‏🟢 ۳/۳ وزیر خارجه ال‑عینی نیز هشدار داده است که اگر شاهزاده حسن به کشور بازگردد، سرنوشت مشابهی با بستگانش در انتظار اوست. متن/تحلیل: از قرن نهم میلادی، امامان شاخه زیدی شیعه در بخش عمده‌ای از جنوب‌غرب شبه‌جزیره عربستان که به‌صورت تاریخی یمن نامیده می‌شود، به‌عنوان رهبران دینی و سیاسی قدرتمند ایفای نقش کرده‌اند. زیدی‌ها بیشترین سهم جمعیت را در این منطقه دارند و عمدتاً در ارتفاعات ساکن‌اند. اگرچه در جهان اسلام اقلیت محسوب می‌شوند، اما در یمن همچنان تسلط سیاسی دارند. بدر به‌تازگی به سلطنت رسید، پس از آنکه پدرش، امام احمد بن یحیی حمیدالدین، در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲ به‌دلیل علل طبیعی درگذشت. امام زیدی پیشین به‌مدت ۱۴ سال کشور را تحت «مهره آهنین» حکومت کرد و توسط منتقدان جمهوری‌خواه و پانا‌ عربی به «احمد شیطانی» مشهور شد. او در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۵ با کودتاهای خونی مواجه شد و از آن‌ها جان سالم به در برد. در سال ۱۹۶۱، امام احمد از یک تلاش ترور جان سالم به در برد، اما از جراحات گلوله‌ای آن حمله به‌طور کامل بهبود نیافت. بسیاری بر این باورند که این صدمات جزئی در مرگ او نقش داشته‌اند. در ده روز سلطنت خود، امام بدر قول داد که اصلاحات مدرن‌سازی را در کشور اجرا کند؛ از جمله لغو مالیات‌ها و افزایش دستمزدها. این اقدامات به‌عنوان گامی چشمگیر از حکومت سرکوبگر و خودکامه پدرش تلقی شد که یمن را دیپلماتیکاً از بقیه جهان منزوی کرده بود. گزارش‌ها حاکی است که امام بدر در پی جذب حمایت از اتحاد جماهیر شوروی، چین کمونیست و آلمان شرقی برای پیشبرد برخی اصلاحات برنامه‌ریزی‌شده بوده است. آینده: در پی تشدید تنش‌ها حول محافظت عدن، بریتانیا و جمهوری عربی یمن شاهد افزایش حوادث مرزی شده‌اند. گمانه‌زنی‌ها حاکی از این است که لندن ممکن است به‌صورت نظامی مداخله کند تا ادعای خود بر شهر بندری جنوبی و اطراف آن را حفظ نماید. مقامات انقلابی مستقر در صنعا ادعا می‌کنند که آنچه به‌نام یمن جنوبی، عدن و سایر محافظت‌های داخلی آن می‌شناسند، قلمروشان است. به‌علاوه، در عدن احساسات ملی‌گرایانه و ضد‑بریتانیایی در حال گسترش است. جمهوری عربی یمن می‌تواند از این اهرم فشار برای ادغام ادارات متعدد جنوب و شرق در یک دولت استفاده کند. این هفته در عدن، پلیس در تظاهراتی علیه اشغال بریتانیا، سه معترض را کشته است. تشکیل جمهوری عربی یمن برای عربستان سعودی همسایه سبب نگرانی شده است. علاوه بر بی‌ثباتی سیاسی، یک وزیر یمنی می‌گوید سلطنت سعودی نمی‌خواهد «پیشرفت اجتماعی به سبک جمهوری عربی متحد» را در کشور خود ببیند. شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهد که قبیله‌سالاران زیدی در حال اتحاد هستند و با حمایت گزارش‌شده از سلاح، پول و آموزش سعودی، قصد سرنگونی جمهوری عربی یمن را دارند. همچنین گزارش شده است که پادشاهی اشتمانی اردن در حال مذاکرات با شاهزاده حسن از پادشاهی متوکل و شاه سئود بن عبدالعزیز از عربستان سعودی برای حمایت از جبهه سلطنتی است. به‌نظر می‌رسد شاهزاده حسن در جده مستقر است و برخی گمان می‌کنند که او در روزهای آینده خود را به‌عنوان سرپرست تبعیدی پادشاهی متوکل یمن اعلام کند. احمد پاشا، سرپرست مأموریت دیپلماتیک جمهوری عربی یمن به جمهوری عربی متحد تحت رهبری مصر، هشدار داده است که حمایت نظامی خارجی از جناح‌های مخالف پس از کودتا، «دوره‌ای از خون‌ریزی و کشتار» را به‌راه می‌اندازد. نیروهای انقلابی جمهوری‌خواه توسط اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری عربی متحد آموزش می‌بینند؛ روابط بین پادشاهی و جمهوری یمن با این دو کشور به‌صورت متناوب گرم و سرد بوده است. این ارتش نوین حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر نیرو دارد و نیروی هوایی کوچکی نیز دارد که عمدتاً با هواپیماهای شوروی و چکسلواکی تأمین می‌شود. اگرچه حمایت مردمی واضحی برای جمهوری عربی یمن جدید وجود دارد، ارتفاعات شمالی کشور همچنان پایگاهی برای حمایت از امامان زیدی باقی مانده‌اند. بدن امام بَدَر هنوز از قصر البشیر (Al‑Bashayer Palace) بیرون نیامده است؛ این مسأله باعث بروز حدس و گمان شده است که او ممکن است از کودتا جان سالم به در برده و توسط گروه‌های همسو در شمال پناه داده شده باشد و از این طریق به عربستان سعودی سفر کرده باشد. حتی اگر جمهوری نوین بر مخالفانش غلبه کند، به‌نظر می‌رسد شیعه‌های زیدی در شمال تمایلی به رها کردن حمایت از اقتدار دینی و سیاسی که در مؤسسه امامت تجسم یافته، ندارند.

‏🔴 #آمریکا #کانادا 🧠 فقط سوءاستفاده نیست: پژوهش‌های زیست‑پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی نیز خطر حوادث را به همراه دارد ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: Isobel Sowells and John “J.T.” O’Brien ‏📄 عنوان اصلی: It’s not just misuse: AI-enabled biological research also runs the risk of accidents ‏🔎 AI, biotechnology, bioweapons, Anthropic, Stanford #تحلیل_راهبردی #جهانی #روابط_بین_الملل #Atlantic_Council ‏ما را در تلگرام، ایتا و بله دنبال کنید. https://t.me/geopolis_ir https://eitaa.com/Geopolis_ir https://ble.ir/Geopolis_ir

‏🔴 ۲/۴ ‏📌 چکیده: ادغام هوش مصنوعی در پژوهش‌های زیستی با سرعتی افزایشی پیش می‌رود؛ نمونه‌هایی چون آزمایشگاه آنتروپیک که Claude را برای کشف سامانه آنزیمی جدید به کار برد و پژوهش‌های استنفورد که با Evo ویروس‌های غیرطبیعی ساختند، نشان می‌دهد AI می‌تواند توالی‌های زیستی نوین تولید کند. این پیشرفت‌ها خطرات دوگانه‌ای ایجاد می‌کند: کاهش آستانه توسعه سلاح‌های زیستی و احتمال حوادث آزمایشگاهی، به‌ویژه با گسترش شبکه آزمایشگاه‌های BSL‑4 که در سال ۲۰۲۳ به ۵۱ مرکز فعال در ۲۷ کشور رسیده است. ایالات متحده سیاست جدیدی برای کنترل پژوهش‌های دوکاره (DGOF) معرفی کرده و کشورهایی مانند کانادا با به‌روزرسانی قانون پاتوژن‌ها و سموم انسانی چارچوب‌های نظارتی قوی‌تری ارائه می‌دهند. واشنگتن — بخش عمده‌ای از مباحث جاری درباره تهدیدهای ناشی از هم‌پوشانی هوش مصنوعی و بیوتکنولوژی، بر احتمال ترسناکی متمرکز است که هوش مصنوعی به تروریست‌ها و بازیگران غیر دولتی امکان توسعه و به‌کارگیری سلاح‌های زیستی تقویت‌شده توسط هوش مصنوعی را بدهد. توافق گسترده‌ای وجود دارد که به‌کارگیری هوش مصنوعی در پژوهش‌های زیستی خطرات دوگانهٔ قابل‌توجهی دارد؛ اما تمرکز فعلی بر سوءاستفادهٔ عمدی، توجه کافی به احتمال حوادث را کاهش داده است. ادغام هوش مصنوعی در پژوهش‌های زیستی اوایل این ماه، آنتروپیک اعلام کرد که به‌تازگی آزمایشگاهی پژوهشی زیستی در سانفرانسیسکو تأسیس کرده است که در آن Claude در هر مرحله از فرآیند تحقیق حضور دارد. در یکی از نخستین مطالعات منتشرشدهٔ این آزمایشگاه، Claude به‌صورت خودکار سامانهٔ آنزیمی نوینی را کشف کرد که با تکرارهای DNA مرتبط بود؛ الگویی شبیه به CRISPR، سامانهٔ دفاعی باکتریایی که بعدها دانشمندان آن را به ابزار ویرایش ژن تبدیل کردند. این خبر تنها چند هفته پس از آن است که پژوهشگران دانشگاه استنفورد از ابزار هوش مصنوعی منبع باز Evo برای ساخت شانزده ویروس قابل‌زنده‌سازی که پیش از این در طبیعت دیده نشده بودند، استفاده کردند. اگرچه هیچ‌یک از این باکتریوفاژها قادر به عفونت انسان نیستند، این آزمایش نشان می‌دهد هوش مصنوعی می‌تواند توالی‌های زیستی را طراحی کند که به‌طور طبیعی وجود ندارند. این نمونه‌ها نشان می‌دهند که تمایل به ادغام هوش مصنوعی در پژوهش‌های زیستی به‌تدریج در حال گسترش است. مدل‌های هوش مصنوعی پیش از این برای تقویت تکنیک‌های ویرایش ژن به‌کار رفته‌اند؛ آن‌ها طرح‌ها را تولید، نقص‌های طرح را تحلیل و کارایی آزمایش‌ها را افزایش می‌دهند. هوش مصنوعی به آزمایشگاه‌ها امکان می‌دهد سریع‌تر و با هزینهٔ کمتر کار کنند و استفاده از آن به‌سرعت در حال گسترش است. مطالعه‌ای که در سپتامبر توسط پژوهشگران گوگل دیپ‌مایند، مؤسسه فناوری ماساچوست و چند دانشگاه دیگر منتشر شد، نشان داد نزدیک به نیمی از دانشمندان مورد بررسی روزانه از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند. در علوم زیستی به‌ویژه، مدل‌های هوش مصنوعی برای ساخت سازه‌های مولکولی و اجرای شبیه‌سازی‌های پیچیده به‌کار می‌روند. این تحولات به‌طبیعی نگرانی‌هایی را برانگیخته‌اند که مدل‌های هوش مصنوعی می‌توانند آستانهٔ توسعهٔ سلاح‌های زیستی را کاهش دهند. در سپتامبر، آنتروپیک گزارشی منتشر کرد که موارد سوءاستفادهٔ زیستی از Claude را در میان جدی‌ترین‌ها طبقه‌بندی می‌کرد. در یکی از مطالعات موردی، یک مؤسسهٔ پژوهشی نظامی قصد داشت از Claude برای نوشتن یک درخواست پژوهشی به‌منظور شناسایی جهش‌های مطلوب در ویروس چیگونیا و توسعهٔ کلون‌های با وخامت بیشتر استفاده کند. در مورد دیگر، پژوهشگری سعی کرد از Claude برای بازطراحی مجموعه‌ای از سموم بهره‌برداری کند. این نگرانی به مدل‌های وزن‌باز نیز سرایت می‌کند؛ این مدل‌ها به‌صورت عمومی برای دانلود در دسترس هستند، قابل سفارشی‌سازی‌اند و بنابراین ممکن است پارامترهای ایمنی کافی نداشته باشند. این مدل‌های وزن‌باز، مانند Kimi‑K3 چین، به‌همراه دستگاه‌های سنتز DNA رومیزی، به‌نظری نظری موانع توسعهٔ سلاح‌های زیستی و شیمیایی را کاهش می‌دهند. اما تجهیزات آزمایشگاهی، آموزش و بودجهٔ لازم برای تولید سلاح قابل‌استفاده همچنان موانع قابل‌توجهی هستند. این مسأله، البته، یک ملاحظهٔ ایمنی اساسی است، اما تمرکز محدود بر تهدید سوءاستفادهٔ عمدی، نگرانی‌های برابر مهم دربارهٔ پژوهش‌های مشروع تقویت‌شده توسط هوش مصنوعی را در پس‌زمینه می‌گذارد. پیش‌بینی حوادث شتاب‌دار توسط هوش مصنوعی

‏🔴 ۳/۴ هوش مصنوعی در نوآوری‌های زیستی می‌تواند به‌سرعتی پیش رود که قانون‌گذاران نتوانند به‌صورت ایمن آنچه ساخته می‌شود را مدیریت کنند. پژوهش‌های دوکاره پیش از این وجود داشته‌اند و ایالات متحده به‌طور تاریخی سیاست‌هایی برای کنترل خطرات سوءاستفاده از این پژوهش‌ها تدوین کرده است. یک سیاست ژوئیهٔ ۲۰۲۶ از دفتر سیاست علم و فناوری کاخ سفید چارچوب‌های جدیدی برای حاکمیت بر پژوهش‌های خطرناک با عملکرد افزایشی (DGOF) و پژوهش‌های بین‌المللی مورد نگرانی تعریف می‌کند. نکات کلیدی شامل متوقف کردن تأمین مالی فدرالی برای پژوهش‌های DGOF، الزام پژوهشگران به توقف فوری کاری که ممکن است تحت تعریف DGOF قرار گیرد و گزارش به نهاد تأمین‌کننده ظرف بیست‌ و چهار ساعت، و الزام مؤسسات به ایجاد سازوکارهایی برای شناسایی پژوهش‌های احتمالی DGOF که تحت تأمین مالی فدرالی نیستند، می‌شود. این الزامات نشان می‌دهد که ایالات متحده در حال ساختن چارچوبی قوی‌تر برای مدیریت پژوهش‌های دوکاره است، اما این سیاست هنوز تازه است و کارایی آن مشخص نشده است. نگرانی دیگری نیز به افزایش تعداد آزمایشگاه‌های با مهار بالا در کشورهایی با چارچوب‌های ایمنی DGOF ضعیف‌تر اشاره دارد. از زمان همه‌گیری کووید‑۱۹، تعداد آزمایشگاه‌های با مهار حداکثری که به‌عنوان آزمایشگاه‌های سطح ایمنی زیستی ۴ (BSL‑4) شناخته می‌شوند، در سراسر جهان گسترش یافته است. در سال ۲۰۲۳، پروژهٔ Global BioLabs ۵۱ آزمایشگاه فعال BSL‑4، سه آزمایشگاه در حال ساخت و پانزده آزمایشگاه برنامه‌ریزی‌شده را در مجموع در بیست و هفت کشور شناسایی کرد. تعداد آزمایشگاه‌های عملیاتی BSL‑4 تقریباً دو برابر آنچه یک دهه پیش بود، است. ارزیابی نشان داد که از میان این بیست و هفت کشور که این آزمایشگاه‌ها را دارند یا در حال توسعه‌اند، تنها دوازده کشور در امنیت زیستی نمرهٔ بالایی دریافت کرده‌اند و تنها یک کشور، کانادا، در حاکمیت بر پژوهش‌های دوکاره نمرهٔ بالا کسب کرده است. همان سال، شهادت نمایندگان کنگره در زیرکمیتهٔ نظارت و تحقیقات گزارش داد که تنها هفت کشور از بیست و هفت کشور در مدیریت کلی ریسک زیستی نمرهٔ بالایی داشته‌اند. ادغام بیشتر هوش مصنوعی در پژوهش‌های زیستی می‌تواند هزینهٔ پژوهش را کاهش داده و شبکهٔ آزمایشگاه‌های BSL‑4 را به کشورهایی با چارچوب‌های ضعیف‌تر امنیت زیستی گسترش دهد. گسترش پژوهش‌های با مهار بالا اهمیت دارد چون فرار تصادفی پاتوژن‌ها از آزمایشگاه‌ها فرضیه‌ای نیست. این نگرانی در میانهٔ بحث‌های مربوط به منشاء کووید‑۱۹ همچنان در مرکز توجه باقی مانده است. اگرچه ارزیابی اخیر کارشناسان سازمان بهداشت جهانی نشان داد که شواهد موجود بیشتر به انتقال زئونوتیک اشاره دارد، نظریه‌های مرتبط با منشاء آزمایشگاهی به‌طور قطعی رد نشده‌اند؛ بخشی از این عدم قطعیت به این دلیل است که نمونه‌ها و داده‌های مراحل اولیهٔ شیوع جمع‌آوری یا در اختیار محققان جهانی قرار نگرفته‌اند. با این حال، نمونه‌های متعددی در جاهای دیگر ثبت شده‌اند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۴، ۳۰۹ مورد عفونت حاصل از کار در آزمایشگاه را شناسایی کرد که شامل پنجاه و یک پاتوژن و شانزده فرار تصادفی پاتوژن از محیط‌های آزمایشگاهی در میان هشت پاتوژن بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۱ بود. بر اساس گزارش‌ها، این موارد منجر به هشت مرگ شدند. از جمله فرارهای ثبت‌شده می‌توان به SARS‑CoV، پولیویروس و آنفولانزای H5N1 اشاره کرد. به عنوان مثال، نشت برسیلا از یک مرکز واکسیناسیون در لانسو، چین در سال ۲۰۱۹، تا نوامبر ۲۰۲۰ بیش از ده هزار آزمایش مثبت به بار آورد. به‌طور مشابه، مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۵، ۷۱۲ چنین عفونتی را در ۲۵۰ گزارش بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ شناسایی کرد و عدم پاک‌سازی کافی، آسیب‌های سوزن‌دار و استفاده ناکارآمد از تجهیزات حفاظتی شخصی را به‌عنوان عوامل خطر اصلی نامید. این ارقام به‌راحتی کمتر از واقعیت فراوانی حوادث آزمایشگاهی هستند، چرا که هیچ سامانهٔ گزارش‌دهی رسمی و جهانی برای عفونت‌های حاصل از کار در آزمایشگاه و فرارهای تصادفی وجود ندارد. اکثر داده‌ها خوداظهاری‌اند یا از کشورهایی می‌آیند که به‌صورت جداگانه گزارش‌دهی را الزامی می‌دانند.

‏🔴 ۴/۴ کشورهایی که پژوهش‌های با مهار بالا را گسترش می‌دهند، باید چارچوب‌های ریسک زیستی را همراه با ظرفیت آزمایشگاهی خود تدوین کنند. حداقل، این چارچوب باید شامل سازوکارهای نظارتی ملی برای تحقیقات دو‑استفاده و DGOF و پذیرش رویه‌های بین‌المللی ایمنی زیستی باشد. کانادا نمونهٔ قوی‌ای از این رویکرد ارائه می‌دهد. قانون «پاتوژن‌ها و سموم انسانی» (Human Pathogens and Toxins Act) که در سال ۲۰۲۶ به‌روز شد، گزارش‌دهی اجباری حوادث، صدور مجوزهای دولتی برای انجام پژوهش‌های پاتوژن‌های با پیامدهای جدی و اطلاع‌نامهٔ کتبی هنگام قصد پژوهشگران برای افزایش ویژگی‌های پرخطر خاص مانند ویروستگی یا پاتوژنیتی را الزامی می‌کند. سایر کشورها باید از این قانون به‌عنوان چارچوب استفاده کنند و همزمان به‌طور مستمر ارزیابی کنند که آیا قوانین داخلی‌شان با سرعت نوآوری‌های هوش مصنوعی همگام است یا نه.

‏🟠 #آمریکا 🧠 چگونه نظامی را سیاسی‌سازی کنیم ‏🏛 منبع: German Marshall Fund ‏✍️ نویسنده: sdolin ‏📄 عنوان اصلی: How to Politicize a Military ‏🔎 Pete Hegseth, Department of Defense, DEI, PiS, United States #تحلیل_راهبردی #مدیترانه #سیاست_داخلی #GMF ‏ما را در تلگرام، ایتا و بله دنبال کنید. https://t.me/geopolis_ir https://eitaa.com/Geopolis_ir https://ble.ir/Geopolis_ir

‏🟠 ۲/۴ ‏📌 چکیده: وزیر دفاع پیتر هگست ادعا کرد که اخراج و بازآرایی بیش از ۳۰ ژنرال برای «پاسخگویی» ضروری است، اما مخالفان این تغییرات را پاکسازی سیاسی می‌نامند؛ او بدون ارائه دلایل عملکردی، ارتقاهای نامشخصی را به‌ویژه به افراد وفادار به ترجیحاتش فشار می‌آورد و زنان، افراد رنگین‌پوست و افسران DEI را هدف می‌گیرد. مقاله با مثال لهستان نشان می‌دهد که پاکسازی‌های سیاسی نظامی می‌تواند آمادگی و کارایی ارتش را به‌سرعت تضعیف کند؛ در لهستان پس از ورود PiS، در دو سال ۳۶ ژنرال و ۲۰۰ سرهنگ برکنار شدند و ارتقاءها بر پایه وفاداری حزبی تنظیم شد که منجر به «ارتش در ویرانه» شد. نویسنده هشدار می‌دهد اگر فرآیندهای ارتقا در ایالات متحده همچنان سیاسی‌سازی شوند، شایستگی حرفه‌ای و اعتماد به نظام نظامی آمریکا به خطر می‌افتد. چگونه یک ارتش را سیاسی‌سازی کنیم قانون‌گذاری مشروع در سیاست پرسنلی تا چه حد می‌تواند به سیاسی‌سازی نظامی تبدیل شود؟ وزیر دفاع پیتر هگست (Pete Hegseth) در سخنرانی ۳۰ سپتامبر با عنوان «وضعیت نیرو» ادعا کرد که اخراج، جایگزینی و بازآرایی گستردهٔ ژنرال‌های نیرو برای «پاسخگویی» ضروری بوده و «دیرکرده» است. اما همان‌طور که هگست می‌پذیرد، مخالفان او این تغییرات بی‌سابقه در سطوح عالی وزارت دفاع را پاکسازی سیاسی می‌نامند. اگرچه هگست می‌گوید این بازآرایی برای پاسخگویی است، شواهد بیشتری نشان می‌دهد که او از این تکان‌دادن برای حذف یا بازنشستگی اجباری رهبرانی که با دیدگاه او مخالفند استفاده می‌کند و برای ارتقای سران موافق با ترجیحات سیاستی‌اش پیش می‌رود. دولت هنوز دلایل عمومی برای اخراج یا کنار گذاشتن بیش از ۳۰ ژنرالی که یا به‌طور مستقیم برکنار شده‌اند یا به حاشیه رانده شده‌اند، ارائه نداده است. مداخلهٔ شخصی هگست در فهرست ارتقاها نیز بدون توجیه عملکردی بوده و به‌نظر می‌رسد به‌طور نامتناسبی زنان، افراد رنگین‌پوست و افسرانی را هدف می‌گیرد که مسئول اجرای سیاست‌های پرسنلی جنجالی دولت پیشین بوده‌اند؛ برای مثال سرپرست‌های DEI یا کسانی که سربازان را به دریافت واکسن کووید تشویق کرده‌اند. فشار وزیر بر کمیته‌های ارتقا برای ارتقای نامزدهای نامشخص، از جمله دستیار شخصی خود، نشان می‌دهد این تکان‌دادن پرسنل کمتر به بازسازی ضروری و بیشتر به یافتن راهی برای پاداش دادن به وفاداران شخصی و سیاسی متمایل است. این اقدامات تقریباً قطعاً تأثیرات عمیق و منفی بر آمادگی و کارایی نظامی ایالات متحده خواهد داشت. اگرچه آمریکا دارای نیروی انسانی گسترده‌ای از افسران شایسته است، تغییر ساختار مشوق‌ها به‌طور حتمی بر نگهداری، حرفه‌ای‌گری و آمادگی اثر می‌گذارد. کافی است به نتایج پاکسازی‌های سیاسی نظامی در لهستان نگاه کنیم تا ببینیم تغییرات مشوق‌های پرسنلی چقدر می‌تواند به سرعت آمادگی را فرسایشی کند و کارایی نظامی را به خطر بیندازد. داستان هشداردهندهٔ لهستان کتاب جدیدی از ادیتا زملا (Edyta Zemla)، یکی از برجسته‌ترین تحلیلگران نظامی لهستان، می‌گوید تغییراتی که توسط حزب قانون و عدالت (Prawo i Sprawiedliwość, PiS) به‌وجود آمد، منجر به «یک ارتش در ویرانه» شد. وقتی PiS در سال ۲۰۱۵ به قدرت در پارلمان لهستان رسید، تغییرات گسترده‌ای در پرسنل نیروهای مسلح اعمال کرد تا تعداد بی‌سابقه‌ای از افسران ارشد را حذف کند. در دو سال اول، ۳۶ ژنرال به‌طور شگفت‌انگیزی از نیروها خارج شدند؛ یا استعفا دادند یا برکنار شدند، که تقریباً یک‌چهارم رهبری ارشد را تشکیل می‌داد. افسرانی که نمی‌توانستند به‌صورت مستقیم اخراج شوند، به سمت‌های کم‌اهمیت یا ذخیره منتقل شدند تا به سن بازنشستگی برسند. تنها در سال ۲۰۱۶، ۲۰۰ سرهنگ (بیش از ۱۵٪ سرهنگ‌های نیرو) خدمت را ترک کردند، چرا که متوجه شدند احتمالاً توسط حزب حاکم مجبور به خروج خواهند شد. دلیل‌پذیری‌های پی‌آی‌اس برای اخراج‌ها در طول زمان تغییر کرد. ابتدا، این حزب افسران ژنرال را متهم کرد که خود سیاسی‌سازی شده‌اند تا به نفع حزب پیشین، پلتفرم مدنی (Platforma Obywatelska, PO)؛ و با طعنه آن‌ها را «ژنرال‌های PO» نامید. وقتی ناظران اشاره کردند که هیچ نشانه‌ای مبنی بر این نیست که این ژنرال‌ها جز حرفه‌ای بودن، چیزی دیگری باشند، پی‌آی‌اس آن‌ها را فاسد یا هم‌پیمان کمونیست خواند. شایان ذکر است که پی‌آی‌اس هرگز مدرکی برای این اتهامات ارائه نکرد.

‏🟠 ۳/۴ در مقابل، تغییرات پرسنلی بزرگ به پی‌آی‌اس اجازه داد تا افسران برکنار شده را با وفاداران حزبی جایگزین کند، بدون در نظر گرفتن صلاحیت. وزیر دفاع آنتونی ماچیرِویتس نظام ارتقاء را بازطراحی کرد تا الزامات تحصیلی و آموزشی را کاهش دهد و آزمون‌های «وفاداری» بیشتری برای ارتقاء اضافه کند. در یک مورد، یک افسر ژنرال به دلیل عدم دریافت یکی از معاونان ماچیرِویتس با تشریفات مناسب، از فرماندهی برکنار شد. ماچیرِویتس همچنین از نظام ارتقایی که اجازه می‌دهد یک افسر در یک ارتقاء دو درجه بالا برود، استفاده کرد تا سرهنگ‌های وفادار را به سطوح عمیق‌تری از سلسله ژنرال‌ها برساند. وزارتخانه سعی کرد وفاداری سربازان پایین‌دست را با وعده افزایش ۶ تا ۱۰ درصدی حقوق خریداری کند و مدت زمان خدمت بدون ارتقاء را نیز طولانی‌تر سازد. این استراتژی — انتخاب افسران ارشد بر پایه وفاداری و ایجاد وفاداری سیاسی در رده‌های پایین‌تر — به سرعت نیروی افسرانه‌ای ساخت که می‌دانست پاداش‌های حرفه‌ای‌اش از وفاداری سیاسی می‌آید نه از برتری میدانی. این تغییرات پیامدهای عمیقی برای آمادگی نظامی لهستان داشت. مدرن‌سازی نظامی در سال‌های نخست تحت پی‌آی‌اس عملاً متوقف شد، چرا که تمرکز بر شعله‌ور کردن جنگ‌های ایدئولوژیک در صفوف بود. وزرای پیشین و چهره‌های مخالف هشدار دادند که کمبود تجربه و تحصیلات فرماندهان جدید، روسیه را به حمله ترغیب می‌کند و تلاش‌های مدرن‌سازی را دشوارتر می‌سازد. در سال ۲۰۱۸، ژنرال میچیزلاو گوچول (Gen. Mieczysław Gocuł) که پیشتر رئیس ستاد کل بود، هشدار داد که به دلیل تغییرات ساختاری در نیروهای نظامی و امنیتی، لهستان دیگر سامانه‌ای برای مدیریت امنیت ملی ندارد. حتی با افزایش هزینه دفاعی در واکنش به تجاوز روسیه، نگرانی‌ها هم در لهستان و هم در ایالات متحده درباره توانایی ارتش لهستان برای پر کردن، تجهیز و بهره‌برداری از فناوری‌های مدرن باقی ماند. تشابهات و سیاسی‌سازی در وزارت دفاع ایالات متحده امروز تشابهات با لهستان حتی برای ناظران عادی سیاست دفاعی آمریکا واضح است. با هدف قرار دادن افسران فردی که مسئول اجرای اولویت‌های سیاسی دولت بایدن بودند، هگست (Hegseth) عملاً افسران را به خاطر پیروی از دستورات قانونی فرمانده کل پیشین تنبیه می‌کند. با فشار برای ارتقاء دستیاران شخصی که معیارهای ارتقاء را ندارند، او ارتباط شخصی را بر شایستگی ترجیح می‌دهد. و با اخراج ژنرال‌هایی که با دولت پیشین خوب همکاری می‌کردند و بدون هیچ مدرکی از تخلف، پیام قوی می‌فرستد به بقیه نیروها مبنی بر این که آینده‌شان به حمایت سیاسی وابسته خواهد بود. در حال حاضر شاهد شواهدی هستیم که نشان می‌دهد افسران به تغییرات مشوق‌ها واکنش می‌دهند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، نیویورک تایمز گزارش داد که رئیس عملیات نیروی دریایی کنونی، دریادار دارل کادل (Admiral Daryl Caudle)، برای جلب رضایت هگست بارها اخلاق حرفه‌ای نظامی را نقض کرد و در عوض بالاترین سمت نیروی دریایی را به دست آورد. اخیراً، انتخاب هگست برای سمت سرهنگ ستاد ارتش، ژنرال کریستوفر لا‌نوِ (Christopher LaNeve)، به‌دلیل کمبود تجربه و مسیر (سیاسی) ادعایی برای ارتقا، با مقاومت در کنگره مواجه شده است. رؤسا و وزرای کابینت حق تعیین سیاست، از جمله سیاست پرسنلی را دارند. اما اختیارات سیاستی یک دولت هرگز شامل حق تنبیه اعضای نیرو به‌دلیل پیروی از سیاست‌های قانونی دولت پیشین یا سؤال دربارهٔ موافقت آن‌ها با تصمیمات جنجالی نبوده است. به‌عبارت ساده، افسران نظامی آمریکا نمی‌توانند بر پایهٔ ترجیحات سیاستی دولت فعلی، عملکرد گذشتهٔ خود را بازنگری کنند. علاوه بر این، نباید بر اساس نظرات شخصی آن‌ها دربارهٔ رهبران سیاسی یا ترجیحات سیاستی خود، آن‌ها را ارزیابی کرد.

‏🟠 ۴/۴ در نهایت، اقدامات هگست باعث می‌شود اعضای نیرو این باور را پیدا کنند که رفتار حزبی در حین پوشش نظامی پاداش می‌گیرد. وقتی دولت رفتارهای حزبی را پاداش می‌دهد و اطاعت حرفه‌ای را تنبیه می‌کند، سایر افسران جوان را به‌سوی نادیده گرفتن تعهدات حرفه‌ای و تضعیف اخلاق غیرحزبی نظامی سوق می‌دهد. و برخلاف تصور رایج، این نمایش‌های حزبی همیشه به نفع ترجیح‌های جمهوری‌خواهان نیست. در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، یک سرهنگ نیروی هوایی در پله‌های کاپیتول دستگیر شد در حالی که به‌پوشش نظامی از استیضاح ترامپ حمایت می‌کرد. پیش از دستگیری او توسط یک عضو دموکرات مجلس نمایندگان راهنمایی می‌شد. وقتی نخبگان سیاسی رفتار حزبی را پاداش می‌دهند، این برای نظم و انضباط خوب تهدیدی است، صرف‌نظر از اینکه چه کسی در قدرت است. حفظ غیرحزبی بودن در نظامی دلیل این است که از زمان تأسیس ارتش مدرن، رهبران سیاسی همواره سعی کرده‌اند نیروی نظامی آمریکا را غیرحزبی نگه دارند: دوران خدمت نظامی طولانی است و به‌طور اجتناب‌ناپذیر از دوره‌های مختلف دولت‌ها و تغییرات سیاستی می‌گذرد. به همین دلیل سنا باید فهرست‌های ارتقایی سیاسی‌سازی‌شده‌ای را که هگست ارائه می‌کند رد کند تا زمانی که وزارت دفاع بتواند دلایل واضح، قانع‌کننده و غیرحزبی برای این‌که چرا تعداد زیادی از افسرانی که همتایان حرفه‌ای‌شان شایستگی ارتقا را تأیید کرده بودند، پس از آن به‌صورت پسین هدف قرار گرفته و حذف شده‌اند، ارائه دهد. مسئولیت اصلی سنا در بررسی نامزدها—به‌ویژه در درجات زیر سطح سه و چهار ستاره—تضمین فرایند عادلانه، شفاف و مبتنی بر شایستگی برای تعیین ارتقا است. علاوه بر سرعت، همین دلیل است که می‌توان ارتقاها را با رای شفاهی و به‌صورت جمعی تصویب کرد: سنا به‌جای ارزیابی سوابق فردی، صحت فرایند را تأیید می‌کند. و وقتی این فرایند دچار نقص می‌شود، کنگره موظف است مداخله کند و شفافیت را طلب کند. در غیر این صورت، به هر عضو نیروی نظامی آمریکا پیام می‌دهد که کنگره رویکرد هگست را می‌پذیرد و فرایند مخدوش انتخاب نامزدها را تأیید می‌کند. در این وضعیت، رد کامل فهرست‌ها تنها راه‌حل مناسب برای بازگرداندن اعتماد به صحت سیستم است. علاوه بر این، کنگره باید وظیفه نظارت خود را به کار گیرد تا میزان سیاسی‌سازی فرآیند ارتقا را بسنجند و با اتخاذ قوانین، اطمینان حاصل کند که این فرآیند بی‌طرف و مبتنی بر شایستگی باقی می‌ماند. کنگره همچنین باید ملزم کند هر اخراج افسر ژنرال بالاتر از رتبه دو ستاره با توضیح کتبی همراه باشد که دلایل از دست دادن اعتماد رئیس‌جمهور به آن فرد را به‌همراه مدارک مستند نشان دهد. کنترل غیرنظامی بر نیروها شامل نظارت کنگره است و اعضای کنگره باید دولت را به‌خاطر اقدامات سیاسی‌سازی‌اش پاسخگو کنند؛ این کار هم پیام به کل نیروهاست که مشارکت در سیاسی‌سازی پاداش نمی‌گیرد و هم سرزنش تداوم این تلاش‌ها. بی‌طرفی و استقلال سیاسی در فرآیند ارتقا باید حفظ شود. وقتی رهبران نظامی به‌دلیل ترجیحات حزبی خود به‌جای ارزیابی شایستگی توسط همتایانشان ارتقا یابند، اعتماد به اخلاق نظامی زیر می‌رود، رهبری آمریکا در خارج تضعیف می‌شود و تصمیم‌گیری‌های امنیت ملی به خطر می‌افتد. اعضای نیرو باید بتوانند به این باور داشته باشند که کسانی که آن‌ها را به نبرد می‌فرستند، توسط هم‌پیشه‌های خود به‌عنوان شایسته‌ترین افراد ارزیابی شده‌اند نه از طریق آزمون‌های سیاسی. کشورهای هم‌پیمان نیز باید اطمینان داشته باشند که همتایان آمریکایی‌شان واقعاً متخصصان حرفه خود هستند نه انتصاب‌های سیاسی. رهبران نظامی نیز باید بتوانند مشاوره حرفه‌ای نظامی ارائه دهند حتی اگر با باورهای حزبی رهبری غیرنظامی در تضاد باشد؛ هر گونه نقص در این زمینه، راه‌حل قطعی برای تصمیم‌گیری‌های فاجعه‌بار در زمینه جنگ و امنیت ملی است. رهبران نظامی آمریکا امروزه به‌طور کلی حس قوی اخلاق حرفه‌ای دارند و به تخصص در کار خود متعهد هستند. اما ارتقا و مشوق‌های شغلی همچنان اهمیت دارند و فرآیندهای سیاسی‌سازی شده هگست (Hegseth) اگر اصلاح نشوند، آسیب‌های دائمی وارد می‌کنند. نظرات بیان‌شده در اینجا منحصراً متعلق به نویسنده(ان) است. GMF به‌عنوان یک نهاد موضع‌گیری نمی‌کند.

‏🟣 #آمریکا #ناتو 🧠 آمریکا چه سودی از حضور نظامی در کوزوو می‌برد ‏🏛 منبع: Atlantic Council ‏✍️ نویسنده: jmoss ‏📄 عنوان اصلی: What the US gains by keeping a military presence in Kosovo ‏🔎 KFOR, Donald Trump, Russia, Pentagon, US force posture #تحلیل_راهبردی #بالکان #جهانی #روابط_بین_الملل #ژئوپلیتیک #Atlantic_Council ‏ما را در تلگرام، ایتا و بله دنبال کنید. https://t.me/geopolis_ir https://eitaa.com/Geopolis_ir https://ble.ir/Geopolis_ir

‏🟣 ۲/۳ ‏📌 چکیده: پنتاگون از ژوئیه بررسی گسترده‌ای دربارهٔ حضور نیروهای آمریکایی در اروپا انجام می‌دهد و احتمال خروج حدود یک‌سوم این نیروها، به‌ویژه از اسپانیا، ایتالیا و آلمان، اما نه از اروپای شرقی، در اوایل نوامبر به ترامپ ارائه خواهد شد. در همین حین سؤالاتی دربارهٔ آیندهٔ مشارکت آمریکا در نیروی کوزوو ناتو (KFOR) مطرح شده؛ ایالات متحده هم‌اکنون حدود ۵۹۰ نفر در این مأموریت ۴۶۵۰ نفره دارد و نقش کلیدی در اطلاعات، ارتباطات امن و ارتقای نیروی امنیتی کوزوو (KSF) ایفا می‌کند. خروج احتمالی آمریکا می‌تواند ثبات بالکان غربی را به‌خطر اندازد، زیرا حضور پرچم ایالات متحده به‌عنوان عامل بازدارندهٔ اصلی ناتو محسوب می‌شود و روسیه ممکن است این خلا را برای گسترش نفوذ خود بهره‌برداری کند. بنابراین تصمیم‌گیری دربارهٔ کاهش تعهدات نظامی آمریکا در منطقه نیاز به بررسی دقیق اثرات امنیتی و استراتژیک دارد. پریستینا — از ژوئیه پنتاگون بررسی گسترده‌ای از موضع‌گیری نیروهای آمریکا در اروپا انجام می‌دهد و به‌نظر می‌رسد در حال بررسی خروج حدود یک‌سوم از این نیروها از قاره باشد. مجموعه‌ای از گزینه‌ها قرار است اوایل نوامبر به رئیس‌جمهور دونالد ترامپ ارائه شود؛ بیشتر خروج احتمالی بر اسپانیا، ایتالیا و آلمان متمرکز خواهد شد، اما اروپای شرقی مستثنی است؛ در آنجا پنتاگون شاید حتی منابع بیشتری بفرستد. تقسیم نیروهای آمریکا در اروپا مدتی است که منبع اضطراب و معضلات امنیتی بوده؛ اما در ماه‌های اخیر به‌دلیل افزایش جنگ ترکیبی روسیه در سراسر اروپا و کشیده شدن منابع آمریکایی توسط جنگ با ایران، این نگرانی‌ها تشدید شده‌اند. موضع‌گیری نیروهای آمریکا در اروپا به‌ویژه در بالکان غربی مورد توجه است؛ جایی که مسابقه تسلیحاتی سال‌هاست ادامه دارد و ناتو نقش کلیدی به‌عنوان بازدارنده‌ای در برابر تجدید حوادث دههٔ ۱۹۹۰ ایفا می‌کند. سؤالاتی دربارهٔ آیندهٔ مشارکت آمریکا در نیروی کوزوو ناتو (KFOR) نیز در این بحث گسترده ظاهر شده‌اند. آمریکا در حال حاضر حدود ۵۹۰ نفر به مأموریت حدود ۴۶۵۰ نفرهٔ KFOR در کوزوو می‌فرستد و این بزرگ‌ترین حضور دائمی نظامی آمریکا در بالکان غربی است. اگرچه خروج آمریکا از KFOR اعلام نشده، اما احتمال آن در مباحثی که واشنگتن ممکن است تعهدات اروپایی‌اش را کاهش دهد، مطرح شده است. با توجه به تغییرات محیط امنیتی جهانی و عدم پیش‌بینی‌پذیری دولت، این مسأله می‌تواند دوباره مطرح شود و نیاز به بحثی مستند دارد. چرا آمریکا برای کوزوو و بالکان مهم است قوهٔ آمریکایی در KFOR سهم کوچکی از حضور آمریکا در اروپا دارد، اما تأثیر بسیار بزرگی در بالکان دارد. این قوه دومین بزرگ‌ترین نیروی ملی در KFOR پس از ایتالیا است و در کمپ باندستیل در مرکز کوزوو مستقر است؛ مرکزی مهم تحت رهبری آمریکا برای فرماندهی، تدارکات و عملیات که در ساختار چندملیتی KFOR جای دارد. سربازان آمریکایی که با KFOR خدمت می‌کنند، همچنین در شمال کوزوو مستقر‌اند؛ منطقه‌ای که چند سال پیش محل حملهٔ یک گروه مسلح سازمان‌یافتهٔ صرب‌های قومی به پلیس کوزوو بود. یکی از مهم‌ترین مشارکت‌های آمریکا در KFOR، اطلاعات و به‌اشتراک‌گذاری داده‌هاست که برای آگاهی موقعیتی مأموریت حیاتی است. این نقش در حملهٔ ۲۰۲۳ به‌خوبی نشان داده شد؛ شناسایی سریع تهدید توسط آمریکا کمک اساسی به پلیس کوزوو در دفع حمله و جلوگیری از تشدید تنش‌های گسترده با پیامدهای منطقه‌ای فراهم کرد. حوزهٔ کلیدی دیگر مشارکت آمریکا، ارتباطات امن و قابلیت همکاری است. ایالات متحده به دیگر قوای ملی کمک می‌کند تا به‌عنوان بخشی از نیروی مشترک ناتو عمل کنند و آن‌ها را به نهادهای دفاعی در حال شکل‌گیری کوزوو متصل می‌سازد؛ این کار از طریق تمرینات نظامی تحت رهبری آمریکا انجام می‌شود. شایان ذکر است که نیروهای کوزوو روابط رسمی با ناتو ندارند، چرا که چهار عضو (اسپانیا، اسلواکی، یونان و رومانی) کوزوو را به‌عنوان یک دولت به رسمیت نمی‌شناسند. بنابراین کوزوو به روابط دوجانبه با اعضای منفرد ناتو — به‌ویژه ایالات متحده — به‌عنوان پلی به ناتو متکی است.

‏🟣 ۳/۳ نیروی امنیتی کوزوو (KSF) پنج‌هزار نفره، در مرحلهٔ نهایی برنامهٔ تحول ده‌سالهٔ حمایت‌شده توسط ایالات متحده (۲۰۱۹–۲۰۲۸) قرار دارد؛ برنامه‌ای که این نیرو را از یک نهاد نوپا به استانداردهای قابل‌استفاده برای ناتو ارتقا می‌دهد. کمک‌های آمریکایی برای رسیدن به خودکفایی حیاتی‌اند: از طریق آموزش، کمک به خرید سامانه‌های تسلیحاتی، از جمله بستهٔ ۷۵ میلیون دلاری موشک‌های جاولین، و به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات و دسترسی به فناوری‌های پیشرفته. سیگنال نادرست ایالات متحده می‌تواند بالکان را دچار بی‌ثباتی کند با فشار بیش از حد بر منابع نظامی ایالات متحده، دولت ترامپ ممکن است به چشم‌انداز استراتژیک نگاه کند و وسوسه شود که تصور کند نیروهای اروپایی می‌توانند به‌راحتی جایگزین حضور آمریکایی‌ها شوند و توانمندسازی KSF بدون حضور گستردهٔ آمریکایی‌ها امکان‌پذیر است؛ این دو نکته شاید در چارچوب عملیاتی محدود صحیح باشد. همچنین ممکن است فکر کند وضعیت امنیتی کنونی به‌حدی پایدار است که خروج را توجیه می‌کند. در واقع ناتو در ژوئن ۲۰۲۶ اعلام کرد که در سال آینده به‌تدریج موضع KFOR را در واکنش به «محیط امنیتی بهبود یافته» تنظیم خواهد کرد. اما این استدلال‌ها نکتهٔ اساسی را نادیده می‌گیرند: محیط امنیتی بهبود یافته به‌طور عمده به بازدارندگی و سیگنال‌های سیاسی ناشی از حضور پرچم ایالات متحده در مأموریت وابسته است. خروج به‌عنوان جدایی استراتژیک ایالات متحده از کوزوو و بالکان غربی و از معماری امنیتی منطقه‌ای که خود آمریکا شکل داده، تلقی می‌شود. چنین اقدامی می‌تواند کوزوو و صربستان را وادار به تسریع خرید سلاح‌ها کند و دیگر اعضای ناتو—به‌ویژه آلبانی و کرواسی—را به یک مارپیچ خطرناک بکشد، در حالی که اهرم فشار سیاسی آمریکا را تضعیف می‌کند. روسیه که به‌دست‌نشاندهٔ دولت‌داری کوزوو است، احتمالاً خروج آمریکا را به‌عنوان نقطه ضعفی می‌بیند که می‌توان آن را آزمایش کرد؛ کوزوو و بوسنی و هرزگوین (هر دو عضو غیرناتو) را صحنه‌های ایده‌آلی می‌داند تا هم ارادهٔ ناتو را در عملیات‌های خاکستری بسنجند و هم نفوذ خود را در صربستان به سمت تهاجمی‌تر ببرند. در یک جلسهٔ اخیر کنگره دربارهٔ بالکان غربی، نمایندهٔ ایالات متحده کیت سلف (R‑TX) به‌درستی هشدار داد: «خروج موردنظر نیروهای آمریکایی فوری‌ترین تهدید برای صلح میان کوزوو و صربستان است». اما خطرات در اینجا متوقف نمی‌شوند. ممکن است مقامات آمریکایی از ناتوانی اروپا در پذیرش سهمی بزرگ‌تر از بار دفاع از قاره و مناطقی چون بالکان غربی خسته شوند. اما تصمیم‌گیرندگان در واشنگتن باید بدانند که کشورهای بالکان غربی نیز احساس مشابهی نسبت به اروپا دارند. تردید اتحادیهٔ اروپا نسبت به گسترش در دههٔ گذشته، با عدم فراهم کردن شرایطی که بتواند به حل منازعات دوجانبهٔ این کشورها منجر شود، منطقه را در معرض بازیگران مخرب چون روسیه و چین نگه داشته است. هر تصمیمی از سوی ایالات متحده برای خروج از این منطقه پیش از آنکه به‌طور کامل در زیرساخت‌های ناتو و اتحادیهٔ اروپا ادغام شود، خطر از بین رفتن دهه‌ها سرمایه‌گذاری و ایجاد آسیب‌پذیری غیرضروری در نقطهٔ حساس را به‌بار می‌آورد. بالکان غربی—به‌ویژه کوزوو—شایستگی این توجه مستقیم مستمر نظامی آمریکا را دارد، چرا که مأموریت KFOR تنها یکی از «تعهدات باز» متعدد ایالات متحده نیست، همان‌طور که برخی ادعا می‌کنند. صلح در این منطقه به‌طور قطعی در چارچوب وظایف اصلی ناتو برای دفاع و بازدارندگی اتر‑آتلانتیک قرار دارد و نقش آمریکا در KFOR قابل جایگزینی نیست.