‏💠 #چین #آمریکا 🧠 جدال بر سر آنچه چین می‌خواهد ‏🏛 منبع: EAF Northeast Asia ‏📄 عنوان اصلی: The struggle over what China wants ‏🔎 International Security, The Long Game, Rush Doshi, Xi Jinping, Dave Kang #تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #ژئوپلیتیک #روابط_بین_الملل #EAF_Northeast_Asia ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏💠 ۲/۳ ‏📌 چکیده: مقاله‌ای در International Security (آگوست ۲۰۲۵) با بررسی ۱۲٬۰۰۰ مقاله رسمی چین و سخنرانی‌های شی جین‌پینگ نتیجه گرفت چین صرفاً یک قدرت وضعیت موجود با اهداف جهانی محدود است؛ در مقابل، راش دوشی در کتاب The Long Game (۲۰۲۱) استدلال می‌کند پکن استراتژی بلندمدتی برای جایگزینی نفوذ ایالات متحده دنبال می‌کند و روش‌شناسی متفاوتی با استفاده از منابع رسمی و غیررسمی به کار می‌گیرد. این مناظره نشان می‌دهد که شناخت نیت‌های چین نه تنها به تحلیل متنی بلکه به مقایسه گزینه‌های جایگزین، ردیابی تغییرات زمانی و درک عوامل روان‌شناختی مانند اضطراب و ترس نیاز دارد. مطالعات اخیر (مارس ۲۰۲۶) نیز اختلاف بین دیدگاه‌های پژوهشگران و سیاستگذاران ایالات متحده را برجسته می‌کند؛ پژوهشگران به‌دنبال شواهد قابل‌اعتماد هستند، در حالی که سیاستگذاران بیشتر تحت تأثیر ارزش‌های سیاسی و منافع نهادی عمل می‌نمایند. بحث جاری درباره این سؤال که چین چه می‌خواهد، هنوز به اجماعی نرسیده است. برخی ممکن است فکر کنند توافق میسر است به شرطی که اختلافات روش‌شناختی حل شوند، اما تعداد کمی به این نکته پی می‌برند که شکاف اصلی در این مناظره، اپیستمولوژیک است نه روش‌شناختی. در آگوست ۲۰۲۵، دیو کانگ، جکی وانگ و زنوبیا چان مقاله‌ای با داوری همتا در نشریه International Security تحت عنوان «چین چه می‌خواهد؟» منتشر کردند که به این نتیجه رسید چین یک قدرت وضعیت موجود با اهداف جهانی محدود است و نه دولتی تجدیدنظرگر که به دنبال گسترش چشمگیر قدرت و بازآرایی نظم جهانی باشد. این مقاله مناظرهٔ قابل‌توجهی برانگیخت. در همان ماه، همان نشریه چهار پاسخ انتقادی منتشر کرد که همگی بر مسایل روش‌شناختی متمرکز بودند. انتقادی که به‌خوبی توسعه یافته است، از طرف راش دوشی، مشاور ارشد سیاست پیشین دولت بایدن، ارائه شد. کتاب او در سال ۲۰۲۱ با عنوان The Long Game به نتیجهٔ مخالف رسید: پکن استراتژی بلندمدتی را برای جایگزینی نفوذ ایالات متحده در سطح منطقه‌ای و جهانی دنبال کرده است. این مسأله سؤال را برمی‌انگیزد که چه روشی می‌تواند به‌دقت نیت‌های چین را آشکار کند. کانگ، وانگ و چان نیت را از طریق تحلیل گستردهٔ 12٬000 مقالهٔ رسمی چین ارزیابی کردند و همچنین صدها سخنرانی شی جین‌پینگ را به‌صورت کیفی مطالعه کردند. اما دوشی استدلال می‌کند که نویسندگان با «چین‌چین‌کردن» از مجموعه‌ای بسیار محدود از منابع چینی، نتایج نادرستی استخراج کرده‌اند و «عدم وجود شواهد را به‌عنوان شواهد عدم وجود تفسیر کرده‌اند». روش او، اقدامات چین را در کنار شواهد متنی می‌سنجد و از مجموعه‌ای دقیق‌تر از منابع رسمی و غیررسمی بهره می‌گیرد. با این حال، یک تقاطع روش‌شناختی ثابت و دقیق نه تنها مستلزم تحلیل بیانیه‌های رسمی و داخلی، نوشته‌های نخبگان، تصمیمات سیاستی و رفتار واقعی است، بلکه نیازمند مقایسه این تصمیمات با گزینه‌های جایگزین و ردیابی تغییرات در طول زمان نیز می‌باشد. هیچ‌یک از این دو انتقاد به‌طور کامل این معیار را برآورده نمی‌کند. فراتر از روش‌شناسی، این مناظره محدودیت‌های رشته‌ای روابط بین‌الملل و علوم سیاسی را نیز نشان می‌دهد. درک نیت، به همان اندازه یک فرآیند روان‌شناختی است که یک فرآیند تحلیلی است؛ احساسی همچون اضطراب و ترس نیز در آن نقش دارد. رابرت جرویس به‌خوبی نقش روان‌شناسی را در شکل‌گیری برداشت‌های نادرست آمریکا از نیت‌های مخرب اتحاد جماهیر شوروی در دوران جنگ سرد بررسی کرده است. به عبارت دیگر، برای نزدیک‌تر شدن به شناخت نیت‌های یک رقیب، باید سازوکاری تحلیلی وجود داشته باشد که بتواند با احساساتی چون اضطراب و ترس کنار بیاید. سؤال سوم این است که آیا می‌توان نیت‌های چین را در فضایی سیاسی که با بی‌اعتمادی متقابل شکل گرفته، به‌طور معناداری ارزیابی کرد. در حالی که کانگ، وانگ و چان پس از بررسی 12٬000 مقاله و سخنرانی به این نتیجه رسیدند که چین قصد تبدیل به هژمونی جهانی را ندارد، منتقدان ممکن است ادعا کنند پکن به سادگی نیت‌های خود را پنهان می‌کند؛ ادعایی که هیچ مقدار شواهد تجربی نمی‌تواند این ادعا را رد کند.

‏💠 ۳/۳ راه‌حل ساده برای این معمای شناختی این است که ظرفیت را مستقیماً با نیت معادل کنیم، اما این کار خطرناک است. توانمندی نشان می‌دهد یک کشور چه کاری می‌تواند انجام دهد، نه لزوماً چه کاری می‌خواهد. توانمندی‌های چین واقعی‌اند: ذخیره هسته‌ای‌اش در حال گسترش است، نیروی دریایی‌اش عظیم است و هزینه نظامی پکن قابل‌ملاحظه است. اما یک کشور می‌تواند برای دلایل متعددی این توانمندی‌ها را به‌دست آورد؛ از جمله بازدارندگی، نگرانی نسبت به توانمندی‌های رقیب، نیاز به نمایش قدرت برای مخاطبان داخلی، رقابت منافع بوروکراتیک و احساس ضرورت تقویت امنیت در برابر آیندهٔ نامشخص. این مسأله سؤال دشواری را برمی‌انگیزد: آیا تغییر توانمندی‌ها می‌تواند به تغییر نیت منجر شود؟ دوشی (Doshi) می‌گوید که گسترش توانمندی‌های چین سرعت عملیاتی‌اش را تغییر داده و تحمل ریسک را افزایش داده است؛ و رفتارهایش، از جمله درگیری‌ها با همسایگان، باید در ارزیابی نیت‌هایش گنجانده شود. چالش معرفتی در سنجش نیت‌های چین، به‌دلیل تشدید رقابت ایالات متحده‑چین، فوریت بیشتری پیدا کرده است. همان‌طور که یک مفسّر می‌گوید، سؤال «چین چه می‌خواهد» آن‌قدر همیشگی شده که اکنون به‌عنوان یک ژانر مستقل شناخته می‌شود. شاید ارزش اصلی مقالهٔ کانگ، وانگ و چان، بازگشایی بحثی باشد که پیش از آن به‌سرعت به‌عنوان حل‌شده تلقی می‌شد. این بحث تنش عمیق‌تری نهادی را نشان می‌دهد. مطالعه‌ای در مارس ۲۰۲۶ نشان داد که سیاستگذاران ایالات متحده به‌مراتب بیشتر چین را به‌عنوان تهدید می‌پندارند تا پژوهشگران اندیشکده، دانشگاهی و عموم. یک توضیح ممکن این است که پژوهشگران و دانشگاهیانی که به‌دنبال اعتبار علمی هستند، بر تولید شواهد قابل‌اعتماد و قابل رد درباره نیت‌های چین متمرکزند، در حالی که سیاستگذاران بیشتر با ارزش‌های سیاسی، تعهدات ایدئولوژیک و منافع نهادی نخبگان قدرتمند همسو می‌شوند. همان مطالعه نشان می‌دهد که میان پژوهشگران و دانشگاهی‌ها، کارشناسان امنیت خودشناخته نسبت به چین تهدید بیشتری احساس می‌کنند نسبت به کارشناسان شرق آسیا خودشناخته. این تقسیم معرفتی با صرف دقت روش‌شناختی حل نمی‌شود؛ بلکه باید فراتر از روش‌شناسی رفته و بررسی کنیم ژئوپلیتیک چگونه تولید دانش را شکل می‌دهد و این دینامیک‌های قدرت به نوبهٔ خود تعیین می‌کنند کدام رویکرد در پاسخ به سؤال «چین واقعاً چه می‌خواهد» برتری دارد. از همه مهم‌تر، همان‌طور که دیوید مک‌کورت (David McCourt)، جامعه‌شناس تولید دانش استدلال می‌کند، باید بپذیریم که تخصص درباره چین همیشه حوزه‌ای از «مبارزهٔ شدید» بر سر تخصص است و شناخت ما از چین به همان اندازه به «عقاید» حرفه‌ای و «گرایش‌های نهادی» خودمان بستگی دارد که به «توزیعات عینی در تعادل قدرت بین‌المللی» واکنش نشان می‌دهیم. وانینگ سان (Wanning Sun) استاد مطالعات رسانه و ارتباطات در دانشگاه فناوری سیدنی است. ‏🔗 متن اصلی: https://eastasiaforum.org/2026/10/21/the-struggle-over-what-china-wants/

‏⭐ #مولداوی #روسیه 🧠 مبارزهٔ مولدووا در برابر مداخلهٔ کرملین با آزمون انتخابات گاگوزیا مواجه می‌شود ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Laurențiu Pleșca, Will Kingston-Cox ‏📄 عنوان اصلی: Moldova’s fight against Kremlin interference faces Gagauzia election test ‏🔎 Gagauzia, EU integration, Kremlin, Chișinău, Russian interference #تحلیل_راهبردی #جهانی #ژئوپلیتیک #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏⭐ ۲/۴ ‏📌 چکیده: در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ گاگوزیای خودمختار مولدووا انتخابات فرماندار و مجلس مردم را برگزار می‌کند؛ این انتخابات پس از تغییر قوانین انتخاباتی ملی که نظارت مرکزی را تقویت و نقش نهادهای منطقه‌ای را محدود کرده، در چارچوب قانون اساسی مولدووا برگزار می‌شود. با توجه به تاریخچهٔ خودمختاری گاگوزیا از سال ۱۹۹۴ و بند تضمینی حق تعیین سرنوشت در صورت از دست رفتن استقلال مولدووا، بیش از ۹۵ درصد رأی‌دهندگان در همه‌پرسی اکتبر ۲۰۲۴ به مخالفت با اصلاحات اروپایی‌گرایانه پرداختند. ناظران بین‌المللی به تأمین مالی غیرقانونی روسیه برای خرید آرا و دستکاری اطلاعات اشاره کرده و تأکید می‌کنند که حفظ رقابت دموکراتیک معنادار در این منطقه نیاز به پیشگیری از مداخله خارجی دارد. پایداری دموکراتیک مولدووا در آزمونی واضح در ۱۵ نوامبر قرار می‌گیرد؛ آن روز گاگوزیای خودمختار فرماندار و مجلس مردم جدیدی را برمی‌گزینند. در این منطقه جنوبی، اقداماتی که به منظور دفاع از دولت مولدووا در برابر مداخله روسیه اتخاذ می‌شود، می‌توانند به عنوان نشانه‌ای از این برداشت تعبیر شوند که پیگیری کی‌شی‌ناو برای یکپارچگی با اتحادیه اروپا به تدریج خودمختاری گاگوزیا را تضعیف می‌کند. مسکو آماده است تا از این احساسات بهره‌برداری کند. گاگوزیا، که اقلیتی عمدتاً مسیحی ارتدوکس و ترک‌زبان را در بر می‌گیرد، در سال ۱۹۹۴ پس از تقویت خواست‌های خودحکومتی در پی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، خودمختاری یافت. در دورهٔ شوروی، روسی‌سازی باعث شد زبان روسی به عنوان زبان اصلی آموزش، اداری و پیشرفت در گاگوزیا تثبیت شود و نقش عمومی زبان گاگوزی را کاهش دهد. در دورهٔ پساشوروی، هم‌پیمانان محلی مسکو دفاع از این دنیای روسی‌زبان را به عنوان حفظ هویت گاگوزی مطرح می‌کنند. این ادعاها بر پایه همان ترس‌هایی استوارند که منجر به پیدایش خودمختاری گاگوزیا شد. احیای زبان رومانیایی در مولدووا و فراخوان‌های اتحاد با رومانی در جریان جنبش استقلال، جوامع گاگوزی که به نهادهای شوروی عادت کرده بودند را ناآرام کرد. در نتیجه، رهبران محلی در سال ۱۹۹۰ جمهوری جداگانه‌ای را اعلام کردند، در حالی که تمایل داشتند در چارچوب اتحاد جماهیر شوروی بمانند. توافقی که در سال ۱۹۹۴ به دست آمد، خودحکومت را در داخل مولدووی مستقل تضمین کرد و ترس از اتحادگرایی را در قانون نهاد: اگر مولدووا استقلال خود را از دست بدهد، گاگوزی‌ها حق تعیین سرنوشت خود را دارند. این بند هرگز کارایی سیاسی خود را از دست نداده است. در یک همه‌پرسی منطقه‌ای در سال ۲۰۱۴ که دادگاه‌های مولدووا آن را غیرقانونی اعلام کردند، بیش از ۹۸ درصد شرکت‌کنندگان از اتحادیه گمرکی به رهبری روسیه و از حق جدایی در صورت از دست رفتن استقلال مولدووا حمایت کردند. توافق ۱۹۹۴ هم‌اکنون تحت فشار بیشتری قرار گرفته و رأی‌گیری نوامبر آینده مؤسسات را که این سازش از طریق آن‌ها اجرا می‌شود، تجدید خواهد کرد. نهادهای گاگوزیا اخیراً خاری برای مقامات مولدووا در کی‌شی‌ناو شده‌اند؛ از این رو انتخابات نوامبر آینده اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده است. دورهٔ مجلس مردم تقریباً یک سال پیش به پایان رسید. پس از دو تلاش ناموفق برای برگزاری رأی‌گیری، مسابقات منطقه‌ای اکنون به‌طور کامل تحت قانون انتخاباتی ملی مولدووا برگزار می‌شوند. در ماه جولای، دادگاه قانون اساسی مولدووا قدرت مجلس را برای تأیید شورای انتخاباتی منطقه‌ای سلب کرد و اقتدار ملی بر قانون‌گذاری انتخاباتی را تأیید نمود. این قوانین یکسان توانایی کی‌شی‌ناو را برای تضمین صحت انتخاباتی تقویت می‌کند، در حالی که کنترل منطقه‌ای بر نهادهایی که خودمختاری از طریق آن‌ها اعمال می‌شود را کاهش می‌دهد. منتقدان این اقدام را تهاجم به خودمختاری گاگوزیا می‌دانند. نظارت مرکزی سفت‌تر این تقسیم اساسی انتخاباتی را حل نمی‌کند. تقریباً ۹۵ درصد آرا در گاگوزیا در همه‌پرسی اکتبر ۲۰۲۴ مولدووا که اصلاح قانون اساسی دربارهٔ پیوستن به اتحادیه اروپا را رد کرد، به این اصلاحیه مخالفت نشان دادند. چند هفته پس از آن، در دور دوم ریاست‌جمهوری، الکساندر استویانوگلو (Alexandr Stoianoglo)، که رئیس‌جمهور مولدووا مایا ساندو (Maia Sandu) او را «مرد مسکو» نامید، ۹۷ درصد آرا را در این منطقه به خود اختصاص داد.

‏⭐ ۳/۴ عملیات انتخاباتی مرتبط با مسکو در گاگوزیا معمولاً از یک پایهٔ موجود که شامل پیوندهای فرهنگی روسی، بی‌اعتمادی نسبت به کیشینائو و اروپاسپیک‌گری است، بهره می‌برد. از بین بردن شبکه‌های غیرقانونی مداخلهٔ خارجی ضروری است، اما این کار تمایلات موجود را از بین نمی‌برد. بنابراین هدف مقامات مولدووا باید حفظ یک رقابت دموکراتیک معنادار باشد، در حالی که از تحریف آن توسط منابع خارجی جلوگیری می‌کند. در حالی که جهان به گسترش حملهٔ روسیه به اوکراین نگاه می‌کند، UkraineAlert دو بار در هفته بهترین تحلیل‌ها و بینش‌های کارشناسان Atlantic Council دربارهٔ اوکراین را مستقیماً به صندوق ایمیل شما می‌فرستد. کمپین پارلمانی ۲۰۲۵ مقیاس چالش را نشان داد؛ گزارش‌هایی دربارهٔ تأمین مالی غیرقانونی، خریدن آرا به‌صورت سازمان‌یافته و دستکاری اطلاعات منتشر شد. ناظران انتخاباتی OSCE پس از آن شبکه‌هایی را که توسط روسیه تأمین مالی می‌شدند شناسایی کردند و نتیجه گرفتند که اجرای پیشگیرانه می‌تواند خرید آرا را بازدارند. اما همان ناظران خطرات جدی مرتبط با تلاش برای حفظ یکپارچگی انتخاباتی را نیز برجسته کردند. حذف در لحظهٔ آخر حزب Heart of Moldova، متعلق به اسطو‌گر سابق گاگوز، ایریانا ولاه، قطعیت حقوقی و حق تجدیدنظر مؤثر را تضعیف کرد. حذف احزاب سیاسی هزینه‌های دموکراتیک به‌دست می‌آورد که با استناد به تاب‌آوری به سادگی قابل نادیده‌گیری نیست، حتی اگر مداخله لازم باشد. پروندهٔ یوژنیا گوتسول (Yevgenia Gutsul) این خطرات را برجسته می‌کند. او که در سال ۲۰۲۳ به عنوان استاندار انتخاب شد، در آگوست ۲۰۲۵ به دلیل تأمین مالی غیرقانونی یک حزب سیاسی با پول‌های دریافتی از شبکه‌های تحت حمایت کرملین، به هفت سال حبس محکوم شد. نزدیکی گوتسول به مسکو مخفی نبود: او در سال ۲۰۲۴ در سوچی عکسی همراه با پوتین داشت، پس از آنکه از او برای محافظت در برابر ادعاهای تجاوز کیشینائو درخواست کرد. خودمختاری مصونیتی در برابر پاسخگویی به تخلفات مالی نمی‌بخشد، اما تعقیب رهبران سیاسی می‌تواند به‌عنوان تعقیب یک کل جامعه تعبیر شود. مجلس منطقه‌ای محکومیت گوتسول را به‌عنوان حمله‌ای به مردم گاگوز و وضعیت ویژهٔ آن‌ها توصیف کرد، در حالی که رسانه‌های روسی ملاقات او با پوتین را به‌منظور نشان دادن مسکو به‌عنوان محافظ و مولدووا به‌عنوان ستمگر به کار بردند. همان شبکه‌ای که تأمین مالی‌اش باید قطع شود، می‌تواند از زبان حفاظت از اقلیت‌ها برای دفاع از موضع سیاسی خود استفاده کند. یک الزام جدید از نامزدهای استانداری می‌خواهد که هم زبان رومانی و هم زبان گاگوزی را بلد باشند. این امر از نظر عملی منطقی است، چرا که استاندار گاگوزیا نمایندهٔ این ناحیه در مؤسسات ملی است و به‌صورت خودکار در کابینهٔ ملی حضور دارد؛ در این موقعیت تسلط بر زبان رسمی (رومانی) امکان دفاع مؤثر از منافع منطقه‌ای را می‌دهد. دادگاه قانون اساسی این شرط را در ۲ اکتبر تأیید کرد و بر جایگاه رومانی در میان سه زبان رسمی گاگوزیا تأکید نمود. با این حال، این همان نقطه‌ای است که روسی‌سازی پیامدهای سیاسی می‌آورد. برای رای‌دهندگان گاگوزی که دنیای عمومی روزمرهٔ آن‌ها به زبان روسی است، الزام به داشتن زبان رومانی می‌تواند به‌عنوان تهدیدی مطرح شود. سیاستمداران طرفدار روسیه می‌توانند محدودیت‌های حزبی، زندان گوتسول و سیاست زبانی را در یک روایت سادهٔ سلب حقوق ترکیب کنند. رویدادهای مرکز اوراسیا برای مسکو، گاگائوزیا مدت‌هاست که اهرمی کوتاه از جدایی کامل فراهم می‌کند. همراه با ترنسنیستریا، این منطقه از زمان یادداشت کوزاک ۲۰۰۳ در طرح فدرال‌سازی کرملین برای مولداوی نقش محوری داشته است؛ طرحی که در آن مناطق طرفدار روسیه می‌توانستند مانع انتخاب‌های سیاست خارجی شوند. در وضعیت فعلی، این طرح کمتر به تسلط بر نهادها متکی است و بیشتر به پرورش نارضایتی‌ها می‌پردازد. ابزارهای این کار امروز بسیار ارزان‌تر و ردپای کمتری دارند: حساب‌های ناشناس آنلاین، اینفلوئنسرهای مزدور و روایت آماده‌ای از سرکوب به جای خرید گستردهٔ آرا که در سال ۲۰۲۳ ادعا شد. در حالی که روسیه برای حفظ نفوذ در سراسر امپراتوری شوروی سابق با دشواری مواجه است، کرملین تمام انگیزه را دارد تا این اهرم‌های فشار کم‌هزینه بر لبهٔ جنوبی مولداوی را حفظ کند.

‏⭐ ۴/۴ ترکیه بازیگر خارجی‌ای است که می‌تواند این روایت را پیچیده‌تر سازد. آنکارا در سال ۲۰۲۰ اولین و تنها کنسولگری خارجی را در گاگائوزیا افتتاح کرد. از طریق آژانس توسعه‌ای خود، تییکا (TIKA)، کشور به مدارس، مهدکودک‌ها، یک مرکز تشخیصی و تسهیلات فرهنگی در سراسر منطقه سرمایه‌گذاری کرده است. معاون رئیس‌جمهور حزب حاکم ترکیه، مسئول روابط با کشورهای ترکی‌زبان، کورشاد زورلو (Kürşad Zorlu)، در ماه اوت، پس از تأیید تمامیت ارضی مولداوی در کیشیناو و پیشنهاد سرمایه‌گذاری مشترک همراه با حمایت از زبان و فرهنگ گاگائوزی، به گاگائوزیا سفر کرد. کشوری ترکی‌زبان که حاکمیت مولداوی را حمایت می‌کند، ادعای کرملین مبنی بر تک‌حامی بودن گاگائوزی‌ها را خنثی می‌کند. بروکسل و واشنگتن باید آنکارا را به‌عنوان شریک در این زمینه در نظر بگیرند، هزینهٔ آموزش زبان گاگائوزی را به‌صورت مشترک تأمین کنند و اطمینان حاصل کنند که منافع مادی فرآیند عضویت در اتحادیه اروپا در گاگائوزیا به وضوح مشهود است. برای مقامات مولداوی، رویکرد صحیح باید اجرای قانون را با شمولیت ترکیب دهد. همسان‌سازی آئین گاگائوزیا با قانون انتخاباتی ملی و انجام این کار از طریق مذاکره به‌جای دعواهای قضایی، فضای ادعای سلب حقوق را محدود می‌کند. حمایت از گاگائوزی‌ها به‌همراه رومانیایی‌ها، به ادعای اینکه ادغام لزوماً به تسلیم فرهنگی منجر نمی‌شود، وزن عملی می‌بخشد. اختیار قانونی حاصل از انتخابات نوامبر باید محترم شمرده شود، حتی زمانی که رأی‌دهندگان مخالف مسیر اروپایی مولداوی را انتخاب می‌کنند. گاگائوزیا مهم است زیرا مولداوی باید نشان دهد که برچیدن سازوکارهای سیاسی کرملین می‌تواند توانایی خودحکومتی را تقویت کند. در غیر این صورت، اقداماتی که برای محروم‌سازی روسیه از نفوذ انجام می‌شود، ممکن است نارضایتی‌هایی را که کرملین از طریق آن به قدرت می‌رسد، تجدید کند. لورنتیئو پلِسکا، افسر برنامه در صندوق مالی آلمانی مارشال ایالات متحده (German Marshall Fund of the United States) است که بر گسترش اتحادیه اروپا، امنیت اروپا و نفوذ روسیه در منطقه دریای سیاه متمرکز است. ویل کینگستون‑کاکس، مؤسس و مدیرعامل Europinion.uk و پژوهشگر دورهٔ تحصیلات تکمیلی در مطالعات روسیه و شرق اروپا در دانشگاه آکسفورد می‌باشد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/blogs/ukrainealert/moldovas-fight-against-kremlin-interference-faces-gagauzia-election-test/

‏🔵 #عربستان #امارات 🧠 واشنگتن باید انتظار نداشته باشد که خلیج با یک صدا سخن بگوید ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Joze Pelayo ‏📄 عنوان اصلی: Washington should stop expecting the Gulf to speak with one voice ‏🔎 GCC, Iran war, Washington, Qatar blockade, Yemen war #تحلیل_راهبردی #ایران #جهانی #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Atlantic_Council ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔵 ۲/۵ ‏📌 چکیده: هشت ماه پس از آغاز جنگ ایران، اختلافات میان اعضای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) عمیق‌تر شده و این شورا دیگر به‌عنوان بلوک متحد در برابر جمهوری اسلامی ایران دیده نمی‌شود؛ بحران خلیج ۲۰۱۷، جنگ یمن و مسیرهای متفاوت عادی‌سازی با اسرائیل پیش‌از این جنگ، این شکاف‌ها را تشدید کرده‌اند. حملات موشکی و پهپادی نشان داد که کشورهای خلیجی تجربه‌های متفاوتی از تهدید ایرانی دارند؛ امارات به‌دنبال نتایج قطعی و خودکفایی دفاعی است، در حالی که کویت و قطر تمایل به میانجیگری و استفاده از چارچوب GCC دارند. این تنوع موضع‌گیری‌ها باعث شده واشنگتن نتواند به‌عنوان یک صدای واحد با GCC تعامل کند و باید سیاست‌های خود را به‌جای انتظار یکپارچگی، به‌صورت دو‌جانبه و با تسریع در تحویل تجهیزات دفاعی تنظیم کند. ابوظبی و کویت سیتی — هشت ماه پس از آغاز جنگ ایران، تعجبی برای کسی ندارد که اعضای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) بیش از پیش از هم فاصله گرفته‌اند. اگرچه هر کشور خلیجی هدف همان کشور، ایران، بوده است، هر یک با نتایج متفاوتی دربارهٔ چگونگی حفاظت از خود و برخورد با تهران از این درگیری بیرون می‌آیند. برای ایالات متحده این وضعیت سؤال اضطراری ایجاد کرده است: اگر شورای همکاری خلیج فارس نتواند به‌عنوان یک بلوک متحد شناخته شود، واشنگتن باید چگونه با این شورا و با منطقه تعامل داشته باشد؟ تمرکز دیپلماتیک واشنگتن بر شورای همکاری خلیج فارس در سال‌های اخیر نشانگر امیدی پایدار است که این نهاد می‌تواند به‌عنوان یک اهرم واحد، منطقه را در زمینه‌های مختلف پیش ببرد. این امید تا حدی ریشه در دوره‌ای دارد که شورا همبستگی بیشتری داشت. اما تصور شورای همکاری خلیج فارس به‌عنوان یک بازیگر استراتژیک واحد مدتی است که در حال فروپاشی است. عادی‌سازی با اسرائیل، روابط با تهران و سطوح متفاوت تعامل با پکن پیش از آغاز جنگ ایران، پیش‌از این کشورهای عضو را به‌سوی مسیرهای گوناگون می‌کشاند و این درگیری تنها این اختلافات را آشکارتر کرده است. پیش از امسال، بزرگ‌ترین شکاف در شورای همکاری خلیج فارس احتمالاً بحران خلیج ۲۰۱۷ بود؛ زمانی که عربستان سعودی، امارات متحده عربی (UAE) و بحرین به تحریم قطر پیوستند و اعتماد داخلی بلوک را از بین بردند و کارایی نهادی شورا را به‌طور جدی تضعیف کردند. جنگ در یمن نیز در فهرست شکاف‌های پیشین جایگاه بالایی دارد. با حمایت امارات و عربستان از جناح‌های رقیب یمنی، این درگیری روابط دو‑جانبه را بازتنظیم کرد و در نهایت دینامیک‌های داخلی شورا را حول این رقابت تغییر داد. نهایتاً، در حالی که بحرین همراه امارات به توافق‌نامه‌های ابراهیم (Abraham Accords) پیوست، عربستان از این مسیر صرف‌نظر کرد و عمان و کویت همچنان از عادی‌سازی با اسرائیل سر باز می‌زنند. جنگ با ایران این روندهای منطقه‌ای را ایجاد نکرد؛ بلکه آن‌ها را شتاب داد. پس از ماه‌ها تحمل حملات موشکی و پهپادی و مشاهدهٔ یک‌سری ابتکارات دیپلماتیک که نتوانستند به توافقی پایدار برسند، بسیاری از پایتخت‌های خلیجی با درک واضح‌تری از منافع خود و تردید کمتر در اجرای آن‌ها از این درگیری بیرون آمدند. جنگ به‌صورت نامساوی بر کشورهای خلیجی تأثیر گذاشت و دولت‌های آن‌ها درس‌های متفاوتی گرفتند. در هفت هفتهٔ اول، امارات بیش از ۲۸۰۰ پهپاد و موشک ایرانی، کویت بیش از ۱۲۰۰ و قطر کمتر از ۳۰۰ مورد را تجربه کرد. این تجارب ترجیح ابوظبی برای دستیابی به نتیجهٔ قطعی و ترجیح دوحه و مسقط برای میانجیگری را تقویت کرد. در سراسر خلیج، این تفاوت‌ها شک و تردید نسبت به تکیهٔ دائمی بر یک ضمانت‌کنندهٔ خارجی را نیز افزایش داد. نتیجه برای سیاست‌گذاران آمریکایی واضح است: شورای همکاری خلیج فارس به‌احتمال زیاد موضع یکپارچه‌ای نسبت به ایران اتخاذ نخواهد کرد. این نکته در گفت‌وگوی دیپلماتیک مسیر دوم (Track II) که در ۱ اکتبر به‌صورت بسته در ابوظبی برگزار شد و توسط ابتکار امنیت خاورمیانه اسکوکرفت شورای آتلانتیک، آکادمی دیپلماتیک آنور گرگاش و بنیاد کونراد‑آدناور (Konrad‑Adenauer‑Stiftung) سازماندهی شد، به‌وضوح نمایان شد. ملاقات‌های بعدی با مقامات، دیپلمات‌ها و تحلیلگران در کویت سیتی در هفتهٔ بعد، این تصور را تقویت کرد که جنگ اختلافات میان کشورهای خلیجی را تشدید کرده است.

‏🔵 ۳/۵ قابل‌توجه است که همسویی خلیج با ایالات متحده در هیچ‌یک از این گفتگوها زیر سؤال نرفت. اما بسیاری از مقامات و کارشناسانی که با آن‌ها مصاحبه کردم، همچنان می‌پرسند آیا سیاست آمریکا تا به‌حال توانسته است با خلیجی چندسرعته‌ای که اعضایش به‌طور مداوم مواضع متفاوتی دربارهٔ ایران، همکاری‌های دفاعی، خرید تسلیحات و دیپلماسی منطقه‌ای اتخاذ می‌کنند، همگام شود. آنها تأکید می‌کردند که اگر شورای همکاری خلیج‌فارس را به‌عنوان یک صدای واحد در نظر بگیریم، سیاست آمریکا در ارزیابی وضعیت ژئوپولیتیک در خطر خواهد افتاد. از رفتار با شورای همکاری خلیج‌فارس به‌عنوان یک بلوک دست بکشید. اتحادیه اروپا نمونهٔ کاملی از نهاد چندجانبه‌ای است که واشنگتن پیش از این با آن همکاری می‌کند و اعضای آن در مسایل اساسی نظرات متفاوتی دارند. چه دربارهٔ چین، مهاجرت، امنیت انرژی یا هزینه‌های دفاعی، اعضا معمولاً مواضع گوناگونی اتخاذ می‌کنند؛ اما همچنان در چارچوبی مشترک فعالیت می‌نمایند که ایالات متحده به‌نظر می‌رسد به‌راحتی بیشتری در آن حرکت می‌کند. با این حال، شورای همکاری خلیج‌فارس به ندرت همان برخورد را دریافت می‌کند. وقتی کشورهای خلیجی در مسأله‌ای اختلاف دارند، واشنگتن غالباً این تصور را دارد که این شورا قادر به کار در چارچوب مشترک نیست، به جای این‌که بپذیرد شش دولت با اقتصادها، مسائل امنیتی و ادراک‌های تهدید متفاوت، همیشه خواسته‌های یکسانی ندارند. در طول ملاقات‌هایم در ابوظبی و کویت سیتی، بیش از یک مقام این موضوع را به‌عنوان نقطهٔ کور مکرر در میان شرکای خارجی توصیف کرد: انتظار این‌که شورای همکاری خلیج‌فارس با یک صدا سخن بگوید، و این‌که عدم تحقق این‌چنین گفتاری خطای نهادی است نه بازتابی از واقعیت ژئوپولیتیک. توافق‌نامه مکه که در اوت امضا شد، نشان می‌دهد اختلافات میان کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس چگونه در حوزهٔ امنیتی بروز می‌کند. این توافق میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به‌طور مؤثری به اجرای تعهدات دفاعی جمعی منجر شده است؛ پاکستان پیش از این نیروهای خود را در میادین مستقر کرده و ترکیه آمادهٔ اقدام برای استقرار نیروهاست، البته پس از تأیید پارلمانی. شایان ذکر است که امارات متحده عربی در این توافق گنجانده نشده؛ همان‌طور که پیشتر خود را از پیشنهادهای «ناتو خاورمیانه» و ائتلاف دریای سرخ دور کرده بود. عدم حضور امارات نشانگر عدم تمایل ابوظبی برای پیوستن به هر بلوکی است که علیه یک کشور واحد شکل گرفته باشد و همچنین بازتابی از تنش‌های اخیر آن با ریاض است. روابط در حال تغییر با واشنگتن در واشنگتن بحث‌های فراوانی دربارهٔ چین می‌شود، اما در ابوظبی یا کویت سیتی به‌ندرت شنیدم که کسی می‌خواهد پکن جایگزین ایالات متحده به‌عنوان شریک اصلی امنیتی خلیج شود. اکثر مقامات از این مناظره عبور کرده‌اند و اکنون بیش از هر چیز نگران این هستند که آیا روابط امنیتی فعلیشان می‌تواند توانمندی‌های مورد نیازشان را با سرعتی متناسب با تهدیدهای پیش‌رو فراهم کند یا نه. نفوذ آمریکا نیز به‌سرعت در حال کاهش نیست؛ چرا که بیشتر نیروهای خلیجی هنوز به تجهیزات آمریکایی وابسته‌اند و در شبکهٔ یکپارچهٔ دفاع هوایی و موشکی که تحت فرماندهی مرکزی ایالات متحده ساخته شده‌اند، حضور دارند؛ این شبکه در برابر حملات گستردهٔ ایران عملکرد بسیار خوبی داشته است. هفته‌ها حملات موشکی و پهپادی، با این حال، نقاط ضعفی را که مقامات خلیجی سال‌ها دربارهٔ آن هشدار داده بودند، آشکار کرد. خرید بیشتر رهگیرها تنها تا حدی مؤثر است؛ وقتی سلاح‌های جدید ارزان‌تر، دسترسی آسان‌تر و راه‌اندازی ساده‌تر می‌شوند، کار دشوارتر ساختن دفاعی است که هم مقرون‌به‌صرفه باشد و هم به‌سرعت تهدید گسترش یابد. زمانی که زمان‌بندی تحویل تجهیزات از ایالات متحده از نیازهای عملیاتی عقب می‌ماند، کشورهای خلیج احساس می‌کنند مجبورند از منابع دیگر خرید کنند. واشنگتن اغلب این را به‌عنوان پوشش‌گیری این کشورها می‌داند؛ اما اکثر مقامات خلیجی که در این مذاکرات در ابوظبی و کویت شرکت داشتند، آن را پاسخی عملی به نیازهای امنیتی فوری می‌دانستند، نه بازتعاریفی استراتژیک.

‏🔵 ۴/۵ در ابوظبی واضح شد که رهبری امارات کمتر به تعادل میان شرکا اهمیت می‌دهد تا تقویت توانمندی‌های خودگردان از طریق شرکت‌های دفاعی چون EDGE، کنگلومرای فناوری پیشرفته و دفاعی که در سال ۲۰۱۹ برای ارتقای تولید داخلی تأسیس شد. این امر سبب شد تا ابوظبی بر توسعه مشترک توانمندی‌ها با کشورهایی چون کره‌جنوبی و گسترش تولید دفاعی داخلی تأکید کند، هرچند همچنان از تأمین‌کنندگان سنتی خرید می‌کند. علاوه بر این، چندین کارشناس در ابوظبی به افزایش ناامیدی نسبت به فرآیندهای تصمیم‌گیری در واشنگتن اشاره کردند. پست‌های سفارتی خالی، فرایند بین‌سازمانی ضعیف و محدودیت‌های صادراتی به‌عنوان نمونه‌هایی از سیستمی که برای حرکت با سرعتی که بسیاری از شرکای خلیجی اکنون انتظار دارند، دچار مشکل است، ذکر شدند. کویت به‌عنوان نمونه آزمایشی کویت نشان می‌دهد چرا واشنگتن نمی‌تواند از تهدید مشترک، واکنش یکسان خلیجی را استنتاج کند. این کشور در هفت هفته اول جنگ بیش از ۱۲۰۰ پهپاد و موشک جمهوری اسلامی ایران را جذب کرد؛ دومین کشور پس از امارات. با این حال، رهبران کویتی از اقدامات یک‌جانبه پرهیز کردند و بر کار از طریق شورای همکاری خلیج فارس (GCC) تأکید کردند و مسیر کاملاً متفاوتی نسبت به همسایگان خود انتخاب کردند. کویت با یکی از سخت‌ترین محیط‌های تهدیدی در خلیج مواجه است؛ آب‌های منازعه‌دار خلیج را با جمهوری اسلامی ایران به اشتراک می‌گذارد و مرزی ناپایدار با عراق دارد، جایی که گروه‌های مسلح همسو با ایران در ماه‌های اخیر به‌شدت بیشتری علیه کویت رفتار می‌کنند. مواجهه کویت با این تهدیدها با تغییر موضع نظامی ایالات متحده در منطقه ادامه دارد. خسارات وارده به پایگاه‌های آمریکایی در کویت، بحرین و قطر، همراه با خروج کامل ایالات متحده از عراق در امسال، همگی نشانگر حضور نظامی کمتر ایالات متحده در نزدیکی گروه‌های مسلحی است که کویت بیشترین نگرانی را نسبت به آن‌ها دارد. در داخل کشور، مشکلات کویت کم‌اهمیت نیستند. این کشور با فشارهای مالی و وابستگی شدید به درآمدهای نفتی، به‌همراه تنش‌های اجتماعی شدید درباره حقوق مدنی و لغو تابعیت برای هزاران نفر روبه‌روست. کشوری که باید هزینه‌های دفاعی سنگینی را در کنار این فشارهای داخلی تأمین کند، نسبت به همسایگان بزرگ‌تر و ثروتمندتر خود فضای خطای کمتری دارد. آنچه بیش از همه در شهر کویت مرا تحت تأثیر قرار داد، سطح نگرانی‌ای بود که به ندرت در گفت‌وگوهای گسترده‌تر درباره امنیت خلیج ظاهر می‌شود. مقامات بارها به ترکیب تهدیدهای رو به افزایش منطقه‌ای و کاهش توجه واشنگتن اشاره می‌کردند. در حالی که کشورهای بزرگ خلیج معمولاً هر بحثی درباره منطقه را در بر می‌گیرند، بسیاری از کویتی‌هایی که ملاقات کردم، احساس می‌کردند تصویر امنیتی آن‌ها دقیقاً در لحظه‌ای که توجه ایالات متحده به سمت دیگر می‌رود، دشوارتر می‌شود. با این حال، کویت همچنان یکی از قابل‌اعتمادترین شرکای ایالات متحده در منطقه است. این کشور از زمان آزادی‌اش، سی و پنج سال پیش، میزبان نیروهای آمریکایی بوده و به ندرت از واشنگتن برای جلب توجه فشار می‌آورد؛ این احتیاطی است که بارها باعث نادیده‌گرفته شدن آن شده و به همین دلیل سفر مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در ژوئن به‌عنوان سیگنال مهمی تلقی شد. آنچه واشنگتن باید به‌طور متفاوت انجام دهد این به این معنا نیست که مجلس همکاری خلیج (GCC) بی‌اهمیت می‌شود؛ این شورا، که می‌توان گفت کارآمدترین بستر هماهنگی در خاورمیانه است، همچنان پابرجاست. اما واشنگتن باید همان فضایی را که به اتحادیه اروپا برای بروز اختلافات داخلی می‌دهد، به این شورا نیز اعطا کند؛ یعنی در مواردی که منافع کشورهای عضو هم‌راستا است، از طریق شورا عمل کند و در مواردی که هم‌راستا نیستند، به‌صورت دو‌جانبه تعامل داشته باشد. خرید تجهیزات به‌وضوح در دسته دوم قرار می‌گیرد؛ سرعت و هزینه امروز، تصمیم‌گیری‌های خرید در خلیج را تعیین می‌کند. واشنگتن باید مسیر از درخواست تا تحویل سامانه‌های دفاع هوایی، دفاع موشکی و ضدپهپاد را کوتاه‌سازی کند و توسعه مشترک را نه به‌عنوان امتیاز، بلکه به‌عنوان سرمایه‌گذاری استراتژیک در نظر بگیرد.

‏🔵 ۵/۵ علاوه بر این، ایالات متحده باید مشورت درباره تهدیدهای مشترک از ایران را از طریق مجلس همکاری خلیج ادامه دهد، حتی اگر دولت‌های خلیج در مورد نحوه برخورد دیپلماتیک با تهران اختلاف نظر داشته باشند. هر ترتیبی پایدار با تهران، در برابر زیرساخت‌های سراسری خلیج آزمون خواهد شد؛ بنابراین، شرکای GCC باید از همان ابتدا و به‌صورت جمعی مشورت شوند، نه پس از وقوع رویداد، به‌ویژه در زمینه موشک‌ها، پهپادها و پروکسی‌هایی که برنامه جامع اقدام مشترک (JCPOA) سال ۲۰۱۵ از آن‌ها چشم‌پوشی کرد. اگر یک نکته کلیدی از مذاکرات در ابوظبی و کویت استخراج شود، این است که کشورهای خلیج از ایالات متحده فاصله نمی‌گیرند؛ هرچند بسیاری تعجب می‌کنند که آیا واشنگتن به‌طور کامل تغییرات چشمگیر خلیج را درک کرده است یا نه. احتمال بازگرداندن سطح همبستگی خلیج که از حدود ۲۰۱۷ به‌نظر می‌رسد از بین رفته باشد، برای واشنگتن کم است؛ زمان آن بهتر است صرف تدوین سیاست‌هایی شود که با واقعیت امروز منطقه همخوانی داشته باشد، نه با وضعیتی که یک دهه پیش با آن مواجه بود. کشورهای خلیج در انتخاب مسیر امنیتی خود گزینش‌گرتر می‌شوند، تمایل بیشتری به ساخت توانمندی‌ها خارج از چارچوب‌های سنتی دارند و وقتی منافع ملیشان این مسیر را می‌طلبد، راحت‌تر به‌تنهایی پیش می‌روند. ‏🔗 متن اصلی: https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/washington-should-stop-expecting-the-gulf-to-speak-with-one-voice/