‏🟣 ۳/۵ در نتیجه، مسکو باید فشار تحمیلی خود را به سوی اروپا، شامل نخبگان، مراکز تصمیم‌گیری و زیرساخت‌های حیاتی آن، هدایت کند. این کار به روسیه امکان می‌دهد تا آنچه نظریه‌پردازان مسکو «ترس بازدارنده» می‌نامند، در محاسبه‌های اروپا جای بگیرد؛ یعنی عدم تمایل اروپا به به‌کارگیری اقدامات ضد روسیه از طریق حمایت بیشتر از اوکراین. به گفته آنان، چنین اقدامی می‌تواند بازدارندگی قابل‌اعتماد روسیه را برای رقابت بلندمدت با غرب، که اکنون حول اروپا می‌چرخد، بازسازی کند. کاستلینگ به این معنا نیست که اهداف کلی روسیه تغییر کرده‌اند؛ این اهداف همانند آنچه رئیس‌جمهور پوتین در زمان حملهٔ ۲۰۲۲ مطرح کرد، باقی مانده‌اند. این اهداف شامل ممنوعیت گسترش ناتو به اوکراین و دیگر جمهوری‌های پیشین شوروی؛ عقب‌گرد از جبههٔ شرقی ناتو؛ و محدود کردن تمرینات نظامی ناتو و استقرارهای معمولی و هسته‌ای اعضای ناتو در نزدیکی مرزهای روسیه می‌شود. تفاوت این است که فشار تحمیلی روسیه اکنون باید به سوی اروپا باشد نه ایالات متحده تا به این اهداف دست یابد. در راستای این ارزیابی جدید از اروپا، استراتژیست‌های روسی موضع استراتژیک دولت ترامپ را نشانه‌ای می‌دانند که آسیا جای اروپا را به‌عنوان صحنهٔ اصلی رقابت راهبردی ایالات متحده گرفته است. آن‌ها به عدم تمایل این دولت برای حمایت از اوکراین، خواستار پایان جنگ بودن و ادامهٔ تماس‌هایش با کرملین اشاره می‌کنند. تصمیم دولت در اواسط اکتبر برای اعطای تسهیلات رفع تحریم به روسیه و اعمال فشار جدید بر اوکراین این دیدگاه را در مسکو تقویت کرده است. استراتژیست‌های روسی همچنین فرض می‌کنند واشنگتن می‌خواهد کنترل خود بر نیم‌کرهٔ غربی را مستحکم کند و چین را نه روسیه، به‌عنوان رقیب بلندمدت اصلی خود می‌بیند. مسکو بر این باور است که واشنگتن برای متمرکز کردن منابع سیاسی، نظامی و سازمانی بر پکن، درصدد کاهش تعهدات خود در صحنه‌های ثانویه—به‌ویژه اروپا و خاورمیانه—است. از دید روسیه، پیشروی جدید آمریکا در ونزوئلا، کوبا و کارائیب تعجب‌آور نیست. در مقابل، جنگ جاری در ایران—بزرگ‌ترین مشارکت نظامی ایالات متحده در سال‌های اخیر—در مسکو به‌عنوان انحراف ناخواسته از مسیر جدید سیاست آمریکا خوانده می‌شود؛ مسیری که واشنگتن قصد دارد هر چه زودتر اصلاح کند. مهم نیست این تفسیر تا چه حد بازتاب واقعی نیت‌های آمریکایی است؛ مهم این است که در مسکو به‌عنوان درک غالب پذیرفته شده است. اروپای کنجکاو روندی مرتبط در گفتمان روسی، تمرکز فزاینده بر آنچه کارشناسان دفاعی «کنجکاوی هسته‌ای» اروپا می‌نامند و افزایش جاه‌طلبی نظامی در نزدیکی مرزهای روسیه است. به‌طور خاص، استراتژیست‌های روسی نگران به‌روزسازی برنامه‌های هسته‌ای فرانسه و بریتانیا و آمادگی ظاهری آن‌ها برای به‌کارگیری قاطع‌تر این سلاح‌ها هستند. مسکو همچنین چشم‌انداز ارائه تضمین‌های هسته‌ای فرانسه یا بریتانیا به کشورهای اروپایی و پایتخت‌های غیرهسته‌ای اروپا که در پی توسعه گزینه‌های هسته‌ای خود هستند، مدنظر دارد. منابع روسی آلمان، لهستان و کشورهای نوردیک‑بالتیک را «کنجکاو هسته‌ای» می‌نامند، چه در پی دستیابی به وضعیت آستانهٔ هسته‌ای باشند و چه به دنبال حفاظت تحت چترهای هسته‌ای فرانسه و بریتانیا. در این زمینه، اظهارات مقامات لهستان در اوایل ۲۰۲۶ که از ایجاد بازدارندگی هسته‌ای لهستان حمایت می‌کردند، به‌ویژه مورد توجه قرار گرفته است. استراتژیست‌های روسی همچنین مذاکرات پاریس و لندن درباره ارائه بازدارندگی گسترده به قاره را به‌عنوان جایگزینی برای چتر ایالات متحده به‌دقت دنبال می‌کنند. از منظر مسکو، هر تلاش جدید یک کشور اروپایی برای تبدیل شدن به قدرت هسته‌ای خط‌قرمز را می‌شکند و می‌تواند پیش‌دستی برای جنگ باشد. افزون بر این، ادعای قوی‌تر اروپا در حوزه هسته‌ای همزمان با استقرار سلاح‌های دقیق عمیق‌بردار غیرهسته‌ای در نزدیکی مرزهای روسیه رخ می‌دهد. برای ناتو، این موضع‌گیری فعال‌تر اروپا خطر فاصله‌گیری واشنگتن از هم‌پیمانان اروپایی‌اش را کاهش می‌دهد؛ اما برای مسکو نشان می‌دهد که اروپا ممکن است به‌طور مستقیم به هدف‌گیری تسلیحات هسته‌ای روسیه یا سرکوب رهبری آن بپردازد.

‏🟣 ۴/۵ به‌نظر تحلیل‌گران روسی، این تحولات نشانگر خودمختاری راهبردی رو به رشد اروپا از ایالات متحده آمریکا است. مسکو پیش از این اروپا را عمدتاً به‌عنوان «پارکینگ» نیروهای آمریکایی می‌دید: منطقه‌ای که مهم است اما به‌صورت راهبردی زیر سلطه واشنگتن قرار دارد. این تصور در حال تغییر است. همزمان با این باور که اروپا اکنون رقیب ژئوپولیتیکی اصلی روسیه شده، افزایش خودمختاری راهبردی قاره، چه در حوزه هسته‌ای و چه در حوزه معمولی، به متغیر کلیدی در محاسبه‌های روسیه تبدیل شده است. بر پایهٔ نظرات فکری دفاعی مسکو، ممکن است روسیه برای مهار این روند موضع خود را تغییر دهد و ابزارهای جدیدی برای بازدارندگی اروپا و فشار بر آن زیر آستانه هسته‌ای جستجو کند. اشارات تهدیدآمیز برای هم‌راستا شدن با نقشه ذهنی جدید روسیه، روشنفکران دفاعی و افسران نظامی روسیه در حال بررسی چگونگی مؤثرتر کردن تهدیدهای اجباری مسکو هستند. در سال‌های نخست جنگ، به‌کارگیری قدرت هسته‌ای و جنگ ترکیبی توسط روسیه نتوانست از جریان مالی، کمک‌های نظامی و اطلاعات هدف‌گیری به کی‌یف توسط هم‌پیمانان اوکراین جلوگیری کند. این رویکرد همچنین نتوانست تهاجمات زمینی اوکراین به روسیه و حملات به اهداف نمادین و زیرساخت‌های راهبردی روسیه را بازدارند؛ چه برسد به اینکه کی‌یف را به تسلیم وادارند. امروزه ناتو با فشارهای چندبُعدی رو به افزایش روسیه، که تحلیل‌گران آمریکایی و اروپایی «جنگ ترکیبی» می‌نامند، مواجه است. اما این تنها بخشی از رویکرد روسیه است. همان‌گونه که مسکو اروپا را به‌عنوان تهدید اصلی جدید می‌بیند، به ابزارهای جدیدی برای فشار متوسل می‌شود که متخصصان روسی «بازدارندگی استراتژیک غیرهسته‌ای» (NNSD) می‌نامند. برای نویسندگان نظامی روسیه، NNSD شامل به‌کارگیری توانمندی‌های پیشرفته معمولی است: سلاح‌های هدایت‌شونده دقیق، پهپادها، موشک‌های بالستیک، کروز و فوق‌صوتی، و همچنین «سلاح‌های مبتنی بر اصول فیزیکی نوین» — اصطلاح کلی روسی برای سلاح‌های پالس الکترومغناطیسی و مایکروویو پرقدرت که برای بازدارندگی و اجبار مخالفان به کار می‌روند. از نظر مفهومی، NNSD جزو آنچه متخصصان روسی «هنر حرکات استراتژیک» می‌نامند، است؛ اصطلاحی برای استفاده یا تهدید به استفاده از توانمندی‌های هسته‌ای و غیرهسته‌ای به‌منظور بازدارندگی و فشار بر مخالف. این مفهوم جدید نیست. از اوایل این قرن، استراتژیست‌های روسی سعی کردند جایگزین‌های معمولی برای بازدارندگی هسته‌ای توسعه دهند؛ اما تا پیش از آغاز جنگ تمام‌عیار در اوکراین در سال ۲۰۲۲، این ایده‌ها به‌طور کامل شکل نگرفته بودند. NNSD از درس‌های آموخته‌شده در طول درگیری شکل گرفته است. کرملین اوکراین را بخشی از مبارزهٔ گسترده‌تر بر سر نظم استراتژیک اروپا می‌داند. از ابتدای جنگ، روسیه از موشک‌های بالستیک تاکتیکی، موشک‌های کروز و سامانه‌های فوق‌صوتی بهره برد و این سلاح‌ها را با پهپادها و جنگ مانور ترکیب کرد. اما حتی با افزودن تهدید فشار هسته‌ای، این رویکرد در نگاه بسیاری از تحلیلگران روسی نتایج کمتری به بار آورد. به همین دلیل، با استحکام یافتن جنگ، به‌ویژه از سال ۲۰۲۴، مسکو تمرکز خود را به امواج شلیک بالستیک پیشرفته‌تر، از جمله حملات با موشک بالستیک میان‌برد اورشنیک (Oreshnik) روسیه، معطوف کرد. بر پایه این تجربه، نظریه‌پردازان نظامی روسیه NNSD را حول به کارگیری ضربات گسترده، عمیق و دقیق علیه زیرساخت‌های حیاتی نظامی، سیاسی و اقتصادی دشمن می‌چینند. آن‌ها بر این باورند که این استراتژی نه تنها باید علیه اوکراین، بلکه باید علیه حامیان اروپایی آن به کار رود. اگرچه جزئیات دقیق NNSD هنوز در حال شکل‌گیری است، به‌نظر می‌رسد این مفهوم نسبت به جنگ ترکیبی و عملیات نامتقارن غیرقابل انکاری که روسیه در حال اجرای آن در اروپا است، تمایل بیشتری به تشدید تنش دارد. این مسأله فراتر از یک بحث نظری حاشیه‌ای است. نشانه‌هایی وجود دارد که NNSD در میان افسران ارشد نظامی روسیه جایگاهی پیدا کرده؛ برای مثال، از سال ۲۰۲۵ نشریه پیشرو ستاد کل روسیه «مفکر نظامی» چندین مقاله دربارهٔ این موضوع منتشر کرده است. تمام شاخه‌های نظامی روسیه نیز نسخه‌های خود را از NNSD می‌سازند و برای کسب برتری مقایسه‌ای در اجرای آن می‌جنگند. این رقابت بین‌سرویس‌ها می‌تواند به تدریج معیارهای فشار قابل قبول زیر آستانه هسته‌ای را عادی‌سازی کرده و اولویت‌های هدف‌گیری و مدیریت تشدید تنش را شکل دهد. آستانهٔ فشار

‏🟣 ۵/۵ به‌نظر کرملین، جنگ اوکراین به‌عنوان تلاشی برای وادار کردن اروپا به بازآرایی معماری امنیتی‌اش آغاز شد. اما چشم‌انداز استراتژیک که امروز مسکو با آن مواجه است، شاید حتی تهدیدآمیزتر از آنچه در سال ۲۰۲۲ می‌خواست تغییر دهد، باشد. واشنگتن باید بپذیرد که کرملین اوکراین را نه به‌عنوان یک درگیری جداگانه، بلکه به‌عنوان بخشی از مبارزهٔ گسترده‌تر بر سر نظم استراتژیک اروپا می‌داند. هر تلاش رهبری آمریکا برای یافتن راه‌حلی در اوکراین باید منطق قلعه‌سازی نوظهور مسکو و اضطراب‌های فزاینده‌اش نسبت به اروپا را در نظر بگیرد. توافقی که تنها به میدان نبرد می‌پردازد و در عین حال تنش‌های گستردهٔ مسکو با اروپا را دست‌نخورده می‌گذارد، احتمالاً فقط یک توقف موقت در این درگیری بزرگ‌تر به‌دست خواهد داد. واشنگتن باید درک کند که فشار غیرهسته‌ای روسیه دیگر صرفاً بخشی از جنگ نیست، بلکه بخشی از استراتژی بازدارندگی مستمر آن در برابر اروپا شده است. حتی اگر مسکو به مذاکرات برای پایان جنگ بپردازد، احتمالاً همچنان از فشار نظامی علیه اوکراین و اروپا استفاده خواهد کرد. این کار به دلایل متعددی انجام می‌شود: برای هم‌راستا کردن شرایط توافق با منافع روسیه، برای پالایش نظریهٔ نوظهور بازدارندگی استراتژیک غیرهسته‌ای، و برای وادار کردن اروپا به پذیرش معماری امنیتی متفاوت. بنابراین روسیه ممکن است به ضربات دقیق علیه زیرساخت‌های حیاتی، حتی به تلاش‌های سرکوبی، و به حملات کالیبرشده با شدت‌های متفاوت در اوکراین پرداخته و همزمان دیپلماسی را ادامه دهد. با به‌کارگیری این تاکتیک‌ها، مسکو نه تنها به دنبال کسب اهرم فشار در مذاکرات با کیف است، بلکه می‌خواهد بازدارندگی استراتژیک خود نسبت به اروپا را بازگرداند. در واکنش، اروپا که به اعتبار تعهدات دولت ترامپ شک دارد و می‌خواهد عزم خود را نشان دهد، ممکن است تصمیم به تشدید تنش بگیرد. واشنگتن باید برای این احتمال آماده باشد که تلاش‌های تشدید‑شده برای پایان دادن به جنگ، همزمان با افزایش خطرهای امنیتی در اروپا رخ دهند. از آنجا که دینامیک بین اروپا و روسیه هم‌اکنون با ظن متقابل فراگیر، نظریه‌های توطئه و انتظارات جنگی شناخته می‌شود، خطر تشدید تنش ناخواسته در حال افزایش است. اقدامات هر یک از طرفین که به‌عنوان فشار محدود، سیگنال‌دهی یا اهرم فشار در نظر گرفته می‌شوند، ممکن است به‌درستی تفسیر نشوند و به‌این ترتیب چرخه‌ای خودتقویت‌کنندهٔ عمل‑پاسخ ایجاد شود که در آن تلاش هر طرف برای بازگرداندن بازدارندگی، در واقع آن را تضعیف می‌کند. به‌طرز پارادوکسیک، این دینامیک می‌تواند دقیقاً در لحظه‌ای ظاهر شود که همهٔ طرف‌ها — از جمله کرملین — به دنبال راه‌حلی خروجی هستند. هر دو، اروپا و روسیه، در خطر عبور از «نقطهٔ اوج فشار» هستند؛ پس از این نقطه، هر تهدید اضافی به استفاده از زور یا به‌کارگیری واقعی آن می‌تواند جنگ را گسترش دهد. بنابراین، چالش اصلی برای روسیه و اروپا، تقویت بازدارندگی بدون عبور از این نقطهٔ حساس است. برای واشنگتن، وظیفهٔ اصلی نه تنها میانجیگری در محتوای توافق است، بلکه یادگیری نحوهٔ تنظیم مذاکرات در حین عملیات نظامی مستمر نیز ضروری است. مسئولان ایالات متحده باید پیش‌بینی کنند که حرکات فشار از سوی همهٔ طرف‌ها چه خواهد بود، بدون این‌که این حرکات را رد دیپلماسی بدانند و بدون اجازهٔ آن‌ها برای به‌هم‌ریختن مذاکرات. واشنگتن باید به اروپا و روسیه کمک کند تا استفاده از فشار را مهار کنند پیش از آنکه معضل امنیتی آن‌ها را در یک تشدید تنش خطرناک به دام بیندازد. شما در حال خواندن یک مقاله رایگان هستید • دسترسی بدون دیوار پرداخت به مقالات جدید و بیش از یک قرن آرشیو • شش شماره در سال به صورت چاپی و آنلاین، به‌همراه مقالات صوتی • باز کردن دسترسی به برنامه Foreign Affairs برای مطالعه در حرکت ‏🔗 متن اصلی: https://www.foreignaffairs.com/russia/how-russia-sees-world-now

‏🟡 #عراق #ایران 🧠 نقشه‌ها و گرافیک‌ها – تحلیل کوتاه: چالش‌های انرژی عراق در میانه بحران هرمز ‏🏛 منبع: WINEP Iraq ‏📄 عنوان اصلی: Maps & Graphics Brief Analysis Iraq’s Energy Challenges Amid the Hormuz Crisis The recent rebound in crude exports is welcome but only partial, and officials have yet to find answers for the wider fiscal, management, and security problems impeding Iraq’s energy sector. Oct 21, 2026 ◆ Noam Raydan ‏🔎 Iraq, Hormuz, OPEC, Washington Institute, Strait of Hormuz #تحلیل_راهبردی #آمریکا #خاورمیانه #ژئوپلیتیک #WINEP_Iraq ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟡 ۲/۴ ‏📌 چکیده: در دو ماه اخیر صادرات نفت خام عراق از پایانه‌های جنوبی بصرة به‌تدریج از قطع‌و‌قاطع حمل‌ونقل تانکرها در تنگه هرمز بهبود یافته و در سپتامبر بین ۲٫۴ تا ۲٫۶ میلیون بشکه در روز رسید، هرچند هنوز کمتر از سطوح پیش‌جنگی (۳٫۴ میلیون بشکه) است. این افزایش باعث شد درآمدهای نفتی ماهانه بین ۴٫۵ تا ۵ میلیارد دلار بازگردد، اما نوسان سودها، هزینه‌های جنگی و حملات ایرانی فشارهای مالی و بودجه‌ای بغداد را تشدید کرده و باعث کاهش ارزش دینار و نارضایتی عمومی شده است. برای جبران محدودیت‌های تنگه، عراق از روش‌های انتقال کشتی‑به‑کشتی و شاتل‌سازی در خلیج عمان استفاده می‌کند و سعی دارد صادرات شمالی را از طریق خط لوله جیهان به ترکیه گسترش دهد، اما مشکلات زیرساختی، امنیتی و حملات پهپادی این مسیرها را محدود می‌کند. نوام رایدن پژوهشگر ارشد ویلیام سودهوس در مؤسسه واشنگتن است. تحلیل کوتاه افزایش اخیر صادرات نفت خام خوشایند است، اما جزئی؛ مقامات هنوز پاسخی برای مشکلات مالی، مدیریتی و امنیتی گسترده‌ای که بر بخش انرژی عراق می‌چسبند، نیافته‌اند. در دو ماه گذشته، صادرات نفت خام عراق از پایانه‌های جنوبی در بصرة به‌تدریج از قطع‌و‌قاطع حمل‌ونقل تانکرها در طول تنگه هرمز در دوران جنگ، بهبود یافت. این خبر خوبی برای بغداد بود؛ بودجه این شهر به‌طور عمده به درآمدهای نفتی وابسته است و به‌ویژه برای تأمین حقوق رو به رشد کارکنان عمومی. با این حال، نشانه‌های بهبود صادرات تنها جزئی است و نمی‌توان آن را درمانی برای چالش‌های مداوم انرژی کشور دانست؛ پیامدهای این چالش‌ها می‌تواند به‌سرعت نارضایتی عمومی و تغییرات وزارتی را برانگیزد. یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نفت اوپک هنوز به سطوح پیش‌جنگی خود از طریق بصرة نرسیده و اگر حملات کشتی‌های ایرانی در هرمز و آبراه‌های اطراف ادامه یابد، جریان صادرات احتمالاً نوسان خواهد کرد. (تا کنون حداقل بیست و هشت حمله در ماه اکتبر رخ داده است؛ برای جزئیات به ردیاب حملات دریایی مؤسسه واشنگتن مراجعه کنید.) در واقع، جنگ مشکلات دیرینه انرژی عراق را تشدید کرده و این مسأله نیازمند توجه بیشتر ایالات متحده است؛ واشنگتن می‌کوشد رابطه دوجانبه را از تمرکز امنیتی به مشارکتی مبتنی بر همکاری اقتصادی تبدیل کند. نوسان صادرات و چالش‌های مالی برآوردهای دولتی و خصوصی نشان می‌دهد که صادرات نفت از طریق بصرة در سپتامبر میان ۲٫۴ تا ۲٫۶ میلیون بشکه در روز می‌گشت، چرا که تعداد بیشتری تانکر در عمق خلیج فارس بارگیری می‌شد. این بازگشت قابل توجهی نسبت به مارس بود که صادرات زیر یک میلیون بشکه در روز سقوط کرد و نسبت به ژوئیه که حدود ۱٫۳ میلیون بشکه در روز بود. ممکن بود چند بار دیگر بارهای نفتی توسط کشتی‌هایی که سامانه شناسایی خودکار (AIS) خود را خاموش کرده بودند، ارسال شود. با این حال، همه این ارقام هنوز به‌مراتب کمتر از سطوح پیش‌جنگی است؛ در فوریه حدود ۳٫۴ میلیون بشکه در روز صادر می‌شد. تأثیر بر بودجه نیز چشمگیر بوده است. در فوریه، درآمدهای صادرات نفت تقریباً ۶٫۸ میلیارد دلار در ماه برآورد می‌شد، اما در چهار ماه نخست جنگ به حدود ۱٫۵ میلیارد دلار در ژوئن کاهش یافت. آخرین ارقام رسمی نشان می‌دهد که این درآمدها اکنون بین ۴٫۵ تا ۵ میلیارد دلار در ماه بازگشته‌اند و برخی گزارش‌ها با توجه به افزایش قیمت نفت، درآمدهای بالاتری را برآورد می‌کنند. با این حال، نوسان سودها، هزینه‌های جنگی، افزایش حملات ایرانی و عوامل مرتبط، چالش‌های مالی گسترده‌تر بغداد را تشدید کرده و مسیر بهبود بیشتر را نامطمئن ساخته است. به‌عنوان مثال، دولت اخیراً ارزش پول ملی را از ۱٬۳۰۰ به ۱٬۵۰۰ دینار عراقی برای هر دلار آمریکا کاهش داد. این اقدام به‌عنوان تلاشی برای تأمین بیشتر دینار جهت پرداخت حقوق عمومی دیده شد، اما به‌دلیل تأثیر بر قیمت‌های مصرفی، در میان شهروندان بسیار ناپسند است. به‌همین ترتیب، فشارهای نفتی و بودجه‌ای بر بخش برق که مدت‌هاست دچار مشکلات است و به بودجه دولتی وابسته است، فشار وارد کرده؛ این بخش دوباره در تابستان جاری برای تأمین برق پایدار دچار مشکل شد (به زیر مراجعه کنید). آیا بازگشت محدود است؟

‏🟡 ۳/۴ بغداد برای سازگاری با محدودیت‌های صادراتی جنگی از طریق تنگه هرمز، از روش‌های گوناگونی استفاده کرده است. اگرچه در ماه‌های اخیر برخی تانکرهای نفتی مستقیماً از بصرة به مقاصد نهایی خود حرکت کرده‌اند، داده‌های MarineTraffic و Kpler نشان می‌دهد که بارهای نفتی دیگر به‌صورت انتقال کشتی‑به‑کشتی انجام شده‌اند؛ یعنی تانکرها در بصرة بارگیری می‌شوند و در آب‌های نزدیک به فجیره (امارات متحده عربی) یا سوهار (عمان) به کشتی‌های دیگر تخلیه می‌گردند. این «تجارت شاتل» که شامل بارهای نفتی صادرکنندگان دیگر خلیج نیز می‌شود، به بازگشت جریان‌های نفتی کمک کرده است، چرا که چندین صاحب‌کشتی و چارترکننده به دلیل ریسک بالای عبور از تنگه، ترجیح می‌دهند بارها را در خلیج عمان جمع‌آوری کنند، هرچند می‌دانند زیرساخت‌های آنجا محدود است. برای مثال، تراکم در بخشی از خلیج عمان که بسیاری از انتقال‌های کشتی‑به‑کشتی در آن انجام می‌شود، به نظر می‌رسد مراحلی اضافی به فرآیند صادرات افزوده باشد؛ برخی خریداران درخواست کرده‌اند تا بارهای خود را در مراکز انتقال دیگری دریافت کنند. چنین وضعیتی زمانی رخ داد که تانکر هِلگا (Helga، IMO 9176993) اوایل اوت در بصرة بارگیری شد، سپس به آب‌های مالزی رفت و بار خود را به تانکر دیگری منتقل کرد و پس از آن در ۹ سپتامبر به منطقه خلیج بازگشت. این اطلاعات از MarineTraffic و Kpler استخراج شده است. بغداد برای جبران عدم داشتن ناوگان تانکری خود، با برنامه‌ریزی برای چارتر کردن کشتی‌های بیشتر، سعی می‌کند کنترل بیشتری بر صادرات نفتی جنوب داشته باشد. علاوه بر این، برای تشویق خریداران به بارگیری عمیق در خلیج فارس، مجبور شده است تخفیف‌های سنگینی بر روی نفت خام خود اعمال کند، چرا که عبور از تنگه هرمز خطرهای بالایی دارد. اما بر پایه اظهارات مدیرکل سازمان بازاریابی نفتی دولت (SOMO) در جلسه پارلمان در ۲۰ سپتامبر، عراق با رقابت صادرکنندگان دیگر خلیج مواجه است؛ آن‌ها به‌نظر می‌رسد تخفیف‌های عمیق‌تری نسبت به عراق ارائه داده‌اند. بغداد همچنین سعی دارد صادرات نفت خام شمالی خود را از طریق خط لوله‌ای که به مرکز مدیترانه‌ای ترکیه در جیهان متصل می‌شود، افزایش دهد و همزمان حجم‌های اضافی را از جنوب با کامیون حمل کند. اما تا سپتامبر، داده‌های Kpler و ارقامی که سخنگوی وزارت نفت اعلام کرده نشان می‌دهد صادرات عراق از طریق جیهان کمتر از ۳۰۰٬۰۰۰ بشکه در روز بوده است. این کمبود، با توجه به مشکلات زیرساختی و امنیتی مسیر شمالی، تعجب‌آور نیست. برخی میادین نفتی در منطقه کردستان به دلیل حملات پهپادی شبه‌نظام‌های همسو با ایران بهار این سال تعطیل شدند؛ تهدیدی که پیش از جنگ وجود داشته و امروز نیز ادامه دارد. میادین گاز شمالی نیز دچار اختلال مشابهی شده‌اند، به‌ویژه میدانی خور‌مور که برق‌کشی مهمی در کرکوک را تأمین می‌کند و تحت مدیریت دولت فدرال است. مشکلات قدیمی برق، اکنون بدتر شده‌اند در ماه ژوئیه، در حالی که دولت برای افزایش صادرات نفت و درآمدها می‌جنگید، با موجی آشنا از قطع‌های برق نیز دست و پنجه نرم می‌کرد. اوج تقاضا به حدود ۶۰٬۰۰۰ مگاوات رسید، اما داده‌های وزارت برق نشان می‌داد شبکه قادر به تأمین تنها حدود ۲۲٬۰۰۰ مگاوات است. علی سادی وحیب، رئیس وزارت، در جلسه‌ای پارلمانی در ۲۷ ژوئیه، جزئیات بیشتری از این بخش مشکل‌دار ارائه داد. او دلایل فنی، سیاسی و مالی بحران اخیر برق را فهرست کرد: کاهش تأمین گاز از خورمر و سایر منابع؛ اختلال در واردات حدود ۶۰۰ مگاوات برق از ترکیه به دلیل مشکلات پرداخت ناشی از فشار مالی بغداد؛ و سایر مشکلات پرداخت مربوط به گاز لوله‌ای وارداتی از جمهوری اسلامی ایران. دربارهٔ این موضوع افزود که در سفر خود به واشنگتن در ماه ژوئیه، بغداد درخواست کرد که آمریکا برای تسهیل برخی پرداخت‌ها به ایران از وجوهی که در حسابی در بانک تجاری عراق (Trade Bank of Iraq) (TBI) نگهداری می‌شود، موافقت نماید. در سال‌های گذشته، بغداد برای انتقال وجوه به حساب‌های ایرانی در TBI، درخواست معافیت از تحریم‌های آمریکا داشته است. برآورد وزیر حدود ۶٫۵ میلیارد یورو است. او به مجلس گفت: «طرف آمریکایی برخی تقاضاهایی دارد که باید رفع کنیم تا بتوانیم برخی پرداخت‌ها به طرف ایرانی را تسویه کنیم.»

‏🟡 ۴/۴ بخش برق سال‌هاست که از مداخلهٔ سیاسی مستمر، ناکارآمدی‌ها و زیان‌های مالی رنج می‌برد. این بخش به شدت به سوبسیدها و حمایت‌های بودجه‌ای وابسته است، در حالی که هنوز سامانهٔ صدور فاکتور و جمع‌آوری پرداخت مؤثری ندارد. طبق گفتهٔ وحیب، بودجهٔ ترکیبی عملیاتی و سرمایه‌گذاری وزارت برای دورهٔ سه‌سالهٔ ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ حدود ۵۴ تریلیون دینار، معادل تقریباً ۴۰ میلیارد دلار، بوده است. این رقم نشان‌دهندهٔ عدم تعادل مالی دیرینهٔ وزارت است؛ وزارت برای تأمین هزینه‌ها به میلیاردها دلار از بودجهٔ دولت وابسته است، در حالی که نمی‌تواند درآمد کافی تولید کند یا خدمات قابل اطمینانی ارائه دهد. این خطاهای سیاستی و سایر اشتباهات، بغداد را وابسته به واردات انرژی از همسایگان نگه داشته است. تأمین گاز نامطمئن جمهوری اسلامی ایران همچنان برای تولید برق در غیاب گزینه‌های کافی حیاتی است. جنگ ایران‑عراق نیز منجر به کاهش تولید گاز همراه در میادین نفتی جنوبی عراق شده است؛ این کشور در آغاز درگیری، تولید نفت را کاهش داد، چرا که گازی که به‌صورت همزمان با استخراج نفت به دست می‌آید، برای تأمین تقاضای داخلی برق کافی نیست. بحران، پروژهٔ حیاتی بین بغداد و شرکت آمریکایی اکسلریت انرژی (Excelerate Energy) برای ساخت پایانهٔ شناور یکپارچه جهت واردات گاز طبیعی مایع در خورال‌زُبیر را نیز به تعویق انداخت. اکسلریت قرار بود تابستان جاری واحد ذخیره‌سازی و گازساز شناور را مستقر کند، اما جنگ باعث شد این طرح حداقل تا سال ۲۰۲۷ به تعویق بیفتد. در ۱۷ ژوئیه، کریس رایت، وزیر انرژی ایالات متحده، در یک اجلاس تجاری سطح‌بالا از توافق‌های جدید دولت عراقی با شرکت‌های آمریکایی تحسین کرد و گفت: «فضای زیادی برای پیشرفت در عراق وجود دارد؛ می‌توان تولید نفت را افزایش داد، وابستگی به همسایگان خصمانه را کاهش داد و آزادی، رفاه و انرژی فراوان را به مردم عراق آورد.» شرایط کنونی این اهداف را به‌سرعت دشوار می‌کند، اما فرصت‌هایی برای تأمین و شاید تسریع برخی پروژه‌هایی که به دلیل جنگ ایران به تعویق افتاده‌اند، وجود دارد. بارزترین پروژه، پروژه گاز مایع (LNG) با شرکت Excelerate Energy است که می‌تواند با تنوع‌بخشی به تأمین سوخت عراق، کاهش وابستگی آن به گاز ایرانی و تقویت تدریجی امنیت انرژی، شراکت اقتصادی دوطرفه را پیش برد. پلتفرم گازی جدید انتظار می‌رود تا اواسط ۲۰۲۷ به بهره‌برداری برسد و به دلیل اهمیت برای امنیت انرژی عراق و اولویت‌های انرژی ایالات متحده، اجرای آن نیازمند نظارت دقیق باشد—به‌ویژه اگر تنش‌های نظامی در تنگه هرمز ادامه یابد. در همین حال، برخی مقامات ایالات متحده و عراق، ساخت خطوط لوله به کشورهای همسایه، از جمله به بندر بانیاس در سوریه، را تشویق می‌کنند. هدف این است که برای صادرات جنوبی عراق مسیر دوم فراهم شود و وابستگی به مسیر هرمز کاهش یابد. اما هنوز روشن نیست که آیا بغداد می‌تواند موانع مالی، سیاسی و بوروکراتیک پیشین را پشت سر بگذارد؛ حتی اگر پروژهٔ سوریه آغاز شود، تکمیل آن چندین سال زمان خواهد برد. نوام ریدان (Noam Raydan) پژوهشگر ارشد Sudhaus در مؤسسه واشنگتن (The Washington Institute) و هم‌آفرین پورتال Maritime Spotlight است. ‏🔗 متن اصلی: https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/iraqs-energy-challenges-amid-hormuz-crisis

‏🔷 #آمریکا #بریتانیا 🧠 ناتو 3.0 یک شرط خطرناک است ‏🏛 منبع: Foreign Policy ‏✍️ نویسنده: Rebecca Lissner and Turner Ruggi ‏📄 عنوان اصلی: NATO 3.0 Is a Dangerous Gamble ‏🔎 Russia, NATO, nuclear weapons, RUSI, United States #تحلیل_راهبردی #چین #جهانی #جنگ #روابط_بین_الملل #Foreign_Policy ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔷 ۲/۸ ‏📌 چکیده: مقالهٔ منتشر شده توسط اندیشکدهٔ سلطنتی خدمات متحد (RUSI) به بررسی تحول استراتژی و دکترین هسته‌ای روسیه می‌پردازد و نشان می‌دهد این کشور در نقطهٔ عطفی قرار دارد که دو روند پیشین—ادراک رشد توانایی هدف‌گیری ضد‑نیروی ایالات متحده و بهبود دفاع‌های هوایی‑موشکی در اروپا—ممکن است انعطاف‌پذیری استفاده از سلاح‌های هسته‌ای را محدود کنند. نویسندگان استدلال می‌کنند تهدیدهای ضد‑نیروی و کاهش قابلیت دومین ضربه می‌تواند روسیه را به استفادهٔ گسترده‌تر از سلاح‌های هسته‌ای در صورت بروز تنش‌های جدی سوق دهد، در حالی که پیشرفت‌های دفاعی غربی می‌تواند این گزینه‌ها را محدودتر سازد. همچنین، ظهور چین به‌عنوان همتای هسته‌ای سوم به‌نظر نمی‌رسد مزیتی خالص برای روسیه باشد و ممکن است به‌دلیل ایجاد فشار بر توانمندی‌های ایالات متحده در اقیانوس آرام، به‌عنوان تهدیدی تلقی شود. ۱۹۴ سال تفکر مستقل در زمینه دفاع و امنیت انستیتوی سلطنتی خدمات متحد (Royal United Services Institute – RUSI) قدیمی‌ترین اندیشکده دفاع و امنیت در جهان و پیشروترین اندیشکده در بریتانیا است. مأموریت آن اطلاع‌رسانی، تأثیرگذاری و ارتقای گفتمان عمومی درباره جهانی ایمن‌تر و پایدارتر است. RUSI یک مؤسسه مبتنی بر پژوهش است که تحلیل‌های مستقل، کاربردی و نوآورانه برای پاسخ به چالش‌های پیچیده امروزی تولید می‌کند. از زمان تأسیس در سال ۱۸۳۱، RUSI بر اعضای خود برای حمایت از فعالیت‌هایش تکیه کرده است. به‌همراه درآمدهای حاصل از پژوهش، انتشارات و همایش‌ها، RUSI استقلال سیاسی خود را به‌مدت ۱۹۴ سال حفظ کرده است. Royal United Services Institute for Defence and Security Studies Whitehall London SW1A 2ET United Kingdom +44 (0)20 7747 2600 RUSI یک مؤسسه خیریه ثبت‌شده (شماره ۲۱۰۶۳۹) است. محتوای این نشریه صرفاً برای اطلاع عمومی ارائه می‌شود و جایگزین مشاوره تخصصی نمی‌شود؛ پیش از اتخاذ یا خودداری از هر اقدام بر پایه محتوای این نشریه، باید مشاوره حرفه‌ای یا تخصصی دریافت کنید. دیدگاه‌های بیان‌شده در این نشریه متعلق به نویسندگان است و لزوماً بازتاب‌دهنده نظرات RUSI یا هر نهاد دیگری نیست. در حدی که قانون اجازه می‌دهد، RUSI در قبال هرگونه خسارت یا زیان، چه پیش‌بینی‌شده و چه غیرپیش‌بینی‌شده (از جمله در موارد توهین) ناشی از تکثیر، تکیه یا استفاده از این نشریه یا هر اطلاعاتی که در آن گنجانده شده توسط شما یا شخص ثالث، مسئولیتی ندارد. اشاره به RUSI شامل مدیران و کارمندان آن می‌شود. RUSI Occasional Paper, August 2025. ISSN 2397‑0286 (online) تصویر روی جلد: رژه نظامی به مناسبت هفتاد و هشتمین سالگرد پیروزی در جنگ بزرگ میهن‌پرستانه، با تشکر از دفتر مطبوعات و اطلاعات ریاست‌جمهوری ii فهرست مطالب تشکر و قدردانی iii خلاصه اجرایی 1 نتایج کلیدی 1 مقدمه 3 I. درک انعطاف‌پذیری در برنامه‌ریزی هسته‌ای 5 II. تحول سیاست و استراتژی هسته‌ای روسیه پیش از حملهٔ 2022 به اوکراین 8 1993–2020: تحول یک نسخهٔ روسی از پاسخ انعطاف‌پذیر 8 2017–2020: دوره‌ای از کاهش انعطاف‌پذیری روسیه 15 III. تداوم و تغییر: درس‌هایی از اوکراین و محیط استراتژیک و عملیاتی در حال تحول 27 جنگ در اوکراین و پیامدهای آن برای بازدارندگی هسته‌ای روسیه 28 IV. تعادل استراتژیک در حال تحول با ایالات متحده 40 دیدگاه‌های روسیه درباره تأثیر استراتژیک طرف‌های سوم 44 V. خرید و به‌کارگیری توانمندی‌ها 47 VI. پیامدها برای بازدارندگی متفقین 50 دربارهٔ نویسندگان 52 iii تشکر و قدردانی این نشریه توسط ابتکار استراتژیک روسیه، فرماندهی اروپایی ایالات متحده تأمین مالی شده است. نظرات بیان‌شده در این نشریه لزوماً نمایانگر دیدگاه‌های وزارت دفاع یا دولت ایالات متحده نیست. 1 خلاصه اجرایی هدف این مقاله بررسی روندهای استراتژی، سیاست و برنامه‌ریزی سلاح‌های هسته‌ای روسیه است، به‌ویژه با تمرکز بر سلاح‌های هسته‌ای زیراستراتژیک. مقاله در دو بستر بررسی می‌شود: 1‑ سیاست اعلامی جدید روسیه درباره جنگ در اوکراین. ۲. ساختار در حال تغییر نظام بین‌المللی در رابطه با قدرت‌های هسته‌ای، به‌دلیل ظهور چین به‌عنوان همتای هسته‌ای سوم در کنار ایالات متحده و روسیه، مورد بررسی قرار می‌گیرد. مقاله به عواملی می‌پردازد که می‌توانند هم ثبات و هم تغییر در برنامه‌ریزی هسته‌ای روسیه را به‌بار آورند.

‏🔷 ۳/۸ نتایج کلیدی نشان می‌دهد استراتژی هسته‌ای روسیه در نقطه عطفی قرار دارد که توسط دو روند شکل گرفته است؛ هر دو پیش از جنگ اوکراین مشهود بودند. اولین روند، ادراک رشد توانایی ایالات متحده در هدف‌گیری ضد نیروی است که ترکیبی از قابلیت‌های معمولی و هسته‌ای را به‌کار می‌گیرد. دومین روند، احتمال این است که بهبود دفاع‌های هوایی و موشکی در سطح عملیات در اروپا، برای مفاهیم پیش از جنگ اوکراین روسیه درباره استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به‌صورت تنظیم‌شده یا دوزی، در چارچوب یک جنگ منطقه‌ای، مانعی ایجاد کند. تهدید ضد نیروی انگیزهٔ شدیدی برای به‌کارگیری سلاح‌های هسته‌ای در مقیاسی بزرگ‌تر از استفادهٔ دوزی ایجاد می‌کند، به‌ویژه وقتی که این تهدید به سامانه‌های سطح عملیات وابسته باشد و با توجه به خطرات تشدید تنش تدریجی در غیاب قابلیت دومین ضربهٔ پایدار. عملکرد سامانه‌های دفاع هوایی غربی در اوکراین احتمالاً نگرانی دوم را تقویت خواهد کرد. هر دو نگرانی در تغییرات سیاست اعلامی روسیه از سال ۲۰۲۰ به‌بعد، و همچنین در مضامین ادبیات نظامی و برنامه‌های خرید سلاح‌های این کشور در همان دوره، بازتاب یافته‌اند. اگرچه شواهد دربارهٔ دیدگاه‌های روسیه نسبت به ظهور چین به‌عنوان همتای هسته‌ای سوم محدود است، آنچه موجود است نشان می‌دهد این امر لزوماً به‌عنوان مزیتی خالص تلقی نمی‌شود. ممکن است این به‌دلیل انگیزه‌ای باشد که چین برای مستقر کردن توانمندی‌های ایالات متحده در سطح عملیات در اقیانوس آرام ایجاد می‌کند؛ اقدامی که روسیه آن را تهدیدآمیز می‌داند. ۲. تکامل دکترین هسته‌ای روسیه سیدهارت کاوشال (Sidharth Kaushal) و داریا دولزیکوا (Darya Dolzikova) این به این معنا نیست که روسیه در مسیر قطعی از دست دادن قابلیت دومین ضربه یا توانایی به‌کارگیری انعطاف‌پذیر سلاح‌های هسته‌ای زیراستراتژیک قرار دارد. موفقیت تلاش‌های اروپا و سایر کشورها برای ایجاد هر دو دفاع هوایی و موشکی یکپارچه در سطح عملیات (IAMD) و توانمندی‌های ضربه عمیق، نقش مهمی دارد؛ روسیه احتمالاً این‌ها را به‌عنوان تکمیل‌کنندهٔ زرادخانه هسته‌ای ایالات متحده می‌بیند. همچنین ثبات تعهدات ایالات متحده به اروپا عامل تعیین‌کننده‌ای است. علاوه بر این، روسیه گزینه‌های متعددی برای خنثی‌سازی ریسک ناشی از توانمندی‌های حملهٔ سریع معمولی همراه با سلاح‌های هسته‌ای و IAMD دارد؛ از جمله سامانه‌های جدید در سطح عملیات و قابلیت‌های ضدفضای مؤثرتر. مسیر پیش رو به‌هیچ وجه قطعی نیست. با این حال، شواهد موجود نشان می‌دهد که ارتباط صریح سرمایه‌گذاری‌ها در IAMD و توانمندی‌های ضربه عمیق با نگرانی‌های روسیه می‌تواند آزادی این کشور در به‌کارگیری سلاح‌های هسته‌ای به‌عنوان ابزار فشار را محدود کند. محدود کردن روسیه هزینه‌ای دارد. تحولات که آزادی عمل ادراک‌شدهٔ روسیه را پیش از بروز درگیری محدود می‌کنند، می‌توانند کنترل تشدید تنش در داخل یک درگیری را نیز دشوارتر سازند؛ پارادوکسی که «پایداری‑ناآرامی» نامیده می‌شود. ۳. مقدمه این مقاله به بررسی تحول درک استراتژیک هسته‌ای روسیه می‌پردازد و به‌ویژه بر این ایده تمرکز دارد که روسیه در نقطه عطفی قرار دارد که ممکن است برخی از گزینه‌های استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به‌عنوان ابزار اجباری (نه به‌عنوان توانایی جنگی) در سطح تئاتری را از دست بدهد. از پایان جنگ سرد، روسیه به‌تدریج مجموعه‌ای از گزینه‌های هسته‌ای انعطاف‌پذیر در سطح تئاتر توسعه داده تا معایبی که خود ادراک می‌کرد، به‌ویژه نسبت به ناتو، جبران کند. اما مجموعه‌ای از تحولات استراتژیک، فناوری و ژئوپولیتیکی — که بسیاری از آن‌ها در مسکو به‌عنوان نشانه‌ای از احتمال اتخاذ موضع مقابله‌ای ایالات متحده تفسیر می‌شوند — محاسبه‌ای که استراتژی بازدارندگی روسیه را پایه‌ریزی می‌کرد، دگرگون کرده‌اند.

‏🔷 ۴/۸ نگرانی‌های دیرینه روسیه درباره قابلیت بقاپذیری توانمندی‌های هسته‌ای‌اش در مواجهه با توانمندی‌های در حال تحول ایالات متحده — از جمله ضربات دقیق با برد طولانی، دفاع موشکی پیشرفته و معرفی گزینه‌های هسته‌ای کم‌بار — از سال ۲۰۱۷ تشدید یافته و محور اصلی این تحول است. فرسایش توافق‌نامه‌های کنترل سلاح (به‌ویژه پیمان نیروهای هسته‌ای میان‌برد INF) و گسترش سامانه‌های ناتو که می‌توانند دارایی‌های روسیه را در زمان کوتاه هدف قرار دهند، این نگرانی‌ها را تشدید کرده‌اند. در کنار این، جنگ اوکراین، نگرانی‌های پیش از جنگ درباره محدودیت‌های مفاهیم روسیه برای به‌کارگیری تدریجی توانمندی‌های ضربه‌ای را تقویت کرده است. به‌نظر می‌رسد این امر فرضیات پیش‌جنگ درباره قابلیت بقاپذیری سکوها را به‌روز کرده و برنامه‌ریزی و توانمندی‌های ISR را تحت فشار قرار داده — تحولی که امکان مقابله سنتی در یک جنگ منطقه‌ای با ناتو را زیر سؤال می‌برد. در واکنش به این تحولات، نویسندگان بر این باورند که روسیه ممکن است به موقعیتی مجبور شود که استفاده از سلاح‌های هسته‌ای را نه به‌عنوان ابزار اجباری برای تشدید تنش، بلکه به‌عنوان ضرورت پرخطر جنگی برای حفظ بقاپذیری بازدارندگی گسترده‌اش ببیند. این مسیر پیامدهای مهمی برای آزادی مانور روسیه دارد. این روند قطعی نیست و سامانه‌هایی چون موشک اورشنیک، پرتابگرهای متحرک (TEL) و سامانه‌های دفاع موشکی بالستیک (BMD) مانند S‑500 می‌توانند کاهش خطر فراهم کنند. بنابراین دقیق‌تر می‌توان گفت روسیه هم‌اکنون در نقطه عطفی است که بر پایه مسیر فعلی‌اش، خطر از دست رفتن گزینه‌های انعطاف‌پذیری اجباری به‌صورت فزاینده‌ای محدود می‌شود. وقوع این مسأله به سرمایه‌گذاری‌های متحدان بستگی دارد. پیامدهای این موضوع برای سیاست متحدان این است که تحولات در اروپا — از جمله استقرار دفاع هوایی و موشکی یکپارچه (IAMD) و دفاع بالستیک معتبرتر — می‌توانند فرضیات روسیه درباره امکان‌پذیری استفاده اجباری از سلاح هسته‌ای را محدود کنند. ۴. تکامل دکترین هسته‌ای روسیه سیدهارت کاوشال و داریا دولزیکووا این مفهوم را به کار می‌برند، به‌ویژه وقتی که در کنار ذخایر هسته‌ای ایالات متحده مورد بررسی قرار می‌گیرد. با این حال، بر پایه پارادوکس ثبات‑ناپایداری، همان پیشرفت‌ها که توان اعمال فشار را محدود می‌سازند و به بازدارندگی کلی می‌افزایند، کنترل تشدید تنش درون‌درگیری را دشوارتر می‌کنند. این تعادل‌سنجی باید مدنظر قرار گیرد. فصل I به بررسی عواملی می‌پردازد که پیش‌بینی می‌کنند یک دولت تا چه حد مایل است سلاح‌های هسته‌ای را به‌صورت انعطاف‌پذیر و تدریجی به کار گیرد. فصل II مروری کوتاه بر سیر تحول استراتژی هسته‌ای روسیه در سه دههٔ گذشته ارائه می‌دهد. اگرچه بخش عمده‌ای از این فصل خلاصه‌ای از پژوهش‌های پیشین است، یکی از نویسندگان ادعای کلیدی خود را مطرح می‌کند: پس از سال ۲۰۱۷، ترس روس‌ها از نیروی متقابل ایالات متحده به‌ویژه تشدید یافت و این خطر می‌تواند توان روسیه برای به‌کارگیری سلاح‌های هسته‌ای به‌صورت تدریجی را محدود کند، مشروط بر این‌که این خطر کنترل نشود. فصل‌های III و IV به بررسی پیامدهای کارزار حمله روسیه در اوکراین می‌پردازند؛ از جمله تأثیر آن بر مفاهیم روسیه دربارهٔ میزان استفاده، به‌کارگیری نیرو و چگونگی تأثیر روندهای استراتژیک گسترده‌تر بر آزادی عمل روسیه. این مقاله ادعای ارائهٔ ارزیابی قطعی از مسیر دکترین هسته‌ای روسیه را ندارد؛ بسیاری از روندهای مطرح‌شده قابل بازگشت هستند و از دست رفتن انعطاف‌پذیری در روسیه نتیجهٔ حتمی نیست. هدف مقاله شناسایی عوامل و روندهایی است که توان روسیه برای استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به‌عنوان ابزار اجباری و انعطاف‌پذیر را تحت تأثیر قرار می‌دهند و با ارائهٔ ارزیابی از عوامل مؤثر (به‌عنوان مثال با ابزارهایی چون زنجیره‌های مارکوف) به تحلیل‌های بعدی و رسمی‌تر یاری می‌رساند.

‏🔷 ۵/۸ تحلیل بر پایهٔ چندین منبع انجام شده است. برداشت‌های روسی تا حد امکان به‌صورت مستقیم از منابعی چون نشریات نظامی، اسناد سیاستی و سخنرانی‌های ردهٔ بالای رهبری استخراج می‌شود. در حوزه‌هایی که مشاهدهٔ مستقیم باورهای روسی دشوار است—به‌ویژه به دلیل کمبود شواهد معاصر دربارهٔ کارزار حمله در اوکراین—مقاله با مقایسهٔ برداشت‌های پیش‌جنگی روسیه با نتایج مشاهده‌شده، استنتاج‌های منطقی دربارهٔ درس‌های احتمالی می‌گیرد. اگرچه این استنتاج‌ها فرآیندی پرچالش هستند، چرا که فرضیاتی دربارهٔ ادراکات بازیگر می‌گذارند، می‌توان ارزیابی احتمالی انجام داد به شرطی که داده‌های مربوط به پیش‌فرض‌ها و ترجیحات پیشین بازیگر شناخته شده و شرایط مؤثر بر درس‌ها درک شده باشد. این روش همان‌گونه است که دانشمندان سیاسی «آزمون حلقه‌ای» را توصیف می‌کنند: تأیید این‌که معیارهای لازم برای اعتبار یک فرضیه برآورده شده و این فرضیه توضیح یا پیش‌بینی محتمل‌تری نسبت به سایر فرضیه‌های معتبر ارائه می‌دهد (بدون اینکه به‌طور قطعی ثابت شود).¹ ۱. اندرو بنت (Andrew Bennett) و الکساندر ال جورج (Alexander L George)، Case Studies and Theory Development in the Social Sciences (Cambridge: MIT Press, 2005)، ص. ۱۱۷. ۵. I. درک انعطاف‌پذیری در برنامه‌ریزی هسته‌ای ۲. ویپین نارنگ (Vipin Narang)، Nuclear Strategy in the Modern Era: Regional Powers and International Conflict (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2018)، ص. ۲۰. ویپین نارنگ (Vipin Narang)، Nuclear Strategy in the Modern Era: Regional Powers and International Conflict (Princeton, NJ: Princeton University Press, 2018)، ص. ۲۰. دکترین هسته‌ای یک کشور می‌تواند بسته به چندین پارامتر متفاوت باشد. نخست و واضح‌ترین نکته این است که آستانه‌های هسته‌ای می‌توانند بالا یا پایین بروند تا سناریوهای سنتی را در بر گیرند؛ بازیگران سنتی ضعیف‌تر غالباً آستانه‌های هسته‌ای پایین‌تری می‌پذیرند و به این ترتیب استفاده از سلاح هسته‌ای را به شکست‌های جنگ سنتی پیوند می‌زنند. دومین عامل، فرضیاتی است که دکترین هسته‌ای را پایه‌گذاری می‌کند؛ کشوری که موضع نسبتاً غیرقابل انعطاف اتخاذ می‌کند، بر این باور است که تهدید صرف استفاده از سلاح هسته‌ای به اندازه‌ای خطرناک است که بازدارندگی کافی ایجاد کند؛ در مقابل، در رویکرد انعطاف‌پذیرتر، کشور بر ضرورت داشتن گزینه‌های قابل باور برای استفاده از سلاح هسته‌ای تأکید می‌کند که دشمن بتواند آن را واقعی بپذیرد. حداکثر کردن اعتبار ممکن است زمانی مطلوب باشد که ضعف نسبی نظامی سنتی کشور، آن را به تکیه بر قابلیت‌های هسته‌ای برای بازدارندگی وادار کند. همچنین، انتظار استفاده از سلاح‌های هسته‌ای بر سرزمین خود—به‌ویژه در صورت تجاوز—می‌تواند توسعه گزینه‌های کم‌قدرت را تحریک نماید. به‌عنوان مثال، در دوران دولت آیزنهاور، دکترین پاسخ گسترده (massive retaliation) غیرقابل انعطاف بود و این چشم‌انداز برای بازدارندگی اتحاد جماهیر شوروی (USSR) کافی تلقی می‌شد، حتی اگر ایالات متحده (US) خسارات قابل‌توجهی در تبادل بعدی متحمل شود. حتی احتمال تحقق این تهدید به‌عنوان بازدارنده‌ای کافی پیش‌بینی می‌شد. سیاست هسته‌ای فرانسه که به‌طور عمده استفاده انعطاف‌پذیر از سلاح‌های هسته‌ای را—به‌جز به‌عنوان شلیک هشدار پیش‌استراتژیک—رد می‌کند، نیز می‌تواند از همین منظر مورد بررسی قرار گیرد. در مقابل، منطق پاسخ انعطاف‌پذیر و دکترین اشلسینگر (Schlesinger Doctrine) این تصور را داشت که رئیس‌جمهور ایالات متحده (US) مجموعه‌ای از برنامه‌های هدف‌گیری استراتژیک محدود داشته باشد و فرمانده عالی متفقین اروپا (SACEUR) نیز در استفاده از سلاح‌های سطح تئاتری—در صورت اجازه—انعطاف بیشتری داشته باشد. این نمونه‌ای از رویکرد حداکثر کردن ریسک است که برای نشان دادن به اتحاد جماهیر شوروی (USSR) طراحی شده؛ همان‌طور که جیمز اشلسینگر (James Schlesinger)، وزیر دفاع ایالات متحده، اظهار داشت، ایالات متحده می‌تواند از سلاح‌های هسته‌ای خود استفاده کند.