‏🔵 #آمریکا #چین 🧠 ممنوعیت آزمون محصولات توسط FCC، جداسازی فناوری آمریکا و چین را تشدید می‌کند ‏🏛 منبع: Asia Times ‏✍️ نویسنده: Jeff Pao ‏📄 عنوان اصلی: FCC product testing ban deepens US-China tech decoupling ‏🔎 FCC, Brendan Carr, China plus one, export controls, reciprocity #تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Asia_Times ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔵 ۲/۴ ‏📌 چکیده: کمیسیون فدرال ارتباطات ایالات متحده (FCC) در ۷ اکتبر اعلام کرد که از ۲۹ اکتبر قانونی را برای ممنوعیت تمام آزمایشگاه‌های چینی از آزمون گوشی‌های هوشمند، دوربین‌ها، رایانه‌ها و سایر دستگاه‌های الکترونیکی برای بازار آمریکا تصویب خواهد کرد؛ این ممنوعیت از ۱ دسامبر ۲۰۲۸ اجرایی می‌شود و شامل آزمایشگاه‌های هر کشوری می‌شود که رفتار متقابل نسبت به آزمایشگاه‌های مستقر در آمریکا نپذیرد. رئیس FCC، برندان کار، گفت ۸۲ ٪ تست‌های الکترونیکی در سال ۲۰۲۵ در چین انجام شده و آمریکا خواستار رفتار عادلانه و متقابل در تجارت بین‌المللی است. چین در پاسخ به این اقدام، سه تدبیر انتقامی شامل بررسی صادرات پهپادها، تعلیق مجوز نهادهای صدور گواهینامه آمریکا برای بازرسی‌های تحت نظام گواهینامه اجباری چین و ممنوعیت همکاری با شرکت Compliance Testing LLC اعلام کرد. این قانون جدید هزینه و زمان آزمون برای تولیدکنندگان چینی را افزایش داده و ممکن است زنجیره تأمین و قیمت‌های نهایی در بازار آمریکا را تحت فشار قرار دهد. کمیسیون فدرال ارتباطات ایالات متحده (FCC) در صدد منع تمام آزمایشگاه‌های چینی از آزمون الکترونیک برای بازار آمریکا است؛ بازاری که چین در آن تسلط دارد. رسانه‌ها و مفسران چینی می‌گویند پکن، پس از اتخاذ سه تدبیر انتقامی، آماده است بار دیگر واکنش نشان دهد. FCC در ۷ اکتبر اعلام کرد که در ۲۹ اکتبر به تصویب قانونی خواهد پرداخت که تمام آزمایشگاه‌های چین را از آزمون گوشی‌های هوشمند، دوربین‌ها، رایانه‌ها و سایر دستگاه‌های الکترونیکی برای بازار آمریکا منع می‌کند. این ممنوعیت که از ۱ دسامبر ۲۰۲۸ اجرایی می‌شود، همچنین شامل آزمایشگاه‌های هر کشوری می‌شود که رفتار متقابل نسبت به آزمایشگاه‌های مستقر در آمریکا را نپذیرد. این اقدام پس از اعمال تعرفه‌های آمریکا، کنترل‌های صادراتی و ممنوعیت‌های فهرست پوشش‌داده‌شده (Covered List) صورت گرفته است. برخی ناظران بر این باورند که این گام، استراتژی «چین به‌علاوه یک» واشنگتن را برای انتقال پایگاه‌های تولیدی به خارج از چین تقویت می‌کند. تأثیر این تصمیم بر تولیدکنندگان احتمالاً ترکیبی خواهد بود. برخی ممکن است خطوط تولید خود را به جنوب‑شرق آسیا منتقل کنند، به‌ویژه اگر مجبور شوند محصولاتشان را در آنجا آزمون کنند. دیگران ممکن است تولید را در چین ادامه دهند و هزینه‌های بالاتر لجستیکی را جبران کنند، چرا که نمونه‌ها را بین چین و آزمایشگاه‌های خارجی جابجا می‌سازند. «کمتر از ۴٪ از تمام دستگاه‌های الکترونیکی در آزمایشگاه‌های داخل آمریکا تست می‌شوند»، برندان کار، رئیس FCC، در ۷ اکتبر گفت و افزود که ۸۲٪ این تست‌ها در چین در سال ۲۰۲۵ انجام شده‌اند. او افزود FCC خواستار رفتار عادلانه و متقابل در تجارت بین‌المللی خواهد شد. «رئیس‌جمهور ترامپ رویکرد آمریکا به جهان را با قرار دادن متقابل‌گری در قلب روابط تجاری بین‌المللی‌مان متحول کرده است»، کار در آوریل گفت، زمانی که FCC برای اولین بار این قانون را پیشنهاد داد. «امروز، بیش از ۷۵٪ تست‌ها در کشورهایی انجام می‌شود که از تعهد به رفتار متقابل نسبت به آزمایشگاه‌ها و نهادهای صدور گواهینامه مستقر در آمریکا خودداری کرده‌اند.» بر اساس گزارش‌های رسانه‌های چینی، پکن در ۵ اوت سه تدبیر انتقامی علیه FCC اعلام کرد و وزارت تجارت هشدار داد که در صورت اعمال محدودیت‌های جدید توسط واشنگتن، اقدامات بیشتری اتخاذ خواهد کرد. این تدابیر عبارتند از: • بررسی دقیق و موردی صادرات پهپادها، قطعات کلیدی پهپاد و فناوری‌های مرتبط به آمریکا، بدون تسهیل در صدور مجوز؛ • تعلیق مجوز نهادهای صدور گواهینامه مستقر در آمریکا برای انجام بازرسی‌های پیگیری کارخانه‌ها تحت نظام گواهینامه اجباری چین (CCC)؛ • ممنوعیت همکاری سازمان‌ها و افراد چینی با شرکت Compliance Testing LLC مستقر در آریزونا که پکن می‌گوید از اقدامات FCC حمایت کرده است. ممنوعیت برنامه‌ریزی‌شده، سرآغاز مجموعه‌ای از اقدامات FCC علیه آزمایشگاه‌ها و دستگاه‌های چینی از مه ۲۰۲۵ به شمار می‌رود، زمانی که این نهاد قواعدی برای منع آزمایشگاه‌های تحت کنترل دولت‌های مخالف خارجی تصویب کرد. از سپتامبر سال گذشته، FCC ۲۳ آزمایشگاه مشابه را یا از فهرست خود حذف یا به رسمیت شناختنشان را رد کرد.

‏🔵 ۳/۴ در دسامبر گذشته، FCC واردات مدل‌های جدید پهپادهای چینی را ممنوع کرد و در مارس ۲۰۲۶ مدل‌های جدید روترهای مصرفی ساخت چین را ممنوع کرد. در آوریل، FCC پیشنهادی برای حذف تدریجی، در طول دو سال، آزمایشگاه‌های کشورهایی که توافق‌نامه‌های شناخت متقابل (MRA) با آمریکا ندارند، ارائه داد؛ این شرط متقابل که در سال ۲۰۱۵ حذف شده بود. در ژوئن، FCC واردات تجهیزات بیشتری از گروهی از تولیدکنندگان چینی از جمله هواوی و زد‌تی‌ای را ممنوع کرد. در جولای، به رای‌گیری برای منع فروش در آمریکا دستگاه‌هایی که شامل سخت‌افزارهای کلیدی از شرکت‌های چینی محسوب می‌شوند و به عنوان خطرات امنیت ملی شناخته می‌شوند، پرداخته و ربات‌های پیشرفته و مبدل‌های برق ساخت خارجی را به فهرست پوشش‌داده‌شده (Covered List) افزود. این قانون جدید با تکیه بر مقررات، شرکت‌های چینی آزمون‌های شخص ثالث را از بازار ایالات متحده بیرون می‌کند. به‌نظر او، این اقدام به‌صورت مصنوعی هزینهٔ انطباق برای تولیدکنندگان الکترونیک چینی که به‌خارج می‌فروشند را افزایش می‌دهد، لیو ژنچی (Liu Zhenqi)، استاد پیشین آکادمی لجستیک ارتش آزادی‌بخش خلق (PLA)، در مقاله‌ای می‌نویسد. واشنگتن این شرکت‌ها را به‌نام امنیت ملی به‌صورت کلی ممنوع کرده است، بدون ارائهٔ شواهد ملموس. او می‌افزاید که این مسأله صرفاً تلاشی برای گسترش مفهوم امنیت به منظور توجیه حمایت‌گرایی فناوری است. او می‌گوید اگر این قانون تصویب شود، تولیدکنندگان الکترونیک چینی مجبور خواهند شد محصولات خود را در خارج آزمایش کنند؛ این کار زمان بیشتری می‌گیرد و هزینهٔ بیشتری می‌طلبد. در نتیجه، شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان آمریکایی با قیمت‌های بالاتر، گزینه‌های کمتر و زنجیره‌های تأمین کم‌کارآمدتر مواجه می‌شوند. او افزود که با وجود دورهٔ انتقال دو ساله، چین باید این روند را درک کند: تلاش‌های آمریکا برای مهار فناوری‌های چینی دیگر به حوزه‌های اصلی مانند ساخت تراشه محدود نمی‌شود؛ اکنون به مقررات آزمون، گواهی‌نامه و استانداردها نیز نفوذ کرده است. نویسنده‌ای مستقر در استان هنان که با نام مستعار «Gummies» می‌نویسد، می‌گوید فروشندگان تجارت الکترونیک مرزی و کارخانجات کوچک الکترونیک که حاشیه سودشان از پیش کم است، نخستین بار فشار را حس خواهند کرد. او افزوده است که دوره‌های طولانی آزمون، بیش از هزینه‌های بالاتر، برای آن‌ها آسیب‌زا خواهد بود. او اشاره می‌کند که هزینهٔ یک آزمون پایه در چین بین ۴۰۰ تا ۱٬۳۰۰ دلار است، در حالی که در یک آزمایشگاه آمریکایی بین ۳٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ دلار می‌باشد. ارسال نمونه‌ها به خارج دو هفته زمان می‌برد و به‌همراه صف‌های آزمایشگاهی و آزمون‌های مجدد، یک دوره کامل می‌تواند بیش از یک ماه طول بکشد. تأخیر یک یا دو ماهه می‌تواند فروش وسایل مصرفی کوتاه‌مدت را از بین ببرد و برخی شرکت‌ها را از بازار آمریکا خارج کند. هزینه‌های بالاتر برای صادرکنندگان در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵، FCC اولین اقدام خود را تحت «قوانین آزمایشگاه‌های بد» انجام داد؛ روندی برای لغو اعتبار هفت آزمایشگاهی که ادعا می‌کرد دولت چین مالک یا کنترل‌کننده آن‌هاست، از جمله CVC Testing، TÜV Rheinland‑CCIC Ningbo و UL‑CCIC، آغاز کرد. همچنین اعلام کرد اعتبار چهار آزمایشگاه دیگر، از جمله China Academy of Information and Communications Technology، منقضی شده و تجدید نخواهد شد. «رسانه‌های آمریکایی این اقدام ۸ سپتامبر را نقطهٔ عطف جدیدی در جنگ سرد فناوری می‌نامند. به‌نظر می‌رسد مقررات سخت‌تری باشد، اما در واقع یک ضربهٔ هدفمند است»، ژونگ چنگدا (Zhong Chengda)، ستون‌نویس و کارشناس لجستیک مستقر در گوانگدونگ، در مقاله‌ای که پس از تصمیم FCC در سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شد، می‌نویسد. «در گذشته، واشنگتن محصولات و برندها را تحریم می‌کرد. اکنون مسیرها را مسدود کرده و کل سیستم را هدف می‌گیرد. هرچند محصول شما چقدر هم خوب باشد، اگر گواهی‌نامه‌اش شناخته نشود، محصول قانونی نیست و حتی نمی‌تواند وارد بازار شود»، او می‌گوید. او می‌گوید این اقدام زنجیره‌های تأمین آمریکا را به جداسازی می‌کشاند؛ زیرا تولیدکنندگان جهانی که محصولاتشان توسط آزمایشگاه‌های چینی گواهی شده بود، مجبور به آزمون و درخواست مجدد می‌شوند؛ این کار زمان و هزینهٔ مالی آن‌ها را دو برابر می‌کند. او اشاره می‌کند که آزمایشگاه‌های چینی نه تنها گواهی می‌دهند، بلکه در تعیین قوانین در حوزه‌هایی از خودروهای الکتریکی تا کنترل‌های صنعتی نیز نقش دارند.

‏🔵 ۴/۴ او افزود که مستقیم‌ترین واکنش چین، پاسخ متقابل با عدم شناخت نهادهای آزمون ایالات متحده است؛ این کار جنگ تجاری را به جنگی بر سر قوانین تبدیل می‌کند. چنین اقدامی برای شرکت‌های چندملیتی فاجعه خواهد بود؛ آن‌ها مجبور می‌شوند برای هر محصول دو مجموعهٔ تحقیق، آزمون و مستندات تهیه کنند؛ هزینه‌ها دو برابر و کارایی نصف می‌شود. طبق مقررات ایالات متحده، تمام دستگاه‌های الکترونیکی که امواج رادیویی منتشر می‌کنند، پیش از ورود به بازار آمریکا باید توسط آزمایشگاهی که توسط FCC به رسمیت شناخته شده است، تأیید شوند. تا تاریخ ۸ سپتامبر، چین ۱۷۵ آزمایشگاه معتبر FCC داشت؛ این تعداد بیش از تعداد آزمایشگاه‌های آزمون در ایالات متحده بود و حدود ۷۵٪ از آزمون‌های به رسمیت شناخته‌شده توسط FCC را انجام می‌داد، بر اساس گزارش STDaily.com چین. «واشنگتن خدمات آزمون فنی را سیاسی می‌کند و به‌طور مصنوعی موانع فنی بر سر تجارت ایجاد می‌نماید. این کار نه تنها هزینه‌ها و ریسک‌های زنجیره‌ی تأمین صنعت الکترونیک ایالات متحده را افزایش می‌دهد، بلکه عملیات پایدار صنعت الکترونیک جهانی را نیز مختل می‌سازد.» ژو می (Zhou Mi)، پژوهشگر ارشد آکادمی چین برای تجارت بین‌المللی و همکاری‌های اقتصادی (Chinese Academy of International Trade and Economic Cooperation)، به گلوبال تایمز (Global Times) گفت. «ایالات متحده ادعا می‌کند که اصل متقابل‌بودن را حفظ می‌کند؛ در واقع سعی دارد رویه‌های طولانی‌مدت بازار را تغییر داده و نهادهای آزمون چینی را از خدمت به محصولاتی که به بازار آمریکا می‌رسند، منع کند.» قوانین سازمان تجارت جهانی (WTO) اعضا را ملزم می‌کند تا از ایجاد موانعی که تجارت بین‌المللی را مختل می‌کند، جلوگیری کنند. او افزود که با تغییر دلخواه قوانین آزمون و تحمیل بارهای غیرمنطقی، ایالات متحده خدمات آزمون را به‌طور عملی به مانعی تجاری تبدیل می‌کند و ثبات تجارت بین‌المللی را تضعیف می‌نماید. پس از آنکه FCC در آوریل اعلام کرد قصد دارد بر روی پیشنهادی برای ممنوعیت تمام آزمایشگاه‌های چینی از آزمون دستگاه‌های الکترونیکی مورد استفاده در ایالات متحده رأی بدهد، مائو نینگ (Mao Ning)، سخنگوی وزارت امور خارجه چین، گفت چین به‌طور قاطع با گسترش بیش از حد مفهوم امنیت ملی توسط ایالات متحده مخالف است. او افزود چنین اقداماتی تجارت عادی بین شرکت‌های چینی و آمریکایی را آسیب می‌رساند و به نفع هیچ‌کس، از جمله مصرف‌کنندگان آمریکایی، نیست. ‏🔗 متن اصلی: https://asiatimes.com/2026/10/fcc-product-testing-ban-deepens-us-china-tech-decoupling/

‏🟢 #چین #کره_شمالی 🧠 در یالو، پکن بتن ریخته و تحریم‌های کرهٔ شمالی را نادیده می‌گیرد ‏🏛 منبع: Lowy Institute ‏✍️ نویسنده: Seong-Hyon Lee ‏📄 عنوان اصلی: Across the Yalu, Beijing pours concrete over North Korean sanctions ‏🔎 Yalu River, Sino-Korean Friendship Bridge, Tumen River, Kim Jong-un, Vladimir Putin #تحلیل_راهبردی #روسیه #شرق_آسیا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Lowy ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟢 ۲/۲ این بازگشایی نقطهٔ اوج یک عادی‌سازی منظم است: حمل‌ونقل کامیونی فرامرزی در سال ۲۰۲۳ از سر گرفته شد، قطار مسافری پکن‑پیونگ‌یانگ در مارس ۲۰۲۶ پس از شش سال تعلیق، دوباره راه‌اندازی شد و اکنون پل دوستی چین‑کره، که تنها یک باند دارد و در سال ۱۹۳۷ توسط ژاپن امپراتوری ساخته شد، در حال تکمیل با یک بزرگراه مدرن است که برای حمل‌ونقل بارهای سنگین کانتینری طراحی شده است. اما زمان‌بندی در آسیای شمال‑شرق هرگز تصادفی نیست و دو برداشت رایج از این لحظه شایستهٔ نقد هستند. اولین برداشت این است که کیم جونگ‑اون با بهره‌گیری از مشارکت نظامی پررنگ خود با پوتین، چین را که نسبتاً کُند عمل می‌کند، مجبور به بازگشت به تعامل کرد. ظاهر این روایت جذاب است. تنها پنج هفته پیش، در ۷ سپتامبر، کره شمالی و روسیه اولین پل جاده‌ای خود را بر فراز رودخانه توومن افتتاح کردند؛ این پروژه از آغاز خاک‌برداری در آوریل ۲۰۲۵ تا مراسم افتتاح، حدود شانزده ماه به طول انجامید. در مقایسه با تأخیر دوازده‌ساله چین در ساخت پل یالو، سرعت مسکو گویی موفقیتی ناشی از ضرورت‌های جنگی بود. اما ظاهر نباید با جاذبهٔ اقتصادی اشتباه گرفته شود. چین هنوز بیش از ۹۸٪ از تجارت رسمی خارجی کره شمالی را شامل می‌شود. این رقم، واقعیت تعیین‌کنندهٔ روابط خارجی پیونگ‌یانگ است؛ صرف‌نظر از این که هم‌راستایی پررونق آن با مسکو برای ناظران خارجی چقدر «عمیق و نزدیک» به نظر می‌رسد. مسکو می‌تواند به پیونگ‌یانگ تضمین‌های امنیتی فوری، سوخت، غلات و فناوری‌های میدانی ارائه دهد و در عوض سلاح‌ها و نیروها را دریافت کند. اما شرق‌دور کم‌جمعیت روسیه نمی‌تواند زنجیره‌ی تأمین صنعتی، کالاهای مصرفی، ورودی‌های کشاورزی و مقیاس تجاری که اقتصاد کره شمالی را فعال نگه می‌دارد، فراهم کند. کارت «روسیه» قطعاً به کیم فضای کافی برای مذاکره با پکن از موقعیتی مطمئن نه ناامید داد. در نهایت، جغرافیا و مقیاس پیونگ‌یانگ را به سمت یالو بازمی‌گردانند. با بازگشایی پل، پنج هفته پس از گذر توومن، پکن به پیونگ‌یانگ و جهان یادآوری می‌کند که رگ اقتصادی واقعی شبه‌جزیره کجا قرار دارد. ‏🔗 متن اصلی: https://www.lowyinstitute.org/the-interpreter/across-the-yalu-beijing-pours-concrete-over-north-korean-sanctions

‏🔴 #آمریکا #چین 🧠 ایالات متحده به تاکتیک‌های خاک‌سرخ خود در دریای چین جنوبی نیاز دارد ‏🏛 منبع: Australian Strategic Policy Institute ‏✍️ نویسنده: William Price ‏📄 عنوان اصلی: The US needs its own grey-zone tactics in the South China Sea ‏🔎 South China Sea, grey-zone, F2RED, maritime militia, cyber warfare #تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #ASPI ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۳ ‏📌 چکیده: مقاله می‌گوید که مقاومت منفعلانهٔ ایالات متحده در برابر اقدامات چین در دریای چین جنوبی مؤثر نیست و برای موفقیت باید به استراتژی «حوزهٔ خاکستری» متکی شود؛ این استراتژی شامل استفاده از شبکه‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی، توانمندی‌های جنگ سایبری و الکترومغناطیسی، و همکاری با شرکای منطقه‌ای است. با به‌کارگیری ابزارهای «نرم» مانند اختلال در ارتباطات پهپادهای چینی، حملات سایبری هدفمند و اعمال تحریم‌های مالی بر شرکت‌های نقض‌کنندهٔ قوانین، آمریکا می‌تواند هزینه‌های عملیاتی چین را افزایش دهد. همچنین، گاردهای ساحلی و نیروی دریایی ایالات متحده می‌توانند با همکاری شرکای محلی کشتی‌های شبه‌نظامی یا ماهیگیری غیرقانونی چین را مسدود و بازداشت کنند، به‌طوری‌که این اقدامات بر پایهٔ قوانین بین‌المللی و ملی باقی بمانند. مقاومت منفعلانه در برابر اقدامات پکن در دریای چین جنوبی مؤثر نیست؛ اگر ایالات متحده می‌خواهد در این منطقه پیروز شود، به استراتژی مخصوص حوزهٔ خاکستری خود نیاز دارد. پکن ده سال را صرف تنظیم کتابچه‌ای کرده است که عمداً زیر آستانهٔ درگیری مسلحانه می‌ماند. کشتی‌های گارد ساحلی چین به کشتی‌های فیلیپینی برخورد می‌کنند؛ نیروی شبه‌نظامی دریایی بر صخره‌های مناقشه‌دار هجوم می‌آورد و پهپادها کشتی‌های خارجی را دنبال می‌کنند. واکنش واشنگتن — گشت‌زنی‌ها، بیانیه‌های مشترک و ابراز نگرانی — هزینه‌ای کم تحمیل کرده و تغییر چندانی ایجاد نکرده است. این سکون نشان می‌دهد که چین بازدارده نمی‌شود؛ در واقع، این وضعیت به آن اطمینان می‌دهد که می‌تواند به کارهای خود ادامه دهد. ایالات متحده برای تغییر این محاسبه نیازی به کشتی‌های مخصوص برخورد ندارد؛ بلکه باید بر توانایی‌های خود تکیه کند: شبکهٔ گستردهٔ اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی، توانمندی‌های قدرتمند جنگ سایبری و الکترومغناطیسی، و شبکه‌ای از شرکای منطقه‌ای. چرخه هدف‌گیری F3EAD نظامی آمریکا (پیدا کردن، تثبیت، خاتمه، بهره‌برداری، تحلیل و انتشار) الگوی پاسخ را فراهم می‌کند. برای رقابت در حوزهٔ خاکستری می‌توان این چرخه را به F2RED (پیدا کردن، تثبیت، پاسخ، بهره‌برداری و انتشار) تطبیق داد؛ به‌طوری که مؤلفهٔ کینتیک «خاتمه» با واکنش‌های غیرکینتیک تنظیم‌شده جایگزین می‌شود. دو گام نخست این چرخه که می‌توان در دریای چین جنوبی به کار گرفت، عمدتاً در دسترس هستند. دارایی‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی در سراسر منطقه پیش از این کشتی‌های گارد ساحلی، نیروی دریایی و نیروی شبه‌نظامی دریایی چین را ردیابی می‌کردند؛ و هماهنگی با نیروهای شریک می‌تواند این شبکه را بیش از این گسترش دهد. اما پس از آن یک فاصله وجود دارد، چرا که واشنگتن در اجرای عملیاتی که ممکن است تشدید تنش ایجاد کند، مردد است. یکی از پاسخ‌های زیر آستانهٔ درگیری مسلحانه، به کارگیری اثرهای «نرم» است — یعنی هیچ‌چیزی که اثر کینتیک داشته باشد، به‌ویژه نه بر هدفی بسیار گران‌قیمت یا دارای افراد. هنگامی که کشتی‌های چین هواپیماهای بدون سرنشین را برای اذیت یا نظارت بر کشتی‌های شرکای آمریکا به کار می‌برند، نیروهای متحد می‌توانند در همان لحظه سیگنال‌های ارتباطی را مختل یا پهپادها را سرنگون کنند. همچنین می‌توان عملیات علیه پهپادهای چینی در نقاط دیگر انجام داد تا توجه پکن را از منطقهٔ تنش منحرف کرد. همان ابزارها در برابر کشتی‌ها و هواپیماهای بزرگ‌تر و گران‌قیمت‌تر قدرتمندتر می‌شوند. نکتهٔ کلیدی این است که این اثرها باید با سیگنال‌دهی همراه شوند تا برای پکن واضح شود که اگر کشتی‌هایش ارتباط با شرکا را قطع نکنند، هزینه‌ای به دنبال خواهد داشت. سایبر دومین مسیر برای تحمیل هزینه‌هاست. علاوه بر برجسته‌سازی اقدامات سایبری چین علیه ایالات متحده و شرکایش، می‌توان توانمندی‌های حملهٔ سایبری را در فاز «پاسخ» ادغام کرد. با تحمیل هزینه‌های متناسب بر نهادهای دولتی، نظامی یا گارد ساحلی چین، آمریکا می‌تواند نشان دهد که ادامهٔ اقدامات خاکستری چین پیامد خواهد داشت. برای مثال، اگر کشتی چینی به کشتی فیلیپینی برخورد کند، ایالات متحده می‌تواند با اختلال در سامانه‌های حیاتی مرتبط با عملیات‌های دریایی چین پاسخ دهد. چون این توانمندی‌ها می‌توانند از خارج از منطقهٔ مناقشه به کار گرفته شوند، عمق استراتژیک فراهم می‌کنند و راه دیگری برای پاسخ به فشار چین می‌شوند.

‏🔴 ۳/۳ گارد ساحلی و نیروی دریایی ایالات متحده می‌توانند همراه با گاردهای ساحلی شرکای خود، کشتی‌های شبه‌نظامی یا خدمه ماهیگیری که به‌صورت غیرقانونی در آب‌های شریک فعالیت می‌کنند را مسدود، متوقف و بازداشت کنند. اصل کار ساده است: شرکا قوانین خود را در آب‌های خود اجرا می‌کنند و کشتی‌ها و اطلاعات ایالات متحده پشتوانهٔ آن‌هاست. این اقدامات باید کاملاً قانونی باقی بمانند و تنها به کسانی محدود شوند که قوانین بین‌المللی و قوانین شرکای آمریکا را نقض می‌کنند. اگر به‌درستی انجام شود، تاکتیک مورد علاقه پکن، اعمال فشار به‌صورت اجرای قانون، به خود باز می‌گردد، اما از پایهٔ قانونی مستحکم‌تری. ابزارهای مالی باید به گزینه‌های پاسخ‌گویی مرتبط شوند. در سال ۲۰۲۲، خزانه‌داری ایالات متحده شرکت‌های ماهیگیری دوردست چینی را به‌دلیل نقض حقوق بشر و ماهیگیری غیرقانونی تحریم کرد و بیش از ۱۵۰ کشتی را به فهرست افراد و نهادهای ویژه (SDN) افزود. گسترش این پیشینه به ماهیگیری غیرقانونی و فعالیت‌های شبه‌نظامی در منطقه، منجر به منجمد کردن دارایی‌ها و ترغیب بانک‌ها به قطع روابط می‌شود؛ امری که عملیات‌های شبه‌نظامی و ماهیگیری را پیچیده‌تر می‌سازد و هزینه‌های بیشتری بر آن‌ها تحمیل می‌کند. دو گام آخر زنجیره — استفاده و انتشار — جایی است که ایالات متحده بزرگ‌ترین برتری خود را در این زمینه دارد. این کشور پیش از این به‌طور گسترده با شرکای منطقه‌ای همکاری می‌کند و زیرساخت به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات موجود است. کافی است این زیرساخت به کشورهایی که توسط چین مورد زورگویی قرار می‌گیرند، گسترش یابد. این شامل داده‌های ردیابی نیز می‌شود. اگر چین بتواند کشتی‌های فیلیپینی را در آب‌های فیلیپین به‌صدمه بزند، مانیل باید اطلاعات لازم برای اجرای قانونی حقوق خود در آب‌هایی که پکن ادعا می‌کند، دریافت کند. این باید شامل تمام استراتژی‌های پیش‌ذکر شده باشد که با توانمندی‌های ایالات متحده پشتیبانی می‌شوند: اجرای مناطق اقتصادی انحصاری از طریق بازداشت کشتی‌های ماهیگیری غیرقانونی، همکاری با ایالات متحده برای جَم‌کردن پهپادهای چینی در آن مناطق، یا استفاده از شبکه‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی ایالات متحده برای شناسایی و حذف حسگرهای اطلاعاتی و نظارتی چین در سرزمین‌های شرکا. یک خط‌داغ آمریکا‑چین می‌تواند این اقدامات را همراهی کند، پیش از آغاز فاز پاسخ به پکن هشدار دهد و فرصتی برای عقب‌نشینی فراهم آورد. منتقدان هشدار می‌دهند که همه این‌ها می‌تواند خطر تشدید تنش را به‌بار آورد و در کوتاه‌مدت احتمال بروز اصطکاک وجود دارد. اما در حال حاضر پکن هزینه‌ای برای آزمایش همسایگان خود نمی‌پردازد و تا زمانی که هزینه بیشتری بپردازد، به آزمایش ادامه خواهد داد. نشان دادن عزم راسخ به جای پذیرش ضمنی ادعاهای حاکمیتی چین، به‌مرور زمان احتمالاً به کاهش تنش منجر می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از کشورهای منطقه از زورگویی چین راضی نیستند اما منابع کافی برای مقاومت به تنهایی ندارند. دیدن واشنگتن که سرانجام هزینه‌ها را به‌صورت قانونی و همراه با شرکا تحمیل می‌کند، می‌تواند عزم کسانی که در حالت تردید هستند، تقویت کند. در رقابت‌های خاک‌سفید، سکون استراتژی‌ای است که به نفع پکن است. ‏🔗 متن اصلی: https://www.aspistrategist.org.au/the-us-needs-its-own-grey-zone-tactics-in-the-south-china-sea/

‏🟠 #آمریکا #چین 🧠 چه مسائلی باید ایالات متحده و چین در اجلاس APEC مورد بحث قرار دهند ‏🏛 منبع: The Diplomat ‏✍️ نویسنده: Dingding Chen and Lu Qi ‏📄 عنوان اصلی: What the US and China Should Discuss at APEC ‏🔎 AI, APEC, Donald Trump, Xi Jinping, He Lifeng #تحلیل_راهبردی #شرق_آسیا #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #The_Diplomat ‏✅ ژئوپلیس،نبض ژئوپلتیک و روابط بین الملل ‏🌍 @Geopolis_ir

‏🟠 ۲/۴ ‏📌 چکیده: در ۲۴ سپتامبر رئیس‌جمهور ایالات متحده و رئیس‌جمهور چین در واشنگتن دیدار کردند و توافق کردند روابط استراتژیک سازنده‌ای حفظ شود؛ قرار است در ۱۸‑۱۹ نوامبر در حاشیه نشست APEC در شنژن دوباره ملاقات کنند. مذاکرات این دوره بر هوش مصنوعی متمرکز بود؛ دو کشور کانال تبادل اطلاعات درباره حوادث هوش مصنوعی ایجاد کردند و بر ادامه گفت‌وگو برای پیشگیری از سوءاستفاده‌های مشترک توافق کردند، اما هنوز مسأله اقتصادی و هزینه‌های سرمایه‌گذاری در این حوزه مورد بررسی قرار نگرفته است. بازارهای سرمایه هر دو کشور به دلیل عدم بازده واقعی در هوش مصنوعی دچار فشار شده و فرصت‌های سرمایه‌گذاری در این بخش در حال کاهش است. در ۲۴ سپتامبر، رئیس‌جمهور ایالات متحده و رئیس‌جمهور چین در واشنگتن ملاقات کردند و توافق کردند رابطه‌ای سازنده با ثبات استراتژیک برقرار کنند. انتظار می‌رود در ۱۸‑۱۹ نوامبر، ترامپ و شی جین‌پینگ دوباره در حاشیهٔ نشست رهبران اقتصادی APEC در شنژن دیدار کنند. برگزاری دو اجلاس در سه ماه، پدیده‌ای نادر در روابط چین‑ایالات متحده است. در اجلاس سپتامبری، که دومین اجلاس آن‌ها در سال ۲۰۲۶ بود، محور اصلی به هوش مصنوعی متمرکز شد. ریسک‌های هوش مصنوعی هم‌اکنون یک کانال اختصاصی برای بحث دارند، اما هنوز بستری چین‑ایالات متحده برای گفتگو دربارهٔ اقتصاد رقابت هوش مصنوعی وجود ندارد. در سفر دولتی ترامپ به پکن در ماه مه، دو رهبر توافق کردند گفت‌وگوی دولتی دربارهٔ هوش مصنوعی از سر گرفته شود. در سپتامبر، در هشت‌مین دوره مشاوره‌های اقتصادی در نیویورک و واشنگتن، اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده، جیمیسون گرِر، نماینده تجاری ایالات متحده، و هه لی‌فنگ، معاون نخست‌وزیر چین، اولین گفت‌وگوی هوش مصنوعی را در چارچوب این مشاوره‌ها برگزار کردند. آن‌ها بر ایجاد کانالی برای تبادل اطلاعات دربارهٔ حوادث هوش مصنوعی توافق کردند و دور دوم مذاکرات را پیش از پایان نوامبر برنامه‌ریزی کردند. کمی پس از آن، در اجلاس ریاست‌جمهوری، شی جین‌پینگ چین و ایالات متحده را دو قدرت هوش مصنوعی توصیف کرد که باید «از نقاط قوت یکدیگر بهره‌برداری کنند، نه اینکه در برابر یکدیگر ایستادگی کنند». او افزود: «دو طرف می‌توانند گفت‌وگوی هوش مصنوعی را ادامه دهند، نظرات خود را دربارهٔ ریسک‌ها و مزایای آن مبادله کنند و به‌صورت مشترک سوءاستفاده و بداستفاده از هوش مصنوعی را پیشگیری کنند». ترامپ اشاره کرد که مباحث دربارهٔ «مسائل فوری» مرتبط با (در میان سایر موضوعات) هوش مصنوعی که او «فراهوش» می‌نامد، می‌تواند «صلح و رفاه را برای دهه‌ها و دهه‌های آینده ارتقا دهد». بنابراین هر دو رهبر بستر جدید گفت‌وگو را پشتوانهٔ سیاسی فراهم کردند. این پیشرفت واقعی است، اما با محدودیتی آشکار همراه. تمام گام‌های تاکنون – تبادل نظرات دربارهٔ ریسک‌ها و مزایا، کانال حوادث، فشار برای خودتنظیمی آزمایشگاه‌ها – به خطراتی که هوش مصنوعی می‌تواند ایجاد کند می‌پردازند. هنوز هیچ‌چیزی به مشکل اقتصادی پیش‌رو در بخش هوش مصنوعی پرداخته نیست. حباب رو به رشد هوش مصنوعی در ایالات متحده، تحولات اخیر نگران‌کننده‌اند. مدل کسب‌وکار شرکت‌های پیش‌روی هوش مصنوعی در آمریکا فرض می‌کند تقاضای محاسباتی به‌صورت نمایی رشد کند، توانمندی مدل‌ها به‌طور قابل‌اعتمادی به درآمد تبدیل شود و سرمایه صبور بماند. هر سه فرضیه به‌تدریج خطرناک‌تر به نظر می‌رسند. سرمایه‌گذاری‌های Capex لازم برای ماندن در لبهٔ پیشرفت، نسبت به سن صنعت، سنگین‌تر از هر چیزی است که فناوری پیش از آن به‌عهده داشته. شرکت‌های خدماتی برای گیگاوات‌های ظرفیت که هنوز وجود ندارند، قراردادهای توان امضا می‌کنند. در همین حال، وال‌استریت پرسشی را مطرح کرده که یک سال پیش نادیده گرفته می‌شد: بازده دقیقاً کجا است؟ در ژوئیه، مدل‌های باز وزن کارآمد چینی نشان دادند می‌توان به عملکرد سطح پیش‌رو با کسری از محاسبه دست یافت. سهام‌های مرتبط با هوش مصنوعی در آمریکا به‌طور شدید فرو رفت؛ تحلیل‌گران از هدف‌های قیمتی مبتنی بر فرض کمبود دائمی فاصله گرفتند.

‏🟠 ۳/۴ چین با مشکلی معکوس مواجه است. شرکت‌های چینی سعی می‌کنند فاصله پیش‌روی را تحت محدودیت‌های خارجی پر کنند در حالی که باید بازدهی کافی برای توجیه هزینه‌ها در داخل کشور تولید کنند. در مطالعه‌ای در سپتامبر، گروه رودیم (Rhodium Group) محاسبه کرد که جریان نقدی آزاد ترکیبی غول‌های فناوری چینی علی‌بابا، تنسنت و بیدو از ۱۷۰ میلیارد یوان مثبت در سال ۲۰۲۵ به ۱۶ میلیارد یوان منفی در نیمهٔ اول ۲۰۲۶ تغییر کرده است. پنج شرکت بزرگ مقیاس‌پذیر آمریکایی ارزش بازار خود را از ۱۹۱ میلیارد دلار به ۱۴ میلیارد دلار کاهش دادند و برای ادامهٔ ساخت‌وساز در شش ماه، ۱۶۳ میلیارد دلار بدهی بلندمدت جذب کردند. به‌وضوح، نه بخش هوش مصنوعی ایالات متحده و نه چین دیگر نمی‌توانند این رقابت را از طریق عملیات خود تأمین مالی کنند. بازارهای سرمایه هر دو کشور از روایت‌های بدون بازده واقعی خسته شده‌اند؛ صبر هر دو طرف در حال فرسودن است. رقابت چین‑ایالات متحده این دینامیک‌های اقتصادی را تشدید می‌کند. هر دور جدید از کنترل‌های صادراتی آمریکا، فرآیند جایگزینی چین را شتاب می‌دهد و بازاری که برای شرکت‌های آمریکایی باقی می‌ماند را می‌کاهد. همزمان، جایگزینی عمیق‌تر سرمایه‌ای که چین باید جذب کند را افزایش می‌دهد و مشکل بازده سرمایه در چین را تشدید می‌کند. به عبارت دیگر، تشدید تنش بیشتر در مسابقهٔ هوش مصنوعی می‌تواند سرمایه‌ای را که هر دو نظام به آن وابسته‌اند، تخلیه کند. این مسألهٔ اخلاقی نیست، بلکه یک معضل مالی واقعی است. واشنگتن و پکن در گفتگوی سپتامبر خود پذیرفتند که با برخی ریسک‌های مشترک ناشی از هوش مصنوعی مواجه‌اند؛ اما هنوز مشخص نیست که آیا مسألهٔ اقتصادی در دستور کار آن گفتگو گنجانده شده است یا نه. فرصت در شنژن اجلاس APEC در نوامبر محیطی عملی و نسبتاً بی‌سابقه برای بررسی این مسأله فراهم می‌کند. اجلاس مدیران عامل APEC حدود هزار رهبر تجاری را به شنژن می‌آورد؛ هوش مصنوعی در برنامهٔ رسمی حضور دارد و ابتکار شنژن نیز منتشر خواهد شد. خود شهر میزبانی، که سال‌ها «درهٔ سیلیکون شرق» نامیده می‌شود، متراکم‌ترین خوشهٔ شرکت‌های هوش مصنوعی و رباتیک چین را در اختیار دارد. کانال‌های غیررسمی نیز فعال هستند. مرکز امنیت بین‌المللی و استراتژی دانشگاه تسینگ‌هوا و مؤسسهٔ بروکینگز از سال ۲۰۱۹ تاکنون ۱۴ دورهٔ گفتگوی هوش مصنوعی چین‑ایالات متحده را میزبانی کرده‌اند؛ کریگ ماندی، رئیس پیشین پژوهش و استراتژی مایکروسافت، به عنوان هم‌رییس حضور داشته است. سه مورد قابل تحویل باید در دستور کار نشست APEC گنجانده شوند. اولاً، چین و ایالات متحده باید قطعهٔ مفقود پازل را در شنژن اضافه کنند. گفتگوی رسمی هوش مصنوعی در نوامبر برگزار می‌شود؛ در اجلاس APEC، هر دو طرف می‌توانند مکانیزم گفتگوی دائمی اقتصاد هوش مصنوعی چین‑ایالات متحده را که توسط مؤسسات پژوهشی و انجمن‌های صنعتی پشتیبانی می‌شود، راه‌اندازی کنند؛ این قالب «مسیر دوم» است که مدت‌ها در تبادلات چین‑ایالات متحده به کار رفته است. تمامی گفت‌وگوهای رسمی هوش مصنوعی تاکنون فاقد افرادی هستند که کنترل پول را در دست دارند: مسئولان مالی، ناظران بازار بورس و مدیران. اولین چنین گفت‌وگویی می‌تواند در حاشیهٔ نشست APEC برگزار شود؛ این جلسه توسط مؤسسات پژوهشی و انجمن‌های صنعتی، نه توسط وزارتخانه‌ها، منظم می‌شود. در شنژن، انجمن صنعتی هوش مصنوعی گوانگدونگ — که مرکز خدمات بین‌المللی هوش مصنوعی و رباتیک گوانگدونگ را اداره می‌کند و بستر شرکت‌های استان برای ورود به بازارهای جهانی است — می‌تواند به همراه مؤسسات پژوهشی معتبر، جلسهٔ کاری میان سرمایه‌گذاران، تحلیل‌گران و مدیران آمریکایی و همتایان گوانگدونگشان را در بستر خود برگزار کند. چرا با قالب «مسیر دوم» شروع کنیم؟ چون دولت‌های آمریکا و چین برای میزبانی این گفت‌وگو با دشواری مواجه هستند. هیچ دولت آمریکایی نمی‌تواند به‌صراحت این تصور را بررسی کند که رونق هوش مصنوعی‌اش ممکن است بیش از حد گسترش یابد؛ و هیچ وزارتخانهٔ چینی نیز نمی‌تواند به‌صراحت نرخ سوزاندن سرمایه را با قدرتی خارجی مقایسه کند. مسئولان مالی می‌توانند با اقتصاددانان گفتگو کنند و اقتصاددانان نیز می‌توانند با یکدیگر تبادل نظر داشته باشند. یک محیط غیررسمی تنها راهی است که این گفت‌وگو می‌تواند شکل بگیرد.