق آسیا در مقایسه با سایر گزینه‌های تأمین شرق آسیا، سواحل غربی کانادا مزایای متعددی دارد. برخلاف گزینه‌های خاورمیانه‌ای که باید از مسیرهای خطرناک عبور کنند، حجم‌های نفتی سواحل غربی می‌توانند به‌راحتی به اقیانوس باز برسند.

‏🟢 ۳/۸ نفت سواحل غربی کانادا می‌تواند به‌عنوان پوششی برای امنیت انرژی شرق آسیا عمل کند. پروژه Pacific Link که توسط Atlantic Council مطرح شده، علاوه بر این، از زیرساخت‌های کانال‌های عبوری نظیر کانال سوئز یا کانال پاناما که هزینه‌گیرند و نمی‌توانند عمق کشتی‌های VLCC و سایر کشتی‌های بزرگ با صرفه‌جویی‌های مقیاسی را بپذیرند، اجتناب می‌کند. همچنین، تغییرات اقلیمی خطر این را افزایش می‌دهد که کانال پاناما — یکی از مسیرهای اصلی صادرات نفت خام ایالات متحده — در آینده قادر به پذیرش ترافیک دریایی نخواهد بود و ممکن است توان صادرکنندگان نفت سواحل خلیج آمریکا برای حمل به آسیا را محدود کند. در واقع، یکی از مزایای صادرات نفت خام از غرب کانادا، نزدیکی جغرافیایی آن به شرق آسیا است. این نزدیکی منجر به مسیرهای کوتاه‌تر، هزینه‌های عبور کمتر و عدم نیاز به استفاده از کانال می‌شود؛ مسائلی که در زمان بحران می‌توانند مفید باشند. علاوه بر این، کانادا کشوری باثبات، قانون‌محور و همسو با دیگر دموکراسی‌ها از جمله کشورهای شرق آسیا است. با وجود این مزایای امنیتی، خط لوله سواحل غربی کانادا و زیرساخت‌های مرتبط با آن با موانعی مواجه‌اند. اصلی‌ترین، اگرچه تنها چالش نیست، جنبه تجاری است. از سمت عرضه، نفت خام کانادا باید توان رقابت با سایر تولیدکنندگان، از جمله آن‌هایی که در خاورمیانهٔ پرتنش فعالیت می‌کنند و می‌توانند در زمان‌های صلح با هزینهٔ فوق‌العاده پایین تولید کنند، را داشته باشد. علاوه بر این، الکتریفیکیشن حمل‌ونقل ممکن است تقاضای جهانی نفت را — از جمله در شرق آسیا — در دهه‌های آینده کاهش دهد. نکتهٔ مهم این است که نفت سنگین شنی باید ارتقا یابد و فرآوری شود تا بتواند تقاضای نفت خام شرق آسیا را که به‌طور نامتناسب به پتروشیمی متمایل است، برآورده کند. بنابراین یا پالایشگاه‌های شرق آسیا یا زیرساخت‌های صادراتی کانادا باید این نیازهای پردازشی را بپذیرند و هزینه‌های مربوطه را متحمل شوند. سرانجام، اما به‌طور اساسی، Pacific Link باید تأمین مالی و مجوز اجتماعی محلی، بین‌استانی و تا حدی جهانی برای عملیات خود را به‌دست آورد. این چالش‌ها غیرقابل عبور نیستند؛ باید در مقابل مزایای ژئوپولیتیکی و امنیتی خط لوله سواحل غربی وزن‌دار شوند و حل‌شان ضروری است. با توجه به تهدیدهای بزرگ و رو به رشد که دموکراسی‌های شرق آسیا در امنیت انرژی خود با آن مواجه‌اند، Pacific Link کانادا شایستگی بررسی جدی دارد. با در نظر گرفتن پتانسیل این خط لوله برای افزایش تاب‌آوری، ژاپن و به‌ویژهٔ تایوان باید سرمایه‌گذاری در ارتقاء کُکرها را مدنظر قرار دهند تا بتوانند نفت خام را برای حجم‌های فعلی و آیندهٔ کانادا پردازش کنند. پالایشگاه‌های کرهٔ جنوبی در عین حال نیازی به ارتقاء برای پردازش نفت خام کانادا ندارند و می‌توانند به افزایش ظرفیت ادامه دهند. 5. T. Mason Hamilton، «Panama Canal Expansion Will Allow Transit of Larger Ships with Greater Volumes»، US Energy Information Administration، 17 سپتامبر 2014. حجم‌های وارداتی از کانادا. با انتقال تدریجی واردات به آمریکای شمالی، تایوان، ژاپن و کره‌جنوبی می‌توانند تاب‌آوری خود را در بحران تقویت کرده و خطر این‌که شوک نفتی آینده در خاورمیانه اقتصادهایشان را به‌طور جدی آسیب بزند یا حتی شرایطی ایجاد کند که تهدیدات فیزیکی تشدید شود، را کاهش دهند. ناامنی نفتی شرق آسیا شرق آسیا و آمریکای شمالی در بازارهای نفتی به‌هم پیوسته‌اند. به‌دلیل انقلاب نفت‌های شل در ایالات متحده و رونق استخراج ماسه‌های نفتی در کانادا، به‌ویژه در استان آلبرتا، آمریکای شمالی تبدیل به صادرکننده خالص نفت شده است. در مقابل، آسیا‑پاسیفیک پرمصرف‌ترین منطقه جهان از نظر واردات است؛ بر پایهٔ مرور آماری مؤسسه انرژی، این منطقه در سال ۲۰۲۵ تقریباً ۴۰ میلیون بشکه در روز مصرف می‌کند، در حالی که تنها ۷٫۴ میلیون بشکه در روز تولید می‌کند و بنابراین کسری تولیدی بیش از ۳۲ میلیون بشکه در روز دارد. وابستگی نفتی آسیا در نهایت به‌دلیل الکتریفیکاسیون حمل‌ونقل کاهش خواهد یافت؛ اما در کوتاه‌مدت تا میان‌مدت نیازهای وارداتی آن همچنان در حال افزایش است.

‏🟢 ۴/۸ دموکراسی‌های شرق آسیا به‌ویژه به واردات نفت وابسته‌اند. آن‌ها تقریباً هیچ نفتی به‌صورت بومی تولید نمی‌کنند و بنابراین به واردات دریایی نفت خام، به‌ویژه از خاورمیانه، متکی هستند. بر پایهٔ داده‌های Kpler، در سال ۲۰۲۵ ژاپن، کره‌جنوبی و تایوان حدود ۷۹ درصد از کل حجم‌های وارداتی خود را از خاورمیانه تأمین می‌کردند. همان سه اقتصاد در همان سال تنها ۱۶٬۰۰۰ بشکه در روز نفت خام از کانادا وارد کردند که کمتر از یک درصد کل وارداتشان بود. وابستگی دموکراسی‌های شرق آسیا به نفت خاورمیانه‌ای خطرات امنیتی به‌وجود می‌آورد؛ به‌ویژه با درگیری در حال تحول میان ایالات متحده، اسرائیل و ایران و احتمال بروز یک درگیری منطقه‌ای در آینده. اگرچه خاورمیانه همچنان محور امنیت نفتی جهانی باقی می‌ماند، هرگونه قطع‌سیر آینده به‌طور نامتناسبی بر دموکراسی‌های شرق آسیا تأثیر خواهد گذاشت. جنگ جاری این خطرات را نشان می‌دهد. در روزهای اولیهٔ منازعه خاورمیانهٔ ۲۰۲۶، محموله‌های نفت به شرق آسیا به‌سرعت و ناگهان کاهش یافت؛ این امر خطر قطع‌سیر فیزیکی و نوسان شدید قیمت‌ها را افزایش داد و منجر به تخصیص سهمی شد. بر پایهٔ داده‌های Kpler، عبور نفت خام از تنگه هرمز یا باب‌الماندب بیش از ۷۵ درصد از ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶ کاهش یافت. نفت سواحل غربی کانادا به‌عنوان پوشش امنیت انرژی شرق آسیا 3 ATLANTIC COUNCIL تذکر: ممکن است مجموع تعادل‌ها صفر نشود، چرا که سود پردازش پالایشگاه‌ها در محاسبه گنجانده نشده و برداشت موجودی می‌تواند رخ دهد. نمودار نفت خام و تمام مایعات (از جمله گازهای مایع طبیعی) را نشان می‌دهد. 2024 2022 2020 2018 2016 2014 2012 2010 2008 ۰ ‑۴۰٬۰۰۰ ۲۰٬۰۰۰ ‑۲۰٬۰۰۰ آمریکای شمالی جنوب و مرکزی آمریکا اروپا CIS خاورمیانه خاورمیانه آفریقا آسیا‑پاسیفیک ۲۰۲۶‑۰۸ ۲۰۲۶‑۰۷ ۲۰۲۶‑۰۶ ۲۰۲۶‑۰۵ ۲۰۲۶‑۰۴ ۲۰۲۶‑۰۳ ۲۰۲۶‑۰۲ ۲۰۲۶‑۰۱ ۲۰۲۵‑۱۲ ۲۰۲۵‑۱۱ ۲۰۲۵‑۱۰ ۲۰۲۵‑۰۹ ۲۰۲۵‑۰۸ ۲۰۲۵‑۰۷ ۲۰۲۵‑۰۶ ۲۰۲۵‑۰۵ ۲۰۲۵‑۰۴ ۲۰۲۵‑۰۳ ۲۰۲۵‑۰۲ ۲۰۲۵‑۰۱ ۰ ۲۰۰ ۱۰۰ ۵۰ ۱۵۰ عربستان سعودی امارات متحده عربی ایالات متحده کویت کانادا سایر میلیون بشکه (م.م.ب) ماه نفت سواحل غربی کانادا به‌عنوان ابزاری برای ایمنی انرژی شرق آسیا – آتلانتیک‌کونسل. در حالی که حجم واردات به‌دلیل تغییر مسیر نفت خام عربستان سعودی به ترمینال یَنبو در دریای سرخ بهبود یافته است، کل منطقه با تهدید مداوم یک درگیری مواجه است؛ اگر تنگه هرمز، یَنبو یا باب‌ال‌مندب بسته شوند، خطر جدی باقی می‌ماند. اگرچه بدترین سناریو تا کنون اجتناب شده، بحران جدی‌تری همچنان محتمل است. جمهوری اسلامی ایران می‌تواند در درگیری‌های آینده دوباره سعی کند تنگه هرمز یا باب‌ال‌مندب را مسدود کند و همچنان توانمندی‌های قابل‌توجهی همچون مین‌های دریایی، پهپادها و موشک‌های کروز ضد‌کشتی دارد که با توانمندی‌های موجود مقابله با آن دشوار است. اگر جنگ دیگری در خاورمیانه شعله‌ور شود، عبور از این مسیرها ممکن است به‌دلیل خطر حملات کینتیک یا هزینهٔ بالای بیمه‌گذاری غیرقابل‌استفاده گردد. هر درگیری خاورمیانه‌ای، صرف‌نظر از اینکه علت آن منطقه‌ای باشد یا نه، پیامدهای جهانی به‌همراه خواهد داشت. پکن ممکن است بخواهد از بحران خاورمیانه‌ای آینده بهره‌برداری کند — یا به‌احتمال کمتر، آن را تحریک نماید — چرا که در مقایسه با رقبای خود در تایپه و توکیو، مزیت مهمی در امنیت انرژی دارد. جوزف وبستر، رید ای‌آن‌سون و کوین لی، «بحران نفت و گاز مایع خاورمیانه برای چین و شرق آسیا چه معنایی دارد»، آتلانتیک‌کونسل، ۵ مارس ۲۰۲۶،

‏🟢 ۵/۸ سئول. همان‌طور که در شکل ۴ نشان داده شده است، ژاپن، کره‌جنوبی و تایوان همگی نسبت خودکفایی نهایی انرژی زیر ۲۰ ٪ دارند؛ در حالی که نسبت چین بالای ۸۰ ٪ است. اگرچه وابستگی چین به واردات نفت حدود ۷۰ ٪ است، این رقم آسیب‌پذیری آن را در برابر محاصره بیش از حد نشان نمی‌دهد: پکن مقادیر قابل‌توجهی نفت زمینی از روسیه و قزاقستان تأمین می‌کند، می‌تواند جریان‌های زمینی از روسیه را نسبتاً به‌راحتی افزایش دهد و می‌تواند پالایشگاه‌های پیچیده خود را برای حداکثر تولید سوخت حمل‌ونقل بازآرایی کند؛ علاوه بر این، تقاضای کلی بنزین در چین به‌سرعت به‌دلیل الکتریکی شدن وسایل نقلیه در حال کاهش است.۱۰ خطرات امنیتی انرژی در صورت بروز بحران خاورمیانه‌ای که به شرق آسیا سرایت کند، واقعی و در حال افزایش است. منطق استراتژیک استفاده از نفت کانادایی عبور از اقیانوس آرام این است که خط لوله نفت سواحل غربی کانادا می‌تواند به دموکراسی‌های شرق آسیا امکان پوشش ریسک اختلالات آینده خاورمیانه را بدهد. بر خلاف محموله‌های خاورمیانه، نفت کانادایی نیازی به عبور از نقاط حساس ژئوپولیتیکی مانند تنگه هرمز یا باب‌ال‌مندب نخواهد داشت. همچنین 2026‑08 2026‑07 2026‑06 2026‑05 2026‑04 2026‑03 2026‑02 2026‑01 2025‑12 2025‑11 2025‑10 2025‑09 2025‑08 2025‑07 2025‑06 2025‑05 2025‑04 2025‑03 2025‑02 2025‑01 0 100 50 150 عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کویت، قطر، عراق، منطقه خنثی سعودی‑کویتی، سایر میلیون بشکه (م.م.ب) نفت سواحل غرب کانادا به‌عنوان پوشش امنیت انرژی آسیا شرقی 5 ATLANTIC COUNCIL، نیازمند عبور از مسیرهای آبی مانند کانال پاناما است؛ این مسیرها ممکن است در صورت بروز بحران با چین بسته شوند یا به دلایلی دیگر مانند کاهش سطح آب ناشی از تغییرات اقلیمی تعطیل شوند. اگر دموکراسی‌های آسیا شرقی بتوانند به‌طور قابل‌اعتماد به نفت خام کانادایی دسترسی پیدا کنند، اهرم فشار مذاکره‌ای ضمنی خود را در مقابل کشورهای خاورمیانه حتی در شرایط زمان صلح تقویت می‌نمایند. اگرچه نفت خام غربی کانادا با موانع اقتصادی و زمان‌بندی‌های نامشخصی مواجه است، اما می‌تواند استقامت استراتژیک و پوشش بیمه‌ای برای دموکراسی‌های آسیا شرقی فراهم آورد و از این رو منطق استراتژیک قابل‌توجهی دارد. نزدیکی نسبی نفت خام کانادایی به آسیا شرقی، به‌ویژه ژاپن، مزایای کلیدی به‌دست می‌دهد. همان‌طور که شکل 5 نشان می‌دهد، یک پایانه صادراتی در جنوب کلومبیا بریتیش بسیار به ژاپن و آسیا شرقی نزدیک‌تر از بنادر دیگر، مانند بنادر خاورمیانه یا هوستون، است. یک تانکر بارگیری‌شده از جنوب کلومبیا بریتیش و عبور از اقیانوس باز می‌تواند حدود چهارده روز پس از خروج، به یوکوهاما، ژاپن برسد. مقامات صادراتی دیگر در سواحل خلیج آمریکا، مانند هوستون یا کورپوس کریستی، 11. «U.S. Trade and the Impact of Low Water Levels in Gatun Lake and the Panama Canal,» US Bureau of Transportation Statistics, December 2, 2024, زمان سفر قابل‌توجهی بیشتری می‌طلبند. کشتی‌ای که با همان سرعت از سواحل خلیج آمریکا عبور کرده و از کانال پاناما می‌گذرد، برای رسیدن به مجتمع پالایشگاهی در یوکوهاما حدود سی و دو روز زمان می‌برد. کانال پاناما همچنین قادر به پذیرش VLCCهای پرحجم نیست؛ بنابراین این مسیر برای انتقال همان مقدار نفت به‌صورت VLCC، به کشتی‌ها یا سفرهای بیشتری نیاز دارد. این ویژگی‌ها می‌توانند در بحران‌های سریع‌التحول یا شرایط اضطراری نقش مهمی ایفا کنند. علاوه بر این، مجموعه صادرات نفت ایالات متحده ممکن است نتواند صادرات را به‌صورت دائمی در سطوح فعلی حفظ کند. تعداد فزاینده‌ای از تحلیل‌ها نشان می‌دهند که تولید نفت خام در حوضه پرمیان به‌دلیل اتمام زمین‌های پرارزش به‌سقف می‌رسد یا حتی شروع به کاهش می‌کند. اگر بزرگ‌ترین و مهم‌ترین حوضه در ایالات متحده با کاهش تولید مواجه شود و این کاهش با کاهش تقاضا همزمان نباشد، صادرات نفت خام آمریکا به اروپا و آسیا شرقی کاهش خواهد یافت. پالایشگاه‌های آسیا شرقی همچنان می‌توانند نفت خام را از سایر تولیدکنندگان نیم‌کره غربی که تولیدشان در حال افزایش است، وارد کنند. 0 % 100 % 80 % 60 % 40 % 20 % سنگاپور، تایوان، کره جنوبی، ژاپن، ویتنام، مالزی، چین سرزمین اصلی، اندونزی، کانادا*، ایالات متحده* خودکفایی انرژی مفید. نفت سواحل غربی کانادا به‌عنوان پوشش امنیت انرژی شرق آسیا ۶ – آتلانتیک کونسل

‏🟢 ۶/۸ بریتیش کلمبیا – VLCC، ۲٫۰ میلیون بشکه – نفت سنگین کانادایی (AWB/CDB، ۲۱° API) – ۴٬۳۰۰ مایل دریایی – ۱۴٫۲ روز – نیاز به ارتقاء ترمینال برای پذیرش محموله‌های اندازه VLCC خلیج، داخل تنگه هرمز – VLCC، ۲٫۰ میلیون بشکه – موربان (ex‑Das Island، ۴۰° API) – ۶٬۹۰۰ مایل دریایی – ۲۳ روز – نقطه‌تنگی: تنگه هرمز نقوش عمانی خارج از تنگه هرمز بارگیری می‌شوند هیوستون، تگزاس (از طریق کیپ گود هوپ) – VLCC، ۲٫۰ میلیون بشکه – نفت سبک آمریکایی (WTI، ۴۰° API) – ۱۵٬۷۰۰ مایل دریایی – ۵۲٫۳ روز هیوستون، تگزاس (از طریق پاناما) – Aframax، ۰٫۶ میلیون بشکه – نفت سبک آمریکایی (WTI، ۴۰° API) – ۹٬۱۶۰ مایل دریایی – ۳۱٫۵ روز – مسیر پاناما حدود ۳٫۳ سفر Aframax برای برابری حجم یک محموله VLCC لازم است ۲۰۵۰  ۲۰۴۵  ۲۰۴۰  ۲۰۳۵  ۲۰۳۰  ۲۰۲۵  ۰  ۱۰۰  ۸۰  ۶۰  ۴۰  ۲۰  ۱۴۰  ۱۲۰ Mb/d  ۶۰  ۵۰  ۴۰  ۵۵  ۴۵  OPEC+ (% سهم جهان)  OPEC+ سهم (%)  OPEC+ غیر‑OPEC+ نفت سواحل غربی کانادا می‌تواند به‌عنوان پوششی برای امنیت انرژی دموکراسی‌های شرق آسیا عمل کند. آتلانتیک کونسل، به‌عنوان مثال، برزیل یا گویانا را که از گره‌های بحرانی دریایی دوری می‌کنند، نام می‌برد. اگرچه بشکه‌های صادر شده از کشورهای آمریکای لاتین از نظر ژئوپولیتیکی جذابیت کمتری نسبت به حجم‌های صادر شده از کانادا یا ایالات متحده دارند؛ این دو کشور قدرت‌های بزرگتری هستند و ارتباط نزدیک‌تری با دموکراسی‌های شرق آسیا دارند. در صورت عدم تلاش برای تنوع‌سازی، شرق آسیا و بقیه جهان ممکن است بیشتر به نفت خام خاورمیانه و تولیدات سازمان کشورهای صادرکننده نفت (OPEC) وابسته شوند. اگر سایر اعضای «OPEC+» مانند روسیه و قزاقستان نیز در محاسبه گنجانده شوند، برآوردهای رسمی OPEC پیش‌بینی می‌کند سهم کارتل OPEC+ از کل تولید مایعات جهانی از حدود ۴۸ ٪ در سال ۲۰۲۵ به حدود ۵۲ ٪ در سال ۲۰۵۰ افزایش یابد. البته پایداری این کارتل نفتی زیر سؤال است، چرا که برخی اعضا، از جمله امارات متحده عربی، گروه را ترک کرده‌اند. با این حال، اگر کارتل ادامه یابد، OPEC+ توانایی ژئوپولیتیکی بیشتری خواهد داشت و تقاضای جهانی نفت همچنان به خاورمیانه وابسته خواهد ماند. در مقابل، افزایش تولید از کانادا می‌تواند اهرم فشار OPEC+ را محدود کند، وابستگی به خاورمیانه را کاهش دهد و احتمالاً سایر تولیدکنندگان را از پیوستن به کارتل بازدارد؛ این امر می‌تواند سقف قیمت‌ها را پایین آورد و اقتصادهای مصرف‌کننده را تقویت کند. پروژه «پاسیفیک لینک» جغرافیای مطلوب و مزایای استراتژیک برای دموکراسی‌های شرق آسیا فراهم می‌آورد، اما زمان‌بندی آن می‌تواند مانعی باشد. به‌نظر می‌رسد این خط لوله زودتر از سال ۲۰۳۲ تکمیل نشود و برای پیشبرد آن باید حمایت احزاب سیاسی، اقوام بومی و مناطق مختلف جلب شود (اگرچه بر اساس نظرسنجی نانوس در اواخر سال ۲۰۲۵، بیش از نیمی از کل کانادایی‌ها از این پروژه حمایت می‌کنند). علاوه بر این، کاملاً ممکن است—و حتی محتمل—که سناریوی دیگری در تنگه هرمز بروز کند و امنیت تایوان و سایر دموکراسی‌های منطقه‌ای را پیش از تکمیل «پاسیفیک لینک» تضعیف نماید. بنابراین، اگر این خط لوله واقعاً یک بیمه‌نامهٔ قابل‌اعتماد برای امنیت انرژی باشد، دموکراسی‌های شرق آسیا باید با امضای قراردادهای بلندمدت آن را هرچه سریع‌تر پیش ببرند؛ کانادا نیز باید به‌سرعت اقدام کرده و زیرساخت‌ها را به‌سرعت بسازد. ۱۳. «خروج امارات متحده عربی از OPEC+ سهم تولید و ظرفیت نفت خام گروه را کاهش داد»، اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، ۲۳ ژوئن ۲۰۲۶. ۱۴. رخسار علی، «آلبرتا مسیر جنوبی برای خط لوله سواحل غربی را پیشنهاد می‌کند؛ هزینه آن ۳۵ میلیارد دلار یا بیشتر»، CBC News، ۳ ژوئیه ۲۰۲۶؛ اما گرانِی، «بیش از نیمی از کانادایی‌ها از خط لوله جدید از آلبرتا به بریتیش کلمبیا حمایت می‌کنند؛ نظرسنجی نانوس نشان می‌دهد»، Globe and Mail، ۷ دسامبر ۲۰۲۵. theglobeandmail.com/canada/article-new-pipeline-alberta-bc-support-nanos-poll/. واقعیت‌های عرضه: حمل بیتومن غیر به‌دست‌آمده

‏🟢 ۷/۸ اگرچه نسبت به همتای شیل‌پچ ایالات متحده کمتر مورد توجه قرار گرفته، تولید نفت خام کانادا به‌طور چشمگیری افزایش یافته و از سال ۲۰۱۰ بیش از دو برابر شده است. این رشد را عوامل متعددی تقویت کرده‌اند؛ از جمله پیشرفت‌های فناوری در روش تخلیه گرانشی با بخار (Steam‑Assisted Gravity Drainage) که برای استخراج از ماسه‌های نفتی به کار می‌رود؛ هزینه‌های سرمایه‌ای قابل‌توجهی که در دورهٔ قیمت‌های بالا در اواسط دههٔ ۲۰۰۰ انجام شد و پس از حدود هفت سال توسعه به ثمر رسید؛ نرخ‌های بهرهٔ مساعد، به‌ویژه پس از بحران مالی بزرگ؛ ارتقاء پالایشگاه‌های ایالات متحده که امکان پردازش نفت‌های سنگین‌تر، از جمله صادرات کانادایی، را فراهم کرد؛ و بهبود اقتصاد پروژه‌ها در حالی که تولیدکنندگان رقیب نفت سنگین، به‌ویژه ونزوئلا و مکزیک، با کاهش‌های شدیدی مواجه شدند. در نتیجه، کانادا هم‌اکنون چهارمین تولیدکنندهٔ نفت جهان محسوب می‌شود. تولید نفت خام کانادا عمدتاً در آلبرتا متمرکز است؛ این استان بیش از ۸۵ درصد کل صادرات را شامل می‌شود. گریدهای نفت خام آلبرتا به چندین دسته تقسیم می‌شوند: بیتومن غیر به‌دست‌آمده، بیتومن به‌دست‌آمده، نفت سبک سنتی، نفت سنگین سنتی و کندانس. جزئیات بیشتر دربارهٔ این گریدها در شکل ۸ آمده است. بیتومن غیر به‌دست‌آمده حدود ۶۰ درصد رشد افزایشی تولید کانادا از سال ۲۰۱۰ را تشکیل می‌دهد و بخش عمدهٔ حجم‌های اضافی مورد نیاز Pacific Link را تأمین می‌کند. نمودار زیر نشان می‌دهد که آلبرتا تا حد زیادی به این گرید وابسته است. «آپ‌گرادر» وسیله‌ای است که بیتومن غیر به‌دست‌آمده یا بیتومن رقیق‌شده را به بیتومن به‌دست‌آمده تبدیل می‌کند تا بتوان آن را در خطوط لوله جابجا کرد. به دلیل دشواری‌های اقتصادی پروژه، از سال ۲۰۱۷ که پروژهٔ گسترش CNRL Horizon به پایان رسید، چنین آپ‌گرادری در کانادا ساخته نشده است. گزینه‌های شش‌گانهٔ صادرات نفت خام از آلبرتا به شرق آسیا در شکل ۱۰ نشان داده شده‌اند. نخستین گزینه، صادرات بیتومن رقیق‌شده (که به «دیل‌بیت» نیز شناخته می‌شود) است. در این مسیر، کانادا با استفاده از کندانس برای کاهش ویسکوزیته، بیتومن رقیق‌شده را به‌گونه‌ای آماده می‌کند که بتوان آن را از طریق خطوط لوله و سپس بر روی کشتی‌های نفتی منتقل کرد. با این حال، این مسیر برای اکثر پالایشگاه‌های شرق آسیا قابل‌استفاده نیست، زیرا آنها … نفت سواحل غربی کانادا به‌عنوان پوشش امنیت انرژی شرق آسیا ۸ منبع: Atlantic Council؛ Canadian Energy Regulator (خلاصهٔ صادرات نفت خام) و محاسبات نویسنده. استان صادرکننده لزوماً همان استان تولیدکننده نیست؛ بارهای ترکیبی ساسکاچوان که به جریان‌های منبع آلبرتا می‌پیوندند، به آلبرتا نسبت داده می‌شوند. نقشهٔ ۷: صادرات نفت خام کانادا بر حسب استان (ب/د) ؛ ۲۰۱۰‑۲۰۲۵ ظرفیت کُکینگ مورد نیاز برای تبدیل نفت خام به محصولات پالایش‌شده به‌صورت کارآمد در این سناریو، امکان این را می‌دهد که کانادا با تشویق یا ارائه مشوق به دموکراسی‌های آسیایی، سرمایه‌گذاری آن‌ها را در ارتقای پیش‌تولیدکننده‌های داخلی جلب کند؛ پیش‌تولیدکننده‌ها بیتومن غیرپیش‌تولیدشده را به نفت خام مصنوعی (SCO) سبک و شیرین تبدیل می‌کنند که برای پالایشگاه‌های کم‌پیچیدگی سازگارتر است. گزینهٔ دیگر این است که پالایشگاه‌های شرق آسیا بازسازی‌های کُکر انجام دهند تا بتوانند دِل‑بیت را به‌همین‌صورت از تأمین‌کنندگان کانادایی وارد کنند. راه‌حل سوم این است که کانادا پیش از صادرات، بخشی از نفت را ارتقا دهد؛ این کار چسبناکی را کاهش و وابستگی به کندانسات را کم می‌کند. همچنین می‌تواند در پیش‌تولیدکننده‌های داخلی سرمایه‌گذاری کند تا دِل‑بیت را به SCO تبدیل کرده و پس از پردازش، این محصول را صادر نماید. در نهایت، کانادا می‌تواند نفت خام را در داخل کشور پالایش کند و سپس محصولات پالایش‌شده را صادر کند؛ اما این مسیر به‌دلیل موانع اقتصادی و مجوزی سنگین، عملاً غیرممکن است.

‏🟢 ۸/۸ در حال حاضر، کانادا عمدتاً دِل‑بیت را به‌صورت بارهای دریایی به چین از طریق خط لولهٔ گسترش ترانس‌ماونتن (TMX) و به ایالات متحده از طریق مسیرهای زمینی صادر می‌کند. بندر وستراید، پایانهٔ خط لولهٔ TMX، تنها بندری است که در سواحل غربی کانادا به‌صورت فعال به آسیا صادر می‌کند؛ بیشترین حجم این صادرات به چین می‌رود، چرا که پالایشگاه‌های پیچیدهٔ آن برای دریافت نفت سنگین طراحی شده‌اند. اگر صادرات افزایشی یا حتی موجود کانادا به دموکراسی‌های شرق آسیا جریان یابد، یا باید زیرساخت‌های صادراتی کانادا ارتقا یابد یا این دموکراسی‌ها پالایشگاه‌های خود را بازسازی کنند. نفت سواحل غربی کانادا به‌عنوان پوشش امنیت انرژی شرق آسیا ۹ نوع نفت – گرانای API – دستهٔ نفت – توضیح – روش تولید – پالایش و بازارها – درصد تولید (۲۰۲۵) • بیتومن غیرپیش‌تولیدشده : گرانای ۸‑۱۰° (خام)؛ ۲۰‑۲۱° (ترکیبی)؛ WCS (Western Canadian Select)؛ بیتومن فوق‌سنگین که با حلال مخلوط می‌شود: دِل‑بیت (۲۵‑۳۰ ٪ کندانسات) یا سین‑بیت (مخلوط با SCO). ۷۵ ٪ رشد تولید از سال ۲۰۱۰. روش‌های تولید: SAG‑D، CSS یا استخراج سطحی؛ بدون پیش‌تولید در محل؛ نیاز به پالایشگاه‌های دارای قابلیت کُکینگ. پیش historically به میانه‌غرب/ساحل خلیج ایالات متحده؛ اکنون TMX به بازارهای آسیایی، عمدتاً چین، می‌رسد. • بیتومن پیش‌تولیدشده : گرانای ۳۰‑۳۴°؛ SCO (Synthetic Crude Oil)؛ نفت سبک، شیرین، بدون باقیمانده؛ از طریق کُکینگ یا هیدروکراکینگ پیش‌تولید می‌شود. از زمان CNRL Horizon (۲۰۱۷) پیش‌تولیدکنندهٔ جدیدی ساخته نشده؛ اقتصاد ضعیف باعث می‌شود عرضهٔ افزایشی به‌صورت دِل‑بیت صادر شود. ۴۱ ٪ از تولید. آمادهٔ انتقال از طریق خط لوله، بدون حلال؛ با نفت سبک شیرین رقابت می‌کند. • سنگین سنتی : گرانای ۱۰‑۲۵°؛ نفت سنگین غیرسند؛ منبع چاه‌های سنتی؛ استخراج از طریق CHOPS. آمادهٔ انتقال از طریق خط لوله، بدون حلال. ۲۴ ٪ از تولید. • سبک سنتی : گرانای ۳۰°+؛ نفت سبک، عمدتاً شیرین؛ بازی‌های سنتی حوضهٔ رسوبی غربی کانادا. آمادهٔ انتقال از طریق خط لوله، بدون حلال. ۹ ٪ از تولید. • کندانسات : گرانای ۵۰°+؛ C5+ مایعات بسیار سبک؛ چاه‌های گازی مایع‌غنی. تقاضا به‌همراه رشد بیتومن به‌عنوان حلال اصلی دِل‑بیت است. ۱۳ ٪ از تولید. آمادهٔ انتقال از طریق خط لوله؛ ممکن است به پردازش فریکشناتور نیاز داشته باشد. ۱۱ درصد 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 سال 0 4000 3000 2000 1000 500 4500 3500 2500 1500 هزار بش/روز بیتومن غیر ارتقا یافته بیتومن ارتقا یافته (SCO) نفت سبک معمولی نفت سنگین معمولی کنسانتره ‏🔗 ادامه‌ی مقاله در منبع اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/issue-brief/a-canadian-west-coast-oil-pipeline-and-coalitional-oil-security-in-a-taiwan-contingency/

‏🔴 #قطر #لبنان 🧠 کمک‌های قطر به لبنان نمی‌تواند بیروت را از خلع سلاح حزب‌الله معاف کند ‏🏛 منبع: Foundation for Defense of Democracies ‏✍️ نویسنده: David Daoud, Natalie Ecanow ‏📄 عنوان اصلی: Qatar’s Lebanon Assistance Cannot Excuse Beirut From Disarming Hezbollah ‏🔎 Hezbollah, Trilateral Framework Agreement, BOT, LAF, Mohammed bin Abdulrahman Al Thani #تحلیل_راهبردی #اسرائیل #آمریکا_و_کانادا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #FDD ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۳ ‏📌 چکیده: قطر برای دومین بار در سال جاری قصد دارد با طرح BOT دو نیروگاه گازسوز ۸۲۵ مگاواتی در دیر عمار و زهرانی و تأمین گاز طبیعی مایع به مدت ۲۰ سال، زیرساخت‌های برق لبنان را بازسازی کند؛ این طرح هنوز توسط دو دولت لبنان و قطر تصویب نشده است. نخست‌وزیر قطر، محمد بن عبدالرحمن ال‌ثانی، اعلام کرد که این کمک‌ها بدون شرط غیرنظامی‌سازی حزب‌الله ارائه می‌شود، در حالی که چارچوب ۲۶ ژوئن ایالات متحده، لبنان، اسرائیل و آمریکا را ملزم می‌کند که بازسازی تنها پس از غیرنظامی‌سازی گروه‌های مسلح و کنترل کامل امنیت توسط نیروهای مسلح لبنان (LAF) انجام شود. پیش از این، قطر پس از جنگ ۲۰۰۶ حدود ۳۰۰ میلیون دلار برای بازسازی جنوب لبنان بدون شرط غیرنظامی‌سازی اختصاص داد و در ژانویه ۲۰۲۶ نیز ۴۳۴٫۲ میلیون دلار، از جمله ۴۰۰ میلیون دلار برای بخش برق، اعلام کرد. واشنگتن خواستار این است که کمک‌های قطری به پیشرفت‌های قابل‌سنجش در مسیر خلع سلاح حزب‌الله وابسته شود. قطر برای دومین بار در سال جاری درصدد کمک به لبنان برای بازگرداندن برق است. در ۱۶ اکتبر، محمد بن عبدالرحمن ال‌ثانی، نخست‌وزیر قطر، برنامه‌های مدرن‌سازی زیرساخت‌های برق لبنان و ادامه حمایت از نیروهای مسلح لبنان (LAF) را اعلام کرد. مشکل این است که کمک‌های بدون قید و شرط قطر می‌تواند به بیروت اجازه دهد تا از منافع بازسازی بهره‌مند شود، در حالی که غیرنظامی‌سازی حزب‌الله به تعویق می‌افتد. در ۱۹ اکتبر، رویترز گزارش داد که پروژه پیشنهادی ساخت‑اجرا‑انتقال (BOT) — که در آن قطر هزینه‌گذاری، ساخت و بهره‌برداری از تأسیسات جدید را پیش از واگذاری مالکیت به لبنان بر عهده دارد — شامل دو نیروگاه گازسوز ۸۲۵ مگاواتی در دیر عمار (شمال لبنان) و زهرانی (جنوب) و توافق‌نامهٔ تأمین گاز طبیعی مایع به مدت ۲۰ سال می‌شود. هر دو دولت هنوز باید این طرح را تصویب کنند. ال‌ثانی افزود دوحه در هماهنگی با واشنگتن، برنامه‌های بازسازی جنوب لبنان و بازگشت ساکنان آواره را پیش می‌برد. به‌صورت نظری، تلاش‌های قطر با چارچوب سه‌جانبهٔ ۲۶ ژوئن که توسط ایالات متحده میان لبنان، اسرائیل و ایالات متحده حمایت می‌شود و کمک‌های بازسازی را به غیرنظامی‌سازی حزب‌الله پیوند می‌دهد، هم‌راستا است. اما پس از آن، بیروت سعی کرد تعهدات خود را کم‌رنگ کند؛ به‌طوری که نواف سلام، نخست‌وزیر لبنان، در سپتامبر به مجلس گفت چارچوب صرفاً مبنای مذاکرات است و نه توافق یا پیمان قانونی. غیرنظامی‌سازی پیش از کمک چارچوب ۲۶ ژوئن لبنان را ملزم می‌کند تا حزب‌الله و سایر گروه‌های مسلح را در سراسر کشور غیرنظامی کند و امنیت را به‌طور کامل تحت کنترل دولت بگذارد. در مقابل، واشنگتن وعده داد که کمک‌های بین‌المللی را برای بازسازی لبنان و احیای اقتصاد آن همزمان با فرآیند غیرنظامی‌سازی بسیج کند. چارچوب شرایط خاصی برای بازسازی تعیین می‌کند. در مناطق آزمایشی مشخص، بازسازی با حمایت بین‌المللی تنها پس از این‌که مقامات تأیید کنند گروه‌های مسلح غیرنظامی شده، زیرساخت‌های نظامی خود را منحل کرده و نیروهای مسلح لبنان (LAF) کنترل کامل امنیت را به‌دست گرفته‌اند، آغاز می‌شود. همچنین، کمک‌های جدید ایالات متحده مشروط بر پیشرفت قابل‌سنجش، شفافیت و نظارت است. علاوه بر این، بیروت ملزم می‌شود تا از رسیدن وجوه بازسازی به حزب‌الله یا وابستگان آن جلوگیری کند. کمک‌های قطر بدون شرط غیرنظامی‌سازی حزب‌الله پس از جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل‑حزب‌الله، دوحه حدود ۳۰۰ میلیون دلار برای بازسازی چهار شهر عمدتاً تحت حمایت حزب‌الله در جنوب لبنان متعهد شد. حسن نصرالله، دبیرکل آن زمان، وعده داد خانه‌های آسیب‌دیده را بازسازی کند، اما مشاوری به نمایندهٔ لبنانی سعد حریری گفت این گروه توان مالی بازسازی جامع را ندارد. بودجهٔ قطری به پوشش هزینه‌هایی که حزب‌الله قول داده بود، کمک کرد. در سال ۲۰۰۸، پس از درگیری‌های مسلحانهٔ حزب‌الله با حامیان دولت، قطر میان دولت لبنان و مخالفان رهبری‌شده توسط حزب‌الله توافقی را میانجیگری کرد که به مخالفان حق وتو در کابینه داد بدون اینکه شرط غیرنظامی‌سازی را تحمیل کند. قطر همچنان بدون اعمال شرط غیرنظامی‌سازی به لبنان کمک می‌کند. در ژانویهٔ ۲۰۲۶، دوحه اعلام کرد که ۴۳۴٫۲ میلیون دلار کمک ارائه می‌دهد که تا ۴۰۰ میلیون دلار برای بخش برق لبنان اختصاص دارد. روزنامهٔ لبنانی النهار نیز برنامه‌های قطری برای بازسازی سه روستای جنوبی که در آخرین جنگ اسرائیل‑حزب‌الله ویران شده‌اند، گزارش داد.