اما من دیوانه وار عاشق رقص رنگ هام گویی میخواهند با حرکاتشان سخنی بگویند و امان از زمانی که ان رقص در تالار پر زرق و برق آب شفاف باشد انجاست که دیگر لال خواهم شد و سراسر میشوم چشم ، چشمی که تنها وضیفه اش پخش کردن لذت در سلول به سلول است #خودم #آبرنگ

قسم به زیبایی خرابه ها

همه رازهای دلش را میدانست و همیشه کنار او بود...

پای سخن لنگ است...

بارون! اشک و حضنی از آسمان که مرا سال هاست مجنون خود کرده!🫀

زندگی تورو از دست میده ...!

چجوری میتونم باد رو مقصر خراب‌کاریا بدونم وقتی خودم کسی بودم که پنجره رو باز گذاشتم

دنیا فسانه ست! لالایی کن !

می‌دونی دلم بیشتر واسه چی تنگ شده؟ قطعا اون گوشه ی دیوار! لابه لایه ترک خوردگی ها . درست همون جایی که با اشک های بی صدایم زینت شده بودن! دیوار اتاقم ، اون گوشه کوچیک و دنجش ،جایی که شعر های خودم،دلتنگی هام، رنج هام و... روش می‌نوشتم ! جایی که منتظر تخریب شدنش بودم تا همه درد هام باهاش از هم گسسته بشن ،میخواستم روش رنگ یا گچ بخوره یا کلا بجاش ی دیوار جدید بنا بشه... اون خراب شد به همراه تمام درد های نوشته شده ام ... اما من هم با آنها خراب شدم و دوباره از نو ساخته شدم ،هنگام تخریبش گمان نمیکردم من بعد او آنقدر بی پناه و بی همدم بشوم ! حالا فقط درد هایم به درد های روی دیوار خلاصه نمی شوند انها درد های روی دیوار بعلاوه درد از دست دادن دیوار هستند!....