سفره‌ی جنگ ۱۴۰۰ سال است که پهن شده و اصلا جمع‌بشو نیست. فقط این صورت جنگ است که تغییر می‌کند. قسمت ثابتش هم این بود که همیشه آدم‌های خوب بوده‌اند که سرشان بریده می‌شده و پیکرشان در هم می‌ریخته...

🤍🇮🇷

چُنان دلشورهٔ گنجشک در بورانم انگاری که خنجر می کشد قندیلِ دی بر جانم انگاری پریشانی مطلق نیستم! حرفی به دل دارم تماشاکن مرا ... نقاشی طفلانم انگاری به چه مانم!؟ به شمعی سوخته در چادر چوپان که هرشب از طناب شعله آویزانم انگاری عزیزم، روشنم، بالا نشینم، خفته در ترمه غریبم، ساکتم، بی همدمم، قرآنم انگاری بپاش ای مرگ! ای یار صمیمی! مهربانی کن نمک در کفش هایم، فکر کن مهمانم انگاری خوشم هربار زخمی آمد از در، بیتِ شعری شد گل و مرغ و شکارم، قالی کرمانم انگاری به چای و ذکر و سرفه حل نشد این خشت در حلقم کنار برف و آتش بغض کوچک‌خان‌ام انگاری همیشه زخم بر زخمم، همیشه رنج بر رنجم به‌خون آغشته ام، آشفته ام، ایرانم انگاری حامد عسکری

ای کاش ناوگان عظیمی از پول به سمت من در حال حرکت بود. خواهیم دید چه خواهد شد.

آخر الزمان به این میگن الان منو گلشیفته باهم تو یه تیمیم، مختار و رضا تو یه تیم دیگه

عاقبت از من فرزندانی خواهد ماند که تمام علاقه ای که به تو داشتم در سینه‌اش به یادگار گذاشته‌ام ایرانم!🇮🇷❤️‍🔥