دنیا فسانه ست! لالایی کن !

می‌دونی دلم بیشتر واسه چی تنگ شده؟ قطعا اون گوشه ی دیوار! لابه لایه ترک خوردگی ها . درست همون جایی که با اشک های بی صدایم زینت شده بودن! دیوار اتاقم ، اون گوشه کوچیک و دنجش ،جایی که شعر های خودم،دلتنگی هام، رنج هام و... روش می‌نوشتم ! جایی که منتظر تخریب شدنش بودم تا همه درد هام باهاش از هم گسسته بشن ،میخواستم روش رنگ یا گچ بخوره یا کلا بجاش ی دیوار جدید بنا بشه... اون خراب شد به همراه تمام درد های نوشته شده ام ... اما من هم با آنها خراب شدم و دوباره از نو ساخته شدم ،هنگام تخریبش گمان نمیکردم من بعد او آنقدر بی پناه و بی همدم بشوم ! حالا فقط درد هایم به درد های روی دیوار خلاصه نمی شوند انها درد های روی دیوار بعلاوه درد از دست دادن دیوار هستند!....

اون به من درس داد ! که حتی رنج ها هم انقدر که فکر میکنیم بد نیستند انها یادآور خوشبختی هایمان هستن به قولی همان تاریکی شب اند که ستاره ها در ان می رقصند

...

استخوان طاقتمان شکست؛ اما ادامه دادیم. ‏اصلاً امضای شخصیتمان شده بود: «دوام آوردن».

من اونو از ته دلم دوستش دارم

اره من دیونم!

کتاب خانه نیمه شب

1:40

گاهی ما فقط دلمان برای خاطرات تنگ میشود ... نه ادم ها!