‏🟠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: در سال ۲۰۱۹ نیروی‌دریایی ایالات متحده استراتژی جدیدی را معرفی کرد که بر استفاده از دسته‌سربازان برای به‌کارگیری پهپادها و موشک‌های ضد‌کشتی در جنگ‌های جزیره‌ای به‌منظور محدود کردن گسترش دریایی چین متمرکز است. تحلیل‌های چینی، از جمله مقالات گلوبال‌تایمز، مدرن شپس و سلاح‌های سوار بر کشتی، این استراتژی را به‌عنوان تلاشی برای تبدیل «کنترل اقیانوس باز» به «درگیری نزدیک در آب‌های محدود» می‌دانند و به ضعف‌های حسگر، لجستیک و دفاع هوایی آن اشاره می‌کنند. برخی مطالعات چینی حتی تشکیل رژیمنت‌های ساحلی دریایی (MLR) را نشانه‌ای از آمادگی برای کارزار نظامی علیه چین می‌دانند و پیشنهاد می‌کنند چین باید با گسترش توان زیردریایی و پیش‌توزیع نیروهای پیشرو واکنش تهاجمی پیشگیرانه‌ای اتخاذ کند. این ارزیابی‌ها نشان می‌دهند که استراتژی USMC با چالش‌های عملیاتی و خطرات ارتقایی مواجه است و می‌تواند منجر به مارپیچ امنیتی دو جانبه شود. در ماه‌های اخیر نیروی‌دریایی ایالات متحده به دلیل تمرکز بیش از حد بر خاورمیانه و غفلت از آسیا‑پاسیفیک مورد انتقاد قرار گرفته است. اما این وضعیت برای دسته‌سربازان نیروی‌دریایی ایالات متحده صادق نیست؛ این نیرو در سال ۲۰۱۹ استراتژی جدیدی را رونمایی کرد که بر گروه‌های پراکندهٔ دسته‌سربازان برای به‌کارگیری پهپادها و موشک‌های ضد‌کشتی در جنگ‌های جزیره‌ای به‌منظور خنثی‌سازی گسترش دریایی چین تکیه دارد. همان‌طور که دسته‌سربازان در حال تقویت توانمندی‌های نوین در «سر نوک نیزهٔ آمریکایی» هستند، تعجبی نیست که استراتژی USMC توجه زیادی از کارشناسان دفاعی چین را به خود جلب کرده است. این مقاله خلاصه‌ای از چند ارزیابی اخیر به زبان چینی ارائه می‌دهد. توجه دقیق پکن به استراتژی جدید USMC حدود یک سال پیش در مقاله‌ای سرسخت گلوبال‌تایمز [环球时报] آشکار شد؛ این روزنامه انتقاد شدیدی از تصمیم جدید واشنگتن برای مستقر کردن موشک‌های ضد‌کشتی در نزدیکی چین کرد. مقاله استدلال می‌کرد که استراتژی جدید آمریکا قصد دارد اولویت «کنترل اقیانوس باز» را که در نیروی‌دریایی ایالات متحده وجود داشته، به «درگیری نزدیک در آب‌های محدود» تبدیل کند. در پایان این نوشتار نتیجه می‌گیرد که تلاش واشنگتن برای «کنترل گذرگاه‌های دریایی» می‌خواهد آزادی عمل رقبای خود در دریا را محدود کند و خطرات جدیدی به‌وجود آورد. مطالعهٔ دقیق‌تری از استراتژی جدید USMC در اوایل سال ۲۰۲۵ در مجلهٔ مدرن شپس [现代舰船] منتشر شد. این ارزیابی چینی با نگرانی فراوان اشاره کرد که USMC در حال آزمایش کشتی‌های سطحی بدون سرنشین است که می‌توانند موشک کروز مخفی LRASM ضد‌کشتی را شلیک کنند و این واحدها می‌توانند به‌عنوان پیش‌نقش عمل کرده و اهداف را برای شلیک‌های بلندبرد نظامی ایالات متحده مشخص سازند. با این حال، این تحلیل به برخی ضعف‌های استراتژی USMC اشاره کرد؛ از جمله محدودیت برد حسگرها و پهپادهای مرتبط و حتی توان دفاع هوایی این نیرو را «ناپایدار» توصیف کرد. مطالعهٔ دیگری در همان مجله پیش‌تر به مشکلات لجستیکی ناشی از این استراتژی پرداخته بود. تحلیل چینی سال ۲۰۲۶ در مجلهٔ دیگری وابسته به نیروی‌دریایی چین، سلاح‌های سوار بر کشتی [舰载武器]، نقدی تندتر به رویکرد جدید دسته‌سربازان ارائه می‌دهد؛ این مقاله می‌گوید تشکیل رژیمنت‌های ساحلی دریایی (MLR) «در واقع نشانگر آمادگی برای یک کارزار نظامی به منظور مداخله در یکپارچه‌سازی چین» است. در ابتدای مطالعه اشاره شده که بسیاری از اندیشکده‌های آمریکایی دربارهٔ این استراتژی تردید دارند و می‌گویند پایگاه‌های پیشروی بدون کنترل دریا و هوا «قابل تحمل» نیستند. در این تحلیل به این نکته اشاره شده که پرتاب‌کننده‌های موشک سیار جدیدی که USMC مستقر می‌کند، کوچک و سبک هستند و بنابراین «به‌راحتی توسط نظارت شناسایی نمی‌شوند». در پایان این مطالعه نتیجه می‌گیرد که استراتژی USMC آسیب‌پذیر است؛ زیرا «ایالات متحده راهی برای برقراری سریع برتری هوایی ندارد». این امر ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد و خسارات جبران‌ناپذیر به بار آورد. از چشمگیرترین نوشته‌های کارشناسان چینی دربارهٔ جهت‌گیری جدید USMC می‌توان به مقاله‌ای اشاره کرد که به‌تازگی توسط مؤسسه چین در کالج جنگ‌دریایی ایالات متحده (NWC) به فارسی ترجمه شد. این ترجمه به دلیل اینکه توسط افسران ارشد فعال نیروی‌دریایی چین تهیه شده و همچنین به‌صورت مقاله‌ای داخلی و حساس در یک نشریه نظامی چین منتشر شده بود، شایستگی توجه ویژه‌ای دارد.

‏🟠 ۳/۳ اگرچه این مقاله به‌طور مستقیم به مسئلهٔ حساس تایوان نمی‌پردازد و صراحتاً می‌گوید استراتژی نیروی‌دریایی ایالات متحده (USMC) برای بازدارندگی پکن هدف‌گذاری شده است، اما توضیح می‌دهد استقرارهای جدید USMC به معنای «نفوذ و تجاوز مستمر به دریای‌های نزدیک ما» است و بر این نکته تأکید می‌کند که چین باید «اقدامات مؤثر اتخاذ کند». نکته جالب این است که این تفسیر سطح بالا استراتژی USMC را به بهبود نیروی زیردریایی چین به‌صورت جزئی پیوند می‌دهد و می‌گوید نیروهای پیش‌توزیع‌شدهٔ دریایی می‌توانند «آرایه‌های هیدروآکوستیک و سایر دارایی‌ها را برای ایجاد مناطق مانع و نواحی نظارتی به‌منظور ردیابی عملیات زیردریایی چین به کار گیرند». به‌طور مشابه استدلال می‌شود استقرارهای آمریکا می‌توانند با به‌کارگیری «گروه‌های پهپاد» برای «غرق کردن توان ردیابی رادار ما» دفاع هوایی چین را تضعیف کنند. نویسندگان نیروی‌دریایی چین هشدار می‌دهند که استفاده از دارایی‌های پرهزینه برای خنثی‌سازی این تاکتیک‌های نامتقارن آمریکایی مناسب نیست. با این حال، نتیجه‌گیری مقاله نگران‌کننده است؛ زیرا می‌گوید چین باید این موضع را با به‌کارگیری «موضع تهاجمی پیشگیرانه، گسترش تهاجمی دامنهٔ عملیاتی‌مان و پیش‌برد نیروها به جلو» مقابله کند. در ادامه می‌گویند: «باید نیروهای پیش‌توزیع‌شده را حفظ و عادی‌سازی کنیم و قابلیت‌های جنگ زیرآبی را تا جایی که ممکن است به جلو گسترش دهیم.» این نتیجه‌گیری و سایر جنبه‌های این تحلیل‌های به زبان چینی سؤالات ناخوشایندی را برای برنامه‌ریزان دفاعی آمریکا برمی‌انگیزد. ترجمهٔ نهایی انجام‌شده توسط کالج جنگ‌دریایی (NWC) به‌وضوح نشان می‌دهد نیروی‌دریایی چین ممکن است به‌عنوان واکنش مستقیم به گرایش پیش‌رو در استراتژی آمریکا، رویکردی تهاجمی‌تر اتخاذ کند. این مسأله تجلی واضحی از «معضل امنیتی» است که در آن اقدامات دفاعی دو قدرت به یک مارپیچ خطرناک ارتقایی تبدیل می‌شود. علاوه بر این، استراتژیست‌های چینی به‌وضوح می‌پذیرند عناصر پیش‌توزیع‌شدهٔ USMC می‌توانند به‌دلیل چالش‌های لجستیکی و کمبود دفاع هوایی و موشکی مناسب، آسیب‌پذیر باشند. این اولین باری نیست که USMC به‌صورت نامنظم در شرق آسیا مستقر می‌شود و جان بسیاری از سربازان آمریکایی را به خطر می‌اندازد. با درک این دینامیک‌ها، رهبران آمریکایی باید مسیر خود را بازنگری کنند و کمتر به دفاع پیش‌رو تکیه نمایند. یا اینکه USMC باید به‌جای این رویکرد، عمق استراتژیک اقیانوس آرام و مجمع‌جزایر متعدد آن (مانند فیلیپین) را در یک استراتژی کم‌هزینه، کم‌ریسک، پایدارتر و واضحاً دفاعی به کار گیرد. لایل گلدستین، مدیر طرح چین در مدرسهٔ واتسون دانشگاه براون و همزمان مدیر برنامهٔ آسیا در اندیشکده Defense Priorities است. ‏🔗 متن اصلی: https://www.defensenews.com/opinion/2026/10/20/tip-of-the-spear-or-stranded-on-beaches-chinese-planners-dissect-usmc-pacific-posture/

‏🟣 #اسرائیل 🧠 اگر هیچ‌کس در انتخابات اسرائیل پیروز نشود چه می‌شود؟ ‏🏛 منبع: Foreign Policy ‏✍️ نویسنده: David E. Rosenberg ‏📄 عنوان اصلی: What if No One Wins the Israeli Election? ‏🔎 Benjamin Netanyahu, Israeli election, coalition government, Arab parties, Israel #تحلیل_راهبردی #جهانی #سیاست_داخلی #Foreign_Policy ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟣 ۲/۴ ‏📌 چکیده: انتخابات ۲۷ اکتبر اسرائیل می‌تواند مسیر سیاسی کشور را بین ادامه‌گیری سیاست‌های ملی‌گرایانه و راست‌گرا تحت رهبری نتانیاهو یا بازگشت به ارزش‌های لیبرال‌تر تعیین کند، اما نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند هیچ یک از دو بلوک اصلی به تنهایی ۶۱ کرسی لازم برای اکثریت پارلمانی نخواهند رسید؛ نتانیاهو حداکثر ۴۹ کرسی و مخالفان حداکثر ۵۴ کرسی پیش‌بینی می‌شوند و بقیه کرسی‌ها به دو حزب عرب‌محور می‌رسد. در صورت عدم تشکیل اکثریت، احتمال شکل‌گیری دولت ائتلافی یا اقلیت‌محور تحت رهبری ایزاک هِرزوگ یا یائیر گولان مطرح است، که ممکن است با حمایت احزاب عرب‌محور یا بدون آن اداره شود. این سناریوها می‌توانند منجر به دولت موقت یا انتخابات جدید شوند و در هر صورت فضای سیاسی اسرائیل را در دوره‌ای پرتنش و با تهدیدهای امنیتی ادامه می‌دهند. حریفان نتانیاهو پیشی گرفته‌اند اما در تشکیل ائتلاف با مشکل مواجه خواهند شد. این انتخابات باید سرنوشت‌سازترین انتخابات تاریخ اسرائیل باشد؛ رأی‌گیری درباره این است که آیا کشور مسیر بی‌لیبرالی، جدایی‌گرایی و سیاست‌های نظامی تهاجمی که نخست‌وزیر بنجامین نتانیاهو در چهار سال گذشته دنبال کرده است را ادامه می‌دهد یا به ارزش‌های لیبرال‌تر باز می‌گردد و روابط خود را با جهانی که به‌تدریج او را کنار می‌گذارد، ترمیم می‌کند. با این حال، علیرغم تمام موارد در خطر، انتخابات قانونگذاری در ۲۷ اکتبر شاید تصمیم واضحی درباره سرنوشت کشور ندهد. حتی در این مرحله از کارزار، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که هیچ‌یک از دو بلوک اصلی به‌طور قطعی پیروز نمی‌شود. بر پایهٔ آخرین نظرسنجی‌ها، نتانیاهو و متحدان مذهبی و راست‌گراش حداکثر ۴۹ کرسی به‌دست می‌آورند. گروه مخالفان که عمدتاً به‌دنبال برکناری نخست‌وزیر از قدرت هستند، حداکثر ۵۴ صندلی به‌دست می‌آورند؛ این عدد فاصلهٔ زیادی با ۶۱ صندلی مورد نیاز برای اکثریت پارلمانی دارد. بقیهٔ کرسی‌ها عمدتاً به دو حزب عرب‌محور می‌رسد؛ این احزاب می‌توانند به‌صورت نظری حاشیه‌ای برای بلوک ضد‑نتانیاهو فراهم کنند تا بتواند حکومت کند، اما چندین نفر از این بلوک حضور این احزاب عرب‌محور را در دولت آینده رد کرده‌اند. با این حال، علیرغم تمام موارد در خطر، انتخابات قانونگذاری در ۲۷ اکتبر شاید تصمیم واضحی درباره سرنوشت کشور ندهد. حتی در این مرحله از کارزار، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که هیچ‌یک از دو بلوک اصلی به‌طور قطعی پیروز نمی‌شود. بر پایهٔ آخرین نظرسنجی‌ها، نتانیاهو و متحدان مذهبی و راست‌گراش حداکثر ۴۹ کرسی به‌دست می‌آورند. گروه مخالفان که عمدتاً به‌دنبال برکناری نخست‌وزیر از قدرت هستند، حداکثر ۵۴ صندلی به‌دست می‌آورند؛ این عدد فاصلهٔ زیادی با ۶۱ صندلی مورد نیاز برای اکثریت پارلمانی دارد. بقیهٔ کرسی‌ها عمدتاً به دو حزب عرب‌محور می‌رسد؛ این احزاب می‌توانند به‌صورت نظری حاشیه‌ای برای بلوک ضد‑نتانیاهو فراهم کنند تا بتواند حکومت کند، اما چندین نفر از این بلوک حضور این احزاب عرب‌محور را در دولت آینده رد کرده‌اند. نظرسنجی‌های اسرائیلی پیشینهٔ خوبی در پیش‌بینی نتایج ندارند؛ دلایل متعددی برای این امر وجود دارد. رای‌دهندگان راست‌گرا تمایل دارند به نظرسنجی‌گران اعتماد نکنند و با آن‌ها همکاری نکنند، بنابراین احتمال دارد که نظرسنجی‌ها قدرت نتانیاهو را کمتر از واقعیت برآورد کنند. حضور گستردهٔ یکی از طرفین یا رأی‌گیری‌های عرب‌ها می‌تواند نتایج نهایی را تغییر دهد. مهم‌ترین نکته این است که نظرسنجی‌ها دو حزب کوچک را نشان می‌دهند که نزدیک به حداقل آستانهٔ لازم برای ورود به کنیست (مجلس اسرائیل) قرار دارند؛ چند هزار رای به‌سوی هر یک می‌تواند تعیین کند که آیا این احزاب از آستانه عبور می‌کنند و به‌طور عمیقی بر نتیجه تأثیر می‌گذارند. با این حال، نتایج تا حد زیادی در طول زمان ثابت مانده‌اند. اگرچه جابه‌جایی‌های زیادی بین احزاب داخل دو بلوک بزرگ رخ داده است، به‌نظر می‌رسد رای‌دهندگان مدت‌ها پیش دربارهٔ مسایل اصلی تصمیم‌گیری کرده‌اند. حتی سیل اخباری منفی اخیر برای نتانیاهو — افشای مکرر این‌که او هشدارهای مربوط به حملهٔ قریب‌الوقوع حماس پیش از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ را نادیده گرفته و سعی ناموفق در ربودن پرواز Flydubai که نقص‌های امنیتی دولت را نشان داد — نتوانسته‌اند وضعیت را تغییر دهند. (رئیس‌جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ نتانیاهو را «نخست‌وزیر جنگجوی بزرگ» توصیف کرد، اما به‌نظر می‌رسد این نیز پیشاپیش در محاسبه‌ها گنجانده شده است.)

‏🟣 ۳/۴ نتانیاهو، که احتمال شکست را پیش‌بینی می‌کند، ممکن است برای حفظ مناصب از روش‌های افراطی استفاده کند؛ از جمله آغاز جنگ پیش از ۲۷ اکتبر یا ایجاد هرج و مرج در روزهای رأی‌گیری. در صورت باخت جناح او، می‌تواند صحت نتایج را به چالش بکشد. این‌که یک رهبر اسرائیلی حاضر باشد برای به تعویق انداختن انتخابات، جنگی را به خطر بیندازد، شاید غیرقابل تصور باشد، اما نتانیاهو فراتر از سیاستمداران معمولی است؛ حتی اگر تنها هدفش جلوگیری از محکومیت کیفری باشد. به گزارش‌ها، نتانیاهو ترامپ را برای از سرگیری حملات به ایران پیش از انتخابات فراخوانده بود (اگرچه دفتر او این ادعا را رد می‌کند) و اخیراً پیشنهاد پیوستن به عملیات سعودی علیه حوثی‌ها را داده است. جنگ لزوماً ریسک انتخاباتی زیادی ندارد، چون جامعه اسرائیلی همچنان نسبت به تهدیدات امنیتی حساس است. برای نخست‌وزیر دشوار نیست که به رای‌دهندگان بگوید چاره‌ای جز آغاز حمله نداشته است. احتمالاً مخالفان تحت فشار قرار گرفته و از تصویب لایحه‌ای در کنسیت برای به تعویق انداختن انتخابات حمایت می‌کنند. دست‌درازی در روند انتخابات نسبت به تلفات جانی و خسارات مادی کم‌هزینه‌تر است، اما به معنای فشار بر قلب نظام دموکراتیک است. یکی از مسیرهای مداخله، اعمال خشونت و آزار در محل‌های رأی‌گیری است. گروهی از فعالان راست‌گرا با آزار مستمر معترضان ضد دولت و شخصیت‌های عمومی، مهارت‌های جنگ خیابانی را کسب کرده‌اند. وزیر امنیت ملی ایتامار بن‑گویر از به کارگیری پلیس برای اهداف سیاسی هیچ تردیدی نشان نمی‌دهد؛ این می‌تواند منجر به چشم‌پوشی از حملات و سایر تخلفات شود. مسیر دیگر، به چالش کشیدن نتایج پس از اعلام آن است؛ کاری که در صورت نزدیک بودن نتایج، آسان‌تر می‌شود. اگر هیچ‌یک از موارد فوق رخ ندهد، چه نوع دولتی می‌تواند پس از انتخابات شکل گیرد؟ اگر هیچ‌یک از دو جناح به اکثریت نرسند، ایزاک هِرزوگ تمایل خود را برای تشکیل «دولت وحدت ملی» اعلام کرده است؛ ائتلافی گسترده که هم متحدان و هم مخالفان نتانیاهو را در بر می‌گیرد. این مسیر می‌تواند کشور را از دوره‌ای دیگر انتخابات متوالی، همان‌گونه که در سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ رخ داد، نجات دهد. اگرچه نقش هِرزوگ عمدتاً تشریفاتی است، اما او تعیین‌کنندهٔ شخصی است که پس از انتخابات مأموریت تشکیل دولت بعدی را دریافت می‌کند؛ یعنی توانایی تأثیرگذاری دارد. با توجه به تفرقهٔ شدید میان رای‌دهندگان و سمی شدن سیاست، به نظر می‌رسد هِرزوگ نتواند خواست خود را برآورده سازد. اگر گادی ایزنسکات، پیش‌قدم بلوک مخالف نتانیاهو، یکی یا هر دو حزب عرب‌محور را به دولت بعدی دعوت کند، اکثریت واضحی در مجلس به دست می‌آورد. اما این احتمال کم است. هر دو لیست عرب متحد و حزب رئام آمادگی خود را برای حمایت از دولت بلوک مخالف نتانیاهو اعلام کرده‌اند. پیشینه‌ای نیز در سال ۲۰۲۱ وجود داشت؛ وقتی نفتالی بنت با حمایت رئام دولتی تشکیل داد. اما از آن زمان تا کنون تحولات فراوانی رخ داده است؛ به‌ویژه تروماهای ۷ اکتبر و کمپین پیگیر نتانیاهو برای نشان دادن اقلیت عرب اسرائیل به‌عنوان خائن. در میان رهبران مخالف، تنها یایر گولان، سرپرست حزب دموکرات‌ها، گفته است که از حضور این احزاب استقبال می‌کند. در عوض، آیزنکوت می‌گوید اگر بلوک مخالف نتانیاهو به ۶۱ کرسی در کناست نرسد، دولت اقلیت تشکیل خواهد داد؛ احتمالاً یک یا هر دو حزب عرب‌محور به‌عنوان پشتوانهٔ پارلمانی عمل می‌کنند. بدون اکثریت در کناست، آیزنکوت نمی‌تواند مدت طولانی در قدرت بماند، اما چند ماه یا یک سال هم کافی است تا تغییرات سیاسی مهمی ایجاد شود. برنامهٔ صد روزه احتمالاً شامل لغو قانون اصلاحات قضایی نتانیاهو که تهدید به تضعیف معیارهای دموکراتیک در اسرائیل می‌کرد؛ تشکیل کمیسیون دولتی تحقیقاتی دربارهٔ نقص‌هایی که منجر به حملهٔ ۷ اکتبر شد؛ و تصویب قانونی که افراد تحت تعقیب کیفری را از سمت نخست‌وزیر منع می‌کند — به‌طوری که عملاً مسیر سیاسی نتانیاهو را می‌بندد. اگرچه دولت آیزنکوت به‌احتمال زیاد تمام موضع نظامی تهاجمی نتانیاهو را برنمی‌گرداند، اما به سرکوب خشونت مستعمران در کرانه باختری می‌پردازد و حداقل بخشی از حدود ۱۵۰ پایگاه مستعمر که از سال ۲۰۲۳ تحت نتانیاهو ایجاد شده‌اند را حذف می‌کند. آیزنکوت نسبت به طرح‌های ترامپ برای بازسازی غزه و دستیابی به توافق با لبنان و سوریه انعطاف‌پذیرتر خواهد بود. جایگاه بین‌المللی در حال سقوط اسرائیل بهبود می‌یابد، هرچند شاید به سطحی که پیش از جنگ در غزه داشت، نرسد.

‏🟣 ۴/۴ برخلاف نتانیاهو، انتظار می‌رود آیزنکوت سعی کند آب‌های پرآشوب سیاسی اسرائیل را آرام کند نه این‌که همانند نتانیاهو با تفرقه و تسلط، آن‌ها را تشدید کند. اما واقعیت تلخ این است که سیاست در اسرائیل، همانند اکثر دموکراسی‌ها، آن‌قدر قطبی و تلخ شده که این کار ممکن است فراتر از توان آیزنکوت باشد. دولت آیزنکوت حداقل با دو گروه مقاومتی قوی مواجه خواهد شد. اولین گروه، مستعمران رادیکال هستند که حتی بدون حمایت دولت، احتمالاً به خشونت ضد فلسطینی خود ادامه می‌دهند. آن‌ها به‌قدری ایدئولوژیک‌اند که شکست انتخاباتی برای جناحشان را دلیلی برای خودداری نمی‌دانند و از سوی بسیاری از نیروهای نظامی اسرائیل که مسئول حفظ نظم هستند، حمایت می‌شوند. گروه دوم، ارتدوکس‌های سخت‌گیر یا هاردیم‌ها هستند که مصمم به مقابله با هرگونه فراخوان جوانانشان به ارتش‌اند. خشونت خیابانی هاردیم‌ها در طول انتخابات کاهش نیافته؛ در واقع خشم آن‌ها با دستگیری فرارکنندگان از خدمت نظامی بیشتر شده است. با خروج احزاب سیاسی آن‌ها از دولت، رهبرانشان هیچ دلیلی برای خودداری نخواهند داشت. در کناست، نتانیاهو نیز به دولت آیزنکوت استراحت نخواهد داد. اگر او همچنان رهبر حزب لیکود بماند — که با توجه به کمبود رقبای جدی احتمال‌پذیر است —، نتانیاهو بدون شک همان سیاست تخریبی را که در سال‌های ۲۰۲۱‑۲۲ هنگام موقتاً خارج شدن از قدرت به کار گرفت، دوباره به‌کار می‌گیرد؛ یعنی مشروعیت دولت را زیر سؤال بردن و هدف قرار دادن احتمال خروج اعضای ائتلاف. در حقیقت، سیاست اسرائیل در چهار سال گذشته تندتر شده است؛ بنابراین برای نتانیاهو حتی گزینه‌های کمتری باقی می‌ماند. این سناریو — دولتی اقلیت‌محور به رهبری آیزنکوت که با چالش‌های جدی مواجه است — محتمل‌ترین گزینه به نظر می‌رسد. اما امکان واقعی دیگری نیز وجود دارد: حتی یک دولت اقلیت‌محور ممکن است از دسترس آیزنکوت فراتر رود و اسرائیل مجبور به برگزاری انتخابات جدید شود. جالب این است که این دورهٔ بین‌دوره‌ای می‌تواند فرصتی برای بلوک مخالف نتانیاهو فراهم آورد. نتانیاهو به عنوان نخست‌وزیر باقی می‌ماند، اما به‌عنوان سرپرست دولت موقت که اختیاراتش به‌سختی محدود شده است، فعالیت می‌کند. در این دورهٔ میانی، کنیست می‌تواند قانون‌گذاری کند؛ به این معنی که بلوک مخالف نتانیاهو (از جمله احزاب تحت رهبری عرب) می‌تواند با اکثریت خود، برخی از قوانین مشکل‌ساز دورهٔ پیشین را لغو و قوانین جدیدی تصویب کند. برای بلوک مخالف نتانیاهو و برای کشور، این دومین گزینهٔ برتر خواهد بود — هرچند فاصلهٔ آن از بهترین گزینه بسیار زیاد است. اسرائیل در وضعیت عدم قطعیت سیاسی باقی می‌ماند، تقسیم و بی‌جهت، در زمانی که با انتخاب‌های سرنوشت‌ساز دربارهٔ شکل‌گیری جامعه و افزایش انزوای بین‌المللی‌اش روبه‌رو است و همزمان با تهدیدهای مداوم امنیت ملی. دیوید‌ای. روزنبرگ (David E. Rosenberg) سردبیر اقتصاد و ستون‌نویس نسخهٔ انگلیسی Haaretz و نویسندهٔ کتاب اقتصاد فناوری اسرائیل است. ‏🔗 متن اصلی: https://foreignpolicy.com/2026/10/20/israel-election-netanyahu-eisenkot-trump-palestinians-gaza/

‏🟡 #آمریکا #روسیه 🧠 چرا آمریکا موشک‌هایی که برایشان پرداخت کرده است را به اوکراین نمی‌دهد؟ ‏🏛 منبع: The National Interest ‏✍️ نویسنده: Peter Suciu ‏📄 عنوان اصلی: Why Isn’t America Giving Ukraine the Missiles It Paid For? ‏🔎 Donald Trump, Volodymyr Zelenskyy, Patriot missiles, Iran, Strait of Hormuz #تحلیل_راهبردی #ایران #آمریکا_و_کانادا #جنگ #روابط_بین_الملل #National_Interest ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟡 ۲/۳ ‏📌 چکیده: در مصاحبه‌ای با بلومبرگ، زلنسکی ترامپ را متهم کرد که برای فشار بر اوکراین جهت امتیازدهی به روسیه، سرعت تحویل سلاح‌های دفاعی را کاهش می‌دهد؛ در عین حال، تحلیل‌گران انرژی می‌گویند کاهش صادرات دیزل خلیج‌فارس پس از جنگ ایران‑امارات و بسته شدن تنگه هرمز، نقش بزرگ‌تری در افزایش قیمت دیزل جهانی داشته است. موجودی موشک‌های پاتریوت اوکراین به‌طور بحرانی کاهش یافته و ماهانه تنها حدود دوازده موشک تحویل می‌شود، در حالی که هزینه هر یک حدود ۴ میلیون دلار است و کمبود این سامانه می‌تواند دفاع هوایی کشور را به خطر اندازد. برنامه خرید سلاح‌های آمریکایی برای اوکراین (PURL) پیش از جنگ ایران در فوریه پیشرفت داشت، اما مصرف سنگین پرتابگرها در آن درگیری ذخایر آمریکا را خالی کرده و تحویل سلاح‌ها به اوکراین را با تاخیر مواجه کرده است. نامشخص است که آیا سرعت کم تحویل سلاح‌ها به اوکراین به جنگ ایران مرتبط است یا به برخوردهای خصمانهٔ ترامپ با رهبر اوکراین، زلنسکی. زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، در مصاحبه‌ای با بلومبرگ، ترامپ را متهم کرد که برای پایان جنگ جاری فشار می‌آورد تا اوکراین—نه روسیه—امتیازاتی بدهد. اتهام زلنسکی پس از آن شد که ترامپ بارها اوکراین را متهم کرد که زیرساخت‌های روسیه را هدف قرار می‌دهد و ادعا کرد این دلیل افزایش قیمت جهانی دیزل است. تحلیل‌گران انرژی این ادعا را به‌طور کلی رد کردند و اشاره کردند که جنگ با ایران و بسته شدن تنگه هرمز نقش بسیار بزرگ‌تری در رشد هزینه‌های سوخت داشته‌اند. از آغاز آن جنگ، صادرات دیزل کشورهای خلیج از حدود ۱٫۴ میلیون بشکه در روز به تنها ۶۷۰ هزار بشکه در ماه گذشته کاهش یافت. دیزل نیروی محرکهٔ کامیون‌ها و قطارهایی است که حدود ۷۰ درصد کالاهای آمریکا را حمل می‌کنند و افزایش هزینه سوخت باعث ارتقای قیمت مواد غذایی، کشاورزی و تورم کلی شده است. ترامپ در پستی در Truth Social روز یکشنبه نوشت: «Zelenskyy is using Diesel Refineries in Russia as a target, knowing that these attacks are seriously hurting the world diesel markets, including those in the United States.» زلنسکی می‌گوید آمریکا موشک‌های پاتریوت را نگه داشته است. هفته گذشته، اوکراین اعلام کرد که موجودی موشک‌های رهگیری پاتریوت به‌طور بحرانی کم شده است؛ این موشک‌ها در مقابله با موشک‌های بالستیک و کروز روسیه، به‌ویژه اسکاندر‑م کوتاه‌برد و کینژال فوق‌صوتی هوابرد، کارایی بالایی نشان داده‌اند. پاتریوت همچنان اصلی‌ترین (و در بسیاری از موارد تنها) سامانهٔ کیف برای خنثی‌سازی تهدیدهای موشکی روسیه است. کمبود این موشک‌ها می‌تواند شهرهای اوکراین و زیرساخت‌های برق را در معرض خطر جدی قرار دهد. زلنسکی برای تکمیل ذخایر تا حدی تلاش کرده است، اما ماهانه تنها حدود دوازده موشک تحویل می‌شود که تقریباً یک‌چهارم مقدار موشک‌های تحویلی در دورهٔ بایدن است. نکتهٔ دیگر این است که کیف امروز هزینهٔ این رهگیرهای گرانقیمت را می‌پردازد؛ هر یک حدود ۴ میلیون دلار هزینه دارد. عدم تحویل موشک‌ها به اوکراین می‌تواند تلاشی برای مجبور کردن کیف به امضای توافقی و پایان جنگ باشد، شاید به نفع پوتین. ترامپ بارها اشاره کرده که هر دو طرف آمادهٔ رسیدن به توافق هستند، اما همچنان سرزنش را به زلنسکی می‌سپارد. به گزارش‌ها، این موضوع رئیس‌جمهور آمریکا را خشمگین کرده است؛ او در اولین روز ریاست‌جمهوری‌اش به‌طور مشهور بر پایان جنگ جاری تأکید کرده بود. اگرچه ترامپ اذعان کرده که پایان درگیری‌ها سخت‌تر از آنچه انتظار می‌رفت است، او همچنان اوکراین را نه روسیه، مانع صلح می‌داند. نگه داشتن موشک‌های پاتریوت می‌تواند بخشی از این معادله باشد. اگر اوکراین نتواند از خود دفاع کند، ممکن است به نقطهٔ شکست برسد. زلنسکی به بلومبرگ گفت: «I believe steps have been taken to convince Ukraine to capitulate», پس از این که تأیید کرد کشورش موافقت کرده است که به‌ازای موشک، پالایشگاه‌های روسیه را هدف قرار ندهد. برنامهٔ تجهیزات «PURL» آمریکا در نقطهٔ عطفی قرار دارد. پس از آنکه ایالات متحده تمام کمک‌های نظامی به اوکراین را در اولین روز ریاست‌جمهوری ترامپ متوقف کرد، آمریکا و ناتو با هم مکانیزمی ایجاد کردند که به اوکراین امکان خرید سلاح‌های آمریکایی را می‌داد؛ هزینه‌ها یا توسط کیف یا توسط اهداکنندگان اروپایی‌اش تأمین می‌شد.

‏🟡 ۳/۳ نتیجهٔ این تلاش، مکانیزم خرید فهرست نیازهای اولویت‌دار اوکراین (PURL) بود که در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ تأسیس شد. برنامهٔ PURL به متحدان ناتو و کشورهای شریک اجازه می‌دهد به‌صورت داوطلبانه هزینهٔ خرید سلاح‌ها، تجهیزات و مهمات ساخت ایالات متحده را تأمین کنند؛ سپس این موارد می‌توانند مستقیماً از انبارهای ایالات متحده به اوکراین تحویل داده شوند. در مجموع ۲۹ کشور، شامل ۲۶ متحد ناتو و همچنین کشورهای شریک مانند استرالیا و نیوزیلند، در تلاش‌اند تا اطمینان حاصل کنند اوکراین پرتابگرهای سامانه دفاع هوایی، سلاح‌های توپخانه‌ای و سایر سخت‌افزارهای استراتژیک را دریافت کند. این برنامه تا پیش از آغاز جنگ ایالات متحده علیه ایران در فوریه به‌خوبی پیش می‌رفت. این درگیری به‌طور چشمگیری پرتابگرها و سایر مهمات را مصرف کرد و ذخایر ایالات متحده را به‌طور قابل‌توجهی خالی کرد. ممکن است سال‌ها طول بکشد تا اسلحه‌خانه‌های ایالات متحده به سطح پیش از جنگ اوکراین بازگردند. این مشکل آن‌قدر جدی بود که ارتش ایالات متحده پرتابگرهای سامانه پاتریوت را از منطقهٔ هند و آرام به خاورمیانه منتقل کرد تا دفاع آنجا را تقویت کند؛ همچنین فروش‌های آینده‌ای که به متحدان وعده داده شده بود به تعویق افتاد. نقشهٔ اوکراین برای ساخت پاتریوت‌های خود چه می‌شود؟ از آنجا که ممکن است ایالات متحده نتواند پرتابگرهای مورد نیاز را فراهم کند، کی‌یف به دنبال راه‌هایی برای تولید داخلی است. ترامپ در اوایل ژوئیه از این طرح حمایت کرد؛ اما تنها چند هفته پس از آن وعده‌اش را پس گرفت. حتی اگر این تلاش به واقعیت بپیوندد، در کوتاه‌مدت کمکی چندان نخواهد کرد؛ زیرا ساخت زیرساخت و افزایش سرعت تولید ممکن است سال‌ها طول بکشد. در حال حاضر اوکراین جز یافتن دفاع هوایی جایگزین، امید چندانی ندارد و باید در برابر حملات روسیه که زمستان سردی دیگر در راه است، مقاومت کند. دربارهٔ نویسنده: پیتر سوشیو ‏🔗 متن اصلی: https://nationalinterest.org/blog/buzz/why-isnt-america-giving-ukraine-missiles-it-paid-for-ps-102026

‏🔷 #چین #جنوب_شرق_آسیا 🧠 گسترش حضور نظامی: پایگاه هوایی جدید چین در لائوس ‏🏛 منبع: Australian Strategic Policy Institute ‏✍️ نویسنده: Rajeswari Pillai Rajagopalan ‏📄 عنوان اصلی: Expanding the military footprint: China’s new air base in Laos ‏🔎 Ban Keun Airport, Hongdu JL-8, CNN, Ministry of National Defense, Laos #تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #ASPI ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔷 ۲/۳ ‏📌 چکیده: چین اخیراً در فرودگاه بان کون نزدیک وینتیان لائوس، یک مرکز مشترک پشتیبانی و آموزش نظامی راه‌اندازی کرده که اولین پایگاه نظامی شناخته‌شده خود در خارج از سرزمین‌های چین است. تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد باند دو کیلومتری، مسیر تاکسی و پارکینگ برای ۲۲ هواپیما، از جمله جت‌های آموزشی و حمله سبک هونگدو (K‑8) وجود دارد؛ برخی از این وسایل ممکن است متعلق به چین باشد. چین این مرکز را برای آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس و تقویت همکاری‌های نظامی عملی و صلح منطقه‌ای می‌داند، در حالی که حضور نظامی چین در خارج از کشور از جیبوتی (۲۰۱۷) و ریم در کامبوج گسترش یافته و هم‌اکنون دسترسی هوایی و دریایی چین در جنوب‌شرق آسیا را تقویت می‌کند. همزمان با افزایش قدرت و خودباوری چین، این کشور به‌طور چشمگیری در بیرون‌ریزی قدرت از طریق تأسیس پایگاه‌های نظامی در خارج فعال‌تر شده است. جدیدترین این پایگاه در فرودگاه بان کون (Ban Keun Airport) نزدیک وینتیان (Vientiane) واقع شده؛ چین در آنجا با لائوس یک مرکز مشترک پشتیبانی و آموزش ایجاد کرده است، طبق بیانیه‌ای که در سپتامبر توسط وزارت دفاع ملی پکن منتشر شد. این اولین پایگاه نظامی خارج از سرزمین‌های چین است که به‌صراحت توسط این کشور شناخته شده است. چنین گامی پیامدهای متعددی برای منطقه دارد. اما پیش از همه، به خود پایگاه می‌پردازیم. تصاویر ماهواره‌ای تهیه و تحلیل‌شده توسط CNN، باند دو کیلومتری، مسیر تاکسی و محوطه پارکینگ برای ۲۲ هواپیما را نشان می‌دهند. CNN همچنین ساخت‌وساز سریع در این مکان را گزارش کرده است. رسانه‌های دیگر می‌گویند که عکس‌های ماهواره‌ای هشت هواپیما را نشان می‌دهند که احتمالاً جت‌های آموزشی و حمله سبک هونگدو JL‑8 (که به K‑8 نیز شناخته می‌شوند) چینی‑پاکستانی هستند و بیش از دو دوجین وسایل پشتیبانی حضور دارند. لائوس مالک این نوع هواپیماهاست، اما تعداد آن‌ها کمتر از هشت عدد مشاهده‌شده در این پایگاه است؛ ممکن است لائوس هواپیماهای بیشتری خریداری کرده باشد یا این وسایل اضافی متعلق به چین باشند. چین اعلام کرده است که این مرکز صرفاً برای آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس است و هدف آن «تقویت همکاری‌های نظامی عملی» و «تقویت صلح و ثبات منطقه‌ای» می‌باشد. این ادعا به‌نظر منطقی می‌آید، اما با موضع‌گیری‌های پیشین چین نسبت به پایگاه‌های نظامی خارجی در تضاد است؛ چین پیش از این به‌صراحت حضور نظامی ایالات متحده در جهان را نقد می‌کرد. راه‌اندازی این پایگاه لائوسی بخشی از روند گسترش حضور و دسترسی نظامی چین در خارج است. چین اولین پایگاه نظامی خود را در جیبوتی (Djibouti) در سال ۲۰۱۷ تأسیس کرد و اعلام کرد که این تنها یک مرکز لجستیکی است. این پایگاه همچنان دورترین پایگاه نظامی چین در خارج است و در آب‌های استراتژیک بالای تنگه باب‌ال‌مندب که به دریای سرخ می‌رسد، مستقر می‌باشد. در نزدیکی سرزمین‌های خود، گزارشی از واشنگتن پست در سال ۲۰۲۲ فاش کرد که چین در حال ارتقای پایگاه نیروی دریایی کامبوجی ریم (Ream Naval Base) است و به نیروهای نظامی چین «استفاده انحصاری» از بخش‌هایی از آن اعطا شده است. چین و کامبوج ابتدا این گزارش را رد کردند، اما سال گذشته به‌صورت رسمی این مرکز را افتتاح کردند. پس از آن ناوهای هر دو کشور به آن مراجعه کرده و تمرینات مشترک نظامی انجام دادند. اگرچه این پایگاه فاصله زیادی از سرزمین‌های چین ندارد، اما در خلیج تایلند که از نظر استراتژیک حیاتی است، مستقر است و موقعیت چین را در هند و آرام به‌ویژه در دریای چین جنوبی تقویت می‌کند. با داشتن پایگاه نیروی دریایی ریم در کامبوج و مرکز هوایی بان کون در لائوس، چین اکنون هر دو مرکز لجستیک دریایی و هوایی را در این منطقه در اختیار دارد. راه‌اندازی این پایگاه در لائوس حداقل چهار پیامد برای همسایگان مانند ویتنام و برای کل منطقه دارد. نخست، با قرارگیری در غرب ویتنام، چین یک نقطه فشار دیگر بر این کشور به‌دست می‌آورد. ویتنام پیش از این روابط پیچیده‌ای با چین دارد؛ روابط اقتصادی نزدیک اما منازعات سرزمینی قابل‌توجهی نیز وجود دارد.

‏🔷 ۳/۳ دوم، این پایگاه بُعد نیروی هوایی را به فعالیت‌های پایگاه‌های خارجی چین می‌افزاید. دو پایگاه خارجی که چین پیش از این ساخته بود، هر دو دریایی بودند. پایگاه جدید در بان کون (Ban Keun) به نیروی هوایی چین پایه‌ای برای حضور هوایی در منطقه‌ای حساس استراتژیک می‌دهد. انتظار می‌رود چین در آینده باند را گسترش دهد تا هواپیماهای نظارتی یا بمبارانگر چینی را پشتیبانی کند. اگرچه لائوس بی‌دریا است، اما جغرافیای طولانی و باریک آن می‌تواند مکان مناسبی برای نظارت بر فعالیت‌های جنوب شرق آسیا فراهم آورد. ثالثاً، این نوعی جدید از فعالیت‌های مستقر نظامی را نشان می‌دهد. برای چین، دسترسی تضمین‌شده مهم است. چین دسترسی را در قالب تأسیسات مشترک آموزشی یا مراکز امدادهای اضطراری و حمایت‌های انسانی می‌سازد؛ به این ترتیب پکن حضور پایدارتری به دست می‌آورد و از هزینه‌های دیپلماتیک و سیاسی ساخت پایگاه‌های نظامی سنتی دور می‌ماند. از دید چین، این کار تقریباً همان اثر استراتژیک را دارد، بدون این که نیازی به ساخت پایگاه اختصاصی به سبک غربی باشد. به‌علاوه، بر خلاف پایگاه‌های غربی، تصمیم چین برای اقدام در بان کئو همان‌طور که ریچل واندنبرینک، تحلیلگر ارشد ASPI، به رویترز گفت، «بیشتر به دلیل هدف فرصتی بود تا رفع یک نیاز عملیاتی واضح». در نهایت، تشدید فشار نظامی به‌تدریج استراتژی سنتی منطقه جنوب‌شرق آسیا برای پوشش ریسک را تحت فشار می‌گذارد؛ کشورهایی که در این چارچوب با توان تولید چین هم‌پوشانی می‌کنند و همزمان با قدرت نظامی آمریکا تعادل می‌یابند. قدرت‌های منطقه‌ای باید ارزیابی کنند که تا چه مدت می‌توانند این پوشش را حفظ کنند، در حالی که نیروی نظامی چین بر آن‌ها سایه‌ای بزرگ‌تر می‌اندازد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.aspistrategist.org.au/expanding-the-military-footprint-chinas-new-air-base-in-laos/