‏📌 چکیده: ارتش استرالیا برای توان رزمی آینده‌اش به سامانه‌های غیرنظامی مانند بنادر، تأمین سوخت، شبکه‌های باربری، مخابرات، برق، رایانش ابری و خدمات ماهواره‌ای وابسته است که خارج از فرماندهی دفاع قرار دارند؛ هر خرابی در این سامانه‌ها می‌تواند توان نظامی را بدون از دست رفتن پلتفرم‌ها از کار بیندازد. سرزمین شمالی به‌عنوان آزمایشگاهی برای رویکرد «اکوسیستم عملیاتی» معرفی شده است؛ در این مدل، دفاع و دولت به‌صورت مشترک سامانه‌های نظامی، دولتی، تجاری و جامعه‌ای را استرس‌سنجی می‌کنند تا توان بازاولویت‌بندی و سازگاری زیرساخت‌ها تحت فشارهای همزمان (طوفان، حمله سایبری، اختلالات تجاری) ارزیابی شود. نقشه‌برداری از وابستگی‌ها، تعیین کنترل‌کنندگان و برگزاری آزمون‌های فشار دوره‌ای با مشارکت اپراتورهای زیرساخت، صنایع، شوراهای بومی و خدمات اضطراری، گام‌های اساسی برای تبدیل سرزمین شمالی به یک اکوسیستم عملیاتی مقاوم و سازگار است. ارتش استرالیا بسیاری از سامانه‌های مورد نیاز برای قدرت رزمی آینده‌اش را در اختیار ندارد. بنادر، تأمین سوخت، شبکه‌های باربری، مخابرات، برق، رایانش ابری، خدمات ماهواره‌ای و نیروی کار ماهر عمدتاً خارج از فرماندهی دپارتمان دفاع قرار دارند؛ خرابی‌ای خارج از کنترل مستقیم دفاع می‌تواند توان نظامی را بدون از بین رفتن هیچ‌پلتفرمی از کار بیندازد. سرزمین شمالی باید نمونه آزمایشی رویکردی نو باشد؛ دفاع و دولت این سرزمین به‌صورت مشترک سامانه‌های غیرنظامی و نظامی وابسته به نیرو را استرس‌سنجی می‌کنند. ساختار نیرویی به تنهایی معیار کافی برای قدرت زمینی نیست. استرالیا باید اکوسیستم عملیاتی که قدرت رزمی را تولید، حفظ و وفق می‌دهد نیز ارزیابی کند؛ سامانه‌های نظامی، دولتی، تجاری، جامعه‌ای و فیزیکی که یک نیرو از طریق آن‌ها عمل می‌کند و به‌یکدیگر پیوند دارند. این موضوع به‌ویژه برای قدرت زمینی اهمیت دارد چون در سرزمین جای گرفته است. ارتش‌ها باید در میان سامانه‌های اقتصادی، اجتماعی و فیزیکی مکان‌های عملیاتی خود حرکت کنند، از آن‌ها بهره‌برداری کنند و روابطی را حفظ نمایند. آمادگی سنتی فقط می‌پرسد آیا هر سازمان می‌تواند وظیفه محوله را انجام دهد؛ رویکرد اکوسیستم عملیاتی می‌پرسد آیا می‌توان این وظایف را با تغییر شرایط، اولویت‌ها و محدودیت‌ها بازترکیب کرد. سرزمین شمالی واضح‌ترین آزمون استرالیا برای این رویکرد است. این سرزمین ترکیبی از گسترش توانمندی‌های نیروی دفاعی استرالیا، ابتکارات وضعیت نیروی ایالات متحده، بنادر و مسیرهای لجستیکی استراتژیک، توسعه‌های انرژی و معادن حیاتی، فعالیت‌های فضایی، کشاورزی شمالی و جوامع جغرافیایی پراکنده را در بر می‌گیرد. فاصله، آب‌وهواهای سخت، تکرارپذیری محدود و زنجیره‌های تأمین طولانی پیامدهای اختلال را تشدید می‌کنند. حدود ۴۸ ٪ سطح زمین و ۸۰ ٪ خط ساحلی این سرزمین، سرزمین بومی است؛ بنابراین مشارکت‌های بومی برای دسترسی، زیرساخت و مدیریت محیط‌زیست اساسی‌اند و نه فعالیتی پس از اتخاذ تصمیمات. سرمایه‌گذاری دفاعی پیش از این این وابستگی متقابل را نشان می‌دهد. زیرساخت‌های پشتیبان ابتکارات وضعیت نیروی استرالیا‑ایالات متحده در سراسر پایگاه‌های Robertson Barracks، پایگاه‌های هوایی سلطنتی استرالیا در داروین و تیندال و مناطق آموزشی شمالی گسترش یافته‌اند. پایگاه هوایی داروین، یکی از پایگاه‌های پیشروی اصلی استرالیا، باند فرودگاه بین‌المللی داروین را به‌اشتراک می‌گذارد. ذخیره‌سازی سوخت محافظت‌شده در تیندال دامنه عملیاتی را گسترش می‌دهد، اما کارایی مستمر آن به ساخت‌وساز، حمل‌ونقل، انرژی، خدمات عمومی و نیروی کار نگهداری غیرنظامی وابسته است. زیرساخت‌های نظامی ممکن است درون یک پایگاه قرار گیرند ولی از نظر عملیاتی به سامانه‌های بیرون از آن متکی بمانند. بندر داروین، شامل بخش East Arm و منطقه لجستیکی پیشنهادی Middle Arm، همین منطق را به حوزه‌های دریایی و صنعتی گسترش می‌دهد. این‌ها عمدتاً دارایی‌ها و توسعه‌های تجاری هستند و نه تأسیسات نظامی؛ با این حال ظرفیت، دسترسی و تاب‌آوری آن‌ها بر توان استرالیا برای دریافت، نگهداری، تعمیر و تقویت نیروها در سرتاسر شمال تأثیر خواهد گذاشت. Middle Arm همچنان پیشنهادی و مورد مناقشه است و ترکیب نهایی صنعتی آن مشخص نشده؛ ارزش استراتژیک بالقوه آن کمتر در یک پروژهٔ منفرد است تا در زیرساخت‌های مشترک‌الاستفاده، نیروی کار و ظرفیت صنعتی که می‌تواند فعالیت تجاری را با آمادگی ملی پیوند دهد.

نقشه‌برداری از وابستگی‌های دفاع تنها گام نخست است. پس از آن استرالیا باید تشخیص دهد چه کسی این سامانه‌ها را کنترل می‌کند و به‌ویژه این که آیا این بازیگران می‌توانند تحت فشار اولویت‌های خود را به‌صورت مشترک تغییر دهند یا نه. یک بندر، شبکه برق، ارائه‌دهنده مخابرات و پایگاه نظامی می‌توانند به‌صورت جداگانه مقاوم باشند اما به‌طور جمعی دچار شکست شوند. ممکن است هر یک عملیات خود را بازگردانند در حالی که برای سوخت، نیروی کار، حمل‌ونقل یا برق کم‌بود رقابت می‌کنند. حتی اگر استرالیا هر مؤلفه را محافظت کند، ممکن است اثر نظامی کلی که کل سامانه تولید می‌کند را از دست بدهد. مقاومت و سازگاری یک‌دیگر را جایگزین نمی‌کنند. مقاومت پس از اختلال، مدل عملیاتی موجود را بازمی‌گرداند؛ سازگاری زمانی مدل را تغییر می‌دهد که پیش‌فرض‌های پیشین دیگر صادق نباشند. سرزمین شمالی باید برای فشارهایی که به‌صورت پیوسته، همزمان و زنجیره‌ای در سامانه‌های نظامی و غیرنظامی رخ می‌دهد، آماده باشد. یک طوفان، حمله سایبری، استقرار منطقه‌ای و اختلال در تأمین تجاری می‌توانند هم‌زمان جریان‌های باربری، در دسترس بودن نیروی کار، تقاضای انرژی و اولویت‌های عملیاتی را دگرگون کنند. بازگرداندن هر سازمان به وضعیت عادی ممکن است آسیب‌پذیری را دوباره تکرار کند. هر وابستگی لزوماً مستلزم مداخله دولت نیست و نیازهای عملیاتی نمی‌توانند حقوق تجاری، استانداردهای زیست‌محیطی یا رضایت بومیان را نادیده بگیرند. وظیفه شناسایی نقاطی است که تصمیمات پراکنده باعث پیامدهای ملی می‌شوند و هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان به تنهایی قادر به مدیریت آن نیستند. نقش دولت نه مالکیت یا فرماندهی اکوسیستم است، بلکه تنظیم روابطی است که برای حفظ عملکرد و سازگاری آن لازم است. دفاع و دولت سرزمین شمالی باید به‌صورت مشترک آزمون فشار دوره‌ای بر اکوسیستم عملیاتی سرزمین شمالی را برگزار کنند. دفاع باید اثرات نظامی مورد نیاز و فرضیات تقاضا را تعریف کند. دولت سرزمین شمالی باید اپراتورهای زیرساخت، صنایع، شوراهای زمین، سازمان‌های بومی، دولت‌های محلی و خدمات اضطراری را گردهم آورد تا بررسی شود آیا می‌توان آن اثرات را فراهم کرد یا نه. آزمون باید با تقاضای عملیاتی آغاز شود، نه با فهرست کلی دارایی‌ها. باید پرسیده شود سرزمین تحت چه اثرات نظامی می‌تواند به‌کار خود ادامه دهد، در چه مقیاسی و به چه مدت، اگر چندین سامانهٔ پشتیبان به‌طور همزمان از کار بیفتند. آزمون باید وابستگی‌های حیاتی، حداقل آستانه‌های عملیاتی، اختیارات بازتخصیص منابع کم‌بود، مشکلات هماهنگی حل‌نشده و سرمایه‌گذاری‌هایی که ارزش مقاومتشان به‌صورت تجاری قابل‌اندازه‌گیری نیست را شناسایی کند. تمرین‌ها باید تصمیمات و روابط را ارزیابی کنند، نه صرفاً بقاى دارایی‌های منفرد. دفاع هرگز به‌تنهایی توان نظامی تولید نکرده است. آنچه تغییر کرده عمق وابستگی آن به سامانه‌هایی است که نه مالکشان است و نه کنترلشان را در دست دارد، و سرعتی که خرابی یکی می‌تواند دیگران را مختل کند. سرزمین شمالی باید اولین منطقهٔ استرالیایی باشد که به‌صورت عمدی تحت حاکمیت، آزمون و توسعه به‌عنوان اکوسیستم عملیاتی قرار گیرد. توان دفاعی حیاتی آن تنها زیرساخت نیست، بلکه ظرفیت جمعی برای بازاولویت‌بندی و سازگاری آن زیرساخت تحت فشار است. استرالیا به توانایی تبدیل سامانه‌های جداگانهٔ سرزمین شمالی به منبعی پیوسته سازگار برای قدرت رزمی نیاز دارد.

‏🌍 #یمن 🧠 کارگران امداد یمن کشور را در حال حرکت نگه می‌دارند؛ آن‌ها به‌سرعت به حفاظت نیاز دارند ‏🏛 منبع: Sana'a Center for Strategic Studies ‏✍️ نویسنده: Yasmeen Al-Eryani ‏📄 عنوان اصلی: Yemen’s Aid Workers Keep the Country Afloat, They Urgently Need Protection ‏🔎 UN, Houthi, Aid workers, Taiz, Aden #تحلیل_راهبردی #خاورمیانه #جنگ #Sanaa_Center ‏ما را در تلگرام، ایتا و بله دنبال کنید. https://t.me/geopolis_ir https://eitaa.com/Geopolis_ir https://ble.ir/Geopolis_ir

‏📌 چکیده: یمن در آستانهٔ فصلی نو از جنگ است و بیش از ۱۴۵٬۰۰۰ نفر در سپتامبر جابجا شده‌اند؛ روزمرگی آن‌ها به‌کل واژگون شده و نیازهای اساسی سرپناه، غذا، آب و دارو به‌سرعت باید تأمین شود. کارگران بشردوستانه، به‌ویژه کارکنان محلی سازمان ملل که ۷۳ نفرشان در بازداشت حوثی‌ها هستند، با قراردادهای ناپایدار و بدون حفاظت قانونی مواجه‌اند و در صورت تسلط حوثی‌ها بر تعز، عدن یا شهرهای بزرگ دیگر، در معرض انتقام شدید قرار می‌گیرند. گزارش‌ها نشان می‌دهد هیچ برنامهٔ حفاظتی مؤثری برای این کارگران و خانواده‌هایشان تدوین نشده و سازمان‌های بین‌المللی باید به‌سرعت اقدامات حفاظتی، کمک حقوقی و گزینه‌های ایمنی را فراهم کنند تا از ادامهٔ کارهای بشردوستانه و جلوگیری از خطر جان هزاران نفر اطمینان حاصل شود. یمن در آستانهٔ فصلی نو از جنگ قرار دارد؛ با تمام عدم‌اطمینانی و ترسی که به همراه دارد. وقتی با خانواده و دوستانم صحبت می‌کنم، می‌شنوم: «ما منتظر می‌مانیم، نمی‌دانیم بعد چه می‌شود». این نشانگر آسیب‌پذیری شدید و زندگی نازک است. برای بیش از ۱۴۵٬۰۰۰ نفری که در سپتامبر جابجا شدند، روزمرگی به کلی واژگون شده است. این ما را به یاد اهمیت کارهای بشردوستانه در چنین لحظاتی می‌اندازد؛ کاری که باید به سرعت انجام شود، منابع بسیج شود و نیازهای اساسی سرپناه، غذا، آب و دارو هنگام بحران تأمین گردد. کارهای بشردوستانهٔ اساسی اما نامرئی‌ای نیز در میانهٔ میدان در حال انجام است. خانواده‌های جابجا شده که از ابتدا کمبودهای فراوانی دارند، منابع اندکی که در اختیارشان است را با خانواده‌های تازه جابجا شده به اشتراک می‌گذارند. زنان برای مردان خط مقدم که مناطقشان را در برابر تجاوز محافظت می‌کنند، غذا می‌پزند؛ آن‌ها می‌دانند چه حس تلخی از رها شدن توسط رهبری سیاسی و نظامی خود می‌کشند. سازمان‌ها و ابتکارات جامعه‌محور در تعز و عدن، با وجود سال‌ها کمپین هدفمند و سیستمی علیه آن‌ها و خشونتی که فضای مدنی را می‌بندد، به‌طور فعال برای پاسخگویی تلاش می‌کنند. همچنین کارگران شجاع بشردوستانه‌ای هستند که سال‌ها در سنا و مناطق تحت کنترل حوثی‌ها ایستاده‌اند؛ همکارانشان را می‌دیدند که یکی پس از دیگری به بازداشت حوثی‌ها می‌افتند، از خانواده‌هایشان قطع می‌شوند، شکنجه می‌کشند، درمان‌های پزشکی حیاتی را دریافت نمی‌کنند و برخی در زندان جان می‌سپارند. آن‌ها نیز منتظر می‌ماندند، بی‌اطمینان از اینکه خانه یا دفترشان چه زمانی مورد تفتیش قرار می‌گیرد یا درآمدی که برای اعضای خانواده حیات‌بخش است، ناگهان قطع می‌شود. بسیاری در سال ۲۰۲۵ پس از جابجایی سازمان ملل به عدن رفتند. برخی کارگران غیرملی در ماریب یا تعز مستقر شدند. اکنون دوباره با همان ترس مواجه‌اند؛ حوثی‌ها در آستانهٔ تعز، جبهه‌ها در ماریب داغ می‌شوند و عدن احساس آسیب‌پذیری می‌کند. حداقل ۷۳ نفر از کارکنان محلی سازمان ملل هنوز در بازداشت حوثی‌ها هستند؛ به‌علاوه تعداد بیشتری از افراد سازمان‌های جامعه مدنی داخلی و بین‌المللی. وقتی موج اول تفتیش‌ها و بازداشت‌ها در مه ۲۰۲۴ آغاز شد، پرسش‌هایی دربارهٔ حفاظتی که برای کارگران امدادی بازداشت‌شده، خانواده‌هایشان و دیگر افراد در معرض خطر فراهم می‌شود، مطرح شد. خانواده‌ها به‌تنهایی برای مدیریت وضعیت تلاش می‌کردند. بر اساس گزارش‌های کارگران بشردوستانهٔ سازمان ملل، قراردادهای خدماتی بیش از ۵۰ درصد نیروی کار برخی نهادها را تشکیل می‌دهند. این قراردادها به‌طرز فوق‌العاده‌ای ناپایدارند؛ هر ۵ تا ۶ ماه یک‌بار تجدید می‌شوند و هیچ امنیتی ندارند. وقتی از آن‌ها پرسیده شد آیا نهادشان اقدامی برای تدوین برنامه‌های حفاظتی برای خود و خانواده‌هایشان انجام داده است، پاسخ این بود: «هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد. سیستمی وجود دارد که روزانه گزارش می‌دهیم سالم هستیم و اطلاعات تماس و مکان‌مان را می‌دهیم، اما همین. می‌دانیم اگر اتفاقی بیفتد، تنها خودمان خواهیم بود».

اگر حوثی‌ها تعز، عدن یا شهرهای بزرگ دیگر را به‌دست آورند، کارگران سازمان ملل و سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی (INGO) در معرض شدیدترین انتقام حوثی‌ها قرار خواهند گرفت. آن‌ها به‌دلیل کار در سامانهٔ کمک‌های بین‌المللی هدف می‌شوند؛ حوثی‌ها این فعالیت را جاسوسی می‌دانند و برای این‌که این گروه از دسترسی به کمک‌های بشردوستانه‌ای که سال‌ها غارت می‌کرده محروم شده‌اند، تنبیه می‌شوند. این افراد جان خود را فدا کرده‌اند تا در حالی که کشورشان در حال فروپاشی است، کارهای بشردوستانه را در یکی از دشوارترین محیط‌های عملیاتی جهان ادامه دهند. عدم اقدام پیش‌دستی در این لحظه، هزاران جان را در خطر می‌اندازد و هیچ‌گونه ابراز نگرانی یا تلاش پس از وقوع برای مذاکره دربارهٔ آزادی‌ها کافی نخواهد بود. وظیفهٔ آژانس‌های سازمان ملل و سازمان‌های بشردوستانه است که تمام گام‌های لازم برای حفاظت از این کارگران را بردارند. یعنی باید اطمینان حاصل شود قراردادهایشان شامل حفاظت‌های مورد نیاز است، کمک حقوقی به‌سرعت فراهم شود و گزینه‌هایی برای ایمن نگه داشتن خود و خانواده‌هایشان فراهم گردد، چرا که آن‌ها به‌مستقیم به‌دلیل کار و ارتباطشان با نهاد بین‌المللی در معرض خطر هستند. کارگران کمک‌رسان یمن، کشور را در حال حرکت نگه داشته‌اند؛ آن‌ها شایستهٔ حفاظت ما هستند. این تحلیل بخشی از مجموعه‌ای از نشریات است که توسط مرکز صنعاء تهیه و توسط دولت پادشاهی هلند تأمین مالی می‌شود. این مجموعه به بررسی موضوعات اقتصادی، سیاسی و زیست‌محیطی می‌پردازد و هدفش اطلاع‌رسانی به بحث و سیاست‌گذاری دربارهٔ یمن است تا صلحی پایدار را تقویت کند.

‏🌍 #شرق_آسیا 🧠 پرونده سنا توسط کمیسیون انتخابات تایلند در میادین مین قانونی و سیاسی قدم می‌نهد ‏🏛 منبع: ISEAS – Yusof Ishak Institute (Fulcrum) ‏✍️ نویسنده: yeosiewhan ‏📄 عنوان اصلی: Thailand Election Commission’s Senate Case Treads Legal and Political Minefields #تحلیل_راهبردی #سیاست_داخلی #ISEAS ‏ما را در تلگرام، ایتا و بله دنبال کنید. https://t.me/geopolis_ir https://eitaa.com/Geopolis_ir https://ble.ir/Geopolis_ir

‏📌 چکیده: در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶ کمیسیون انتخابات تایلند (EC) پروندهٔ کیفری ۷۷ نفر، شامل ۲۶ سناتور فعلی، را به دادگاه عالی ارجاع داد و ادعا کرد که در انتخابات سنا ۲۰۲۴ تبانی رخ داده است؛ این افراد پس از پایان تحقیقات به دستگاه قضایی منتقل شدند، در حالی که دیگران ارجاع نیافتند. سنا که ۲۰۰ عضو غیرمستقیم دارد، توانایی تأیید نهادهای نظارتی از جمله EC و دادگاه قانون اساسی را دارد و این امر باعث بروز پرسش‌هایی دربارهٔ استقلال EC و احتمال تضاد منافع شد. کمیسیون تصمیم گرفت پروندهٔ ۲۱ متهم، عمدتاً مرتبط با حزب بوم‌جای‌تای، را پیگیری نکند؛ این تصمیم با رأی‌های متفاوت کمیسران مواجه شد و حزب مردم اعلام کرد که اقدامات حقوقی بیشتری خواهد کرد. اگر دادگاه عالی درخواست‌های EC را بپذیرد، ۲۶ سناتور ممکن است از وظایف خود معلق شوند و در صورت اثبات تخلف، حق انتخابی و مقامات خود را از دست بدهند، که می‌تواند تأثیر گسترده‌ای بر ترکیب نهادهای نظارتی و اصلاحات قانون اساسی داشته باشد. آغاز دادرسی توسط کمیسیون انتخابات (EC) علیه گروهی از سناتورها به‌دلیل تبانی در انتخابات ۲۰۲۴، نگرانی‌هایی درباره تضاد منافع و تعقیب انتخابی خاص را برانگیخته است. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶، کمیسیون انتخابات تایلند (EC) تصمیم گرفت دادخواست خود را به دادگاه عالی ارائه دهد و دادرسی کیفری علیه ۷۷ نفر، از جمله ۲۶ سناتور فعلی، به‌دلیل ادعای تبانی در انتخاب سنا در سال ۲۰۲۴ آغاز کند. EC این سناتورها را پس از پایان تحقیقات به دستگاه قضایی ارجاع داد، در حالی که دیگران را ارجاع نداد. این پرونده فراتر از افراد متهم اهمیت دارد. صرف‌نظر از تصمیمات دادگاه‌ها، پرسش‌هایی درباره استقلال EC در حال چرخش است. علاوه بر این، سنا به مدت دو سال قدرت‌هایی به‌کار گرفته که نظام قانون اساسی تایلند را شکل داده‌اند، از جمله تأیید اعضای نهادهایی که وظیفه نظارت بر خود سنا را دارند. تصمیمات سنا که اعضای آن به‌طور قانونی مشکوک منصوب شده‌اند، می‌تواند اعتماد عمومی به این نهاد را تضعیف کند. سنا با ۲۰۰ عضو تایلند به‌صورت غیرمستقیم انتخاب می‌شود. نامزدها نمی‌توانند عضو حزب سیاسی باشند و نباید کمپین‌های خود را با احزاب هماهنگ کنند. پس از اعلام تعلق به یکی از ۲۰ گروه شغلی یا اجتماعی تعیین‌شده، نامزدها در سطوح حوزه، استان و ملی توسط همتایان خود انتخاب می‌شوند. در هر مرحله برندگان پیش می‌روند و باقی‌مانده‌ها حذف می‌شوند؛ ده نامزد برتر هر گروه که به‌صورت ملی انتخاب می‌شوند، به سنا می‌پیوندند. اگرچه سناتورها دیگر در انتخاب نخست‌وزیر مشارکت ندارند، این مجلس همچنان اختیارهای قانون اساسی قابل‌توجهی دارد. برای مثال، اصلاحات قانون اساسی برای تصویب نیاز به حمایت حداقل یک‌سوم سناتورها دارد. در ارتباط مستقیم با این پرونده، سنا نامزدهای دادگاه قانون اساسی و نهادهای مستقل از جمله EC، کمیسیون ملی مبارزه با فساد، ناظر عمومی، کمیسیون حسابرسی دولت و کمیسیون ملی حقوق بشر را با اکثریت ساده تأیید می‌کند. بنابراین یک بلوک بزرگ سنا می‌تواند نه تنها بر قانون‌گذاری بلکه بر ترکیب نهادهایی که به حل اختلافات قانون اساسی می‌پردازند، انتخابات را نظارت می‌کنند و مسئولان عمومی را بررسی می‌نمایند، تأثیر بگذارد. سنا به‌صورت ذاتی غیرحزبی است، اما از تأثیرات سیاسی مصون نیست. در واقع، گفتمان سیاسی تایلندی معمولاً به یک بلوک قابل‌توجه در این مجلس «سنا آبی» می‌گوید، به‌دلیل ادعای ارتباط با حزب حاکم بوم‌جای‌تای (Bhumjaithai). هر دو حزب بوم‌جای‌تای و رهبران سنا این ادعا را رد کرده‌اند که حزب بر مجلس تسلط دارد. این منازعهٔ مداوم بر اهمیت پروندهٔ تبانی می‌افزاید. اگر انتخاب ۲۰۲۴ با تخلفات همراه بوده باشد، پیامدها فراتر از توزیع صندلی‌های سنا به قدرت‌های قانون اساسی که این سناتورها پس از به‌عهده‌گیری وظیفه اعمال می‌کنند، خواهد رفت. بیش از دو سال از انتخاب سنا در ژوئن ۲۰۲۴ تا تصمیم EC برای پیشبرد پرونده می‌گذرد. در طول تحقیقات جاری، سنا فعلی چهار نفر از هفت کمیسر فعال EC را تأیید کرد و انتصاب‌های دیگر به نهادهای قانون اساسی از جمله دادگاه قانون اساسی را تصویب نمود. بنابراین پرسش‌هایی دربارهٔ بی‌طرفی EC در پیگیری اتهامات علیه اعضای سنا مطرح می‌شود. در حالی که اکثریت سناتورها برای تأیید انتصاب کمیسرها رأی مثبت دادند، اقلیت مخالف آن‌ها بودند.

قانون تایلند پس از رسیدن پرونده به قوه قضائیه، یک سازوکار حفاظتی ایجاد می‌کند. اگر دادگاه عالی درخواست کمیسیون انتخابات (EC) را علیه یک سناتور فعال بپذیرد، آن سناتور باید تا صدور حکم از انجام وظایف رسمی خود صرف‌نظر کند. این سازوکار تنها به‌صورت پیش‌رو اعمال می‌شود و به‌تنهایی رأی‌های قبلی تأیید یا انتصاب‌های مؤسسه‌ای سناتور را برعکس نمی‌کند. تأخیر اهمیت دارد؛ زیرا مقامی که در طول تحقیق تأیید شده‌اند، می‌توانند پس از حل پرونده علیه سناتورهای فردی، نظارت بر انتخابات و حل اختلافات را ادامه دهند. این وضعیت نگرانی‌هایی دربارهٔ استقلال نهاد و ظاهر تضاد منافع برای کمیسیون انتخابات (EC) برمی‌انگیزد؛ چرا که چهار کمیسر کنونی توسط همان سنا که اکنون اعضای آن به‌عنوان متهم در پرونده حضور دارند، تأیید شده‌اند. خود این واقعیت به‌تنهایی نشانگر جانب‌داری نیست، اما ضرورت شفافیت در روابط و امتناع‌ها را برجسته می‌کند. کمیسیون انتخابات (EC) باید هر ارتباط مرتبط را افشا کند و دلایل تصمیمات کمیسران برای امتناع یا ادامه مشارکت را به‌وضوح شرح دهد. چنین شفافیتی به مردم امکان می‌دهد تا استقلال نهاد را ارزیابی کنند. رویکرد کمیسیون انتخابات (EC) نسبت به ادعای کمک سیاسی مسألهٔ سیاسی فوری‌تری را به‌وجود می‌آورد: احتمال تعقیب انتخابی متمرکز. این کمیسیون تصمیم گرفت پرونده‌های ۲۱ متهم، عمدتاً رهبران و مدیران بهمجای‌تای (Bhumjaithai) که متهم به کمک غیرقانونی به نامزدهای سنا شده‌اند، پیگیری نشود. این تصمیم‌ها همگی به اتفاق آراء نبود؛ برای ۱۲ نفر، از جمله نخست‌وزیر آنوتین چرنویراکول (Anutin Charnvirakul)، رأی ۵‑۲ علیه ادامه بود. کمیسر مخالف سیتیچوت اینتاراویست (Sitthichote Intaraviset) به‌صورت علنی استدلال کرد که کمیسیون باید شهادت شاهدان، دستورهای رأی‌گیری ادعایی و سوابق تلفنی را به‌صورت یک‌دست بررسی می‌کرد. سیتیچوت افزود که رأی جداگانهٔ ۴‑۳ مانع بررسی بیشتر بخش‌هایی از ردپای مالی شد و ارزیابی اکثریت از شواهد را به چالش کشید. بنابراین کمیسیون انتخابات (EC) باید توضیح دهد چرا شواهد توجیه‌کنندهٔ پیگیری برخی متهمان و نه دیگران بوده و چگونه تضادهای منافع محتمل را مدیریت کرده است. از منظر حقوقی، تصمیم کمیسیون انتخابات (EC) برای عدم پیگیری اتهامات کمک سیاسی دامنهٔ پرونده‌ای را که به دادگاه عالی می‌رود، محدود می‌کند. اما از منظر سیاسی این تصمیم جنجال گسترده‌تری را که دربارهٔ محدود بودن هماهنگی ادعایی به نامزدهای سنا یا گسترش آن به شبکه‌های حزبی است، حل نمی‌کند. حزب مردم (People’s Party) مخالف اعلام کرده است که در واکنش به تصمیم کمیسیون انتخابات (EC) اقدامات حقوقی و پارلمانی بیشتری را دنبال خواهد کرد. این وضعیت یک جدایی غیرعادی ایجاد می‌کند: روندهای کمیسیون انتخابات (EC) رفتار سناتورهای فردی را بررسی کرد اما مسئولیت ادعایی احزاب سیاسی را کنار گذاشت. اگر دادگاه عالی درخواست‌های کمیسیون انتخابات (EC) را بپذیرد، ۲۶ سناتور ممکن است از انجام وظایف خود معلق شوند و در صورت تشخیص تخلف، مقعدهای خود و حقوق انتخابی‌شان را از دست بدهند. با این حال، حذف آن‌ها به‌طور خودکار انتصابات قبلاً توسط سنا تأییدشده را برعکس نمی‌کند؛ این موضوع، اگر یک‌هشتم سناتورها (۲۶ نفر از ۲۰۰) خلاف قوانین انتخابی را مرتکب شده باشند، به یکپارچگی آن انتصابات ضربه می‌زند. بنابراین پیامدهای تأخیر در پاسخگویی می‌تواند فراتر از دورهٔ خدمت این سناتورها گسترش یابد. دامنهٔ پاسخگویی همچنین به این بستگی دارد که آیا دادگاه عالی توطئه را فقط به سناتورها محدود می‌کند یا به چهره‌های حزبی و واسطه‌هایی که نقش سازماندهی داشته‌اند، گسترش می‌دهد. اگر تنها شرکت‌کنندگان فردی مجازات شوند و سازمان‌دهندگان ثابت‌شده بدون مجازات بمانند، تلاش برای جلوگیری از دستکاری آینده در انتخاب سنا تضعیف می‌شود و اعتماد به این‌که قوانین به‌طور مساوی اجرا می‌شوند، زیر سؤال می‌رود. مسئلهٔ نفوذ حزبی بر سنا در نقطهٔ حساس قرار دارد. حزب بوم‌جای‌تای (Bhumjaithai) ادعا می‌کند که کنترل مجلس را در دست ندارد، اما واضح است که یک بلوک سنا هم‌راستا می‌تواند به حزب قدرتی برای تأثیر بر اصلاحات قانون اساسی و انتصاب‌های نظارتی بدهد که فراتر از نمایندگی آن در مجلس منتخب است. اگر تصمیمات کمیسیون انتخابات (EC) نشان دهد که نفوذ حزب را تقویت کرده‌اند، صداقت حزب حاکم زیر سؤال خواهد رفت.

کمیسیون انتخابات (EC) باید بنابراین توضیح دهد چرا شواهد توجیه‌کنندهٔ پیگرد قانونی علیه برخی پاسخ‌دهندگان بوده و نه دیگران، و چگونه به تضادهای احتمالی منافع پرداخته است. این توضیحات برای اعتبار پرونده‌های جاری و برای اعتماد عمومی به نهادهایی که نظارت سیاسی را بر عهده دارند، اهمیت دارد. 2026/269 پوراویچ واتاناسوخ (Purawich Watanasukh) مدرس در دانشکدهٔ علوم سیاسی، دانشگاه تامماسات (Thammasat University) است.

‏🌍 #ایران #آمریکا 🧠 ایران خروج نیروهای نظامی آمریکا از عراق را تحسین می‌کند، اما برخی آن را پیش‌درآمدی برای جنگ بزرگ‌تر می‌دانند ‏🏛 منبع: Amwaj.media ‏📄 عنوان اصلی: Iran hails US military’s exit from Iraq, but some see prelude to greater war ‏🔎 Operation Inherent Resolve, IRGC, Quds Force, Baghdad-Washington agreement, Axis of Resistance #تحلیل_راهبردی #عراق #خاورمیانه #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Amwaj ‏ما را در تلگرام، ایتا و بله دنبال کنید. https://t.me/geopolis_ir https://eitaa.com/Geopolis_ir https://ble.ir/Geopolis_ir

‏📌 چکیده: در ۳۰ سپتامبر آمریکا خروج کامل پرسنل جنگی و تجهیزات خود را از عراق به پایان رساند و مأموریت ۱۲‑سالهٔ عملیات اینهرینت ریزولف علیه داعش را خاتمه داد؛ این خروج پس از توافق ۲۰۲۴ بین بغداد و واشنگتن و در حالی که تنش‌های ایران‑آمریکا بالا است، صورت گرفت. مقامات ایرانی آن را «پیروزی تاریخی» و پیش‌درآمدی برای خروج نیروهای آمریکا از منطقه می‌دانند، در حالی که برخی رسانه‌ها و مفسران هشدار می‌دهند حضور امنیتی، اطلاعاتی و مالی واشنگتن از طریق روابط دو‑جانبه، بانک فدرال رزرو نیویورک و اهرم‌های مالی همچنان ادامه خواهد داشت. تحلیل‌گران بر این باورند که خروج می‌تواند فرصتی برای گسترش نفوذ سیاسی‑امنیتی‑اقتصادی ایران در عراق فراهم کند، اما تأثیر آن بر تعادل قدرت‌های داخلی و منطقه‌ای و امکان حفظ فشارهای اقتصادی آمریکا همچنان مورد سؤال است. داستان: در ایران، مقامات عالی‌رتبه و رسانه‌ها خروج نیروهای نظامی آمریکا از عراق را به‌عنوان دستاوردی استراتژیک استقبال کردند. هم‌زمان، برخی مفسران هشدار می‌دهند که نفوذ واشنگتن می‌تواند از طریق روابط امنیتی، اطلاعاتی و مالی ادامه یابد و این خروج ممکن است بخشی از آمادگی‌های آمریکا برای مواجهه گسترده‌تر با ایران باشد. گزارش: آمریکا در ۳۰ سپتامبر خروج کامل پرسنل جنگی و تجهیزات خود از عراق را به پایان رساند. این خروج رسماً مأموریت ۱۲‑سالهٔ عملیات اینهرینت ریزولف علیه گروه دولت اسلامی (IS) را خاتمه داد. این اقدام پس از توافق ۲۰۲۴ بین بغداد و واشنگتن صورت گرفت و در حالی که تنش‌های بین ایران و ایالات متحده همچنان بالا است، رخ داد. ایران خروج نیروهای آمریکایی از کشوری که مستقیماً در غرب خود قرار دارد، را خوش‌آمد گفت. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی خروج را «پیروزی تاریخی» برای عراق و «مقاومت» توصیف کرد و آن را «پیش‌درآمدی» برای خروج نیروهای آمریکا از منطقهٔ وسیع‌تر دانست. «مقاومت» یا «محور مقاومت» به شبکهٔ تحت رهبری ایران از کشورهای هم‌پیمان و گروه‌های مسلح غیر دولتی، عمدتاً در عراق، لبنان، فلسطین و یمن، اشاره دارد که برای مقابله با نفوذ آمریکا و اسرائیل در منطقه هماهنگ می‌شوند. سرتیپ محمدرضا نقدی، مشاور ارشد سپاه پاسداران، خروج را اولین گام برای انتقام‌گیری از کشته شدن در سال ۲۰۲۰ توسط آمریکا از فرمانده پیشین نیروهای قدس، قاسم سلیمانی، و معاون پیشین سرکردهٔ واحدهای بسیج مردم عراق، ابو مهدی مهندس، توصیف کرد. نقدی امید داشت که نیروهای آمریکا پس از آن اردن، کویت، عربستان سعودی و سایر کشورهای منطقه را نیز ترک کنند. رسانه‌های ایرانی به‌طور عمده این تحولات را خوش‌آمد گفتند، اما در ارزیابی اهمیت آن اختلاف نظر دارند. روزنامهٔ سخت‌گیر کیهان، که سردبیر آن توسط رهبر معظم منصوب می‌شود، پرسید آیا این نشانگر «پایان اشغال» یا «تغییر شکل آن» است. این روزنامه به توانمندی‌های مداوم اطلاعاتی آمریکا، همکاری‌های امنیتی و اهرم فشار مالی بر عراق اشاره کرد. خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران به‌طور مشابه استدلال می‌کند که واشنگتن واقعاً ترک نکرده، بلکه شکل حضور خود را تغییر داده است. روزنامهٔ محافظه‌کار قدس ادعا کرد که آمریکا از عراق خارج شده، اما بغداد تحت کنترل بانک فدرال رزرو نیویورک باقی مانده است؛ جایی که درآمدهای نفتی عراق همچنان به این بانک می‌ریزد و برای هزینه‌کردن نیاز به تأیید وزارت خزانه‌داری آمریکا دارد. روزنامهٔ جام جم، که تحت نظارت پخش‌کنندهٔ دولتی است، این دیدگاه را تکرار کرد. روزنامهٔ دولتی ایران با تأکید بیشتری این خروج را «آغاز پایان آمریکا در منطقه» توصیف کرد. این روزنامه استدلال کرد که این امر فرصتی نو برای تهران فراهم می‌کند تا نفوذ سیاسی، امنیتی و اقتصادی خود را تعمیق بخشد. روزنامهٔ سخت‌گیر جوان این خروج را نشانهٔ مهمی از تغییر معادلات امنیتی منطقه‌ای می‌داند و می‌گوید مانعی برای همکاری گسترده‌تر ایران با بغداد برطرف شده است. روزنامهٔ اصلاح‌طلب شرق «تعادل جدیدی در عراق» را توصیف کرد؛ به تکمیل اتحاد نیروهای پیشمرگه در منطقهٔ کردستان همزمان با خروج آمریکا اشاره کرد و استدلال کرد که این زمان‌بندی معادلهٔ امنیتی میان بغداد، اربیل و گروه‌های مسلح را تغییر می‌دهد. واکنش‌های آنلاین نیز به‌طور مشابهی متنوع بوده‌اند. عباس موسوی، دیپلمات حرفه‌ای و رئیس پروتکل دفتر رئیس‌جمهور، گفت خروج آمریکا باید نماد اخراج کامل ایالات متحده از منطقه باشد و استدلال کرد که امنیت منطقه‌ای باید «جمعی» و از داخل تولید شود.

محسن میلانی، پژوهشگر مستقر در ایالات متحده، اشاره کرد که ایران بیش از دو دهه به دنبال خروج نیروهای آمریکایی از منطقه بوده و خروج آن‌ها از عراق، پس از افغانستان در سال ۲۰۲۱، آغاز دوره‌ای نوین در اینجا را نشان می‌دهد. سایر کاربران به‌مراتب شکاک‌تر بودند. حسین درخشان، روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب، گمان کرد که واشنگتن نیروهای خود را فراتر از دسترس ایران جابه‌جا کرده تا در صورت وقوع حملات بیشتر اسرائیل‑آمریکا به ایران، موقعیتی داشته باشد. یک مفسر سخت‌گیر خروج آمریکا را پیش‌درآمدی برای بی‌ثباتی و احتمال حمله زمینی به ایران نامید؛ در مقابل، ناظری دیگر گفت واشنگتن صرفاً استراتژی‌اش را تغییر داده و کنترل بر عراق را واگذار نکرده است. تحلیل: خروج نظامی آمریکا از عراق، فصلی از ماجرایی را به پایان می‌رساند که با حملهٔ ۲۰۰۳ به رهبری ایالات متحده آغاز شد. نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۱۱ کشور را ترک کردند، اما سه سال پس از آن، به دعوت دولت عراق برای مبارزه با داعش بازگشتند. ایران و متحدان مسلحش در عراق سال‌ها برای خروج فشار آوردند؛ آن‌ها پایگاه‌های باقی‌ماندهٔ آمریکایی را هم تهدید و هم مانعی برای فعالیت‌های خود می‌دانستند. با ناپدید شدن حضور نیروی سخت، نظریه‌اً تهران می‌تواند از پیوندهای عمیق‌تری که از طریق نهادهایی چون نیروهای بسیج مردمی (PMU) و منافع اقتصادی مشترک شکل گرفته، بهره‌برداری کند. علی موسوی خلخالی، تحلیل‌گر برجستهٔ امور عراق، استدلال می‌کند که خروج می‌تواند تعادلی نو بین بازیگران داخلی و منطقه‌ای ایجاد کند و ایران می‌تواند در کوتاه‌مدت نفوذ سیاسی بیشتری در عراق به دست آورد. با این حال، خروج نیروهای آمریکایی به پایان رساندن نفوذ آمریکا نمی‌رسد. توافق‌نامهٔ انتقال ۲۰۲۴، به‌جای قطع کامل روابط دفاعی، حرکت به سمت رابطهٔ امنیتی دو‌جانبهٔ آمریکا‑عراق را پیش‌بینی کرد. گزارش‌های دولت آمریکا در آن زمان اعلام کرد که انتقال، همکاری امنیتی شامل آموزش و کمک‌های فنی را حفظ خواهد کرد. واشنگتن همچنان اهرم فشار مالی قابل‌توجهی بر بغداد و اربیل حفظ می‌کند. درآمدهای نفتی عراق از طریق حساب‌های بانک فدرال رزرو نیویورک مدیریت می‌شود؛ صادرات نفت تقریباً ۹۰ ٪ بودجهٔ دولت فدرال را تأمین می‌کند. به‌دلیل وابستگی ساختاری عراق به سامانهٔ مالی آمریکا، واشنگتن با وجود خروج نظامی، اهرم فشار اقتصادی را حفظ می‌کند. این تمایز در گفتمان ایرانیان نقش محوری داشته است. خروج همچنین سؤالاتی دربارهٔ تعادل بین بغداد، گروه‌های مسلح همسو با ایران و سایر بازیگران عراقی برمی‌انگیزد. برخی عراقی‌ها خروج را خوش‌آمد گفتند اما نگران این بودند که خلا امنیتی، گروه‌های مسلح شیعهٔ تحت حمایت ایران را تقویت یا زمینهٔ بازگشت داعش را فراهم کند. آینده: احتمالاً تهران برای کسب فضای سیاسی، امنیتی و اقتصادی وسیع‌تر در بغداد، به‌ویژه از طریق روابط مستحکم خود با بازیگران عراقی، تلاش خواهد کرد. توانایی دولت عراق در تبدیل خروج رسمی نیروهای آمریکایی به خودمختاری بیشتر، تعیین می‌کند که روایت پیروزی «مقاومت» به سود استراتژیک پایدار برای تهران تبدیل شود یا نه. در مقابل، گزینه‌های بغداد ممکن است همچنان تحت محدودیت واشنگتن باقی بمانند. مناظرهٔ کنونی دربارهٔ تصمیم عراق برای ممنوع کردن تمام پروازهای ایرانی به‌منظور رعایت تحریم‌های آمریکا، پیچیدگی‌های موجود را نشان می‌دهد. متفقین تهران تصمیم دولت عراق برای پیروی از محدودیت‌های آمریکا بر هوانوردی ایرانی را به شدت محکوم کردند. در عین حال، بسیاری از همان بازیگران در واقع حامیان اصلی سیاسی دولت علی ال‌زیدی هستند و هیچ نشانه‌ای مبنی بر این که بغداد قصد دارد مسیر خود را عوض کند و تمام ارتباطات پروازی را از سر بگیرد، وجود ندارد. این ماجرا تنش میان انتظارات شکل‌گرفته، رئالیسم سیاسی و منافع مشترکی که گاهی از یکدیگر فاصله می‌گیرند را به تصویر می‌کشد.