‏نوشته آدمایی که همیشه دیر میرسن خلاق‌تر و باهوش‌ترن. نه عزیزم، بیشعورن و واسه وقت بقیه ارزش قائل نیستن.

خیلی بی‌حوصله‌ام، حتی وقتی بستنی می‌خورم دیگه‌ چوبشو گاز نمی‌زنم.

حالا بزرگ‌تر میشین میفهمین که از یه سن‌و‌سالی به بعد، آدما رو رنج‌های مشترک به‌هم وصل میکنه، نه اخلاقای مشترک.

‏آدم فکر می‌کنه اعصابش آرومه، تا اینکه آستینش به دستگیره گیر می‌کنه.

من در حال خداحافظی با آخرین پروانه‌هایی که تو دلم نگه داشته بودم:

خواهرزادم بدو بدو اومد تو اتاقم گفت: رویا اجازه هست این مداد نوکیت رو بردارم و فلانی رو باهاش بُکُشم؟ قربون خواهرزادم برم که انقدر با ادبه =)))

‏معده‌ی عزیزم تو دخالت نکن خودم درستش میکنم فداتشم.

من درسای عقب‌مونده ندارم، کتابای باز نشده دارم.

گوشيمو برميداره و بعد ميبينم سيصدتا عكس با اين زاويه ثبت شده👀 بچه جون این سلفیا رو برا کی میگیری آخه؟!‌ 😂

عزیزانی پرسیدن چرا از خونه بیرون نمیای؟ چون من یک فرد متفرقه هستم. هرجا می‌رم به چشم یک انسان متفرقه بهم نگاه می‌شه. تابلوهای «ورود افراد متفرقه ممنوع» رو یک حمله شخصی می‌بینم و از اینکه داخل راهم نمی‌دن ناراحت می‌شم و می‌شینم گریه می‌کنم. من به هیچ جایی خارج از اتاقم تعلق ندارم.

وااااا چرا لبت داره خون میاد؟

خدایا آسمونت چه مزه‌ایه؟ آخه من فقط زمین خوردم.